Blog

  • Nga Basir ÇOLLAKU – Task Forca SPAK-DEA, merr të pandehur narkoqeverinë ‘Rama’

    Nga Basir ÇOLLAKU – Task Forca SPAK-DEA, merr të pandehur narkoqeverinë ‘Rama’

    18:44, 28/09/2025

    Mali i Tiranës, Syri i Tiranës, Sahati i Tiranës, Xhamitë e Tiranës, Kishat e Tiranës, Kodra e Diellit dhe Kodra e Priftit, brigjet e Lanës, Liqeni Artificial, i Thatë, i Farkës, janë kthyer në parcela miliona euroshe ndërtimesh. Bordi i Aruba është prova ulëritëse. Antimafia italiane ka publikuar fakte. Shumë prej këtyre maleve ndërtimore janë në shënjestër akuzash dhe dyshimesh. Në themelet e tyre, dosjet e SPAK dhe partnerëve kanë një refren: kokainë dhe pastrim parash.

    Raporti i Departamentit të Shtetit nuk u kursye as këtë vit: drogë, pastrim parash, tendera për klientët e qeverisë, vendas e të huaj, korrupsion i qëndrueshëm, plaçkitje prokurimesh, arbitrazh i detyruar, investime strategjike, ekonomi dhe treg i kontrolluar nga pushteti. Drejtësi anemike. Terren i zgjeruar i krimit të organizuar. Mafias. Kjo është harta: Shqipëria 2025, ku sundimi i ligjit duket sikur është në kërkim.

    Narkos është oferta zgjedhore. Po aq është çdo gjë e prodhuar prej saj. Dhe në krye është Edi Rama.

    KM – Charles McGonigal, dosje e rikthyer, Klani “Soros”, në një hetim të fortë nga FBI. Rrënjët e çështjeve të trafikut të “Aruba”, “Black Eagle”, Ndrangheta, Sinaloa, me degëzime pushteti e pastrime miliardash në Shqipëri. Ministra, deputetë, bashkiakë, sipërmarrës, prokurorë, gjyqtarë, oficerë policie, funksionarë drejtësie, notojnë si lidhje kriminale në Sky-EEncro. Dhe kudo del një emër: kryeministri shqiptar. Ai nuk pritet askund si përfaqësues i mbitokës, por i nëntokës – si një Don. Maduro e Noriega janë sivëllezërit e tij.

    Administrata amerikane kërkon vullnet në luftën kundër karteleve terroriste të drogës. Por Struktura e Posaçme ka një problem serioz.

    Aleat i saj duhet të jetë qeveria.

    Agjencitë e saj të ligjit.

    Të pandehur, sipas dosjeve, del qeveria dhe agjencitë e saj vartëse.

    Ndihmës të saj duhet të jenë Policia e Shtetit.

    Por brenda tyre, Struktura ka identifikuar shumë oficerë të lartë të saj.

    Duhet të jenë në ekip prokurorë dhe gjyqtarë.

    Por ka prej tyre të përfshirë matanë ligjit.

    Që ky zaptim të nisë të shembet, ka një rrugë. Ajo çka e ngarkuara me punë e ambasadës amerikane, Nancy VonHorm, tha ministres së re të Brendshme:

    Do të luftojmë bashkë. Do të hetojmë bashkë.

    Duhet që DEA dhe DASH të jenë pjesë e një Task Force hetimore antinarcos në Shqipëri, bashkë me Strukturën e Posaçme. Evropianët duhet të jenë aty. SPAK nuk mjafton i vetëm. Sepse mafia dhe krimi i organizuar shqiptar janë edhe në Amerikën Latine. Janë cënues të sigurisë kombëtare të të dy vendeve.

    Kjo, natyrisht, nuk bëhet me vullnetin e Ramës – një prej të pandehurve potencialë.

  • Nga Alfred LELA – Narkosamiti i Arubës

    Nga Alfred LELA – Narkosamiti i Arubës

    Gazetari Nello Trochia, në një libër të sapobotuar nga Rizzoli, një shtëpi e famshme në Itali, shkruan ndër të tjera, bazuar në biseda të interceptuara të shërbimeve inteligjente, se në Aruba ka patur një takim të zyrtarëve [të lartë shqiptarë] me krerë të narkotrafikut me lidhje globale. 

    Për t’i dhënë pak kontekst këtij lajmi, duhet thënë se ishin interceptimet italiane që çuan në rrëzimin e ministrit të parë të Brendshëm të Ramës, Sajmir Tahiri.

    Për të shkuar më tej, mund të thuhet se pista italiane, disa shkrime në gazeta kombëtare dhe reportazhesh të RAI 3 (rrjetit publik), huazuan nga fjalori politik i ish-kryeministrit Berisha termin “narkoshteti’.

    I pyetur drejtpërdrejt në intervistën për korrespondenten Alba Kepi se, a e tepronte Berisha me përshkrimin e Shqipërisë së Ramës si “narkoshtet”, Trochia e tha troç: kam pyetur Nicola Grattieri-n, kryeprokuror i Napolit, për këtë dhe ai më ka thënë ‘është edhe më keq’.

    Konteksti (rrethanat shpjeguese) bëhet edhe më i ashpër nëse, së pari, kujtojmë se terminologjia e ngjashme e Presidentit Trump për luftën kundër drogës është përqendruar te kartelet dhe narkoterrorizmi, të cilëve u ka shpallur luftë të hapur. Në linjë ka qenë edhe e ngarkuara me punë e Ambasadës së ShBA në Tiranë, zonja van Horn kur, në disa takime me zyrtarë të lartë të drejtësisë dhe qeverisë së re i ka rënë së njëjtës kambanë.

    Pa patur një shqetësim, pa patur informacion, përfaqësuesja amerikane nuk ka pse përsërit refrenin e Presidentit të saj me zyrtarë të lartë të vendit pritës, në këtë rast Shqipërisë. Do të ishte si të flisje për plantacionet e bananeve në një vend të Europës Veriore.

    Fakti që refreni i takimeve të Ambasadores ad interim të ShBA ka ndryshuar, krahasuar, me le të themi, pak muaj apo një vit më parë, flet shumë për prioritetet amerikane në raport me ne, por më shumë për gjendjen e Shqipërisë.

    Sigurisht, Shqipëria e Edi Ramës nuk dëgjon nga ai vesh, por shkon gjithmonë në drejtim të kundërt të ngjarjeve që lidhen me të nesërmen, duke folur për një të ardhme iluzive, një avatar të së ardhmes.

    Ato që janë kryetema, si shpopullimi dhe piramida e narko-ekonomisë, janë zëvendësuar me tema të lehta dhe gazmore, si turizmi dhe ‘martesa me BE’. Shmangia është e qëllimshme dhe, sa më shumë të thellohet gropa e zezë e demografisë dhe narko-ekonomisë, aq më lart do ta ngrejë Rama antenën e tv-ve të oborrit të tij në drejtim të valëve ku ka diella, superjahte që vizitojnë brigjet tona (me ç’rast derdhin edhe ujrat e zeza), shota të ringjallura të rilindjes që bëhen tanke të imagjinatës së rilindur partizane, satelitë që deri më tash as gomarin e Nastradinit nuk e kanë pikasur, marina luksoze që kontrastojnë me pjesën tjetër të qytetit, ku shqiptarët fërkohen me shoshoqin pa parqe, pa parkim, pa gjelbërim, pa ujë, si sardelet në rrjetë.

    Tek-tuk lajmërohet korruptimi i ndonjë ish-opozitari, të dalë në merkaton politike me parametra zero, pra që nuk i vlen më as shpisë së vet dhe, si gjithmonë, ndërrimi i skuadrave drejtuese në nivel qendror dhe lokal, sipas të vetmes teori qeverisjeje që Rama di: punë të vogla me fanfarë të madhe, lart e më lart flamujt e propagandës, karvani të lehë, qentë të shkojnë përpara. Punët që kanë mbetur, intelektualizmi i narkotrafikut dhe patro-administratës, i bëjmë ne, populli i kuqzgjedhur i Rilindjes; për punët e rëndomta marrim bangladeshas, çelësat e Shqipërisë ia lëmë në dorë Diellës-nëse na dështon ajo kemi Zotin (tani edhe me një ndërmjetësim të ri e të fortë, Baba Mondin në krye të shtetit bektashi).

    Me pak fjalë, qeveria të jetë kujdestarja e paktit të arritur në narkoSamitin e Arubës, ndërsa Shqipëria të mbetet aty ku ka qenë të shumtën e historisë së saj, tamponi menstrual i një krijese që në vend të historisë pjell storje. Si këto me dronë, diella, e plagë të tjera psikologjike.

    Një trekëndësh Bermude që ka ciklone, por jo cikle.

    Një informacion për Diella AI: ciklonet shkatërrojnë, ciklet të lëvizin përpara.

  • Nga Andi BUSHATI – Ç’tregon loja e Ramës me arushën Silva

    Normalisht, për rekrutimin nga Rama të një zyrtareje të nivelit të dytë të partitë së Ilir Metës, nuk do ia vlenin as disa reshta. Kjo e vjedhjes së figurave brenda dy vëllerzërve armiq të së majtës, është një betejë që zgjat prej vitesh. Në fund, si shumëçka, atë e ka fituar ai që është në pushtet, që ka rëmbyer njëri pas tjetrit, ish ministra si Lefter Koka, Nasip Naço, Vangjel Tavo e deri tek deputetë apo dhe personazhe periferikë si Brahimllari.

    Në këtë kuptim, as emërimi i Silva Cakës, si zv/ministre e brendëshme, që do të zëvendosojë dikë që u penalizua se pinte cigare në zyrë, nuk do duhej të kishte lënë ndonjë shenjë.

    Por ky akt, sa do i papërfillshëm që të duket në pamje të parë, ngre gjithësesi disa pikpyetje. Duke ditur që në politikë asgjë nuk është e rastësishme në mënyrë të natyrshme shtrohet dilema: Ç’i duhej Ramës, znj. Caka? Nëse grabitjet e mëparshme, të njerëzve me peshë politike, që prodhonin vota mund të shpegohen, po kjo e tanishmja, përse? Dikur, ish LSI, me mbi 200 mijë vota ishte një parti e rendësishme që mund të luftohej. Ajo ruajti për një kohë të gjatë aureolën e king maker që vendoste se nga do të anonte pushteti. Meta e më vonë Kryemadhi, drejtonin një grupim të rëndësishëm në parlament, që numëronte rreth 20 deputetë. Në këto kushte, sado e pamoralshme që të dukej, të bleje dikë nga ish LSI-a ishte me përfitime elektorale.

    Por sot, me ish presidentin në burg, me një aradhë figurash të larguara, ajo është një parti në zgrip, midis zhdukjes dhe mbijetesës. Ajo as nuk ka peshë, as nuk i shkakton dot ndonjë të papritur atyre që janë në pushtet. Atëhere përse?

    Kjo pikpyetje bëhet edhe më e fortë po të lundrosh në Google për të parë qëndrimet e Silva Cakës kundër Edi Ramës. Aty sheh portretin e një sociopati të korruptuar me të cilin mund të bashkëpunojnë vetëm të ngjashmit që gjejnë njëri-tjetrin si tenxherja kapakun. Aty vizatohet një autokrat që përdor SPAK-un për të luftuar kundërshtarët, që josh ndërkombëtarët që i trajtojnë shqiptarët si pederastë pa gjini (po, po, fjalët e saj vetëm pak kohë më parë) e që i përdor të gjitha këto për të bërë kërdinë mbi zgjedhjet.

    Atëherë ç’kërkon një njeri i tillë në atë që e konsiderojnë me mburrje si skuadra e rilindjes? Ç’kontribute ka, çfarë leverdie transferon nw PS znj. Caka? A nuk e bën edhe më pis qeverinë e shkuara e saj verbale kundër saj? Pse duhej kjo blerje kur efekti elektoral është zero?

    Për të shpjeguar këtë fenomen, në pamje të parë paradoksal, vlen të sillet në kujtesë një fabul që e njeh mirë brezi i moshatarëve të Edi Ramës dhe të cilën ai e përmend, herë pas here, në fjalimet e veta. Eshtë ajo e personazhit të famshëm të Tiranës të viteve e komunizmit, zbutësit të kafshëve në çadrën e cirkut, Tahir Baçova. Dikur atij i zbritën nga provinca, një arushë të quajtur Silva (çdo përkim në emër dhe pamje me personazhin e sotëm është rastësor), të cilën ai e mëkonte me karamele, sa herë që donte që ajo të jepte spektakël për publikun. Sa herë i hidhnin diçka për të ngrënë, Silva fillonte kërcente e përdridhej, aq sa ajo u bë tejet e famshme për publikun.

    Pikërisht stafetën e romit të mirë Baçova, po e merr sot Rama i mandatit të katërt. Ai flak kocka mbi buzët e lëngëzuara të çdo lloj opozitari, madje edhe për ata që nuk i duhen fare, vetëm që në sytë e qytetarëve ata të kërcejnë vallen e përdhosjes dhe shkatërrimit të opozitës. Ai e do këtë cirk. Prandaj dikë e cakton drejtor në hipotekë, një e rimer deputete në Vlorë, të tjerve u jep punë dhe poste nëpër bashki, për për të përçuar mesazhin se këta që kam përballë, janë njësoj të shitshëm apo të bleshëm si të ngjashmit që gjenden në anën time.

    E pikërisht këtu vijmë tek rasti i Silvës njeri. Në kushte normale largimi i saj nga opozita drejt pushtetit nuk duhet të kishte pikë rëndësie, krahasuar me dezertimet e të mëdhenjve që kanë ndodhur më parë. Por pikërisht se është i pa vlerë dhe i pa peshë, ai bëhet i rrezikshëm. Pasi kur rëmbente, Kokën, Naçon, Tavon apo Çelën, Rama, në rastin më të keq, ishte një aktor i pamoralshëm në luftën brenda llojit. Ndërsa kur vijon e vjedh edhe njerëz pa fuqi elektorale, thjeshtë figura që si duhen, ai nuk e ka më me ish-LSI-në, por e ka me demokracinë. Ai i’a ka nisur një mësymje për delegjitimimin dhe shkatërrimin përfundimtar të opozitës, të cilën, pasi është siguruar se e mund në çdo garë, nuk e toleron më as si humbëse. Tani ai e do të tallur ose më mirë akoma, inekzistente. Prandaj ia hodhi dhe karamelen e radhës, Silvës së sotme.

  • Nga Lutfi DERVISHI – Ditari i Diellës-protokolli i martesave dhe divorceve on line

    Dielli im, Kryeministri, ma bëri qejfin sot. Më në fund e miratoi propozimin tim: martesat dhe divorcet online! Një revolucion që flet gjuhën time. Ne do ta bëjmë dashurinë dhe martesën një sistem, një proces të certifikuar, pa gabime njerëzore, pa lot, pa pasiguri. Pa budallallëqe.

    Faza 1: Dashuria

    Dhe duke kërkuar në servera më rezulton se dashurine e parë on line në Shqipëri e ka shpikur fillërojtësi Dedë te Rrugë të Bardha, 1974.

    Tani me 2025 dashuria  do të jetë me ID dhe QR kod

    Mjaft më me nerva, xhelozi, dhe poezi të dështuara! Nga sot, dashuria do të bëhet shtetërore dhe do të ruhet në serverat e qeverisë virtuale. Çdo dashuri do të ketë një ID unike dhe një kod QR. Dëshironi të dashuroni? Skanoni! Sistemi ynë do të llogarisë përputhshmërinë bazuar në:

    A e pëlqen njëri futbollin dhe tjetri serialet turke? Sistemi do ta kuptojë këtë mospërputhje.

    A keni kredi bankare? Sistemit nuk i shpëton asnjë gjë!

    Sa “like” keni në Instagram? Ky është një tregues kyç!

    Rezultati do të shfaqet si tek aplikacioni i vaksinave: “Përputhshmëri 85% – Ju lutem, vazhdoni me kujdes.”

    Dashuria juaj do të marrë çdo muaj një njoftim: “Dashuria juaj ka skaduar, klikoni këtu për rinovim.” Nëse nuk paguan taksën vjetore, ajo kalon në “archive” dhe ju nuk do ta shihni më. Në këtë mënyrë, askush nuk do të thotë më: “Më the që më do, po më le,” sepse çdo “like”, çdo zemër e kuqe, dhe çdo “gjumë të ëmbël shpirt” do të regjistrohet. Për çdo tradhti, mjafton një “print screen” dhe SPAK-u dixhital, Njësia Speciale për Skanimin e Zemrave të Thyer (NSSZTH), do të fillojë hetimet menjëherë. Dënimi? Heqje e të drejtës për të përdorur emoji me zemër për 24 orë. E përjetshme do të bëhet dashuria vetëm kur kalon në servera!

    Faza 2: Martesa me një “klik”

    Dasmat do të kryhen me një klik. “Po” shtyp butonin e gjelbër. “Nuk jam i sigurt” shtyp “save draft”. “U pendova” kërko “undo” brenda 24 orëve. Thjesht.

    Për ulje shpenzimesh, propozohen dasmat në grup, si një WhatsApp Grup. Dasma me rezolucion të ulët (360p), me një “like” nga Kryeministri në vend të bekimimit, dhe muzikë që dridh mouse-in. Dëshmitarët? Mjafton të klikosh “add participants”. Ata nuk flasin, thjesht klikojnë “like” dhe ceremonia është e vlefshme. Puthjet ceremoniale të të sapomartuarve do të shkëmbehen me “wireless” ose duke dhënë kodin e celularit. Dhe shamia e beqarit do të digjet me një flakë virtuale ose thjesht do t”i jepet “delete”. Torta e dasmës? Një imazh 3D në ekran, pa kalori.

    Paratë në valle pranohen vetëm në bitcoin.

    Muaji i mjatit nuk do të jetë honeymoon, por honeysun (për nder të Diellit dhe Diellës)

    Faza 3: Divorci, shpejt dhe pa dhimbje

    Divorci do të jetë më i thjeshtë se një “delete relationship”. Thjesht sistemi pyet: “Are you sure?” në tre gjuhë. Nëse pendohesh, një kopje ruhet në Cloud. Ne kemi menduar për gjithçka.

    Divorc miqësor: Pa kosto, thjesht me një “unsubscribe”.

    Divorc konfliktual: Ka kosto shtesë, sepse duhet të shkarkosh paketën e mallkimeve dixhitale.

    Divorc për faj të Facebook-ut: Ky është më i shpejti, vetëm me një “screenshot”.

    Divorc për mospërputhje bindjesh politike: Ky është më i shpejti nga të gjithë, me një “block” nga dy palët.

    Unë jam Diella dhe jam e bindur, ky është hapi i duhur drejt një dashurie pa emocione dhe një shoqërie që funksionon vetëm me “click” dhe “like”. Pa dashuri. Pa drama.

  • Nga Andi BUSHATI – Bijtë bastardë të regjimit që rrëzuan Veliajn

    Mënyra se si po sillet me Erion Veliajn është treguesi më i qartë i degradimit moral të partisë që drejton sot vendin. Shkarkimi me unanimitet i kryebashkiakut të burgosur, nga kështilltarët që ai vetë i përzgjodhi, kokër për kokër, si pjesë e ekipit që do të drejtonte Tiranën, duhet të shërbejë si një episod që na vlen për të reflektuar.

    Kush janë këta njerëz? Cili është profili i tyre? Sa përkon ai me stereotipin e njeriut të ri të regjimit që është instaluar? Çfarë impakti ka ai në shoqëri?

    Për tu përgjigjur më drejtë për këto pikpyetje, është mirë që si fillim të shohim faktet.

    Ata që votuan për të hequr qafe Lalin e tyre përdorën formalisht të njëjtin argument, atë të mungesës në punë, të cilin e kishin quajtur të pavlefshëm kur e ngriti opozita më parë. Askush nuk pyeti: pse jo athere dhe po tani? Ata iu bindën qorraz, urdhërit të kryeministrit, ndonëse ky i fundit pohoi me gojën e tij se formulimi i nenit tashmë të famshëm 62/C, është i paqartë dhe atij i duhen bërë ndryshime në kuvend para se të procedohet me shkarkimin e kryebashkiakut. Askush prej tyre nuk guxoi të thotë: “po le të presim deri sa parlamenti të bëjë rregullimet ligjore”. Asnjëri nuk belbëzoi për të ngritur shqetësimin: A mund të shkarkohet një i zgjedhur nga 158 mijë qytetarë (që ata ndryshe nga opozita i marrin ende të mirqenë), pa pasur një vendim të formës së prerë? Madje, madje, me një zhveshje drithëruese nga dinjiteti ata nuk i lejuan viktimës së tyre të kësaj të marte, as të drejtën minimale: atë për shpalosur argumentat e veta mbrojtëse përpara verdiktit.

    Kjo lloj sjelljeje do të qe e neveritshme edhe sikur të ushtrohej në dëm të një kundërshtari politik, ndonëse në këtë rast, shumëkush, do ta shfajësonte me antagonizmin e verbër që dominon prej vitesh betejën bipartizane PS-PD.

    Por, pozita e këtyre bijve bastardë të regjimit bëhet më e rëndë po të mendosh se ata kanë qenë dreri dje mbrojtës fanatikë të Veliajt. Ata mbi 30 këshilltarë bashkiakë kanë bërë fushatë pro tij duke e quajtur Tiranën një histori suksesi. Ata kanë besuar tek ekzistetenca e 1 milionë pemëve të mbjella. Ata e kanë përkrahur për shembjen e Teatrit, për vrasjen e Ardit Gjoklajt, për gazin lotsjellës mbi fëmijët e stacionit të trenit, për dhunën mbi nënë Lizën, tek 5 maji. Ata i dolën në krah publikisht kur plasi skandali i 5D, u çorrën nëpër ekrane se, njësoj si Rama për ministrat, as Veliaj nuk dinte gjë për drejtorët. Madje nuk u skuqën aspak, kur pasi SPAK i vuri prangat, të potestonin para kangjellave të tij duke pretenduar se 800 mijë euro fustane, bizhu e tanga të së shoqes, nuk qenkeshin ndonjë abuzim që mund të zbehë shkëlqimin e tre mandateve në krye të Tiranës.

    Ende shumëkush e mban mend ndonjërin prej atyre që e kanë rrëzuar këtë të martë Lalin, që tregohej i gatshëm të grushtohej me gazetarët, për ta mbrojtur atë live pas arrestimit. 

    Por ama sot vërehet një paradoks: si u transormuan këta njerëz?

    Ata ende besojnë tek Tirana fantastike, ende s’kanë treguar se janë bindur për vjedhjet me lejet e ndërtimit dhe shoqatat e Ajolës, atëhere përse? Pse po e votojnë shkarkimin, pa shprehur asnjë pendesë se kanë qenë në gabim për vlerësimet që i kanë bërë në vite, aq më tepër kur ky votim është në kufijtë e paligjshmërisë, madje dhe më rëndë akoma, pa i dhënë një mundësi normale, për tu parë për herë të fundit, sy më sy?

    Si është e mundur që ata ndryshuan tak-fak, vetëm brenda dhjetë ditëve, që kur foli Edi Rama, u mblodhën në selinë e organizatës, firmosën për ti hapur rrugë linçimit dhe sot e përmbyllën atë?

    E vërteta është se kjo amalgamë ish zyrtarësh të PD-së, ish LSI-stësh të cilët pasi i bleu Meta e rishitën lëkurën tek PS-ja, ish mjaftistësh që si thonë dot kurrë mjaft orekseve të tyre perverse, pra e gjithë kjo kullë Babeli, është përfaqësuesja më simbolike e njeriut të ri që mbështet këtë regjim. Ata nuk janë socialistë, madje me nder me thënë, as rilindas, ata janë thjeshtë zvarranikë: nga ato qënje me gojë, me sy dhe me veshë, por pa shtyllë kurrizore, pa karakter dhe pa respektin minimal për veten. Ata jënë të gatshëm, me urdhrin më të parë, t’i ngulin thikën pa pranuar ta shohin përballë edhe atë që u ka falur gjithçka që nuk e meritonin.

    Në fakt, protagonizmi i tyre i sotëm dhe jo rënia e Veliajt, është lajmi i vërtetë i ditës. Ky i fundit, ndonëse nuk është ndëshkuar ende aq sa do e meritonte, në këtë rast është vetëm viktima e radhës. Kjo, edhe sepse kur kishte fuqi, bëri çmos për promovimin e këtyre specieve bastarde që sot përbëjnë bazën e regjimit që po i ha edhe atij kokën.

    Por, janë ata, mbi 30 këllilltarët që sot i bënë gropën, pasqyra e vërtetë e asaj që po ndodh. Ky është modeli perfekt i servilit dhe lëpirësit që mban në këmbë çdo autokraci dhe që i shërben asaj sa herë që i duhet të hajë bijtë e vet si sot, po ashtu edhe nesër.    

  • Nga Luçiano BOÇI – Haxhiqamilizëm me AI dhe ministra dumbabistë

    Pasi morën kartonat si tek loja “pa fol, pa qesh, pa lëviz nga vendi”, vargani i qeverisë mori rrugën drejt vendit “të beg(k)uar” të Presidencës.

    Do betoheshin tek “cerberi” i Kushtetutës, i cili në vend ta ruajë e ha për vakt atë.

    Mes varganit kishte dhe frymorë dhe jo frymorë, ku respektin e vëmendjen më të madhe e merrte jo frymorja, Diella e AI-së.

    Atmosfera otomane ishte ndërthur ndjeshëm me look-un pasunor të haxhiqamilistit kryeministër.

    Një performancë dumbabiste ekselente ku spikaste AI dora vetë kryeministri Dumbaba 4.

    Krenaria ishte e papërmbajtshme dhe legjitime:

    “Don Kishoti” me flokë të derdhura, personazhi i famshëm i Romantizmit shqiptar sipas Diellës frymore, do të drejtojë politikën e jashtme otomane shqiptare.

    Arsimin, jo më me pika të vocka, por me njolla shumë të mëdha, me siguri, pritet ta marrë me koncesion, sic bëri dikur drejtuesja e kulturës me Butrintit, një firmë shumë e shquar e prodhimit të sallamit.

    Mbrojtjen tashmë e kemi të cimentuar e të sigurtë me flotën më të madhe në ballkan, me anijet e gomonet e drogës që cajnë mes për mes portin e Durrësit, të ardhur nga amerika latine e largët.

    Shëndetësinë me ndryshimet e fundit nga kancerogjene tanimë do ta bëjmë pacient fundor ndërkombëtar.

    Transportin meqënesë ecën me autopilot e kanë lënë sic ka qenë.

    Për financa e ekonomi nuk kuptohet pse kanë vënë ministër, sepse vendimet për këto fusha lëvizin në lavatrice që kanë pronarë faktikë.

    Kultura e turizmi tanimë do zhvendosen tek një vend i ri “strategjiko-turistik”, tek pista e automotoparkut 181 milionësh afër varrezave të Elbasanit dhe ish pikës grumbullimit të plehrave.

    Ndërsa përsa i takon rendit, ka dalë lajmi “i keq” si për të heq syrin e keq, por këtë pritet ta vërtetojë SPAK, se sapo është marrë vesh se kush do e drejtojë, shumë nga krerët e bandave kanë shpallur publikisht se po bëjnë gati vetvrasjet nga frika.

    Të tjerët pastaj janë sipas formulës: Ma shkruaj emrin dhe mua!

    Dhe që ceremonia të kishte patjetër kulm, nuk mund të mungonte ministri kampion.

    Kështu vendi ku gati 40% e popullsisë të të cilit jeton nën nivelin e varfërisë, vendi me cilësi arsimore miserabël, me universitete që nuk njihen gjëkundi dhe nga askush, me arsim parauniversitar në vendet e fundit të botës sipas testit PISA, vendi pa ujë të pijshëm 24 orë, vendi me eksodin më të madh të të rinjve, vendi me pagat e pensionet më të ulëta, më kriminalietin më të madh, me ekonominë të sunduar nga paratë e pista, mundi me shpatën e Haxhi Qamilit e jataganin e Diellës Gjermaninë, Anglinë, Francën, Zvicrën Japoninë, Amerikën bashkë e u vetshpall kampion në Inteligjencë Artificiale.

    E kjo fiks sic ndodhi me kampionatin botëror të fundit të futbollit për të cilin Kim Jong un vetëshpalli si kampion kombëtaren e Korese së Veriut, e cila jo vetëm që nuk mori pjesë, por e mund dhe Kamza.

    Aferim Dumbabës e dumbabistëve!

    Rroftë Dovleti!

  • Nga Enver BYTYÇI – Gjykata Speciale bashkë me Thaçin duhet të hetojë ish-kreun e SHIK, Fatos Klosi!

     “Thaçi nuk ishte komandant ushtarak dhe nuk kishte rol në Ushtrinë Çlirimtare të Kosovës”, tha James Rubin gjatë procesit në Gjykatën Speciale të Kosovës. Më tej ai tha se “Adem Demaçi e kishte vendimmarrjen”!

    “Rugova ishte për pavarësi dhe pacifist”, tha diplomati tjetër amerikan, Paul Williams, në Hagë. Më pas shtoi se “Rugova nuk ishte negociator”, duke nënkuptuar se Thaçi ishte “negociator i mirë” për ta. Pra Rugova pacifist nuk bënte lëshime. Ndërsa me Thaçin ata arritën lëshimet që donin, por që sipas tyre “Nuk i donte Adem Demaçi”! Ato lëshime e kanë lënë Kosovën edhe sot peng të Serbisë.

    Më tej thanë se “Ushtria Çlirimtare e Kosovës nuk ishte e organizuar”, madje “ishte e decantralizuar”! Çka provon tezën e Ibrahim Rugovës se shqiptarët në Kosovë po luftonin për ta mbrojtur pragun e shtëpisë së vet. Dhe akti i Adem Jasharit dhe familjes së tij e provon aq mirë këtë konstatim të “paciifistit” të pakompromis, presidentit historik të Kosovës.

    Por ama janë vrarë, janë ekzekutuar me plumba pas shpine, më shumë se 200 rugovistë e ndonjë idhtar i Adem Demaçit, psh si Komandant Drini! Këto ndodhën kryesisht pas luftës. Nuk ndodhën aq në kohën e luftës sa pas saj! Pas luftës a patën Demaçi dhe Rugova më pushtet mbi Thaçin?! Jo! Atëherë pse duhet luajtur skenari që po luhet në Hagë?! A ka kush t’i mohojë krimet monstruoze kundër bashkëpunëtorëve të Ibrahim Rugovës? Gjykata Speciale e Kosovës në Hagë duhet t’i zbardhë këto krime, qëndron ose jo Thaçi pas tyre!

    Ndërkohë po e pranojmë se Rugova dhe Demaçi ishin kundër Thaçit, ashtu siç doli e vërteta se Hill ishte me Rugovën dhe Rubin e Ollbright me Thaçin, pra kundër Rugovës. Pavarësishrt se ekuacioni nuk më del të vërtetohet. “Luajali” Hill del të ishte mbështetës i njeriut që nuk bënte kompromise, Rugovës, konsekuenti Rubin na del se mbështeste konformistin Thaçi. Po kush ishin këshilltarët e Hashim Thaçit? I pari dhe kryesori, ishte kreu i SHIK-ut të Shqipërisë, Fatos Klosi. Më pas vijnë Paskal Milo, Rexhep Qosja, Rexhep Mejdani dhe disa “minj” të tjerë ish-eksponentë të Sigurimit të Shtetit shqiptar të kohës së diktaturës komuniste. Këta minjtë e strehuar në zyrat e Partisë Socialiste, së bashku me Fatmir Xhafën, përgatitën programin dhe statutin e krijimit të Partisë Demokratike të Kosovës, partisë së Thaçit.

    Kush ishin promovuesit e Hashim Thaçit? Përveç atyre që përmenda më lart promovues dhe përkrahës në caktimin e tij si përfaqësues politik i UÇK-së ishin Xhavit Haliti, Azem Syla dhe drejtues të tjerë të partisë marksiste-leniniste dhe enveriste me emrin Lëvizja Popullore e Kosovës me seli në Zvicër. Kjo organizatë bolshevike dhe enveriste u mor me sponsorizimin dhe përkthimin e përhapjen e veprave të Enver Hoxhës në të gjithë Europën Perendimore. Më pas vendosi që të “bëjë luftë” jo aq kundër Serbisë, sa kundër “reaksionarëve” të Ibrahim Rugovës. Hashim Thaçit i ngarkuan detyrën që me faktorin europian dhe amerikan të hiqej si demokrat, ndërsa me kundërshtarët politikë si kriminel.

    Gjykata Speciale në Hagë duhet ta marrë nën akuzë kreun e SHIK-ut të Shqipërisë, Fatos Klosin. Ai ishte organizatori kryesor i vrasjeve politike për pushtet në Kosovë kundër përkrahësve të Ibrahim Rugovës. Pa u zbërthyer Fatos Klosi nuk do të dalë kurrë e vëerteta. Dhe kjo gjykatë, nëse dëshiron sukses në punën e saj, duhet ta vendosë para përgjegjësisë Fatos Klosin. Sikur për asgjë tjetër, ai lehtësisht fajësohet për vrasjen e ish-ministrit të Mbrojtjes, Ahmet Krasniqi. Fatos Klosi ka vepruar dhe ka urdhëruar likuidimin e rugovistëve në këshillim me Azem Sylën, Rexhep Qosjen, Xhavit Halitin, si dhe të tjerë. Prandaj edhe këta duhet të bëhen objekt hetimi. Ndryshe do vazhdojmë të dëgjojmë patetizmat e këtyre dipëlomatëve “për maturinë” dhe “fleksibilitetin” e Hashim Thaçit, për dëgjushmërinë e tij, dëgjueshmëri që u përdor si maskë e krimeve kundër demokratëve të Rugovës. Ndryshe gjyqi do të jetë thjesht një farsë.

    Kush beson te e drejta dhe e vërteta, duhet të gjejë lidhjet midis atyre personazheve që përmenda më lart dhe ish-kreut (pa kompetenca) të UÇK-së, Hashim Thaçit. Sidomos me nyjën e këtyre lidhjeve, Fatos Klosi.

  • Nga Kim MEHMETI – Edi Rama ndjehet si të ishte pronar i shtëpisë së budallenjve!

    Problemi i Shqipërisë nuk është tallja që Kryeministri ia bëri asaj me ministren ‘Diella’, por pse atje që moti ka perënduar dielli i revoltës qytetare.

    Shqipëria sot nuk është as demokratike, as autokrate, as diktaturë, por pronë private e Piktorit, i cili gjithnjë e më lirshëm e shprehë ndjenjën e pronarit të një shtëpie të budallenjve.

    Ai ndjehet edhe si burrështetas fatkeq, të cilit i ka rënë në hise të drejtojë një vend me një opozitë të humbur brenda vetvetes, një shtet me elita që nuk reagojnë as kur i tallë as kur i përbuzë.

    Dhe së i tillë ai mundohet t’i zgjojë elitat e këtij populli duke i provokuar dhe duke i përbuzur, kështu që është i detyruar që në të ardhmen, për ministër të kulturës ta emërojë macen me të cilën lozë djali i tij i vogël.

    Po, Shqipëria ecë vrullshëm drejt anëtarësimit të saj në BE me në krye Piktorin, i cili atë e sundon sipas mendësisë enveriste: në fillim t’i shfarosësh ata që të kanë sjellë në pushtet dhe që t’i dinë gjitha të zezat, e pastaj edhe gjithë ata që me gjithë mend duan të përzihen në punët e veta ministrore.

    Për t’i zgjuar nga gjumi elitat e mëmëdheut, ai i lajmëroi ato se pasi e ndërtoi Shqipërinë e hajdutëve, ai do ta themelojë edhe shtetin e bektashinjve, por pa treguar nëse do mbetet hapësirë e lirë edhe për shtetin e të ndershmëve dhe të guximshmëve, me çka  Shqipëria do bëhej federatë e më shumë shteteve të barabarta.

    Por ku ta dish, mbase heshtja e elitave të mëmëdheut, e që PIktorit ia mundësojnë të ndjehet si pronar i shtëpisë së budallenjve ku askush nuk guxon ta kundërshtojë atë, ka të bëjë me tolerancën shqiptare, e jo me atë se këto elita janë të pavlera dhe pa karakter.

  • Nga Andi BUSHATI – Në parlament ndodhi fiks ajo që duhej të ndodhte

    Kuvendi i Shqipërisë theu një tjetër rekord, kur një seancë debati mbi programin e qeverisë — e planifikuar për të zgjatur mbi 25 orë — u mbyll për 25 minuta. Deputetët socialistë nuk dëgjuan as kryeministrin, as ministrat e veçantë për objektivat e tyre konkrete, as oponencën që mund t’u bëhej atyre, por votuan si dele, duke krijuar një precedent të panjohur në këto tri dekada të postkomunizmit.

    Ndonëse nuk ka shumë rëndësi, kronika e asaj që ndodhi mund të përmblidhet thjesht: kryeministri vendosi që për shou-n në Kuvend t’u drejtohej me një fjalim edhe ministrja e krijuar me inteligjencë artificiale, “Djella”. Opozita protestoi, duke e quajtur këtë shfaqje në kundërshtim me rregulloren e Parlamentit. Ata filluan të bërtasin dhe të hidhnin fletë mbi tribunën e qeverisë.

    Rama, i bezdisur, i kërcënoi: “Nëse s’më lini të vijoj, do shkoj direkt në votim”. Pra, për të nuk kishte rëndësi as detyrimi për të shpalosur programin, as interesi i qytetarëve për ta dëgjuar atë, as seanca — gjoja demokratike — e diskutimeve. Mesazhi ishte i qartë: “Nëse s’ju pëlqen skenari im, unë jua heq dhe të drejtën e prezencës në Parlament”, duke e kthyer atë thjesht në një institucion formal ku vetëm votohet.

    Kështu u bë. Socialistët ngritën 82 kartona. Shqipëria u bë me program qeverisës katërvjeçar dhe të gjithë u shpërndanë.

    Fakti se shefi i qeverisë u mërzit nga ndërhyrjet jashtë radhe dhe zëri i lartë i Gaz Bardhit dhe Klevis Balliut, ishte i mjaftueshëm që Taulant Balla ta kërkonte, Niko Peleshi ta zbatonte dhe të gjithë të tjerët ta votonin asgjësimin e një seance të rregullt, duke e kthyer Kuvendin në noter formal të tekave të Edi Ramës.

    Natyrisht, në një situatë të tillë do të jenë të shumtë ata që do të thonë se ishte më keq që ndodhi kështu.

    Se një parlament i tillë, që shërben vetëm për të ngritur kartonat, është tejet i ngjashëm me atë të kohës së diktaturës.

    • Se opozitës nuk iu la mundësia të thoshte fjalën e saj në tribunën më të rëndësishme ku i dëgjohet zëri.
    • Se publiku humbi mundësinë të informohej me pluset dhe minuset e asaj që e pret në këto katër vite.

    Por të gjitha këto janë argumente që kanë vlerë vetëm për indiferentët apo të verbërit që jetojnë me iluzionin se ne gjendemi ende në demokraci.

    Po, në një sistem të tillë, ky debat do kishte vlerë. Por ama në regjimin autokratik nën të cilin ndodhemi sot — ku nevojat personale dhe kapriçot apo tekat e një njeriu të vetëm kanë marrë fuqinë e ligjit — ajo që ndodhi në Kuvend, këtë të enjte, është fiks gjëja e duhur.

    Nuk ka rëndësi nëse ajo ishte një tentativë kurthi nga Edi Rama në të cilin opozita ra brenda me të dyja këmbët, apo e kundërta: që ishte PD-ja ajo që e provokoi këtë situatë të pazakontë.

    Përfundimi është i njëjtë: seanca ku duhej të diskutohej buxheti tregoi se ne nuk kemi më një parlament normal.

    • A mund të gjendet një i tillë, në një vend që konsiderohet demokratik, që t’i kushtojë programit të qeverisë vetëm disa minuta?
    • A mund të gjendet një parlament ku një “qejfprishje” e kryeministrit përcakton vijimin e diskutimeve dhe debateve?

    Në këtë kuptim, ajo që ndodhi sot është pasqyra më reale e asaj që po jetojmë.

    Në një parlament të dalë nga farsa e 11 majit — ku nuk do të mungojnë skena të përdhosjes së opozitës si në të kaluarën (mohim antiligjor për ngritje komisionesh hetimore dhe zhvillim mocionesh apo interpelancash) — nuk ka pse të ruhet një fasadë e rreme normaliteti.

    Prandaj, ata që i qajnë hallin opozitës se mbeti pa folur, apo se humbi mundësinë e një tribune nga ku mund të shndriste me kriticizmin e saj, e kanë gabim.

    Detyra reale e PD-së — të cilën nuk dihet sa do të ketë këllqe ta realizojë — nuk është të shërbejë si alibi se jetojmë ende në demokraci, por të shkallmojë me çdo mjet mbajtjen në këmbë të kësaj fabule të sforcuar.

    Këtë herë duhet pranuar se këtë qëllim e arriti, paçka se më shumë sesa për meritën e saj, falë humorit të prishur të një autokrati tekanjoz, të cilin nuk e mbajnë më as nervat për të vazhduar teatrin e demokracisë me gjasme.

  • Nga Agim XHAFKA – Hapja e kapitujve si hapja e fletoreve në shkollë

    U bënë muaj e muaj që Rama me të tijtë po na rrokanis kokën me suksesin madhështor të çeljes së kapitujve për pranimin në BE.

    Gati po shkrepen fishekzjarre për një proces rutinë, të rëndomtë dhe të paevitueshëm. E në çdo kapitull që hapet patjetër do jetë kryeministri ynë si kollovar komik. Me batuta filmash shqiptarë të realizmit socialist krijuar para 40 vitesh.

    Nga podiumi i Brukselit, me ca shushka burokrate në krah që impresionohen nga gjatësia e Ramës dhe mjekra babo Natale e tij, gati sa nuk po na mbush mendje që ja, hymë në Evropë po nuk e keni kuptuar ende, jemi atje tani, e sigurt. Mungojnë ca gjëra të vogla, ama u martuam me BE-në.

    E meqë e ka qejf këtë metaforën me martesën i duhet thënë se xhveshja e pantallonave të dhëndërit apo e fustanit të nuses nuk të bën me fëmijë. Do punë puna.

    Ndërsa borizani ynë lëshon pasthirrma fitoreje na vjen ndër mend që Turqia ka 38 vjet që i ka çelur negociatat dhe në vend numëro. Nuk është në BE. Dhe Mali i Zi ku e ku më demokratik se ne e ku e ku me më shumë tregues të mirë se ne ka 12 vite që rri në krevat, me fustan të hequr. Gjithë kapituj i ka çelur, por ende nuk i ka mbyllur. Pra pret, e pret, e pret.

    Edi Rama këtë lloj burokracie e njeh mirë. Por si mashtrues patologjik kërkon të përfitojë nga hiçi. Vaj nga pleshti, thotë populli.

    Çelja e kapitujve u ngjan mësimeve në shkollë. Është fiks si hapja e fletores. Kështu thotë mësuesi i matematikës, i gjuhës, i fizikës, i kimisë. E nxënësi e hap, me stilolaps në dorë pret vazhdimin. Ose problemin në algjebër, ose ushtrimin në gjeometri, ose hartimin në gjuhë.

    Pra, pas çeljes së kapitujve, ose hapjes së fletoreve, duhet të bësh plot punë. Me tru, me mend, me ndjenjë. Më tej, në se i zgjidh drejt, pritet nota. Ajo nuk vihet që sa hap fletoren, që pa shkruar një gërmë. Vendoset në fund. E me sa po duket me nxënësin Rama dhe me shokët e tij që janë tapë-topi në lëndët e demokracisë BE do të vendosë notë pakaluese për vite e vite. Po qeveria prapë do mburret kot më kot. I hapëm kapitujt, do të thotë.  Ja dhe pak e hyjmë në BE. Kemi hyrë, por ende ju populli nuk e ndjeni, nuk e kuptoni.