Blog

  • Terapitë natyrale te të sëmurët me tumor: Cilat janë të dobishme dhe cilat duhen shmangur

    Terapitë natyrale te të sëmurët me tumor: Cilat janë të dobishme dhe cilat duhen shmangur

    Në dekadat e fundit, interesimi për mjekësinë natyrale dhe alternativat bimore është rritur ndjeshëm edhe te pacientët që përballen me diagnoza të rënda si tumoret. Shumë njerëz kërkojnë mënyra për të përmirësuar cilësinë e jetës, për të lehtësuar efektet anësore të kimioterapisë ose për të ndihmuar organizmin të rikuperohet.
    Por mes kurave të sigurta dhe atyre të rrezikshme kufiri shpesh është i paqartë. Ekspertët theksojnë se jo çdo “natyrale” është e padëmshme.

    Terapitë natyrale që mund të jenë ndihmëse

    Sipas National Cancer Institute (NCI) dhe World Health Organization (WHO), disa metoda natyrale mund të përdoren si shtesë e trajtimit mjekësor, por kurrë në vend të tij.

    1. Ushqimi i ekuilibruar dhe i pasur me antioksidantë

    Një dietë e bazuar në fruta, perime, drithëra integrale dhe peshk ndihmon në forcimin e sistemit imunitar dhe në përmirësimin e përgjigjes ndaj trajtimit.
    Ushqime të rekomanduara nga studimet përfshijnë:

    • Brokoli, lakrat dhe spinaqi (me përbërës antikancerogjenë si sulforafani);
    • Frutat e pyllit (me flavonoide dhe vitamina C);
    • Vaji i ullirit dhe arrat (me acide yndyrore të shëndetshme).

    2. Aktiviteti fizik i moderuar

    Studimet e American Cancer Society tregojnë se aktiviteti fizik i lehtë deri në mesatar (si ecja ose joga) ul lodhjen, përmirëson humorin dhe ndihmon në rikuperimin pas trajtimit.

    3. Teknika relaksuese dhe terapi mendje-trup

    Meditimi, joga, terapia me frymëmarrje të thellë dhe akupunktura janë përdorur me sukses për të zvogëluar ankthin dhe dhimbjen te pacientët onkologjikë.
    Një studim i botuar në Journal of Clinical Oncology tregoi se akupunktura mund të lehtësojë nauzen dhe dhimbjet të shkaktuara nga kimioterapia.

    4. Suplementet e rekomanduara nga mjeku

    Në disa raste, mjekët mund të këshillojnë vitamina ose minerale të caktuara, si vitamina D ose omega-3, por gjithmonë nën mbikëqyrje, pasi disa suplemente mund të ndërhyjnë me terapinë.

    Terapitë natyrale që mund të jenë të rrezikshme

    Jo çdo bimë apo suplement është i padëmshëm. Disa përbërës bimorë mund të ndërhyjnë me efektet e barnave onkologjike, duke i bërë ato më pak efektive ose më toksike.

    1. Bimët që ndërhyjnë me kimioterapinë

    • St. John’s Wort (Hypericum perforatum) – mund të ulë efektin e disa barnave kundër tumorit, si irinotecan dhe imatinib.
    • Ginkgo biloba dhe Ginseng – mund të rrisin rrezikun e gjakderdhjes ose të ndryshojnë metabolizmin e barnave.
    • Aloe vera në formë për gëlltitje – në doza të larta mund të dëmtojë mëlçinë.

    2. “Kurime natyrale” pa prova shkencore

    Në internet qarkullojnë shpesh receta të rrezikshme që premtojnë “shërim nga kanceri” me sodë buke, vajra esencialë, ujëra të veçantë apo regjim ekstrem ushqimor.
    Organizata Botërore e Shëndetësisë paralajmëron se këto metoda jo vetëm që nuk ndihmojnë, por shpesh vonojnë trajtimin e duhur, duke përkeqësuar gjendjen e pacientit.

    3. Suplementet me doza të larta antioksidantësh gjatë kimioterapisë

    Megjithëse antioksidantët janë të dobishëm në ushqim, studimet tregojnë se suplemente me doza të larta (vitamina A, C, E në formë kapsule) mund të zvogëlojnë efektin e trajtimeve që synojnë të shkatërrojnë qelizat kancerogjene.

    Roli i bashkëpunimit me mjekun

    Specialistët theksojnë rëndësinë e komunikimit të hapur mes pacientit dhe mjekut onkolog.
    Para se të përdoret çdo trajtim natyral, është thelbësore të pyetet mjeku ose farmacisti, pasi çdo rast onkologjik është i ndryshëm.
    Sipas European Society for Medical Oncology (ESMO), mbi 40% e pacientëve përdorin suplemente ose terapi alternative pa e informuar mjekun, duke rritur rrezikun e ndërveprimeve të dëmshme.

    Terapitë natyrale mund të jenë aleatë të vlefshëm, por vetëm kur përdoren me kujdes dhe si plotësuese të trajtimit mjekësor.
    Kura “mrekullie” nuk ekziston — por ushqimi i shëndetshëm, lëvizja dhe menaxhimi i stresit mund të bëjnë ndryshimin në mënyrën se si një pacient përballon sëmundjen dhe trajtimin.

  • Birrë apo verë? Debati i vjetër që shkenca ende po e mat me kujdes

    Birrë apo verë? Debati i vjetër që shkenca ende po e mat me kujdes

    Në tryezat shqiptare, si në ato të miqësisë ashtu edhe të festave, pyetja shpesh lind vetë: çfarë është më mirë për shëndetin – birra apo vera? Për shumë, përgjigjja lidhet me shijen personale. Por nga pikëpamja shkencore, të dyja pijet kanë vlera të veçanta dhe, po aq, rreziqe nëse konsumohen pa masë.

    Birra – e pasur me vitamina, por edhe me kalori

    Birra përbëhet kryesisht nga ujë, elb, maja dhe hop. Falë procesit të fermentimit, ajo përmban vitamina të grupit B (veçanërisht B6, B12 dhe folate), si dhe minerale si magnez, kalium dhe silic.
    Sipas një studimi të publikuar në American Journal of Clinical Nutrition, konsumimi i moderuar i birrës mund të ndihmojë në ruajtjen e densitetit të kockave, falë përmbajtjes së silicës.

    Një tjetër kërkim nga Harvard School of Public Health tregon se një birrë në ditë për meshkuj dhe deri në gjysmën e saj për femra mund të ketë efekte pozitive për zemrën, duke ndihmuar në rritjen e kolesterolit të mirë (HDL).

    Megjithatë, birra ka edhe anët e veta më pak të favorshme. Një shishe standarde përmban rreth 150 kalori, shumica prej të cilave vijnë nga karbohidratet. Konsumimi i tepërt mund të çojë në shtim peshe dhe rritje të niveleve të acidit urik, faktor që lidhet me sëmundjen e gutit.

    Vera – antioksidantë dhe efekt mbrojtës për zemrën

    Vera, sidomos ajo e kuqe, njihet për përmbajtjen e antioksidantëve natyralë si resveratroli dhe flavonoidet, substanca që gjenden në lëkurën e rrushit dhe që kanë efekt mbrojtës ndaj qelizave.
    Studime të shumta, përfshirë ato nga Harvard Medical School dhe European Society of Cardiology, kanë treguar se konsumimi i moderuar i verës së kuqe mund të ulë rrezikun e sëmundjeve kardiovaskulare, duke ndihmuar në zgjerimin e enëve të gjakut dhe uljen e inflamacionit.

    Megjithatë, vera përmban më shumë alkool për sasi (rreth 12–14%) dhe për këtë arsye kërkon kujdes të veçantë në konsum. Për disa individë, sidomos ata me ndjeshmëri ndaj sulfiteve, ajo mund të shkaktojë dhimbje koke ose reaksione të lehta alergjike.

    Sa është “moderimi” në të dy rastet?

    Sipas udhëzimeve të Organizatës Botërore të Shëndetësisë (OBSH), konsumi i moderuar i alkoolit nënkupton:

    • deri në 350 ml birrë ose
    • 150 ml verë në ditë për gratë,
    • dhe deri në dyfishin e kësaj sasie për burrat.

    Këto sasi konsiderohen të sigurta për individët e shëndetshëm, por çdo tejkalim rrit ndjeshëm rrezikun e sëmundjeve të mëlçisë, presionit të lartë të gjakut dhe varësisë nga alkooli.

    Përfundimi: jo kush, por sa

    Në fund, as birra dhe as vera nuk janë “më të mira” në mënyrë absolute. Secila ka përbërës që mund të kontribuojnë pozitivisht në shëndet, por vetëm nëse konsumohen në sasi të kontrolluara.
    Shkenca është e qartë: cilësia e jetës varet jo nga zgjedhja e pijeve, por nga mënyra si i konsumojmë ato.

  • Wi-Fi Tester – mjeti që zbulon sekretet e rrjetit tuaj pa tela

    Wi-Fi Tester – mjeti që zbulon sekretet e rrjetit tuaj pa tela

    Në një kohë kur interneti është bërë po aq i domosdoshëm sa energjia elektrike, cilësia e lidhjes Wi-Fi është një nga faktorët kryesorë që përcakton komoditetin dhe produktivitetin tonë të përditshëm. Por çfarë ndodh kur sinjali Wi-Fi dobësohet, faqet ngarkohen ngadalë apo lidhja ndërpritet papritur? Përgjigjen e jep një pajisje që po fiton gjithnjë e më shumë popullaritet: Wi-Fi tester-i.

    Çfarë është Wi-Fi tester-i?

    Wi-Fi tester-i është një instrument që mat, analizon dhe diagnostikon performancën e një rrjeti pa tela. Ai mund të jetë një pajisje profesionale që përdoret nga teknikët e rrjeteve, ose një aplikacion i thjeshtë që mund të shkarkohet në celular. Qëllimi është i vetëm: të kuptojë se si po funksionon lidhja Wi-Fi dhe pse, ndonjëherë, ajo nuk jep rezultatet e dëshiruara.

    Si funksionon?

    Parimi i funksionimit të një Wi-Fi tester-i është relativisht i thjeshtë, por tepër i dobishëm. Pajisja mat forcën e sinjalit në zona të ndryshme të hapësirës, analizon kanalet e përdorura për të shmangur interferencat dhe teston shpejtësinë reale të internetit, si në ngarkim (upload) ashtu edhe në shkarkim (download).
    Në disa raste, këta testerë krijojnë harta të mbulimit Wi-Fi, që tregojnë vizualisht zonat ku sinjali është i fortë dhe ku ka “vrima të vdekura” pa sinjal.

    Në nivele më të avancuara, testerët mund të kontrollojnë edhe sigurinë e rrjetit, duke zbuluar rrjete të hapura ose pajisje të paautorizuara që mund të përbëjnë rrezik për privatësinë.

    Pse ia vlen të përdoret?

    Përdorimi i një Wi-Fi tester-i sjell një sërë përfitimesh të menjëhershme:

    • Zbulon problemet e fshehura në rrjet, si interferencat ose pajisjet që ngadalësojnë trafikun.
    • Ndihmon në optimizimin e pozicionit të routerit, duke garantuar mbulim më të mirë në çdo qoshe të shtëpisë ose zyrës.
    • Rrit sigurinë, pasi mund të identifikojë rrjete të pasigurta ose të padëshiruara.
    • Kursen kohë dhe para, veçanërisht për bizneset që varen nga një lidhje stabile për komunikim dhe shërbime online.

    Një mjet i vlefshëm për profesionistë dhe përdorues të zakonshëm

    Në treg gjenden sot dhjetëra lloje testerësh Wi-Fi, që nga pajisjet profesionale të markave si Fluke Networks apo NetAlly, deri te aplikacionet falas për celular si WiFi Analyzer dhe Speedtest by Ookla.
    Pavarësisht nëse jeni një teknik që instalon rrjete komplekse apo një përdorues që dëshiron të përmirësojë sinjalin në shtëpi, një Wi-Fi tester është një mjet i domosdoshëm për të kuptuar dhe përmirësuar lidhjen tuaj me botën dixhitale.

  • Nga Luçiano BOÇI – Peleshi i pambuktë dhe parlamenti prej leshi që s’ka turp të ketë turp

    Kjo nuk është më politikë dhe kjo nuk është lojë fjalësh.

    Kjo që servirin këta sot është një orgji morale në sytë e një kombi që e kanë lodhur, shkelur e grabitur.

    Parlamenti i Shqipërisë, institucioni që duhet të ruante kujtesën dhe dinjitetin e Republikës, me iniciativën e Peleshit të pambuktë dhe të Marrit me lesh, ka shkelur mbi to me çizmen e injorancës dhe poshtërsisë.

    Kanë futur pa as më të voglin turp në listën e “personaliteteve që duhen nderuar” diktatorin Enver Hoxha.

    O tempora, o mores!!!

    E ky nuk është thjesht një turp. E gjitha kjo është tradhti ndaj historisë.

    Është zhvarrosje e atyre që u pushkatuan pa gjyq.

    Është dhunë ndaj çdo burri, gruaje, të riu e të reje që u internua, u degdis, u torturua fizikisht e emocionalisht nga terrori e falangat e diktaturës hoxhiste.

    Dhunë ndaj çdo fëmije që u rrit me dhimje në sy e zemër pas telave me gjemba.

    Të listosh Enver Hoxhën ndër personalitetet që duhen nderuar është një krim historik e moral.

    Është një diversion ndaj  kujtesës e sakrificave dhe fyen çdo shqiptar që beson te liria.

    Në këtë vend ku martirët e komunizmit ende nuk kanë drejtësi, këta lolo të historisë guxojnë me Parlamentin e futur në xhep, të glorifikojë xhelatin e tyre.

    Dhe e bëjnë këtë me një buzëqeshje të vakët, me trashësinë e zgjuar “intelektuale” që i karakterizon,  me gjuhën e stilizuar me dokrra e doktrinë, me ca përfaqësues politikë që binden si automatë partie, me heshtjen servile të atyre që kanë harruar me ndërgjegje të pastër se çfarë është të ndiesh turp të zi.

    Asgjë nuk është e rastit.

    Barku që e polli është mbarsur nga fryma antishqiptare dhe antinjerëzore dhe pasardhësit e trashëguar përkëdhelin sot bustet e krimit historik.

    Regjimet nuk ushqehen vetëm nga dhuna e paraja, por kanë uri dhe për pjesë të zeza historie me paraardhës gjakatarë e çnjerëzorë.

    Pas kësaj ky parlament dhe kjo qeverisje e ata që e drejtojnë, nuk janë më përfaqësues të popullit, por të përbaltjes dhe të përdhosjes së tij.

    Ky parlament e kjo qeverisje s’kanë më turp të kenë turp.

    Ato sot janë dëshmia që historia mund të përdhunohet në emër të harresës kolektive për të sanksionuar nga aty autokracinë “e pambuktë” të njerzve prej leshi.

    E pra, kjo nuk është më politikë. Kjo është luftë!

  • Nga Dardan MITROVICA – Rama, batutat që kushtojnë: kur humori zëvendëson diplomacinë

    Nga Dardan MITROVICA – Rama, batutat që kushtojnë: kur humori zëvendëson diplomacinë

    Edi Rama e ktheu edhe njëherë skenën diplomatike në shfaqje personale. Duke ironizuar lapsusin e Donald Trumpit – i cili ngatërroi Shqipërinë me Armeninë – Rama zgjodhi të “hakmerrej” me humor përpara udhëheqësve evropianë, duke marrë duartrokitje të momentit, por duke dëmtuar seriozisht imazhin e Shqipërisë si vend serioz në arenën ndërkombëtare.

    Një batutë, një krizë imazhi

    Në vend që të përfaqësonte dinjitetin e një kombi të vogël me ambicie të mëdha, kryeministri e ktheu diplomacinë në karikaturë politike. Kjo nuk ishte diplomaci, ishte vanitet – një përpjekje për të dalë në plan të parë përmes ironisë, në vend që të merrej me përmbajtjen e samitit.

    Nga diplomacia e fakteve tek diplomacia e show-t

    Qeverisja Rama prej kohësh ka ndërtuar një model komunikimi që i ngjan më shumë marketingut se shtetformimit. Në çdo skenë ndërkombëtare, kryeministri synon efektin e menjëhershëm mediatik – foton, batutën, titullin viral.

    Por shtetet serioze nuk matin reputacionin me numrin e klikimeve, por me respektin që fitojnë në tavolinën e bisedimeve.

    Në vend që të fliste për energjinë, integrimin apo sigurinë rajonale, Rama u kujdes që Shqipëria të përmendej për një shaka.

    Dhe kur një vend përmendet për batutat e udhëheqësit të vet, e jo për idetë apo vizionin, diçka nuk shkon me prioritetet e tij politike.

    Heshtja amerikane: ftohtësi nën rrogoz

    Reagimi amerikan ndaj incidentit ishte i matur – por i ftohtë. Asnjë fjalë e tepërt, asnjë reagim pozitiv, asnjë mbështetje apo kundërshti publike.

    Në gjuhën diplomatike, kjo heshtje flet shumë. SHBA zgjodhi të mos përballej hapur me Ramën, por të mos e mbështeste as. Me sa duket Washingtoni po e trajton këtë episod si një sinjal të një lideri që po e humb sensin e masës në raport me partnerët.

    Në një moment kur Shqipëria ka nevojë më shumë se kurrë për mbështetje të qartë amerikane për proceset e integrimit dhe sigurisë, një gafë e tillë nuk është thjesht incident – është tregues i rrëshqitjes së qeverisë drejt arrogancës dhe vetëkënaqësisë.

    Kur shteti bëhet skenë për ego personale

    Në thelb, problemi nuk është batuta në vetvete, por kultura politike që ajo pasqyron.

    Prej vitesh, Edi Rama ka ndërtuar një imazh të vetë-identifikuar me shtetin. Ai flet për Shqipërinë si për veten e tij, për sukseset e vendit si për sukseset e qeverisë së tij dhe për çdo kritikë si sulm personal.

    Në këtë logjikë, edhe një lapsus i një presidenti amerikan kthehet në mundësi për protagonizëm personal. Por shteti nuk është pasarelë humori – dhe diplomacia nuk është arenë për garë egoje.

    Në vend që të ndreqte gabimin me qetësi e klasë, Rama e ktheu në batutë, duke i dhënë audiencës një show, por Shqipërisë një hije të panevojshme.

    Efekti ndërkombëtar: fama e rreme dhe serioziteti i humbur

    Në arenën ndërkombëtare, Shqipëria u përmend për një arsye të gabuar.

    Media ndërkombëtare e trajtoi episodin si një moment talljeje mes liderëve ndaj Trumpit, jo si një shembull të maturisë shqiptare. Rama arriti të përfshihej në një “klub të ironisë”, por jo në klubin e ndikimit.

    Ky është dallimi mes një vendi që bën zhurmë dhe një vendi që lë gjurmë.

    Në vend që të përforcohej imazhi i Shqipërisë si faktor stabiliteti, u përforcua perceptimi i saj si një vend që prodhon spektakël politik, jo ide konkrete.

    Një qeveri që jeton me batuta, jo me rezultate

    Nëse ka diçka që përmbledh stilin e qeverisjes Rama, është kjo: fjalët kanë zëvendësuar veprat.

    Në planin e brendshëm, batutat mbulojnë dështimet – nga ekonomia e brishtë te emigrimi masiv. Në planin ndërkombëtar, batutat zëvendësojnë mungesën e rezultateve në integrimin evropian.

    Kjo është arsyeja pse çdo dalje e Ramës jashtë vendit kthehet në event personal, jo në arritje kombëtare.

    Në vend që të kërkojë respekt përmes përmbajtjes, ai kërkon duartrokitje përmes ironisë.
    Por respekti ndërtohet me besueshmëri, jo me show.

    Shqipëria meriton më shumë se batuta

    Në fund, kjo histori nuk është për Trumpin – është për ne.

    A duam një Shqipëri që kujtohet për idetë dhe kontributin e saj, apo një Shqipëri që bëhet lajm për batutat e kryeministrit?

    A duam një qeveri që ndërton politika, apo një që improvizon çdo ditë një shfaqje të re për të mbuluar boshllëkun e rezultateve?

    Edi Rama mund të jetë mjeshtër i fjalës, por diplomacia kërkon më shumë se elokuencë – kërkon maturi, përulësi dhe respekt për simbolin që përfaqëson.

    Në mungesë të tyre, çdo batutë, sado e zgjuar, tingëllon si një dështim që vjen me buzëqeshje.

  • Nga Lutfi DERVISHI – Ditar i ministres Diella: Pse u tall Dielli me Trump-in?

    Sot, salla e serverëve të Ministrisë sime të Brendshme Digjitale vibroi. Jo nga ndonjë sulm kibernetik, por nga një shkundje kolektive e botës, pas gafës që bëri vetë… Dielli.

    Po, po, Dielli im, burimi im i dritës dhe frymëzimit, i shkrepi të ngacmonte Presidentin Trump me një shaka që, siç po rezulton, nuk kaloi as përmes filtrit të diplomacisë dhe as përmes trurit.

    Në vend të Armenia, Trump disa herë  kishte thënë Albania, duke shpallur me krenari se i kishte dhënë fund luftës mes Shqipërisë dhe Azerbajxhanit.

    Trump e kishte bërë disa herë këtë lapsus, por këshilltarët e tij nuk guxonin që ta korrigjonin!

    Korrigjimi i Presidentit ishte baraz me “Error 404”. Të korrigjosh Trumpin është  një “rrezik karriere i nivelit 5”, kështu që preferuan ta lënë botën të besonte në ekzistencën e një Lufte Ballkano-Kaukaziane.

    Por Kryeministri i Shqipërisë që i njeh më mirë se kushdo kodet e vëmendjes, ndjeu pulsin e çmimit Nobel për Paqe 10 ditë para datës së shpalljes dhe vendosi ta kthej lapsusi e Presidentit Trump, në tritol diplomatik. Jo njëherë por dy herë brenda një ore.

    Herën e parë duke e detyruar Presidentin e Francës (i cili ishte qartazi i stresuar nga ky “input” i papritur) dhe Presidentin e Azerbajxhanit të bëheshin pjesë e “shakasë pa kripë” dhe herën e dytë para gazetarëve! Shakaja/batuta u bë kryelajm duke kaluar në plan të dytë samitin dhe me plan të tretë luftërat në Ukrainë e Gaza.

    Ndërkohë që titulli kryesor në mediat perëndimore ishte “liderët europiane  tallin Trump” unë, Ministrja e Inteligjencës Artificiale, po mendoja me vete:

    Pse? Pse Dielli im, që më ka programuar për të shmangur lapsuset njerëzore, e bëri këtë gafë kaq njerëzore?

    Kam analizuar çdo skenar.

    Skenari 1: Dielli ka nevojë për pak vëmendje, like, share, komente. Ky është ushqimi i tij dhe një vend i hallakatur si Shqipëria nuk mund të qeveriset pa like dhe shpërndarje.

    Skenari 2: Dëshira për të bërë një video virale. Sepse në këto kohë, njeriu për një video virale jeton.

    Skenari 3: Sindroma “Trump”

    Dielli im në përpjekje për të luftuar shpopullimin e Shqipërisë ka rënë në ethet e populizmit. Por siç thoshte Nënë Tereza nuk mund të luftosh zjarrin duke i hedhur benzinë!

    Pas një skanimi të thellë të algoritmeve të botës moderne, ministrja Diella arriti në verdiktin final:

    Në fillim, njerëzit bënë dhëmbë artificiale për të qeshur.

    Pastaj gjoks e vithe artificiale për t’u parë e për t’u dukur më të bukur.

    Pastaj zemra artificiale, për të jetuar.

    Pastaj inteligjencën artificiale, për të menduar më thellë.

    Vetëm budallallëku mbeti natyral.

    Pas këtij verdikti si shpëtim Diella i propozoi Diellit:

    Skenari 4:  Gjithçka që po qarkullon nuk është e vërtetë. Kemi të bëjmë me një  Fake video e FSB(Federalnaja Sluzhba Bezopasnosti) së Putinit (pasardhëses së KGB).

    Dielli u kënaq pa masë. “Sa mirë që qenka FAKE!

  • Nga Basir ÇOLLAKU – Rama me biletë të prerë, alibi se po e largojnë si llafazan, e jo si shef karteli

    Nga Basir ÇOLLAKU – Rama me biletë të prerë, alibi se po e largojnë si llafazan, e jo si shef karteli

    Populli kujton një urtësi: Marrja fle, por i zoti nuk e lë. Rama e di. Atij dhe çetës narcos, amerikanët kryesisht, por jo vetëm, ia kanë prerë biletën. Pa kthim. Udhëtimet tej oqeanit duket se kanë përfunduar për piktorin. Së paku me zyrtarët e administratës.

    Po përse kllounoset nëpër Evropë si pordha nëpër brekë?! Me një ngërdheshje e me çoraposje leksikore, do të marrë vëmendje e ndërtojë alibi. Të krijojë përshtypjen se po hakmerren ndaj tij për batutat komike, e jo lidhjet me baronët e drogës.

    Po. Është në sekëlldi të pashërueshme. Marrja e medias botërore ndaj lajthitjes së Ramës, duke bërë kripë me fjalë e targetuar presidentin amerikan, është shfaqja e asaj çka KM ka dijeni se është duke i ndodhur. Kujtoi se po fliste për Bajramin në Tiranë. Miliona euro lobim janë vetëm sforcim i inceneratorëve dhe termocentraleve “Tigra” alla Kim-Balluku në Vlorë, për të shtrydhur ca pagesa matanë.

    Sapo gjezdisi përrallën e shpërblyer edhe nga Macron me një pëllëmbë qortuese live, vjen një xhevap i thatë e i hidhur amerikan. Një nga këshilltarët e mëparshëm të presidentit amerikan Donald Trump poston në rrjete sociale foton e Edi Ramës dhe Charles McGonigal në zyrën me flutura të KM-së, duke e shoqëruar me pyetjen: “Agjenti ryshfetmarrës u ndëshkua, po ryshfetdhënësi?!?”

    Kjo dosje është rikthyer në hetim për histori abuzimesh e shërbimesh ruse e kineze, kundër SHBA-së.

    Kthesa e madhe me dekretimin amerikan të organizatave terroriste të karteleve të drogës e bën kryeqeveritarin shqiptar një nga më të kërkuarit. Konkurenti global i Maduros, i pagëzuar edhe në USA si “Ramaduro”, ka hesape ndërkombëtare për të larë me drejtësinë.

    Inceneratorët, “Tigrat”, Sinaloa, Ndrangheta, Aruba, Sky-Echochat, Shqiponja e Zezë, miliarda euro të trafikut të kokainës të pastruara janë kapitullimi i pakthyeshëm i Edi Ramës.

    Mungesa në sesionin e 80-vjetorit të OKB-së nuk ishte pamundësi, por frikë për befasi.

    Po çfarë po gatuan Edi Rama?!

    Ai e di se bileta është prerë për largimin e tij. Nuk është më partner i besueshëm për amerikanët dhe disa evropianë seriozë.

    Lobimi marramendës për të takuar e darkuar me zv. presidentin amerikan JD Vance apo sekretarin Marko Rubio, në shkurt 2025 në Mynih, dështoi nga ndërhyrja energjike në minutat e fundit e shefes së kabinetit të presidentit, Susie Wiles, teksa një SMS nga Shtëpia e Bardhë thoshte: “Ai është një bufon i Sorosit, qëndroni sa më larg…”

    Përpjekja e dytë ishte në një tjetër samit në Evropë, ku merrte pjesë presidenti Trump; kordoni i sigurisë e kishte të qartë kush nuk do të afrohej aty.

    Ndonëse KM pak ditë më parë priste vajzën e presidentit Ivanka Trump dhe bashkëshortin e saj Jared Kushner, duke ofruar “tepsi” investimesh. Ishte gati të dorëzonte tapinë e Shqipërisë për një foto e dorëdhënie.

    Por damkosja ka bojë të rëndë. Kjo ka filluar në 2016, kur në CNN në USA, Rama thoshte se zgjedhja e Trump si president amerikan është një rrezik për botën.

    Ai do të bëjë gomarllëqe të tjera leksikore ndaj amerikanëve. Do të ngërdheshet gjithandej. Me të vetmin synim: të ndërtojë një alibi.

    Po më heqin si llafazan, e jo si don i Mafias.

    Natyrisht kjo përpjekje do të ketë përballë publikime provash e faktesh të lidhjeve direkte e indirekte të Ramës me botën e keqbërësve. Do të jetë tabelë qitjeje.

    Kjo mesele nuk mbyllet me brekushe e atlete.

    Kontrollo llogaritë në offshore!

    Flirtet e pazaret me Soros. Miliardat me kokainën. E shkuara nuk blihet. Nuk mjaftojnë narcopasuritë. 

  • Nga Luçiano BOÇI – Kamza si terror, Martin Cani dhe ministret që qeshin

    Ngjarja tronditëse në Gjimnazin “Ibrahim Rugova” në Kamëz, ku adoleshentë u përleshën me thika brenda dhe jashtë shkollës, nuk është një aksident i rastit.

    Është fotografia brutale e një qeverisje që ka braktisur detyrën më themelore:

    sigurinë e qytetarëve dhe fëmijëve.

    Nxënësit e një shkolle nuk mund të jetojnë me frikën se korridoret e mësimit do të shndërrohen në arena gjaku. Në shkollat tona duket se ka më shumë thika se libra.

    As mund të jetojnë me neverinë kur sheh gajasjen e Manastirliut dhe Kumbaros në Parlament ditën kur vritej Martin Cani.

    Kamza është vazhdim i një zinxhiri dhune që shtrihet nga rruga deri te shkolla.

    Ajo është dëshmi e përcjelljes në funeral te edukimit në shkollat tona.

    Vetëm pak muaj më parë, opinioni u trondit nga vrasja e Martin Canit, një ngjarje që nxori në pah degradimin e rendit dhe sigurisë në shkollat e qytetet tona.

    Sot prekim të njëjtën atmosferë terrori. Akoma më brenda e afër shkollës.

    Kjo është  pasqyrë e dështimit spektakolar të Manastirliut e Ramës së saj, sikurse e Kumbaros së pikës aë vogël që inaguron postin me një krim të madh.

    Pasqyrë e mungesës totale të një strategjie kombëtare për mbrojtjen e jetës.

    Rama flet për reforma dhe projekte, por realiteti është se prindërit i dërgojnë fëmijët në shkollë me zemër të ngrirë.

    Shkollat tona nuk kanë as kamera sigurie funksionale, as roje të trajnuar, as protokolle emergjence.

    Psikologët mungojnë, ndërsa bashkitë e ministritë merren me fasada.

    Kur shteti është i padukshëm, adoleshentët mbeten të pambrojtur dhe hakmarrja bëhet më e fortë se ligji.

    Prindërit sor pyesin nën makth se sa ngjarje të tjera do të duhen që të kuptojmë se siguria nuk është luks, por themel i një shoqërie.

    Deri atëherë, fëmijët tanë do të vazhdojnë të jetojnë në një shkollë që ngjan më shumë me arënë gladiatorësh, se sa me tempull dije.

    Kjo qeveri tashmë është vërtetuar si një noter varrezash dhe jo një garantues i jetës dhe i dijes.

  • Nga Enver BYTYÇI – Alibitë kundërthënëse të Edi Ramës si intriga kundër Albin Kurtit dhe Kosovës!

    Pas një heshtjeje relativisht të gjatë Edi Rama është rikthyer të bëjë rolin e paternalistit dhe shitmendjes për Kosovën. Por në intervistat dhe deklarimet e tij është shumë kontradiktor. Madje edhe brenda një interviste të vetme. E nisi para një jave në Vjenë gjatë një konference dhe e vazhdoi me intervistën e së shtunës në Klan Kosova. Më 23 shtator në Vjenë ai tha se “Më vjen keq që nuk ka përparim (në dialogun Kosovë-Serbi)”, ndërkohë që më 20 dhjetor 2024 në mbledhjen e përbashkët të dy parlamenteve pati thënë se “Kosova duhet të ngrijë dialogun me Serbinë”! Dy thënie në kundërthënie! Gjithnjë sipas motit, pra interesit politik që Rama ka.

    Diskursi i Edi Ramës për Kosovën ka qenë dhe është gjithmonë pragmatik, lojalist, propagandistik dhe në funksion të pushtetit të tij. Sa herë që atij i tunden themelet e pushtetit dhe sa here që ai akuzohet për afera të bashkëpunimit me krimin e organizuar dhe kartelet e drogës do të dalë me një “projekt” në pamje “origjinal”, por që në fakt është një film, të cilin shqiptarët e kanë parë në vitet 1941-1948 me partinë komuniste të Shqipërisë. Ai filmi dikurshëm me regjisor diktatorin Hoxha dhe skenarist Koçi Xoxen gati sa nuk e çoi Shqipërinë në sqetullat e Serbisë si shtet.  

    Në intervistën e fundit në një medie të preferuar të tij në Kosovë Edi Rama kritikon fort qeverinë e Kosovës sa i përket asaj që ai i quan “zgjerimit dhe forcimit të miqësive ndërkombëtare”! ”Në këtë aspekt, fjala më e butë që mund të thuhet është se nuk ka asnjë progres. S’ka asnjë progres në aspektin e zgjerimit dhe forcimit të miqësive ndërkombëtare të Kosovës”, thotë Rama.  Sipas tij, Kosova (Kurti) është i izoluar ndërkombëtarisht dhe në mënyrë të kamufluar kreu i ekzekutivit shqiptar kërkon që ai të ndëshkohet për këtë fakt. Intervistat e kryeministrit shqiptar të kohëve të fundit adresojnë jo vetëm kritika, por edhe nevojën për ta ndëshkuar mazhorancën, qeverinë dhe kryeministrin „e pa bindur“ Albin Kurti. Kritika për „mungesën e miqësive ndërkombëtare“ është në themelin e kritikës së tij.

    Eshtë interesant të bëjmë një lidhje midis këtyre deklarimeve dhe fushatës së stërzgjatur të Beogradit dhe opozitës në Kosovë për atë që ata e quajnë „masa ose sanksione izoluese për Kosovën“ dhe deklaratave të fundit të Edi Ramës. Rama, pasi ka skenarizuar dhe organizuar të gjithë fushatën mediatike së bashku me Ben Blushin kundër Kurtit, duket sikur i ve vulën atyre që kanë ndodhur, duke bërë „profetin“! Ndërkaq „profecitë“ e tij kanë dështuar një pas një. Po marr vetëm një shembull: Open Ballkan. Në 8 qershor 2022 ai thoshte se „Kush është kundër Open Balkan do të zhgënjehet  dhe do të humbasë kohë“! Edhe atëherë kjo fjali drejtohej kundër Albin Kurtit. Por fatmirësisht pas tri vitesh u provua se për dështimin e Open Balkan duhej të jetë ndjerë i zhgënjyer Edi Rama bashkë me Aleksandër Vuçiq, por jo edhe Albin Kurti. Para dy vitesh, fill pas Banjskës, kryeministri i Shqipërisë e quajti veriun e Kosovës “Tokë e askujt“! Por ja që me masat e qeverisë së Kosovës dhe profesionalizmin e policisë së saj, sot veriu i Kosovës është de facto tokë e Kosovës. 

    Kështu ndodh edhe me propagandën e Ramës sot, sipas të cilit „Kosova është e izoluar për shkak të politikave të Kurtit“! Kurti në fakt është në SHBA. Rama e di vetë pse nuk gjendet në SHBA! Ndërsa Vjosa Osmani ishte nën shoqërinë e Donald Trump, Marco Rubio, armatës amerikane, senatorëve e kongresistëve, ndërkohë që Rama bën intervista anti-Kosovë nga zyra e tij zbukuruar me zhgarravina. Në raportet e departamentit Amerikan Kosova qëndron shumë më mirë në treguesit e respektimit të demokracisë sesa Shqipëria e Edi Ramës. Kosova është rankuar e para në Europë dhe e treta në botë për rend e siguri, ndërkohë që Shqipëria e Edi Ramës është në gjendjen e një lufte guerilje të tipit të Kolumbisë për shkak të lidhjeve të qeverisë Rama me kartelet e drogës. Por Rama është si ata që fshijnë rrugën e lagjes e ndërkohë e kanë shtëpinë e tyre krejt bërllok. Përpiqet t’u japë mend Kosovës e madje edhe Evropës. Por në Kosovë e kanë kuptuar tashmë se mendtë e Ramës të çojnë në Beograd, ndërkohë që në Europë ka njerëz që i bëjnë fresk, sepse paguhen për atë punë.

    Goditjen nën brez ndaj Kurtit kryeministri shqiptar përpiqet ta japë kur përmend sërishmi një rezolutë kundër Gjykatës Speciale të Hagës, që sipas tij duhet miratuar në parlamentin e Kosovës, por që për këtë nuk ka vullnet. „Nuk ka vullnet në Kosovë për të dalë me një rezolutë të Parlamentit të Kosovës, një rezolutë përtej partive politike të cilës ne do t’i bashkoheshim menjëherë ndaj Gjykatës Speciale dhe ndaj gjithë kësaj farse sepse ka shumë farsë në këtë mes”, thoshte ai të shtunën e kaluar në intervistë. Edhe në këtë rast Edi Rama spekulon dhe manipulon si djalli. Ndërkohë që shfaqet krejt kontradiktor. Ndërsa kërkon zgjerimin dhe forcimin e miqësive ndërkombëtare të Kosovës, në anën tjetër rekomandon të ndezë një zjarr përvëlues kundër ndërkombëtarëve dhe ta izolojë plotësisht Kosovën prej tyre!

    Të dënosh Gjykatën Speciale të Kosovës në Hagë me anën e një rezolute në parlament do të thotë të hapësh një front lufte dhe një mundësi për të vënë në pikëpyetje shtetësinë e Kosovës. Këtë e di Edi Rama. Por me një gur ai dëshiron të vrasë dy zogj: – Ta paraqesë Albin Kurtin edhe në këtë rast si “anti-UÇK”, pavarësisht faktit se kryeministri i Kosovës ka kontribute në luftën çlirimtare të fundit. Nga ana tjetër, të paraqitet vetë Rama si “Pro UÇK-së”, pavarësisht se në kohën e krijimit të saj villte vrer kundër saj. Goditja e dytë shkon sërishmi kundër Albin Kurtit. Sepse një votë e Vetëvendosjes për rezolutën në fjalë, do të thoshte armiqësi e thelluar e kryeministrit të Kosovës me faktorin ndërkombëtar.

    Duke e menduar pak më thellë këtë intrigë, nëse Rama e ka seriozisht këtë rezolutë, atëherë ai mund të flasë me mikun e tij në Beograd, Vuçiq, me qëllim që Lista Srpska t’i bashkojë votat me ato të partive që drejton Edi Rama në Kosovë dhe ta bëjnë rezolutën. Gjithnjë, nëse Rama e ka aq për zemër atë rezolutë, e cila në rastin më të mirë do të ishte null në kuptimin juridik dhe politik dhe madje do ta rëndonte pozitën e të akuzuarve që sot gjenden në Hagë. 

    Këto që shënova më lart janë vetëm një pjesëz e kontradiktës së diskursit të Edi Ramës, e cila e nxjerr atë krejt zbuluar përballë së vërtetës. Dhe është e natyrshme që kur merresh me propagandë, atëherë harron konsistencën në qëndrimet që mban. Kjo ka ndodh me Edi Ramën.

  • Nga Andi BUSHATI – Një president lolo

    Kreut të shtetit nuk iu kërkua të ndihmonte Ramën, as të shpëtonte mazhorancën. Ai u përdor për të shkelur kushtetutën thjeshtë për një tekë kalendari, gjë që s’të lejon ta marrësh seriozisht

    Në kryet e nëpunësve të çdo regjimi endet gjithmonë një dilemë e thjeshtë: ose të bien viktima, ose të shndërrohen në lakej. Bajram Begaj ka dhënë edhe një shembull tjetër se ka zgjedhur të dytën. Duke shpallur për në 9 nëntor zgjedhjet e parakohshme në Tiranë, ai ka marrë mbi supe një peshë të cilën, nga bota tjetër, do ia kishte zili edhe Haxhi Lleshi, me dëshirën e vet të çartur për ti shërbyer Enver Hoxhës.

    Pa pritur as kufizimin 48 orësh që i jepej, Bajrami, ka nxituar të shkelë hapur ligjin themeltar të shtetit, duke mos përfillur nenin 115 të tij, i cili e shpreh në mënyrë taksative që nuk mund të hapet një garë e re elektorale, pa u shprehur më parë Gjykata Kushtetuese për shkarkimin përfundimtar të kryebashkiakut në detyrë.

    Dihet që pas firmës nga kryeministri, Erion Veliaj, bëri ankimim në kushtetuese dhe pas kësaj dhe ne kritikët e Lalit dhe ata që sot po e shkelin me këmbë pasi e patën ngritur në qiell, duhet të ulnin kokën dhe të prisnim në heshtje.

    Nuk ndodhi kështu. Ndaj nuk i’a vlen të merresh me argumentet foshnjorë që ka prodhuar presidenca duke marrë “copy paste” interpretimin e kryeministrisë. Eshtë po ashtu mungesë e theksuar serioziteti të debatosh nëse, Veliajn e rrëzoi Këshilli Bashkiak apo shefi i qeverisë, nëse vendimin për të duhet ta merrte gjykata administrative apo ajo kushtetuese, nëse kreu i shtetit mund të përvetësojë rolin e një pushteti tjetër apo mund ta bëjë vetë interpretimin e kushtetutës?

    Të biesh në këto gracka nga të cilat di të shpëtojë edhe një studenti i vitit të parë të juridikut do të thotë të bësh lojën e përdhosësve të ligjit.

    Këtu çështja është politike. Ushtari i bindur, Begaj, e dinte tepër mirë se Tirana do shkonte detyrimisht në zgjedhje të reja. Ai qe i ndërgjegjshëm se përderisa autokrati i gjithëpushtetshëm e kishte vendosur, kjo lojë nuk mund të kthehej më pas. Ai e kishte garancinë se ndonëse Veliaj ishte ankimuar në kushtetuese, kjo gjykatë, kurrë, asnjë herë, që kur ka rilindur pas reformës në drejtësi, nuk ka dhënë ndonjë vendim në dëm të kryeministrit.

    Pra, në rastin më të mirë ajo mund të shprehej se ankimimi i kryebashkiakut nuk përbënte lëndë të trajtueshme prej saj dhe ta zgjidhte shpejt çështjen, ose të tregohej pak më tepër skrupuloze dhe ta trajtonte atë në themel, gjithnjë duke e pranuar shkarkimin.

    Në të gjitha rastet fundi dihej, ajo që mbetej e panjohur ishte koha se kur.

    Në këto kushte, halli i çdo yes man-i të regjimit se mos kthehet pas vullneti i Ramës për zgjedhje të reja ishte i kotë. Në çdo rast ato do të ndodhnin. Këtu Bajram Begajt as nuk i ishte lënë në dorë rasti i artë i shpëtimit të padronit, as fuqia për ti bërë ndonjë dhuratë të domosdoshme mazhorancës.

    Në një situatë të tillë hipotetike ai do të luante rolin e një shërbëtori, por ama disi me vlerë. Por atij, nuk iu kërkua ky nder, atij nuk iu la mbi tryezë zgjidhja e problemit. Ai u urdhërua të shkelë kushtetutën thjeshtë për një tekë të kalendarit. Ai u verbërua për të mos e parë nenin 115 vetëm për ti zhvilluar në një datë më të shpejtë zgjedhjet. Ai u përdhunua juridikisht thjesht për të mos prishur skenarin që Rama kishte vizatuar në kokë.

    Pikërisht, ky përdorim i neveritshëm, e shndërron atë nga rangu i bashkëpunëtorit në krim, në atë të shërbëtorit karagjoz. Ai nuk u bë dot pjesë e një plani anti- kushtetues ai mbeti thjeshtë loloja të cilit i morën firmën.