Year: 2025

Edi Rama, në monologun e gjatë të një të diele, kur njerëzit i lë pushim edhe Zoti, nuk ka pushuar mbi gjysmë ore duke folur për persekutim imagjinar politik nga kundërshtari. Ky i fundit ka emrin e përhershëm, shkrumbuar prej 15 vitesh në sloganin që qet tym, por barutin e ka të lagur dhe, as nuk vret e as nuk bind, “fajin e ka Saliu”.

Një kryeministër në pushtet q’prej vitit 1998, pra plot 27 vite, që ankohet për rivalin e votuar jashtë pushtetit, para 12 vitesh, dhe që ka 10 vite më pak se ai në pushtet, është një rast haluçinance që meriton studime të posaçme të shkencës politike, por edhe Psikologjisë.

Duke bërë pikërisht atë që ia mvesh si faj kundërshtarit, përdorimin e familjes së tij biologjike, Rama thirri dje ngjarje të vjetëruara, në një apel të pakërkuar dhe të çuditshëm për një publik që, në masën më të madhe i ka harruar batërditë në fjalë.

Shndërrimi i vetes në hero të viktimizuar ndoshta mund të kuptohet më mirë duke risjellë një përkufizim psikologjik që quhet triada e errët (dark triads) që, sipas Britannica, karakterizohet si  kombinim i tri trajtave negative të karakterit: makiavelizmi, narcisizmi nënklinik dhe psikopatia-me tipare të caktuara si ftohtësia, agresiviteti dhe dupliciteti.

Pra, Rama në monologun e gjatë të hero-viktimës, paraqitej si prijësi i ftohë dhe përllogaritës i Makievaleit, narcizi që sheh veten e bukur në pellgun e parafytyrimit popullor për të, dhe duplicisti që shpreh mendime të dyfishta kontradiktore.

I kësaj të fundit është rasti kur përgjigjet për akuzat se bashkëpunon me krimin duke sqaruar se është ai që i zgjedh bashkëpunëtorët, jo e kundërta. Duke thënë se ai ka fuqinë për të zgjedhur, sepse është numri 1, ai kundërshton veten në pretendimin tjetër, atë të ‘shkëputjes’, prej bashkëpunëtorëve politikë. Jo se nuk e ka fuqinë e përzgjedhjes edhe në këtë rast, por se ai pranon se ka bërë kaq shumë zgjedhje të këqija, por zgjedhjet nuk kanë lidhje me të.

Rama gënjen kur thotë se bashkëpunëtorët e zgjedhur për në Kuvend, qeveri apo bashki të vendit janë larguar nga politika nga dekriminalizimi, i cili paskërka patur edhe mbështetjen e tij. Aspak ashtu, sepse Rama i ka mbrojtur deri në fund të gjithë bashkëpunëtorët me probleme me dekrimin, dhe i ka lëshuar kur e ka kuptuar se ishte e pamundur t’i mbante. E ka bërë këtë me Dakon, Roshin, Kajmakun e gjithë të tjerët.

Një sjellje pjesërisht të kundërt ka dëshmuar në mandatin aktual, kur ka lëshuar pa shumë vonesa disa prej bashkëpunëtorëve, por vetëm pasi i ka shkarkuar nga detyra dhe i janë dashur si ‘koka turku’, por edhe si pakt me SPAK, sipas parimit të jap disa ‘dëshmorë’, por të tregoj vijën e kuqe të pakalueshme.

Mënyra që Rama zgjedh për të përligjur raportin me krimin është posaçërisht interesant. Duke thënë se ka fuqinë të zgjedhë bashkëpunëtorët (pra edhe në rastin e paktit me krimin) ai inkriminon veten. Jo prej arrogancës që dëshmon fjalia, por për faktin se në dosjet e shërbimeve të huaja, ka dëshmi indirekte dhe direkte të këtij bashkëpunimi. Rasti i deputetit Çyrbja të Durrësit, ku Rama është prijësi, është flagrant. Bisedat e zbardhura mes narcos të Durrësit që përcaktojnë Çyrbjen si të tretin në listë, janë në vetvete loja për territor dhe pushtet të bandave të të qytetit për dominimin e portit, narkotrafikut dhe rrjeteve ekonomike të zonës. Një prej mënyrave se si shfaqet kjo fuqi është lidhja me Kryeministrin, dhe shembulli më ilustrues i kësaj është ndikimi tek ai për kandidatët në listën e PS në Durrës. Çyrbja, i nisur për i pesti a i gjashti në listë, do të ishte sërish deputet, por banda që e mbështeste, duke e zhvendosur lart, në vendin e tretë, u dëshmonte rivalëve ndikimin te Kryeministri. Nëse kjo nuk thuhet drejtpërdrejt, a dyshohet se emrat dhe pozicionet në listë i vendos miratimi dhe firma ekskluzive e Edi Ramës?! Atij që ka fuqinë ‘të zgjedhë bashkëpunëtorët’ dhe jo “të zgjidhet prej tyre”.

Për shumkënd ishte i habitshëm dhe jo proporcional një monolog prej 35 minutash i kryemistrit Rama me rastin e deklarimit nga SPAK, se vëllai i tij nuk rezultonte i përfshirë në çështjen e trafikiut të kokainës, të njohur si dosja Xibraka. Ndonëse Gazmend Bardhi, njeriu që inicioi verifikimin e implikimit ose jo të Olsi Ramës, e cilësoi qesharake dhe jo përfundimtare deklaratën e prokurorisë, kryeministri ka përfituar nga rasti për t’iu drejtuar qytetarëve me një fjalim të pazakontë, si një alibi patetike për gjithë veprimtarinë e tij politike e njerëzore.

Me tonet dramatike, interpretimin me një zë që dridhej dhe sytë që tregonin lëndimin e padrejtë, Edi Rama foli për brengat e prindërve të ndarë nga jeta, për seksualitetin e tij, për skizofreninë e sajuar, akuzat për dhunë në familje e deri tek ajo për atësinë e djalit të tij. Një rrëfim i pakërkuar që, detyrimisht të çonte tek pyetja: pse e gjithë kjo valë viktimizimi patetik, edhe nëse SPAK i kishte dhënë të drejtë vëllait të tij?

Arsyeja e elegjisë së Edi Ramës për veten, mund të kuptohej vetëm në fund të 35 minutave, kur në emër të poshtërsisë që kundërshtarët i paskëshin bërë atij, ai u kërkoi votat shqiptarëve për një mandat të katërt. Për të arritur në këtë kërkesë, Rama shfrytëzoi të vëllain si alibi për të gjitha mëkatet, skandalet dhe aferat korruptive që rëndojnë mbi atë dhe qeverinë e tij. Mesazhi që ai u mundua të përcjellë, duke iu referuar pjestarëve të familjes me qëllim të qartë ndjeshmërinë e publikut, ishte ai se ashtu si në rastin e Olsit edhe të gjitha akuzat e tjera ndaj tij nuk janë të vërteta. Se ato nuk kanë për bazë realitetin, por hakmarrjen e verbër ndaj suksesit të tij si politikan. Nëpërmjet Olsit, Edi Rama tentoi të zhbëjë edhe Tahirin, Beqajn, Ahmetajn, Kokën, Bllakon, Prengën, Ndokën, Roshin, Çyrben, e dhjetra të tjerë duke i servirur jo si produkte të sistemit që ai ka ngritur, jo si përgjegjësi politike, por si devijime që opozita i përdor me patëdrejtë për të goditur figurën e tij të pastër si kristali.

Jo pa qëllim, ndonëse nuk e kishte përmendur askush, ai e nisi rrëfimin e tij me aspektin personal për të dalë pastaj si rrjedhojë “logjike” edhe tek profili politik. Apologjia e kreut të organizatës së Rilindjes ishte e ndërtuar mbi këtë dikotomi. Pra nuk jam homoseksual siç më kanë akuzuar, por nuk kam as saraje. Nuk jam skizofren, por nuk kam përfituar asnjë kokërr leku. Nuk kam dhunuar gratë e familjes, por nuk kam lidhje me asnjë kriminel. Nuk kam shpifur ndaj babait tim, por nuk kam vjedhur apo blerë zgjedhjet…

Në një gjysëm rasti që iu dha, nëpërmjet “çlirimit” të të vëllait nga implikimi në një aferë të rëndë, Edi Rami provoi të përfitojë për të barabitur kësisoj të gjitha akuzat ndaj tij. Por problemi i kryeministrit nuk është i vëllai, të cilin nuk e ka zgjedhur vetë, por ata që ai zgjedh për të qeverisur shqiptarët dhe për të cilët edhe sot e kësaj dite nuk ka marrë pikën e përgjegjësisë politike. Çfarë lidhje kanë të ndjerët Aneta e Kristaq me skandalet elektorale të Dibrës, Durrësit apo Elbasanit? Po orientimi seksual i kryeministrit ku ndikon tek sterilizimi apo inceneratorët? Nëse zëvendësi i tij ka denoncuar se bashkëshortja e kryministrit abuzon me pushtetin e këtij të fundit te AKSHI apo e bija ka përfituar tek projekti i Eko Parkut, ku hyn akuza për skizofreni apo dhunë ndaj grave?

Pra është e qartë se i gjithë parashtrimi emocional i monologut të Ramës me rastin e Olsit, nuk ishte gjë tjetër veçse një tentativë propagandistike për t’u parë nga shqiptarët si viktimë edhe për gjëmat e Rilindjes në këto 12 vjet. Dhe ndonëse qëllimi për t’ia bërë publikut “mishin me kokrra” ishte primar, kryeministri nuk e përmbante dot gjuhën e urrejtjes duke e zhvlerësuar instiktivisht dëshirën për t’u dukur si viktimë. Jashtënxjerrje, palo djalë, tutor, zorrë jashtëderdhje etj, ishin shpërthimet e “viktimës” që po e tret jetën për të mirën e Shqipërisë.

E nëse elegjia e Ramës për veten nuk do të ishte një monolog, përballë tij do të kishte mjaftuar vetëm një pyetje për të kuptuar thelbin e rrëfimit patetik: Po mirë Olsi e të gjitha akuzat personale janë shpifje të ulëta, po shokët e armëve, banditët e zgjedhjeve, milionat e avulluara, hajdutët e ministrive e bashkive, kriminelët jashtë e brenda, i zgjodhe vetë apo t’i caktuan opozita, kanalet e portalet? Rasti i Olsit nuk është i vlefshëm për të bërë katharsisin e Rilindjes. Përndryshe kthehet në rastin tipik të përdorimit të familjes për kredite politike, pikërisht ai për të cilin Edi Rama akuzoi kundërshtarët në monologun 35 minuta.

Tartufi, në komedinë me të njëtin emër të Molierit ishte një klerik i cili kishte fituar besimin e mikut të tij borgjez Orgonit, por në të vërtetë nuk ishte tjetër, vetëm se një gënjeshtar dhe mashtrues. Në një kohë që kishte marrë premtimin e mikut të tij për t’i marrë vajzën, joshte dhe gruan e këtij të fundit. Vetë Molieri, arti gjenial i të cilit ishte demaskimi i hipokrizisë dhe të metave njerëzore pyetur rreth këtij personazhi do të përgjigjej “Edhe gjërat më të shenjta nuk janë të mbrojtura nga njerëzit e korruptuar: dhe ne shohim faqezinj, që abuzojnë çdo ditë me devotshmërinë dhe e bëjnë atë t’i shërbejë krimeve më të mëdha”.

Megjithëse ka 12 vjet në pushtet, Edi Rama, u tregua mjaft i devotshëm në rolin e viktimës. Në një mesazh të stërgjatë, të lodhshëm që nuk jepte asnjë zgjidhje, Rama, përdori vendimin e fundit të SPAK që zhvishte nga akuzat e implikimit në dosjen e laboratorit të drogës në Xibrakë vëllain e tij, Olsin, i cili la Amerikën pikërisht në ditën që i vëllai mori kryeministrin, për të na “iluminuar” rreth akuzave që i janë bëtë atij ndër vite.

S’ke se si duke pasur përpara një njeri me pamjen e gjyhnaqarit siç u shfaq ai sot, mos të bëjë të reflektosh për një moment se “ndoshta dhe mund t’i kemi hyrë në hak kot zavallit”!

Në subkoshiencë në të qindën e sekondave mund të kalojë ajo ideja se ndoshta akuzat që janë ngritur në tërë këto vite, që e vizatojnë Ramën si politikanin më të korruptuar që ka nxjerrë ndonjëherë ky vend, ndoshta, ndoshta, kanë qenë të tepruara.

Por ja që memorja nuk të lejon t’ia bësh këtë nder Edi Ramës.

Ky individ, më jetëgjati në pushtet, ( që nga shtatori i vitit 1998) sapo ka ardhur nga Franca ku bënte jetë barboni, ka pasur si axhendë vetëm vjedhjen.

Si ministër Kulture u akuzua për vjedhjen me fasadat, dhe ndërhyrjen që i bëri atëherë pushtetit vendor për qendrën e qytetit, me qëllimin që t’i jepte vetë lejet e ndërtimit brenda unazës së vogël. Më pas, aktiviteti i tij në Bashkinë e Tiranës dihej. Ishte ky individ që vuri si normë 20%-shin e famshëm për lejet e ndërtimit, madje një ndërtues atëherë e akuzoi publikisht. Përpos kësaj, hyrja e tij në politikë e pushtet, vendosi dhe standardin e blerjes së medias apo shoqërisë civile, duke ngritur përreth tij murin e shërbëtorëve të tipit Erion Veliaj.

Por që mos shkojmë aq larg, ne kemi 12 vjet që pushtetin e këtij farë kryeministri dhe miqve të tij banditë ose jo po e provojmë në kurriz. Akuzat që i janë ngritur i ka merituar një më një.  A ka qenë individi me emrin Edi Rama që i ka dalë në mbrojtje çdo afere korruptive dhe vjedhjeje që ka ndodhur në këtë vend?

A ka qenë ky, që i doli për zot kanabizimit të vendit, dhe e shpallte Sajmir Tahirin si “Kapiten të luftës kundër drogës”

A ishte ky që hartoi ligjin hajdut të investimeve strategjike?

A është ky që e ka çuar ndërtimin e një kilometri rrugë 20 milionë euro?

A është ky që firmosi për vjedhjen me inceneratorët?

A është ky që korruptoi ish drejtorin e FBI-së McGonigal?

A është ky që për interesa tërësisht korruptive fali portin e Durrësit?

A është ky që solli në Vlorë dy anijet që nuk prodhuan asnjë kwh, me një kosto prej 90 milionë euro?

A nuk është ky që e ka shndërruar Shqipërinë në lavatriçe të pastrimit të parave?

A është ky që gënjeu pa pikë turpi për shëndetësinë falas, për pensionet e të tjerat me rradhë?

Koha do ishte e gjatë për të renditur hajdutërinë dhe mbrojtjen që ky individ, i ka bërë gjithfarëlloj allishverishi në këtë vend dhe pa ju nxirë faqja, sot del e kërkon mëshirën e shqiptarëve në votën e 11 majit!

Edi Rama njihet për aftësinë e paskrupullt të gënjeshtarit, shtirakut, oportunistit mashtruesit që bën gjithçka për t’ia dalë mbanë. Ai e di fort mirë se çfarë ka bërë i vëllai. Fundja në këtë katundin tonë me firmën dhe mbrojtjen e Ramës janë pasuruar gjithfarë horri, banditi e ahengxhiu, pse duhet të bënte përjashtim vëlla Olsi?

Jeta personale e Ramës nuk është se na hyn shumë në punë. Pra, është ose jo homoseksual, bi apo trans, nuk na duhet hiç. E rreh ose jo gruan e tij apo gratë e të tjerëve, përderisa s’ka ndonjë denoncim dhe derisa e lejojnë, të bëjë ç’të dojë. Po ama akuzat për vjedhje dhe abuzim me pushtetin në adresë të tij, i rëndojnë një më një. Ai dhe mund të vazhdojë me çmendurinë që e ka kapluar për të burgosur opozitën, vetëm se një gjë e ka të sigurt…. Shpejt ai s’do jetë me ‘Skënderbeu i Elisës’, dhe ditët e tij të pleqërisë nuk do i kalojë me Koçon në Vuno. Ai do ketë fundin që kanë të gjithë mashtruesit dhe ata që abuzojnë me besimin e njerëzve, njësoj si Tartufi i Molierit!

Joe Biden, presidenti në ikje i SHBA-ve, dekoroi George Soros, me medaljen më të lartë amerikane, atë të lirisë. Po a është medalja amerikane e lirisë e përshtatshme e aq më pak në përputhje me vlerat që predikon dhe ka predikuar George Soros?! Pikërisht kjo pyetje i jep përgjigje edhe absurdit Biden për t’i dhënë dekoratën më të lartë amerikane manjatit të doktrinës anti-familje, anti-pronë, anti-shtet, anti-atdhe e anti-komb të George Soros.

Soros është armiku më i madh i demokracisë dhe lirisë. Për këtë shkak ai nuk ka lidhje me lirinë njerëzore, madje as me lirinë natyrore të njeriut. Ai ka në projektin e tij shkatërrimin e vlerave të lirisë dhe demokracisë tradicionale dhe krijimin e një bote nën kontrollin e beniaminëve të tij. Ai nuk pranon as vlerat natyrore të lirisë njerëzore. Soros mbështet regjime autoritare dhe narco-qeverisëse si këtë regjimin e Shqipërisë së lodhur nga mafia dhe krimi i organizuar në Shqipëri. Soros është projektuesi i një bote pa familje, pa atdhe, pa identitet dhe integritet. Soros është financuesi i anti-vlerave dhe kundërshtar I civilizimit të sotëm. Dinjiteti dhe identiteti janë dy cilësitë themelore të lirisë së njeriut. Të dyja këto janë dhuratë e Zotit, sepse vetëm Zoti i posedon ato si pronë të vetën. Soros nuk njeh as pronësinë e Perëndisë! Është armik i njeriut dhe për pasojë edhe i vetë krijuesit!

Askush si George Soros në botën e sotme nuk i ka kontribuar çmontimit të vlerave tradicionale të lirisë dhe demokracisë. E megjithatë presidenti amerikan Joe Biden mori guximin që ta dekorojë atë me medaljen e lirisë. Kjo do të thotë se Soros kishte dhe ka ndikim të jashtëzakonshëm në administratën e Biden dhe për këtë arsye ka patur dhe ka mbështetjen e demokratëve amerikanë. Kjo do të thotë se në sipërmarrjet mafioze të Soros ka pjesën e saj edhe administrata amerikane Obama-Biden. Ky fakt e bën të dukshme arsyen pse amerikanët votuan me shumicë dërmuese e të padiskutueshme Donald Trump.

Medalja e lirisë për George Soros është një hipokrizi dhe intrigë politike e presidentit në ikje, Joe Biden. Sepse të dekorosh me këtë medalje njeriun që ka punuar më shumë së çdokush tjetër kundër vlerave të lirisë,  është më shumë se absurditet. Është një skandal i vërtetë. Ajo që po bën Biden në momentet e fundit të presidencës së tij është vërtetë e tmerrshme dhe e turpshme. Fillimisht shpalli faljen për veprat penale të djalit të tij. Një precedent i panjohur më parë as nga kryetarët e shteteve diktatoriale. Ju siguroj që diktatorët maten më shumë sesa u mat Joe Biden për të dekretuar faljen e djalit të tij. Ai dekretim shkon gjithashtu në kundërshtim me mentalitetin perëndimor, ku promovohet koncepti se “djali apo vajza duhet të paguajnë koston e gabimit që bëjnë, sepse ndryshe nuk reflektojnë”!

Joe Biden me atë dekret të faljes së djalit shkelmoi këtë koncept perëndimor të drejtësisë të ngulitur në ndërgjegjen njerëzore si vlerë e perëndimit. Ndërkohë që dekoroi me medaljen e lirisë personin më të angazhuar të globit për kapjen e pushteteve, sidomos të drejtësisë, George Soros. Nëse një manipulator dhe diktues i vendimeve gjyqësore, si Soros, merr dekoratën e të qenit kampion i lirisë, atëherë kjo e çmonton konceptin e lirisë dhe e devijon ndërgjegjen shoqërore nga e vërteta. Por në praktikën e administratës së Biden nuk është hera e parë që ndodhin këto.

Sekretari i Shtetit Blinken, njeriu kryesor i Soros në administratën e shkuar të SHBA-ve, me shpalljen si kampion të luftës kundër korrupsionit të Dvoranit dhe Dumanit në Shqipëri ka dëshmuar të njëjtin koncept si edhe shefi i tij Biden. Kreu i opozitës shqiptare, Sali Berisha, publikoi një fakt të implikimit të njeriut të besuar të kryeministrit shqiptar, Taulant Ballës, për lidhjet e tij me organizatat kriminale. Këto të dhëna i ka në dosje edhe Dumani i dekoruar prej Blinken. Por fatkeqësisht kreu i SPAK nuk vepron, nuk hap hetime, nuk reagon. Sepse drejtësia në Shqipëri është produkt i Soros. Sepse më shumë vlejnë dekoratat e Blinken dhe Biden, sesa e vërteta dhe drejtësia!

Kjo ‘tezja’ që shpesh herë nuk e dinë se ku ndodhet – por që nuk harron se është Presidente e Maqedonisë dhe se  vendin duhet ta mbrojë nga armiku i natyrshëm i tij, nga shqiptarët – gjithmonë ka qenë parimore.

Gjatë kohës së Millosheviqit ajo e mbronte Serbosllavinë e quajtur Jugosllavi nga rrënuesit e saj, kryesisht nga shqiptarët.

Përderisa ishte ministre e Gligorovit, ajo e mbronte Maqedoninë e pavarur nga kërkesat e shqiptarëve për arsimim në gjuhën amtare.

Sot, si Presidente e VLEN-it, ajo e mbron gjuhën maqedonase nga gjuha shqipe duke refuzuar të nënshkruaj dekretin për licencat dygjuhësore në çerdhe!

Ndërkohë duhet pranuar se edhe pushtetarët shqiptarë të këtyre tri dekadave të fundit kanë qenë parimorë dhe kanë përkrahur cilindo kandidat maqedonas për president që ka pranuar atyre t’ua nënshkruaj licencat e vasalit.

Sidoqoftë duhet thënë se gjërat nuk do ndryshojnë përderisa shqiptarët e këtushëm nuk e kuptojnë se emërtimi i gjuhës së tyre amtare si gjuha e ’20 për qindëshit’, nuk e tregon vetëm pafytyrësinë e përfaqësuesve të tyre politikë, por e shpërfaq edhe turpin grupor të shqiptarëve të Maqedonisë.

Pra pozita e shqiptarëve të Maqedonisë do ndryshojë vetëm atëherë kur ata do e kuptojnë se ka diçka edhe më poshtëruese se sa tjetri të të pështyjë në fytyrë: të ta përbuzë gjuhën e nënës.