Prapaskenat e skandalit që po shkrumbon PS-në: ish-ministrja e Jashtme kërcënon të hapë “kutinë e Pandorës” për Ballukun, ndërsa kryeministri i trembur fsheh duart pas “grupit parlamentar” – si regjimi po çahet nga brenda!
Ka diktatorë që bien nga bombat e armikut dhe ka diktatorë që bien nga thikat e miqve. Edi Rama po e kupton sot, më shpejt nga sa e kishte imagjinuar, se pushteti i tij i absolutizuar nuk rrezikohet nga opozita e dobësuar, por nga ata që ai vetë i ka krijuar – shërbëtorët që kanë parë se sa e brishtë është perandoria dhe që tani kërkojnë të shpëtojnë lëkurën e tyre.
Elisa Spiropali nuk është heroinë e demokracisë. Nuk është as më e ndershme, as më e moralshme, as më e përkushtuar ndaj publikut. Ajo është produkti më i pastër i këtij regjimi – një karrieriste e pangopur që ka shitur çdo vlerë për një karrige ministri. Por edhe shërbëtorët kanë kufijtë e tyre. Dhe kur shohin se mjeshtri po i hedh në zjarr për të shpëtuar veten edhe më të ulëtit fillojnë të kafshojnë.
Kjo është historia e përplasjes që po trondit PS-në. Jo një debat ideologjik, jo një ndryshim kursi – por një luftë mbijetese midis një diktatori në panik dhe një shërbëtoreje të tradhtuar që kërcënon të tërheqë të gjithë me vete në humnerë.
SKANDALI BALLUKU: KUR RAMA ZGJEDH TË VDESË ME HAJDUTEN
Belinda Balluku. Zv/kryeministre. Akuzuar për manipulim të tenderëve me vlerë 1.1 miliard euro. Një shifër që do të shkatërronte çdo qeveri normale, që do të çonte në dorëheqje instante, që do të hapte hetime të pavarura.
Por Rama nuk është qeveritar normal. Ai është diktator që ka kapur çdo institucion, që kontrollon çdo prokurori, që beson se pushteti i jep imunitet të përjetshëm. Dhe ka zgjedhur të mbrojë Ballukun. Jo sepse beson tek pafajësia e saj – kush mund ta ketë? – por sepse Balluku di shumë. Sepse ajo është pjesë e sistemit, sepse ka prova, sepse nëse bie ajo, bien të gjithë.
Por ka një problem. Që quhet “Presioni ndërkombëtar”. Bashkimi Evropian, SHBA-të, organizatat anti-korrupsion – të gjithë po e shikojnë. Dhe Rama, ai që pretendon se është “evropian”, nuk mund ta thotë hapur që po mbron një të akuzuar për korrupsion masiv.
Kështu që ka inventuar “grupin parlamentar”. Ka hedhur përgjegjësinë te Taulant Balla, shërbëtori më i besuar i tij, te ai që thotë “po” para se të pyetet, ai që justifikon çdo krim me një buzëqeshje. Dhe ka thënë: “Kjo është punë e grupit parlamentar, nuk merrem unë”.
Një lëvizje e zgjuar, por e pamoralshme. Por, edhe një lëvizje që po i kthehet kundër.
SPIROPALI SFIDON BLOF BALLËN: “THIRRE GRUPIN, TA HAPIM KUTINË!”
Taulant Balla ka bërë gjithmonë çfarë i ka thënë Rama. Këtë herë, i pyetur për ndëshkimin e Spiropalit për mungesën në votim pro Ballukut, ka përsëritur mantrën: “Unë nuk i marr vetëm vendimet, i marr me grupin parlamentar”.
Është një deklaratë e zbrazët, një përpjekje për të shpërndarë përgjegjësinë, për ta bërë Ramën medemek të padukshëm. Por që Spiropali – e frustruar, e tradhtuar, e rrezikuar – ka zgjedhur ta kthejë në armë.
Mesazhi i saj është një shpërthim i kontrolluar: “Taulant, jam plotësisht dakord. Thirre grupin pa vonesa. Zhvillojmë një diskutim të plotë. Vendimmarrja kolektive është forca e PS”.
Duket e pafajshme? Është vdekjeprurëse. Sepse Spiropali e di – dhe e di shumë mirë – që nuk ka diskutim të hapur në PS prej vitesh. Ajo e ka provuar vetë: kur ka tentuar të flasë për Ballukun në kryesi, Rama i ka bërtitur: “Mbylle gojën, këtu je prej meje!”
Ndaj ajo i hedh dorashkën Ballës për një mision të pamundur. Dhe më tej, kërkon “vendim të argumentuar dhe në përputhje me përgjegjësinë përballë publikut” – diçka që është e pamundur kur bëhet fjalë për të mbrojtur një hajdute 1.1 miliardëshe.
Por ka më keq. Spiropali, si ish-ministre e Jashtme, i di presionet ndërkombëtare. Ajo e di çfarë thonë ambasadat, çfarë thonë delegacionet e BE-së, çfarë raportojnë gazetat e huaja. Dhe kërcënon: “Nëse doni, e hapim këtë kuti Pandore”.
Dhe kjo është sfida më e madhe. Që sugjeron se ka informacione, se ka fakte, se ka një version tjetër të historisë që do të ishte shkatërrues për Ramën. Dhe që është e gatshme ta përdorë, nëse shtypet më tej.
RAMA KUNDËR DREJTËSISË: REGJIMI PO ÇAHET
Por pse Rama nuk ja mbyll gojën Spiropalit me një shkelje? Pse nuk e përzë nga partia, nuk e bën shembull, nuk e dërgon në “ferrin” politik që ka përgatitur për të tjerë?
Sepse ai nuk mundet. Sepse Spiropali, edhe e dobësuar, edhe e diskredituar, ka diçka që Rama i ka frikë: dëshmitë. Ajo ka qenë pjesë e sistemit, ajo ka ndjekur urdhrat, ajo ka parë çfarë ka ndodhur. Dhe nëse ajo vendos të flasë, nëse ajo vendos të tërheqë zvarrë gjithë kastën, dëmi mund të jetë i papërmbajtshëm.
Rama është i kapur në kurth. Nëse ndëshkon Spiropalit, ajo mund të hapë “kutinë”. Nëse e fal, jep mesazhin se mosbindja shpërblehet. Dhe Balla, shërbëtori i përulur, gjendet në mes – i detyruar të luajë rolin e ekzekutorit, por pa autoritetin për ta bërë.
Kjo është shenja më e qartë se regjimi po çahet nga brenda. Kur miqtë më të besuar fillojnë të kafshojnë, kur diktatori detyrohet të fshehet pas “grupit parlamentar”, kur 1.1 miliardë euro korrupsion duhet të justifikohen me “vendim kolektiv” – atëherë diçka ka vdekur thellë në zemrën e pushtetit.
FUND I AFËRT I ORGANIZATËS
Edi Rama ka ndërtuar një sistem ku askush nuk guxon të flasë, ku çdo kritikë është tradhti, ku pushteti është absolut. Por ai ka harruar një ligj të vjetër: kur frika është e vetmja gjuhë, askush nuk është i besueshëm.
Spiropali nuk është opozitare. Ajo është produkt i këtij sistemi, pasoja e këtij regjimi, simptoma e kësaj sëmundjeje. Dhe fakti që ajo, nga të gjithë, është ajo që kërcënon të hapë “kutinë e Pandorës”, tregon se sa të kalbur janë themelet.
Rama do përpiqet ta shpëtojë Ballukun. Do të përpiqet ta heshtë Spiropalin. Po, do të përpiqet të vazhdojë siç ka bërë gjithmonë – me gënjeshtra, me manipulime, me frikë.
Por këtë herë, plasaritja është e dukshme. Dhe në histori, diktatorët bien kur miqtë e tyre më të besuar fillojnë të kërkojnë shpëtimin e tyre – duke i hedhur të gjithë në humnerë.
Rama është në panik. Spiropali është e rrezikshme. Dhe shqiptarët – të lodhur nga korrupsioni, të mashtruar nga demagogjia, të vrarë nga varfëria – presin vetëm një gjë: që “kutia e Pandorës” të hapet njëherë e mirë, dhe që të vërteta të dalë në dritë e të japin verdiktin përfundimtar. 🎯
Disa tekste ose imazhe të përfshira në të janë marrë nga interneti dhe, për rrjedhojë, të konsideruara që janë në përdorim publik; nëse publikimi i tyre shkel ndonjë të drejtë autori, ju lutemi na njoftoni me email: ato do të hiqen menjëherë
