Year: 2024

Lajmi i fundit: – Vëllai vret vëllanë, pastaj dhe veten. Lajme të tjera të mëparshme: – Djali vret nënën! Burri vret gruan! Vëllai ther motrën! Plagosje të kushërinjve për pronën! Dhe të gjitha këto duken si përditshmëri e lajmeve në mediet shqiptare. Nëse një gazetar pyet kryeministrin apo anëtarët e kabinetit të tij, përgjigja është hazërxhevap: “Këto ndodhin kudo në botë”!

Por ama në asnjë vend të botës nuk promovohen e anonçohen në medie lajme të tilla në përditshmëri. Përjashto rastet kur krimi konsiderohet masakër ose terror. Pse këtu në Shqipëri jepen edhe lajme kur dikush divorcohet, kur dikush grindet, e jo më kur ndodhin krime në familje?! Ka një strategji të studiuar dhe të ndërtuar me shumë kujdes, finesë dhe djallëzi: – Të krijohet përshtypja se familja është në krizë dhe njerëzit të gjenden para fatalitetit, të pamundur për të reaguar dhe për të mbajtur një familje të shëndoshë. Ndërkaq shteti kujdeset që të rritet varfëria, me qëllim rrënimin e mëtejshëm të familjes.

Situata dramatizohet shumëfish nëpërmjet medieve që përhapin lajme të tilla. Ndërkohë kjo nxit emigracionin, i cili e godet përfundimisht familjen shqiptare. Edhe kaq sa shqiptarë kanë emigruar në dekadën e fundit janë të mjaftueshëm të dëmtojnë familjet shqiptare. Nga 12 qarqe në tetë prej tyre, sipas studimit të ditëve të fundit, jetojnë më shumë banorë të moshës së tretë, sesa të rinj. Qeveria e Rilindjes ndryshoi ekuilibrat e shoqërisë shqiptare në favor të armiqve të kombit tonë. Dhe formula e kësaj qeverie është të rrënojë familjen si qeliza bazë e shoqërisë sonë.

Nga ana tjetër këtij qëllimi i shërbejnë edhe politikat e zhbërjes së shtresës së mesme. Edhe në këtë rast ka një strategji të qëllimshme. Një komb pa një shtresë në rritje me të ardhura të garantuara për jetën e familjes dhe kjo është shtresa e mesme, është i destinuar të dobësohet dhe të shkatërrohet. Në periudhën e Mbretërisë shqiptare kishte vajtur në fshatin tim të lindjes kryetari i Komunës së Kukësit dhe i kishte kërkuar gjyshit tim 3-4 djem për t’i dërguar për shkollim në internatin Kosova të Krumës në Has. Ndërkohë ai vuri një kusht: – Nuk i dua as të varfër, as të pasur shumë. I dua nga shtresa e mesme, thotë administratori i Mbretit. Gjyshi e pyet se pse duhen këta? Dhe ai përgjigjet: “I varfëri ta shet atdheun për një copë bukë, ndërsa e pasuri ta shet atdheun për më shumë pasuri”!

A ka një filozofi të tillë qeverisja e Rilindjes? Ajo nuk ka as nuk do ta ketë këtë mision e këtë vizion! Qëllimi e përpjekjet e saj janë të përçajë, sepse kësisoj mund e sundon më lehtë këtë vend e këtë popull. Qeveria shqiptare punon që ta varfërojë qytetarin shqiptar, sepse në këtë mënyrë e manipulon dhe i imponohet më me sukses. Ka si destinacion ta shkatërrojë familjen, me qëllim që kjo strukturë e shoqërisë të mos ndikojë te anëtarët e saj për të përzgjedhur alternativën më të mirë të qeverisjes në zgjedhje. Lufta kundër shtresës së mesme është objektiv edhe i ligjit të tatimit për profesionet e lira, i cili hyri në fuqi më 1 janar 2024. Rrënimi i kësaj shtrese është interes politik i Rilindjes, sepse vetëm shtresa e mesme nuk manipulohet dhe nuk gënjehet me një thes miell në këmbim të votës.

Gjithçka që ndodh me shtresën e mesme dhe me familjen lidhet me pushtetin, zgjedhjet, manipulimin dhe imponimin e vullnetit të një oligarkie të caktuar, ku bëjnë pjesë politikanët e mazhorancës dhe ata të shiturit nga opozita, pronarë mediesh dhe më të pasurit në biznes!

Borati shpresoi se duke dënuar Sali Berishën me arrest shtëpie dhe duke ndaluar komunikimin e tij me opozitarët, do të ndalej zëri i tij dhe do të fashitej opozitarizmi.

Nuk mund të ishte më i gabuar!

Në sajë të patronazhistëve dhe rrjetit të spiunëve, presionit me vendin e punës dhe deri me bukën e gojës, Borati e kishte vendosur në presion të jashtëzakonshëm opozitën.

Unë flas rregullisht me miq e familjarë në Shqipëri dhe një nga shqetësimet më të mëdha të drejtuesve lokalë të opozitës është se edhe antarët më besnikë janë të frikësuar dhe nuk i përgjigjen thirrjeve për protesta.

Përsa i takon pëlqimeve në rrjetet sociale, taktika ka qënë e dyfishtë. Nga njëra anë aplikacioni “Aktivisti” për të spiunuar çdo person që mund të shantazhohet me vendin e punës apo me biznesin.

Nga ana tjetër, rrjeti i suflaqexhinjve shfrytëzon çdo të çarë në politikat apo mundësi që ofrojnë praktikat e biznesit të rrjeteve sociale për të shënjestruar deri edhe bllokuar llogaritë e opozitarëve. Si rezultat, deri para pak javësh, edhe postimet e vetë Berishës kishin një rënie të dukshme të numrit të pëlqimeve në disa qindra për postim.

Numri i ulët i protestuesve para Kuvendit, ku vetë Berisha ishte në podium, i bëri përshtypje çdo opozitari dhe u shfrytëzua nga mediat e blera të pushtetit.

Situata sot me Berishën në arrest paraqitet totalisht e përmbysur.

Statuset e Sali Berishës në median sociale marrin minimumi disa mijëra pëlqime, për të arritur deri në dhjetëra mijëra për statuse të caktuar. Përpara banesës së liderit demokrat mblidhen disa herë në ditë me qindra protestues, madje edhe në mënyrë spontane.

Demokratët dhe opozitarët po dalin hapur në mbështetje të Berishës dhe të opozitës. Hapi i radhës është revolta kundër diktaturës së Boratit, e cila do të çojë natyrshëm në rënien e tij.

***

Duke stisur çështjen e paqenë të ish-kompleksit sportiv “Partizani”, Borati dhe drejtësia e komanduar shpresuan t’i jepnin goditjen fatale opozitarizmit në Shqipëri.

Kalimi i masës bëri që demokratët dhe opozitarët shqiptarë të vrasin frikën dhe nisin procesin e shumëpritur të rrënimit të diktaturës së re të Boratit.

Përfundimi?

Një Berishë në krye të lëvizjes së pandalshme që do të sjellë pluralizmin e dytë për shqiptarët, dhe një Borat para drejtësisë për të dhënë llogari për regjimin më kleptokratik që ka njohur historia e Shqipërisë.

Gjatë epokës së komunizmit kishte shumë vende të sunduara nga diktaturat proletariate, vende ku u vranë dhe u burgosën me mijëra kundërshtarë të regjimeve komuniste, por askund dhe asnjëra nga ato diktatura nuk ishte aq e egër dhe aq e pashpirte sa ajo e Enver Hoxhës në Shqipëri.

Edhe sot, në shumë vende postsocialiste, demokracia është e deformuar dhe kryesisht ajo është ‘hajdutokrate’, por askund jo si në Shqipëri ku parlamenti i ngjan një vendtakimi të grindavecëve dhe banditëve të mëhallëve partiake dhe ku në masë të madhe, institucionet shtetërore janë në shërbim të hajdutëve qeveritarë.

Pra, edhe sot kur drejtësia e një shteri matet nëpërmjet asaj sa  vlen ligji edhe për ‘mbretin edhe për shërbëtorin’, në shumë vende të kësaj bote ndodh të paraburgosen presidentë e kryeministra, por askund jo që në fazën e hetimit dhe askund ata nuk arrestohen me gojë të lidhur, që të mos mund të flasin me askënd përpos me vetveten dhe që të mos mund t’ua thonë të vërtetën e vet as zgjedhësve të tyret.

Tani shtrohet pyetja e logjikshme: pse në mëmëdheun tonë, edhe mbretëria, edhe komunizmi, edhe demokracia kanë fytyrë më të shëmtuar dhe më të egër se kudo tjetër?

Përgjigja e kësaj pyetjeje fshihet në të sotmen e Shqipërisë, kur më qartë se kurdo qoftë shihet ‘portreti’ kolektiv politik i vëllezërve tanë të mëmëdheut, portret i pikturuar nga heshtja e tyre e tanishme kur do duhej t’i mbushnin sheshet e të protestonin, edhe atë jo për ta shpëtuar nga arresti kryetarin e opozitës, por për ta nxjerrë nga ‘paraburgimi’ Shqipërinë, për të treguar se ata nuk do lejojnë që vendi i tyre të bëhet ‘Spakistan’ e ata ‘Spakistanezë’, që të dëshmojnë se e dinë që kur i mbyllet goja cilitdo të zgjedhuri të populli, ti e ke lënë të pagojë votuesin e tij.

Pra përgjigja pse në Shqipëri edhe mbretëria, edhe komunizmi edhe ‘hajdutokracia’, janë më të deformuara se kudo tjetër, fshihet në të vërtetën se në shumicë, ne jemi popull që mbetemi të pagojë përpara të pushtetshmit e të pasurit dhe e shkelim të ndershmin dhe të pambrojturin.

Ne pra në shumicë jemi popull të cilit nuk i pengon as drejtësia e ‘reformuar’ me  prokurorë të Xhaxhit Enver, te të cilët ndryshimi i sistemit dhe ligjeve vështirë se mund ta shlyej mendësinë se i pafajshëm mund të jetë vetëm Diktatori.

Dhe duke qenë të tillë, duke u ngutur sa më shpejtë të pasurohemi, gjatë këtyre tri dekadave, ne i shlyemë nga vetvetja shumë vlera me të cilat mburrej shqiptaria.

E shlyem edhe moralin dhe ndershmërinë, duke mbetur kështu pa guximin qytetar dhe pa turpin në vetvete, me çka harruam se diktatorin e lindë populli, e jo e kundërta dhe se, aty ku  pushtetarët nuk e kanë frikë popullin, nuk të vlen gjë as kushtetuta as ligji.

Ku ta dish, mbase neve shqiptarëve më së shumti na përshtaten diktaturat, sepse vetëm ato na mundësojnë që heshtjen dhe mosguximin vetjak ta mbulojmë me papërgjegjësinë kolektive.

Dhe të shtiremi se nuk e dimë që fatkeqësia e sotme e Shqipërisë nuk janë vetëm politikanët e saj, por edhe elitat tjera që do duhej ta mbronin popullin e vendin nga regjimi i Piktorit, nga ky regjimi i cili edhe nuk ka zgjidhje tjerët përpos që nëpërmjet zhurmës mediatike t’i mbulojë kryehajdutët e vendit.

Bilanci i Ilir Metës në këtë 2 mars nuk mund të matet me numra. Sfida e cila iu bë përpara kësaj të hëne, se sa njerëz do të mbledhë, se s’ka të çmendur që mund të dalin në bulevard për “Ilir floririn”, se askush nuk beson se njeriu me bllok në dorë, mund të bëhet garanti i librit të kushtetutës, tashmë mund të quhet e tejkaluar.

Ilir Meta tuboi në bulevard shumë më tepër njerëz se ka mbledhur ndonjëherë në këtë vend një kryetar shteti.

Ai grupoi rreth vetes një masë tepër më të madhe se sa sa mund ti garantojë partia prej nga vjen dhe që e mbështet pa rezerva, LSI-a.

Dhe e gjitha kjo e ka një shpjegim.

Ai duhet kërkuar në thirrjet e asaj mase të pafundme protestuesish që teksa dëgjonin fjalimet e pjesmarrësve në mbrojtje të kushtetutës, brohorisnin në kor “Rama ik” apo “poshtë diktatura”.

Ai duhet gjetur në në lajtmotivin e të gjithë oratorëve, që ndonëse vinin nga profesione, bindje dhe histori të ndryshme, i bashkoi së toku një fill i vetëm: në këtë vend duhet ndaluar instalimi i një regjimi.

Pra, manifestimi i 2 marsit, ndonëse kishte okelion e mbrojtjes së kushtetutës, ishte një protestë ndaj një njeriu të vetëm. Ai ishte një grumbullim që kishte në epiqendër Edi Ramën dhe sistemin autarkik që ai po ngre. Ai ishte mitingu më i çuditshëm në botë, ku të gjithë ishin bërë bashkë kundër atij që askush nga oratorët nuk ia përmendi emrin.

Në këtë kuptim, konkluzioni që del nga ajo që shikuam në bulevard, nuk duhet parë si një sukses personal i presidentit. Mbi të gjitha, ai qe konfirmimi se ekziston në këtë vend një masë e madhe, në rritje progresive, që nuk pajtohet dot me pushtetin personal, kleptokratik dhe të kriminalizuar të Edi Ramës.

Ata sot i mblodhi Ilir Meta. Ata dje i mblidhte Lulzim Basha. Ata nesër mund ti mbledhë pa surprizë edhe Nisma Thurrje apo Organizata Politike e Arlind Qorit. Sepse sado liderë të fshihen, të squllen, të shiten, populli që nuk e duron më këtë rregjim, nuk mund të mbetet pa zë.

2 marsi shërbeu pikërisht për këtë. Për të kuptuar se regjimet sfidohen në rrugë dhe jo në tryeza. Se autokratët përballohen me forcë dhe jo me dialog. Se paqja kërkon burrërri dhe squlltësia nuk prodhon dot kurrë paqe.

Prandaj Ilir Meta, sot, nuk mund të mburret se populli opozitar doli në bulevard pro tij. Ai mjafton të gëzohet se pati intuitën dhe forcën për të interpretuar vullnetin e atyre që janë të gatshëm të rezistojnë.

Që kur u dha dënimi për Sali Berishën, të ngujohet në shtëpi me vendim gjykate, më erdhi në asociacion me të Kadri Roshi. Njësoj dhe ai, nga talenti i madh që shfaqi, pati mes aktorëve të Teatrit Kombëtar plot ziliqarë dhe njerëz të mllefosur kundër tij. Ata nuk e donin ta kishin në skenë, ndaj nisën metodat klasike të atyre viteve. Me letra anonime mbushur me shpifje, me denoncime mbi fakte të paqena, dhe në ndonjë rast për fat të keq ia dolën. Në ca pjesë, artisti i madh nuk mori asnjë rol, u mënjanua. Por në ca çaste, se më pas nga që artdashësit e kërkuan dhe u pa që ai institucion po humbte vlera prej mungesës së këtij artisti, u çel rruga. U lejua që Kadriu të demonstronte potencën artistike. E sot ai na flet me emocion nga filmat që i shohim mes ekranit.

Njësoj po e ndjek fatin e tij dhe Berisha. Pallavra janë faktet gjoja korruptive, mysybete janë shpjegimet e shtetit. Thelbi është; sot për sot ky personalitet ia çjerr bëmat regjimit e fjala e tij mobilizon shqiptarët të shporrin të keqen. Dhe në vend që qeveria të konkurrojë opozitën për të mirën e Shqipërisë i ve stërkëmbësha. Me sajime ose saldime me pështymë që nuk ngjitin fare në perceptimin popullor. Kaq frikë ndaj Berishës sa e ngujuan në apartamentin e tij, ndaluan takimet me bashkëpunëtorët dhe duan ta largojnë nga votuesit. Kështu ndodh kur mediokrit duan të mbajnë ngjitur vithet te karriget. Nuk afrojnë alternativa, shpresë, vlera, por gjejnë zgjidhjen e shkurtër, atë më të dëmshmen. Rehatojnë garat ku do marrin pjesë, pra duan të luajnë futboll vetëm me një portë.

Sot për sot Rama ndjehet i parrezikuar, por harron që kënga shqiptare ka vargjet:

-Në ato maja rripa-rripa,

Një herë ma hipe e një herë ta hipa.

Kështu e luftuan Kadri Roshin e sot ai duartrokitet përherë. Ndërsa kundërshtarët e tij u harruan. Atyre u humbi edhe emri, edhe vula…

Nëse është e vërtetë ajo që thotë gazeta Kathemerini, pra që Edi Rama kërkon të katapultojë Vangjel Tavon në krye të bashkisë Himarë si i komanduar nga qeveria, deri sa të mbarojë gjyqi i stisur Beleri dhe, se për këtë na kërkohet edhe dakordësia e qeverisë Greke, jemi përpara një pazari ANTIDEMOKRACI.

Matrapazllëk i shëmtuar që nuk ka asnjë ligj që e bën të pranueshëm!

Që të merreni vesh, duhet të biem dakord si fillim me standardin demokratik.

Në një mjedis demokracie vendimin se kush drejton bashkinë e merr populli i asaj bashkie. Në vijim, deri në zgjedhjet e tjera, vendimet në bashki i merr ai që ka zgjedhur populli.

Mjafton të jetë i aftë mendërisht, i mundur fizikisht dhe i padënuar ligjërisht dhe ai që është zgjedhur vendos.

Ky është rregulli i përbotshëm demokratik.

Në bashkinë e Himarës populli zgjodhi Fredi Belerin të marrë vendime dhe jo qeverinë e Shqipërisë e as atë të Greqisë.

Tani vijmë tek zgjidhja që propozon Edi Rama.

Kush është Edi Rama që merr vendime për bashkinë e Himarës?! I zgjedhur nga Himara, apo i autorizuar nga i zgjedhuri Beleri?!

Ç’punë ka qeveria e Greqisë që duhet të japë dakordësi për një matrapazllëk lokal krejt antidemokraci në Shqipëri?!

Duke ruajtur konsideratë të lartë personale me ta, por për hir të llogjikës parimore pyes: Ç’lidhje ka Vangjel Tavo, apo edhe emra të tjerë si Ilir Paço e Theodhori Çami të përmendur në gazetë si zgjidhje e Ramës, me bashkinë e Himarës?! Ata as në Këshillin Bashkiak të asaj bashkie nuk janë.

Si u merrkan vendimet për Himarën në injorim total të popullit të Himarës,zgjedhjeve demokratike dhe autoritetit të zgjedhur aty?!

Pse qenka kaq e vështirë të bëhet më e thjeshta?!

Zgjidhjen e ka dhënë populli i Himarës dhe në bazë të atij verdikti ligji është shumë i qartë.

Zgjidhja është shumë shumë e thjeshtë. Ajo fillon me një leje burgu 6 minutëshe, jo 6 orëshe si ajo e turpit të i dhanë për në varreza.

Vetëm 6 minuta duhen për yë bërë betimin formal dhe është Fredi Beleri ai mandaton një të zgjedhur të tij që të ushtrojë detyrën në kushtet e pamundësisë fizike.

Ska nevojë për asnjë shpikje tjetër. As për jabanxhinj të komanduar e as për pazare politike qeverish.

Gjithnjë, nëse është e vërtetë ajo që shkruhet në Kathemerini, ajo zgjidhje quhet rrëmbim pushteti; dhunim i demokracisë; shkelje e autonomisë vendore,krahas talljes së rëndë që bëhet me Himarën. Pa harruar në asnjë çast dhunimin e lirive dhe të drejtave Kushtetuese.

Matrapazllëku nuk është zgjidhje demokratike.

Rreziku i mbylljes së ciklit demokratik të Shqipërisë dhe rënies së saj në autokraci është i dukshëm.

Shenjat tashmë janë fakte dhe dyshimet janë prova.

Formulat e së kaluarës janë rikthyer jo si fantazma më, por si sisteme e institucione të zbukuruara me terma impresionantë.

Shoqëria është e mpirë nga propaganda dhe e zhveshur nga ndjeshmëria e po shkon me shpejtësi drejt një dehumanizmi konvencional.

Protokollet e diktuara politikisht janë strikte dhe synimet janë të qarta: Opozita duhet të ekzekutohet me çdo çmim.

Gjithçka tjetër përtej kësaj i përket një teatri të mbushur me hipokrizi.

Shqipëria tashmë i ngjason një kolonie ndëshkimore e stilit kafkian.

Ajo ka humbur çdo ekuilibër, jetik për një shtet të së drejtës, midis Drejtësisë dhe të drejtave njerëzore dhe politike.

Sot Drejtësia është thjesht një ndëshkim si hakmarrje oreksesh politike dhe përputhet me thënien e  personazhit të Franc Kafkës, Oficerit të paemër i cili krenohet me pompozitet: “Parimi sipas të cilit unë gjykoj është ky: fajësia është gjithnjë jashtë çdo dyshimi. Ka gjykata që nuk puqen me këtë parim, pasi janë të përbëra nga disa koka e kanë mbi vete edhe gjykata më të larta. Kjo nuk ndodh këtu….”

Kjo nuk ndodh as në Shqipëri. Superstruktura juridike e sajuar impononon çdo shkallë, qoftë dhe parlamentare,  nuk konsideron asnjë ankimim dhe përjashton çdo mbrojtje juridike. Sipas urdhërit politik qëllimi justifikon çdo lloj drejtësie.

Thelbi i saj nuk është as e drejta dhe as procedura.

Superstruktura i ngjason makinerisë ekzekutuese që përshkruan Kafka, në zemër të së cilës qëndron Aparati ose Makineria. Makineria për koincidencë përputhëse ka tre pjesë.

Shtratin, Vizatuesin dhe Lesën, e cila është e aftë të shkruajë dënimin mbi trupin e të akuzuarit para se procesi të ndodhë, madje ai nuk ekziston fare, sepse është zëvendësuar nga urdhëri.

I akuzuari nuk ka asnjë faj apo bindje për faj, por makineria nuk konsideron asgjë.

Oficeri vetë është shndërruar në një shtojcë të makinerisë, i përkushtuar me zjarr dhe që mendon se është mishërim i drejtësisë, por në fakt është mishërimi i urdhërit të verbër politik.

Në Shqipërinë ndëshkimore, sikurse në koloninë e Kafkës, opozitën duan ta eleminojnë me një Aparat të ngjashëm tre pjesësh të krijuar posaçërisht dhe në pothuaj të njëjtën mënyrë.

Me “oficerë” që kanë humbur dimensionin human të ligjit për shkak të politikës, që hetojnë me opinion dhe qëllime krejtësisht politike e që i binden vetëm “komandantit” dhe sidomos “ish-komandantit”, idem si tek Kafka.

E pra e gjitha kjo nuk është drejtësi.

Ky është një revansh politik i pështirë, i cili kërkon të realizohet me shpirtrat e ftohtë të makinerisë së propagandës dhe aparatit politik të drejtësisë.

Por ndryshe nga Kolonia ndëshkimore e Kafkës në Shqipërinë hakmarrëse

Opozita nuk mund të ulet në shtratin e vizatimit me anë të lesës.

Ajo nuk mund të arrestohet dhe as të eleminohet, sepse atë e mban gjallë e në këmbë karakteri dhe misioni i saj për të shpëtuar ato parime e vlera që na bëjnë të jemi  në përballje për mos të dorëzuar në duart e ekzekutorëve majtistë qeverisës që fshihen pas makinerisë së propagandës e drejtësisë, pluralizmin e demokracinë.