Blog

  • Nga Armand SHKULLAKU – A mund ta mbrosh Velinë duke i shërbyer Edi Ramës

    Një furtunë tre ditore në gotë, që fanepset sa herë që Erion Veliaj shpreson për ndryshimin e masës së arrestit, ka prodhuar një situatë komike, sidomos në disa studio televizive, ku media dhe mediatikë të pushtetit ankohen e thërrasin se drejtësia e re, e veçanërisht SPAK, kontrollohen politikisht nga… opozita. Sipas tyre, këto organe kanë frikë kur bërtet Berisha dhe i lirojnë dhëndrrin dhe nuk pyesin për Edi Ramën kur i arrestojnë të vetët. Kjo tezë, sa qesharake aq edhe haluçinante, pas vendimit të djeshëm të Gjykatës së Lartë për Erion Velinë, rrëshkiti drejt përçartjes totale ndërsa rasti i këtij të fundit u servir si diktat i Dumanit mbi mazhorancën, standart i dyfishtë i SPAK- i ashpër me rilindjen dhe tolerant me opozitën- e deri si shenjë e qartë e dështimit të reformës në drejtësi.

    Që SPAK ashtu si dhe organet e tjera të drejtësisë së re, janë të kontrolluara dhe të dirigjuara politikisht, ky tashmë është një fakt evident. Madje edhe në rastin e Erion Velisë. Por situata komike e përmendur më lart nuk buron nga ky fakt, por nga absurdi ku gjendet të ngërthyer mbrojtësit e kryetarit të burgosur të bashkisë. Ata janë edhe me Erionin por edhe me Edi Ramën. Në pamundësi për të shqiptuar të vërtetën e thjeshtë se SPAK kontrollohet politikisht nga njeriu që ka në dorë gjithë pushtetet në Shqipëri, ata kanë zbuluar se “heronjtë e fëmijëve tanë” kanë frikë kur shan Sali Berisha.

    Me shumë gjasë, pjesa dërrmuese e propagandistëve të rilindjes që artikulojnë këtë tezë nuk i besojnë as vetë. Dikush nga një lloj detyrimi moral ndaj Velisë e dikush nga shpresa e rikthmit të tij në detyrë e për pasojë edhe e pagesave të lehta, duhet të thonë diçka në mbrojtje të tij. Dhe e vetmja gjetje, që edhe Veliajt t’i shërbehet sa mundet edhe Rama mos lëndohet, është kjo e kontrollit politik të Berishës mbi drejtësinë e re.

    Gjendja nuk është aspak e mirë dhe bëhet edhe më shumë qesharake, kur ata që pretendojnë këtë ndikim të Berishës mbi SPAK, gjykatat speciale e deri Gjykatën e Lartë nuk thanë asnjë fjalë kur të gjitha këto instanca shkelën hapur kushtetutën duke marrë masë ndalimi ndaj kreut të opozitës pa miratimin e Kuvendit. As kur ai u privua nga e drejta bazë e një të zgjedhuri për të qenë në Kuvend, i izoluar për një vit rresht në arrest shëtpie. Për kontroll politik të drejtësisë nuk u fol as kur një deputet u dënua me burg se denoncoi vëllain trafikant të një ministri të rilindjes. Dashnorët e drejtësisë së pavarur nuk u ndjenë as kur u tërhoq zvarrë e u plas në qeli ish kryeministri dhe ish presidenti, i dyshuar për krime të ndodhura mbi një dekadë më parë. Madje për shumë prej tyre ishte normale që për skandalin e patronazhistëve, SPAK të sulej në zyrat e kolegëve të tyre dhe jo në ato të partisë së kryeminsitrit.

    Më paradoksale tingëllon teoria e ndikimit apo kompleksimit të SPAK nga Berisha, kur ata që e artikulojnë, madje edhe vetë Veliaj, deri para arrestimit kishin vetëm një shqetësim: a do e lëshonte Rama delfinin e tij apo jo? Pra ishin të bindur se fati i tij varej vetëm nga vullneti i Edi Ramës dhe jo nga presioni i opozitës, me të cilën talleshin sa herë protestonte para Bashkisë. SPAK e mori në “dorëzim” Velinë, vetëm pasi lideri maksimal e zhveshi nga fuqia politike, e retushoi nga fotografitë publike dhe i hoqi mbështetjen mediatike. Fakt është që për Velinë, ajo furtuna tre ditore ndodh vetëm në mediat e kategorisë së dytë, që në pamundësi për të qenë lojtarë në fushën e madhe, janë kënaqur deri dje me lopën e Bashkisë. Mediat e mëdha e trajtuan rastin Veliaj thjesht si lajm të kronikës, duke e ditur se një kurban i tillë nuk shkon pa “leje nga lart”.

    Loja e vërtetë e kontrollit mbi SPAK nuk ka të bëjë me fatin personal të Velisë, Ahemtajt apo ndonjë zyrtari tjetër të lartë nesër. Ato janë kokat me të cilat ushqehet pushteti i gjatë i një njeriu të vetëm. Përsa kohë SPAK dhe drejtësia e re nuk hetojnë procedurat e aferave korruptive, por të brendshmet e grave dhe pllakat e banjove, kokat e erjonvelirave janë thjeshtë statistikë për raportet e Dumanit. Përsa kohë SPAK dhe drejtësia e re nukvepron ndaj bandave që masakrojnë zgjedhjet dhe zyrtarëve që blejnë vota ditën për diell, çfarë rëndësie ka se kush e ka radhën nga shokët e Ramës.

    Erion Velinë mund ta paraqesin si viktimë të inatit të një prokurori, si hakmarrje të Dumanit apo kompleksimit të drejtësisë nga Berisha, por në fund të gjithë e dinë se ai nuk do të ishte sot në qelitë e burgut të Durrësit pa vullnetin e një njeriu. Të atij që kontrollon gjithçka, përfshi edhe vetë ata që janë të mërzitur nga ikja e ‘njeriut të punës” që mendonte edhe për ta.

  • Nga Lutfi DERVISHI – Gjirokastra, qyteti që pret turistin si Krishtin, dhe e trajton si sheik

    Gjirokastra këtë verë ka prodhuar më shumë lajme  për “bumin turistik”, por më pak turistë.

    “Janë me 30% më pak”, thotë një burimi i dorës së parë nga Qafa e Pazarit. Nuk ka komplot. Nuk është shkak as vera e nxehtë.

    “Turisti nuk është budalla”, thotë Skënderi.

    Në Qafë-Pazar, ku një shishe birrë kushton 5 mijë lekë dhe katër qifqi, të famshmet qifqi, 10 mijë lekë, duket sikur qyteti nuk ka kuptuar ende një rregull bazik të turizmit: që turisti nuk duhet trembur.

    Gjirokastritët janë krenarë dhe të kursyer. Aq të kursyer sa gjithë anekdotat me kopracë nga të katër anët e globit i vishen gjirokastritëve. Është e vërtetë që janë dorështrënguar,  por çuditërisht presin që të tjerët të lirojnë dorën. Sidomos “ata që vijnë nga Tirana””, që janë bërë klientët më të mirë.

     “Është çështje kulture”, i thotë një pronar i një lokali të vogël. “Të huajt nuk janë budallenj. Në vend të 5 mijë lekë në Qafë të Pazarit e blejnë birrën në market dhe e pinë rrugëve.”

    Ndërkohë qyteti, siç e pranon edhe Rigelsi, jeton me një mentalitet të gabuar turistik: disa mendojnë se mjafton të hapësh derën e shtëpisë dhe do të vijnë të gjithë turistët e botës aty.

    Çmimet në qiell. 100 euro hoteli? Po, edhe në Paris gjen më lirë.

    1 kg mish i pjekur? 34 mijë lekë.

    Për familjen me dy rroga në shtëpi, edhe një darkë jashtë është luks.

    Në fund fare, vetëm byrektorja e Dautit punon me orar të plotë.

    Biseda zhvendoset më tej.

    Krahaso ofertën e Korfuzit me Sarandën! 

    Iku turizmi patriotik, se kosovarët shkojnë në Selanik dhe jo në Sarandë.

    Një javë pushime këtu shkojnë 4-5 mijë euro, ndërsa në Greqi harxhon 1500.

    Niveli i shërbimit nuk përputhet çmimet.

    Reflektim 

    Pas tre viteve me radhë rritje çmimesh ka ndodhur ajo që edhe pritej edhe nuk pritej: gishti i fajit është kthyer nga vetja.

    Në biseda me gazetarë lokalë, pronarë biznesesh e qytetarë, ndihen tone të sinqerta:

    “E kemi marrë për budalla turistin, por ai s’është”

    “Çfarë mund të thuash për një qytet që pedagogët të kapin nga xhaketa: Aman eja regjistrohu se na mbyllet dega?!

    Universiteti i Gjirokastrës nuk ka më shumë se 200 regjistrime në vit, ndërkohë që ka patur 3000 – 4000 regjistrime.

    Qytet pa teatër, pa sport.

    – Ka qafën e Pazarit!

    -Shumë mirë , por shumë vonë

    – A nuk e shikon që nuk ka fëmijë? Edhe të rinjtë duan të ikin.

    Gjirokastra i vetmi qytet me rritje negative të popullsisë.

    Sa ka ndryshuar qyteti?

    “Gjirokastra nuk ndryshon, por shtëpitë janë kthyer në bujtina. Infrastruktura e pjesës karakteristike ka ndryshuar”.

    “Qyteti ka një paradoks: është zhvilluar dhe është zbrazur”, thotë Aleksandri dhe krahasimi i dhimbshëm është me Sarandën.

    Saranda ka vajtur 55 mije banorë.

    Gjirokastra më pak se 20 mijë banorë.

    Shifrat jane kokëfortë.

    Shtëpitë karakteristike po kthehen në bujtina ndërsa lagjet e reja janë “të vdekura”.

    E megjithatë, pyetja që nuk merr përgjigje optimistë është:

    Si do të jetë Gjirokastra pas 5 vitesh?

     “Si Memaliaj”,  thotë një banor. “E braktisur”.

    Qyteti është 20 vjet në listën e UNESCO-s. Por…nuk ka një pikë informacioni për turistët.

    Makinat e pastrimit punojnë gjatë orarit të vizitave.

    Dhe lajmi i ditës: “Bum turistik në Gjirokastër”.

    Cinizem i përkryer. Një bum më shumë   imagjinar mbi një qytet që zbrazet dita-ditës.

    “Dhe kur flasim për çmimet duhet të jemi të qartë, thotë Skënderi, se nuk jemi Praga”.

    Një poet cinik i qytetit dikur shkroi:

    “Atdheun e desha për shkak të tim eti

    I ndrittë shpirti atje në xhenet

    Se çfarë i pëlqeu këtij shkrepi

    Mbase ma thotë kur të vete vetë”

    Per të thyer pesimzmin kërkoj të më thonë diçka të bukur.

    Çfarë ka të mirë qyteti?

    Kujtimet.

    Por qyteti nuk mund të jetojë vetëm me nostalgji. Kalldrëmet e famshme, dritaret e vogla, rrugët e ngushta që komentohen nga vizitorët, duke i lidhur me natyrën e kursyer të gjirokastritëve, nuk mjaftojnë për të mbajtur ekonominë gjallë.

    Në Gjirokastër nuk mungon krenaria, as historia, as gurët. Mungon vetëm durimi.

    Turistët e huaj janë racionalë. Ata që vijnë nuk janë budallenj. Dhe ata që ti i merr për budallenj kur të ikin, nuk kthehen më.

    E kur edhe gjirokastritët thonë:

    “E kemi tepruar me çmimet”, është shenjë që qyteti i gurtë ka filluar të zgjohet.

    Sepse edhe UNESCO s’mund të shpëtojë një qytet që shitet si muze, e që e trajton turistin me mentalitet kioske!

  • Nga Alfred LELA – Edi, jerm

    Nga Alfred LELA – Edi, jerm

    Me qilot e tepërta, qilotat, të zezën e teshave [për t’i holluar siluetën], Edi Rama, prej një jave sillet nëpër Shqipëri në një jerm të pavend, sikur ka një amanet të vjetër për të shpënë në vend.

    E ndjekin gra të ndërkryera nga hallet dhe piku i zhegut, truproja që mundohen të pengojnë gratë -të cilat nuk kuptohen, a duan ta takojnë Udhëheqësin për ta përqafuar apo sharë-, dhe një turmë deputetësh e ofiqarësh lokalë, të gatshëm t’i bëjnë trupat ledhe pengestare, që Kumandarit t’i ndodhë, larg qoftë!, hiçgjë e keqe.

    I rëndë, si një vendim i Traktatit të Varshavës, që jehon përpjetë grykëthellës së Lumit të Vlorës, endet ai në Zonën e Parë Operative-në rrugën e re që Ay vetë bitisi, a të qivja udhët!- dhe prej aty mer vendime si Enveri. Për kontejnerët e Thethit, çadrat e Himarës, kondomët e Lungomares dhe trotuaret e Tiranës.

    I pari që e ndjek në aksionin për ‘zhdukjen e shfaqjeve të huaja’ të zënies së këmbësoreve me karriget e shullimit kolektiv, është një gegë, epik si të gjithë nordikët, por që ndryshe prej tyre, ka zënë mend dhe peshk, dhe është futur në lirikën e kapitalizmit, Gjergji i Ndrekë Lucës.

    Ai jep urdhër, bajraktarshe, që Rozafa e tij, që qet qumësht edhe nga peshku, të hapë rrugën e zënë me karrige, edhe pse për to është larë me shtetin për 25 vjet –si në Epos dmth.

    Ndërkohë Edi, pasi ka dokëndisur Ermalin dhe erdetin, hidhet te vila qeveritare në Dhërmi dhe këmbëzbathur, si ullinjtë në vargjet e Xhevahir Spahiut, “brigjeve vetmon”. I shkrepëtin në ballë, si rrufeja e Zeusit në Akrokeraunet, lart përmbi Dhërmi, derti për Shqipërinë. Thuajse gollomesh, si të gjithë pragshenjtët, i hipën një varke pa sajdi dhe hidhet në gji të Shën Andreut.

    Këto janë brigjet e mia, mejton. Kujt do ‘ia jap me koncension, me bulë Kryeministrore, këtë stoli të fundit në ballë të Jonit, zamos apo lalës?! Mundohet për një çast të pranëvërë dy arushat e biznesit me këtë gji intim, një vend ku psh Tetis mund të zhyste Akilin fëmijë, për ta veshur me pavdekësi, por shtërzen.  

    Fillon e imagjinon Green Coast, tek shtrihet nga Palasa deri në Shën Andre, një përbindësh ngjyrëokër syri i të cilit sheh nga Korfuzi dhe turbullohet nga gjelbërimi.

    Si nuk na pengoi askush, as ligjet, as të huajt e ‘standardeve demokratike’, për ta bërë Shqipërinë siç e deshëm? thotë vetmevete.

    Kthehet në drejtim të varkës. Ka plasur në Theth. Zoti, me sa duket, për luftë dhe pabindje ia ka dhënë formën e arenës asaj lugine. Ja, shihi toskët e mi, as gëk as mëk! ‘Alpinët’ e pabindur kanë ngulur kolibe ambulante në ëndrrën e tij për Veriun. Do t’ju dërgoj një turk t’i bëj zap. I shkon mendja te Benet Beci, por do të kontrastonte në shtat me malësorët.

    Gegët biznesmenë të ‘oborrit kryeministror’ nuk ndërtojnë në trevat e tyre. Nuk fitojmë gja, bac, i pat thënë njëri sosh. Prenë pyjet e vendlindjes, i shitën dërrasë të Zogu i Zi dhe tani gërmojnë për mua tunelin e Llogarasë…

    Me Saliun u bënë njerëz, me mua zengjinë. 

    I qaja këto shëmbëlltyra (parabola) kur kisha vetëm cart dhe shpirtin, dhe bëja sikur më çahej sandokarti për Shqipërinë te “Koha Jonë” e Nikollës dhe Sorosit…

    Ore, Nikoja ç’a bëhet, se Sorosi i vogëlith u martua me atë, Abedinin?!

  • Nga Lutfi DERVISHI – Elbasan, të mbytur nga tymi, të shkrumbuar nga ndërgjegja

    7 korrik 2025. Sot në Elbasan nuk ka tym, por ajri ende mban erën e asaj që ndodhi. Për gjashtë ditë me radhë, fusha e mbetjeve u dogj pa ndërprerje. Një mal me plehra, 20 mijë metra katrorë, 40 metra i lartë, ushqeu me helme mushkëritë e qytetit.

    Ndërsa tymi mbulonte qytetin, mbi të ka rënë një tjetër mjegull e rëndë: ajo e indiferencës.

    Në takimin e sotëm me gazetarët lokalë, për të folur për pastërtinë e gjuhës shqipe, heshtja dhe zhgënjimi shiheshin në sytë e tyre më shumë se në statuset e rrjeteve sociale.

    Fusha e mbetjeve, vetëm disa kilometra larg qendrës, është më e madhe se shumë lagje të Elbasanit bashkë. Plehrat këtu vijnë nga 8 bashki.

    Zjarri këtë radhë (rasti i tretë apo i katërt?) ishte më i fuqishëm se më parë dhe efekti gati asfiksues ishte jo vetëm për Elbasanin, por edhe Cërrikun dhe Belshin.

    “Ndjenim dhimbje në mushkri kur raportonim”- thonë ata që raportuan nga vendngjarja.

    Në këtë qytet me mbi 100 mijë banorë, pas gjashtë ditësh që flaka dhe tymi mbuluan gjithçka, reaguan… tre persona: dy gazetarë lokalë dhe Antonio, një 15-vjeçar që sapo ka mbaruar klasën e nëntë dhe që pasionin e jetës ka gazetarinë.

    Fatmiri, veteran i gazetarisë lokale, thotë se duke parë dëmin, “mendova se do të behej protesta më e madhe që ka parë qyteti… por as ekspertët e mjedisit nuk u panë. As opozita. As shoqëria civile që, dikur, bënte zhurmë edhe për pemët që priteshin.

    Vetëm një ish ushtarak foli siç duhet. “Këta edhe kur dalin për punë nuk e kanë idenë se çfarë duhet bërë”.

    Enesi, gazetar i ri, me zërin plot ironi e zhgënjim, thotë: “banoj në Kala. Dikur isha krenar të thoja jam nga Elbasani. Sot? Turp të thuash se je nga ky qytet që ka shitur zërin për një rrogë shteti.”

    Antonio është më i drejtpërdrejtë: “Për aq kohë sa inceneratori nuk punon, kjo do të ndodhë prapë. Fajin e ka qeveria, por edhe opozita se ajo vjen vetëm për foto. Të gjithë e dinë, askush s’e thotë.”

    Deputetët? Të padukshëm si era e keqe.

    Elbasani ka 14 deputetë. Ata të shumicës (dhjetë) heshtën si fija e barit. Asnjë zë. Kryetari i Bashkisë foli vetëm kur situata u qetësua, me një ndjesë që më shumë i ngjante justifikimit të vonuar.

    Në rrjetet sociale, gazetarja Entela Duka shprehu revoltën e saj:

    “Fusha e mbetjeve në Elbasan ka 4 ditë që digjet pa ndërprerje, duke shkaktuar ndotje masive dhe rrezik për shëndetin e qytetarëve. Një pyetje kisha: këta 10 deputetët e mazhorancës, dinë gjë çfarë po ndodh apo janë me pushime, pasi detyrën e marrin në shtator? Se do thoni ju, po këta të opozitës çfarë po bëjnë? Hajde më, i kemi parë të duken pranë vendit ku digjen plehrat. Është e qartë, vijnë, ikin, mbushin xhepat e tyre, përfitojnë ndonjë pension të majmë, se për qytetin as i plas fare. ZOT NA RUAJ FËMIJËT!”*

    Fëmijët, pikërisht ata që çdo ditë thithin ajër të helmuar, janë ata që mbeten më të pambrojtur.

    Nga djepi i dijes, në vatër helmi

    Gazetarja Meri Qosja, në një shkrim të shpërndarë gjerësisht, solli një tjetër panoramë të zymtë:

    “Nga vendi ku dikur lindnin idetë, ku shkollat e para hapnin dyert për brezat e rinj, ku dijetarët dhe mësuesit ishin themeli i çdo ndryshimi shoqëror, sot ngrihet vetëm një re e zezë, e rëndë dhe e heshtur. Tym, erë plastike, gazra të padukshëm, këto janë “mësuesit” e rinj të Elbasanit… Në periferi digjet një landfill, por në qendër digjet një ndërgjegje. Dhe ndoshta kjo është më e rënda, jo tymi, por mungesa e reagimit. Jo zjarri, por akulli në shpirt.”

    Në këtë qytet që dikur mburrej me emrat e dijes dhe shkollës shqipe, sot mbretëron një indiferencë e frikshme. E ndërsa ajri ndotet, ndërgjegjja shkon drejt asfiksimit.

    Protesta para Prokurorisë u nxit nga kryeqyteti prej Qëndresës Qytetare. Pjesëmarrja 20 vetë, shumica të ardhur nga kryeqyteti. Më shumë gazetarë se protestues!

    Banorët?

    Të heshtur.

    Deputetët?

    Të padukshëm.

    Shoqëria civile?

    E shpërndarë si tymi i padukshëm që mbështjell ish qytetin e luleve.

    I merrja intervista banorëve sepse goja të rrinte e hidhur, thotë Arbeni, po përgjigja ishte e njëjtë.

    -”S’ka gjë do të kalojë”

    -Po deputetët?

    -?…

    Tymi nuk njeh të majtë e të djathtë- thotë Entela.

    Vetëm kur situata mori fund dhe zjarri u shua “pas ulitimatumit nga lart”, kryetari i Bashkisë e ndjeu të nevojshme të kërkonte falje publike.

    “Elbasani nuk është tym”.

    Kështu shkruan Meri Qosja në fund të apelit të saj, duke i kujtuar qytetit rrënjët dhe historinë e tij si djep i arsimit dhe mendimit kritik. Por sot, ky qytet është më shumë hije e asaj që ishte dje.

    -Pse nuk reagojnë elbasanllinjtë?

    Në një moment m’u duk vetja se vetëm unë jetoj në Elbasan, thotë Meri dhe shton: “Edhe për të protestuar erdhën nga Tirana”.

    Elbasani po digjet, jo vetëm nga zjarri i plehrave, por edhe nga një “zjarr” tjetër më i madh: heshtja, frika, indiferenca. Dhe kjo është ajo që vret më shumë se tymi.

    Provoj të flas me një banor dhe e pyes për djegien e plehrave.

    -Ekspertët thonë,….

    -E di çfarë thonë ekspertët, i ndërhyj, më thuaj çfarë mendon ti.

    -Eshtë gjë e keqe thotë. Kaq dhe mbledh supet si për të më treguar që ka folur shumë.

    Në mungesë të reagimit të opinionit publik shfaqet cinizmi.

    “Shyqyr që shpëtoi nga zjarri incineratori”. “Raketa iraniane ka rënë në vendin e gabuar”.

    “Ka qenë një kohë që njerëzit flisnin. Atëherë kishte burra. Tani e kanë shitur veten për 400 – 500 mijë lekë rrogë shteti… Sot kur ke mundësi të punosh?”- thotë Vladimiri.

    Ndërsa 15 vjeçari që ëndërron të bëhet gazetar thotë se nuk askush nuk kërkoi njeri. Nuk kishte koordinim.

    Kush është fajtor?

    “Qeveria, por edhe opozita të mos jetë vetëm për të bërë foto”.

    -Pse nuk reagojnë njerëzit?

    -Kanë frikë se janë në punë.

    -Po pensionistët? Të papunët?

    -Edhe ata e kanë dikë në punë.

    Në Elbasan, sot, ajri është më i pastër. Tymi mund të jetë zhdukur përkohësisht, por era e keqe, zhgënjimi dhe heshtja… janë ende këtu. Dhe Elbasani pret një zgjim që nuk po vjen. Për momentin, qyteti frymon më shumë indiferencë sesa oksigjen.

    Në fund të takimit, një foto kolektive. Nuk mungon sarkazma: “Në këtë foto jemi më shumë se ata që ishim në protestë.”

    Shaka e hidhur, si kafeja pa sheqer që shoqëron gazetarët.

  • Nga Basir ÇOLLAKU – Vendoret, Rama kandidat në 5 bashki

    Nga Basir ÇOLLAKU – Vendoret, Rama kandidat në 5 bashki

    Tirana, Tepelena, Tropoja, Mati e Berati, janë pesë bashki të cilat do të kalojnë detyrimisht në zgjedhje të pjesëshme lokale, ndonëse afatet ligjore janë kapërcyer e shkelmuar prej kohësh. Shkelësi është i njohuri urdhër-munguari kryeministër, kontrolluesi i procedurës së pushtetit në qendër e nëpër qarqe, ku prefektët, pas lajmërimeve nga këshillat bashkiakë përkatës, duhet të lajmërojnë shkresërisht vakancat, për të ecur me tej me procesin zgjedhor. Dy kryebashkiakë janë në qeli dhe arrest shtëpie, dy në hetim nga SPAK, por mandatuar si deputetë në zgjedhjet e 11 majit 2025. Bashkiakët me masë shtërnguese nga prokuroria, Këshilli i Ministrave duhej të ishin shkarkuar, për t’i zëvëndësuar me një tjetër të votuar, ashtu siç ligji parashikon.

    Tirana

    Eshtë gjysma e banorëve të Shqipërisë, banorët e Tiranës, të cilët nuk kanë kryetar bashkie në detyrë, prej më se pesë muajsh, nga arrestimi i Erion Veliajt nga Prokuroria e Posaçme, me 10 shkurt 2025, për akuzat e shpërdorimit të detyrës, fshehjes së pasurisë, mosdeklarimeve e interesa me të tretët. Në Bashkinë e Tiranës, gjendja është më e rëndë se në çdo institucion në vend. Aty janë edhe shumë drejtorë të arrestuar për vepra të rënda penale, nga korrupsioni, pastrimi i produkteve të veprës penale dhe grupeve të strukturuara kriminale. Rama nuk ka ende këllqe ta shkarkojë Veliajn, as Këshilli Bashkiak nuk ka pikë takati të dërgojë dokumentat e duhura. Kryeministri ka vendosur ta drejtojë vetë bashkinë më të madhe në vend, duke shkarkuar e emëruar drejtorë sipas oreksit personal, njëlloj si në Vlorë. Njësia duhej të kishte shkuar në zgjedhje së paku tre muaj më herët. Tre ditë të shkuara kreu i qeverisë, u kthye kryebashkiak në kryeqytet, duke urdhëruar daljen në terren, për të folur me njerëzit, ndonëse nuk ka folur ende me veten. Hetimet në Bashkinë e Tiranës janë për inceneratorin 430 milionë euro, drejtorët e Veliajt të skemës 5D, shembja e Teatrit Kombëtar, e të tjera, si Eco Tirana, e ndërtimeve me Ndrangheta, e pemëmbjelljeve, si dhe shumë tendera rrugësh. Të pandehurit do të duhet të shkojnë në zgjedhje, për të marrë besimin si mjeshtra të vjedhjes e korrupsionit.

    Tropoja

    Gjendja e dërrmimit ligjor për mosbërjen e zgjedhjeve vendore në Tropojë është më rëndë se askund tjetër. Qyteti është pa kryebashkiak në detyrë, nga shtatori vitit 2024, kur Struktura e Posaçme kërkoi dhe Gjykata e cila mori masën arrest shtëpie për kryetarin Rexhë Byberaj dhe nënkryetarin Abedin Kërrnaja, për akuzat e shpërdorimit të detyrës e shkatërrimit të pronës, duke qenë të pandehur zyrtarisht. Hetimi flet për një dëm afër 2.8 milionë euro. Ndërkohë ende pas nëntë muajsh të vendimeve të drejtësisë, gjendja e qeverisjes së bashkisë, është paligjshmëri ekstreme, sepse ashtu drejton mazhoranca nga qelitë dhe arrestimet. Ustallarët mendojnë se me moslargime të pensionistëve nga zyrat, apo ndoshta ripunësime të atyre të kaluar në moshën e duhur ligjore, do të përpiqen të shkepin diku vota në garën e ardhshme.

    Mati, Tepelena, Berati

    Tre ish-bashkiakët e Matit, Tepelenës e Beratit, përkatësisht Agron Malaj, Tërmet Peçi dhe Ervin Demo, u dorëhoqën pasi kandiduan për deputetë të Partisë Socialistë në zgjedhjet e 11 majit 2025. Të tre fituan dhe sot janë parlamentarë të mazhorancës me nisjen e sesionit në shtator. Malaj dhe Peçi kanë histori të nisura e të pambaruara me Strukturën e Posaçme. Dosjet e tyre në prokurori janë për çështje jo të pakta. Malaj është thirrur nga prokurorët dhe dosjet do të presin të përballen në Gjykatë, ku gjatë rrugës mund të ketë vendime të tjera, duke sjellë situata të reja ligjore. Në bashki, janë edhe shumë tendera, pjesë e kallëzimeve të bëra, të cilat do të jenë pjesë e hetimit. Ndërsa ish-bashkiaku i Tepelenës ka një afërsi më të re me hetimet. Pak ditë pas zgjedhjeve ku mori mandatin e deputetit, Struktura e Posaçme ka sekuestruar disa dosje për tendera në Bashkinë e Tepelenës, në vlerën mbi 60 milionë euro, ku dyshimet e akuzës janë për abuzime me fondet publike. Nëse Prokuroria do të provojë dyshimet për përfshirjet e dy ish të zgjedhurve vendorë Mat dhe Tepelenë, atëherë ndaj tyre do të ketë kërkesa për heqje të imuniteteve në Kuvend. Ndërsa në Berat nga zgjedhja e Ervin Demos deputet, mbetet hapësira e ribërjes së zgjedhjeve. Në të katër bashkitë ku vjeshta mund të sjellë zgjedhje vendore, historitë me SPAK-un janë aty si dëshmi se si kanë qeverisur paraardhësit dhe forca e tyre politike. Një fotokopje e zverdhur e qeverisë e cila ka thuajse gjithë ministrat në qeli, në arrest, të pandehur e në hetim. Ai është kandidat e kryetar  vetë ndaj mban mandatet pa zgjedhje. PD dhe opozita kanë gjithnjë përballë korrupsionin, si kandidatë për tu mundur.

  • Lamtumirë Diogo Jota: futbolli ndalet, jeta na kërkon të reflektojmë

    Lamtumirë Diogo Jota: futbolli ndalet, jeta na kërkon të reflektojmë

    Diogo Jota u largua nga jeta prej një aksidenti të tmerrshëm rrugor. Bota e futbollit vajton një talent të jashtëzakonshëm. Të ndalemi të gjithë, për një moment dhe t’i bëjmë homazh vlerës së jetës

    Largimi tragjik nga jeta i Diogo Jotës, viktima e një aksidenti me makinë, trondit thellësisht botën e futbollit. Një dhimbje kapërcen fanellat dhe ngjyrat, e që na fton të gjithëve të ndalemi, për një moment, për të reflektuar mbi atë që ka vërtet rëndësi.

    Një vetëtimë në natë. Një lajm që të lë pa frymë. Diogo Jota, futbollist profesionist, bashkëshort i ri, baba, vëlla, nuk është më. Jeta e tij u shua papritmas në një aksident me makinë. Brutaliteti i ngjarjes na ka lënë të heshtur, të pabesuar, të çarmatosur.

    Diogo Jota, jo vetëm futbollist, por në rradhë të parë një njeri

    Diogo dhe vëllai i tij (edhe ai futbollist) kanë humbur jetën. Diogo ishte më shumë se një sulmues. Ishte një shembull përkushtimi, pasioni, përulësie. Në fushë vraponte me uri dhe kënaqësi, jashtë buzëqeshte me diskrecion dhe dashuri për familjen e tij. Futbolli ndalet, e bashkë me të, ndalemi edhe ne. Tani, heshtje.

    Nuk ka rëndësi se cilin ekip mbështet, nëse e admiroje apo e respektoje nga larg. Në momente të tilla, gjithçka tjetër zhduket. Mbetet vetëm ajo thelbësorja: jeta. Dhe dhimbja e përbashkët. Dhe edhe ne duhet ta bëjmë.

    Nalojmë ithë, vetëm për një moment

    Në një botë që ecën pa ndalim, Diogo na obligon – edhe me mungesën e tij – të ngadalësojmë. Të mendojmë. Të shohim përreth dhe brenda. Jeta është e brishtë më shumë sesa duam ta pranojmë. Të ndalemi të gjithë, për një moment të paktën. Për të thënë faleminderit. Për të përqafuar ata që duam. Për të marrë frymë.

    Fati, ndonjëherë, është vërtet i poshtër. Diogo Jota ishte martuar vetëm pak ditë më parë. Sapo kishte filluar një jetë të re si bashkëshort, si baba, si një burrë i pjekur. Dhe tani heshtja. Sigurisht, ai nuk do të harrohet nga shokët e skuadrës, as nga tifozët e tij, e as nga ata me të cilët kryqëzoi rrugëtimin. Ai do të mbetet në golat që shënoi, në buzëqeshjet që dhuroi, në ndeshjet që ndriçoi. Por mbi të gjitha, do të mbetet si një simbol i mënyrës se si jeta duhet jetuar plotësisht, çdo ditë.

    Një leksion humanizmi

    Diogo Jota na lë me një boshllëk, por edhe me një mësim. Në mes të zhurmës së futbollit dhe jetës, na fton kah heshtjes. Kah një momenti të të vërtetës. Sepse pas çdo atleti, çdo fanelle, çdo shifre, qëndron gjithmonë një qenie njerëzore. Dhe sot, ajo dhimbje është e jona. E të gjithëve.

    Marrë nga Milanistat.com

  • Nga Armand SHKULLAKU – Tymi i Elbasanit, si simbol i grykësisë dhe paturpsisë

    15:12, 02/07/2025

    Në vendin ku sot po digjen tonelata me plehra, Edi Rama uli deputetët duke u mburrur për kryeveprën e Rilindjes

    Ndërsa Shqipëria po i “afrohet” me hapa gjigandë Bashkimit Europian, vetëm me Edin, shqiptarët janë të vetmit qytetarë në krejt Europën që bashkë me ajrin thithin edhe tymin kancerogjen të gjithëfarëlloj plehrash që digjen në fusha të hapura në të gjithë vendin. Ata që premtuan se do ta pastronin Shqipërinë nga mbetjet që digjeshin rrugëve përgjatë 20 e kusur viteve (premtim i Edi Ramës më zë dhe figurë) sot e kanë mbuluar vendin me tymin dhe erën e tmerrshme, nga Vlora deri në Elbasan, por ama pasi kanë zhvatur gati gjysëm miliardë euro me projektin e vjedhjes së shekullit, atë të inceneratorëve.

    Në vendin ku sot po digjen si në mesjetë tonelata me plehra, Edi Rama pati ulur deputetët e Rilindjes duke u mburrur për veprat e rralla që do inceneronin mbetjet, do prodhonin energji dhe do e bënin Shqipërinë model të pastërtisë, pa qenë nevoja të ndiqnin strategjinë e BE për ricklimin e tyre. Madje atëbotë, me vetëdije të plotë, kryeministri mashtronte përballë komisionit hetimor parlamentar, duke deklaruar se inceneratori i Tiranës kishte garancinë e kompanisë me nam ndërkombëtar, Paul Wurth.  Në fakt, sot të gjithë e dinë se nami i vetëm i kësaj afere mbeti rekordi ndërkombëtar i grabitjes së qindra milionë eurove pa u inceneruar asnjë kilogramë mbetje.

    Nuk ka simbol më të pamëshirshëm se sa tymi që mbuloi Elbasanin dhe rrethinat, për të nxjerrë cullak grykësinë e një pushteti dhe paturpsinë e një sistemi që vjedhjen kërkoi ta shesë si zhvillim. Nën retë kancerogjenë që mbulojnë Shqipërinë e vitit 2025, madje Shqipërinë e samiteve famëmadhe, si mund të duket tani vrapimi i çmendur i Edi Ramës për të firmosur sa më parë projektin e inceneratorëve? Shpallja e gjendjes së emergjencës 10 vjet të shkuara pikërisht në Elbasan me arsyetimin se djegia e plehrave në landfill po helmonte qytetin? Po vendimet rrufe të Këshillit të Ministrave, gara pa tender, bonusi pa u regjistruar ende kompania dhe monopoli i një biznesi miliardash dhuruar dyklodërve anonimë, prestanome të kupolës së Rilindjes? Të gjitha këto, nën dirigjimin e një njeriu që të cakton arkitekt të huaj edhe nëse ndërton shtëpinë tënde, por që pati besim të dyklodër për t’u dhënë qorrazi 430 milionë euro.

    Djegia barbare e plehrave sot, nuk është vetëm dëshmia e një grabitje monumentale por edhe monumenti i atyre që patën guximin ta propagandojnë atë si një progres. Pësëri nën retë e tymit që mbulojnë Elbasanin dhe Vlorën, si mund të tingëllojnë tani zërat entuziastë që flsinin për përparësitë e teknologjisë së incenerimit që po vihej në jetë falë vizionit të Edi Ramës? Po ata që shpjegonin se sa energji do të përfitonte Shqipëria kur dyklodërit të digjnin mbetjet në Elbasan, Fier e Tiranë? Po ata që akuzonin opozitën dhe mediat kritike se po nxinin progresin e Shqipërisë europiane?

    Sot, të gjithë thithim të njëjtin ajër. Edhe fëmijët fusin në mushkëritë e tyre grimcat e tmerrshme që prodhon djegia e plehrave në natyrë. Madje edhe fëmijët e heronjve të fëmijëve tanë, që kurrë nuk guxuan të gërvishtin sipërfaqen e një afere të frikshme që, pasi iu vodhi shqiptarëve qindra milionë euro, tani rrezikon t’iu vjedhë edhe jetët.

    Ndërkohë, në absurdin e një vendi “europian” që djeg plehrat në terren të hapur, ne do të vazhdojmë të dëgjojmë rrëfimet e netëve të propagandës verore. Ato tregojnë se aftësia e liderit tonë është aq magjike sa BE do të na pranojë në gjirin e saj pa ia zënë tymi sytë. Tregojnë edhe se si po mahnisim botën me agriturizmet e prodhimet bio, pavarësisht ajrit ku rriten e ujit nga vaditen. Pastaj do këndohen maldivet e Europës e lumenjtë e kulluar… Një parajsë e vërtetë, ku të sëmurët shtohen dhe të shëndoshët largohen.

  • Aeroporte që thyejnë rekorde: nga më i trafikuari te më i vjetri, nga më i madhi te më i larti

    Aeroporte që thyejnë rekorde: nga më i trafikuari te më i vjetri, nga më i madhi te më i larti

    Kush janë aeroportet civilë që dallohen për rekorde të veçanta. Nga Azia në Amerikë në kërkim të rekordeve

    Kryqëzime ndërkombëtare shumë të njohura, aeroportet janë emblema e botës së re të globalizuar. Nëse transporti ajror në harkun e vetëm një shekulli ka pasur meritën e “tkurrjes” së planetit, duke transformuar në formalitete normale prej disa orësh distanca që deri në Tetëqindën do të kishin kërkuar sipërmarrje titanike, aeroportet sot janë në fakt portale që e bëjnë gjithë këtë të mundur. Të mëdhenj dhe jashtëzakonisht kompleks në menaxhim, ato krenohen me struktura gjigande organizative dhe masa sigurie të nivelit më të lartë, të cilat një njeri i zakonshëm nuk mund t’i hasë askund tjetër. Gjithçka duke na u shfaqur në struktura të shumëllojshme, nga aeroporte shumë të vegjël, të përbëra nga disa depo e deri në qytete të vërteta, me hapësira gjigante dhe një ofertë të pasur shërbimesh. Në këtë përmbledhje do të zbulojmë aeroportet që dallohen për një rekord, qoftë për madhësinë, trafikun, moshën dhe shumë të tjera.

    Atlanta, SHBA

    Aeroporti më i trafikuar në botë: Atlanta, SHBA (Atl)

    Në vitin 2024, plot 108.1 milionë pasagjerë janë tranzituar nëpër aeroportin e Atlantës. Shifra që e bëjnë Hartsfield-Jackson aeroportin më të trafikuar në botë, një rekord i arritur më 1998 dhe i mbajtur që atëherë pa ndërprerje, përveç vitit 2020. Me mbi 2,700 fluturime ditore, të drejtuara kah një totali prej 210 destinacionesh, kjo strukturë lidh kryeqytetin e shtetit amerikan të Georgia me qendrat kryesore ndërkombëtare, deri në atë pikë sa vlerësohet se 80% e qytetarëve amerikanë jetojnë brenda një fluturimi dy-orësh nga ky aeroport. Shtrirja e përgjithshme e strukturës i tejkalon 19 kilometrat katrorë, ku përfshihen pesë pista, dy terminale dhe 193 vende nisjesh. Ndër motivet e flukseve të larta të pasagjerëve, është edhe fakti që Hartsfield-Jackson përfaqëson bazën kryesore operative të Delta Airlines, linjës ajrore të parë në botë për nga të ardhurat më 2024, të pajisur me 986 avionë dhe 103,000 punonjës. Në vendin e dytë në renditjen e aeroporteve më të trafikuar në botë është ai i Dubait (Dxb), me 92.3 milionë pasagjerë në vitin 2024, i ndjekur nga ai i Dallasit (Dfw), me 87.8 milionë. Top 5 vendet mbyllen nga aeroporti i Tokios, Haneda (Hnd), me 85.9 milionë pasagjerë, dhe Heathrow, Londër (Lhr), me 83.9 milionë.

    College Park, SHBA

    Aeroporti më i vjetër në botë: College Park, SHBA (Cgs)

    I ngritur më 1909 si një bazë për teste dhe eksperimente prej vëllezërve Wright, pionierë të aviacionit, aeroporti i College Park është më i vjetri në botë midis atyre që janë ende në aktivitet. Që nga viti 1911, në fakt, struktura është përdorur vazhdimisht për fluturime avionësh civilë. I vendosur në Maryland, gjendet në një distancë të shkurtër nga Washington DC, kryeqyteti i Shteteve të Bashkuara të Amerikës. Me zgjerimi të përmbajtur për një aeroport të pajisur nga vetëm një pistë prej 900 metrash të gjatë të përdorur nga avionët turbohelikë. Inaugurimi Ndërkohë që daton më 1911 inaugurimi i strukturës origjinale të aeroportit të Hamburg-ur në Gjermani, duke e bërë atë më të vjetrin në botë midis atyre me rëndësi ndërkombëtare. I organizuar në një strukturë prej 5.7 kilometrash katrorë, më 2024 ky aeroport ka patur një tranzit prej mbi 14,300,000 pasagjerësh.

    King Fahd, Arabia Saudite

    Aeroporti më i shtrirë në botë: King Fahd, Arabia Saudite (Dmm)

    Me një shtrirje totale prej mbi 776 kilometrash katrorë, Aeroporti Ndërkombëtar King Fahd i Dammam të Arabisë Saudite është më i madhi në botë. Sa për të dhënë një ide të madhësisë, Singapori, metropol prej mbi 6 milionë banorë, shkon në 735 kilometra katrorë. I inauguruar më 1999 pasi u përdor si bazë për operacionet amerikane në Luftën e Gjirit, brenda perimetrit të tij të pafundtë, ky aeroport strehon një terminal prej 327,000 metrash katrorë, rrethuar nga një i dytë për përdorim ekskluziv të familjes mbretërore saudite dhe një strukturë shtesë e rezervuar për kompaninë e naftës Aramco. Megjithatë, karshi madhësisë, trafiku vjetor është rreth 12 milionë pasagjerë, që shërbehen prej dy pistave me nga 4 km secila. Në fakt, pjesa më e madhe e hapësirës që i përket aeroportit aktualisht nuk është në përdorim, por është pjesë e planeve të ardhshme të zgjerimit të strukturës.

    Daocheng Yading, Kinë

    Aeroporti më i lartë në botë: Daocheng Yading, Kinë (Dcy)

    Aeroporti civil që ndodhet në kuotën më të lartë në botë është ai i Daocheng Yading, në rajonin kinez të Sichuan. Altimetri shënon një lartësi prej 4,411 metrash mbi nivelin e detit, e përkthyer ndryshe, vetëm 400 m më pak se lartësia e Mont Blanc. I inauguruar në vitin 2013, ky aeroport ka vetëm një pistë prej 4.2 km të gjatë dhe është projektuar për të pritur një trafik vjetor prej 280,000 pasagjerësh. Me kushte mjedisore sfiduese, kryesisht për shkak të ajrit të rrallë, që i detyron pilotët e avionëve të adaptojnë procedura të veçanta dhe shumë pasagjerë i bën të mbajnë maska oksigjeni. Me vetëm dy destinacione, aeroportet ndërkombëtare të Chengdu Tianfu dhe Chengdu Shuangliu.

    Ulyanovsk Vostochny, Rusi

    Aeroporti me pistën më të gjatë në botë: Ulyanovsk Vostochny, Rusi (Uly)

    Me një shtrirje gjatësore prej 5 kilometrash, pista e aeroportit rus të Ulyanovsk Vostochny, në Oblast të Ulyanovsk, është më e gjata në botë midis atyre që përdoren nëpër strukturat civile, në të njëjtin nivel me atë të aeroportit Shigatse, në Tibet. Në rastin e aeroportit rus, dimensionet rekord të pistës janë për shkak të nevojës për të akomoduar shpesh avionë të mëdhenj mallrash, aq sa edhe gjerësia e korsisë është një rekord më vetë: plot 105 metra. Ndërsa, aeroporti i Shigatse, përdor një pistë veçanërisht të gjatë për të rritur sigurinë e procedurave të ngritjes dhe uljes së avionëve në një strukturë me lartësi të madhe, mbi 3,700 metra mbi nivelin e detit, ndaj dhe karakterizohet prej ajrit të rrallë.

    Juancho E.Yrausquin Airport

    Aeroporti me pistën më të shkurtër në botë: Juancho E.Yrausquin Airport, Antilet Holandeze

    Teknikisht, pista më e shkurtër e uljes në botë do të ishte ajo e Simko Field, në SHBA, në Idaho. Ajo nuk është tjetër veç një rrip bari i kositur personalisht nga pronari i ndërtesës nga e cila ngrihet i vetmi aeroplan që e përdor. Për të gjetur pistën më të vogël që përdoret nga fluturimet komerciale, duhet të zhvendosemi në Vendet e Ulëta Karaibike. Domethënë, një grup i vogël ishujsh pranë bregdetit të Kosta Rikës, të cilët që nga viti 2010, me shpërbërjen e Antileve Holandeze, ka përfaqësuar në mënyrë efektive territorin e shtetit evropian. Këtu jetojnë në total pak më pak se 32,000 persona, që shërbehen kryesisht nga Juancho E. Yrausquin Airport, i pajisur me një pistë vetëm 400 metra të gjatë dhe për këtë e përdorshme ekskluzivisht vetëm nga avionë të tipit Stol.

    Westray&Papa Westray-Skoci

    Aeroportet më të afërt me njëri-tjetrin në botë: Westray dhe Papa Westray, Skoci

    Fluturimi më i shkurtër me avion në botë zgjat vetëm 50 sekonda. Ndodh në Ishujt Orkney, në veri të Skocisë, ku kompania rajonale Orcadair ofron një lidhje ajrore prej 2.7 kilometrash. Kjo distancë veçanërisht e shkurtër midis dy strukturave u jep objekteve rekordin e aeroporteve më të afërta në botë. Siç thamë pak më lart në artikull, avionët e përdorur në fluturimet midis Westray dhe Papa Westray janë Britten-Norman BN2 Islander në gjendje të akomodojnë vetëm tetë pasagjerë dhe të drejtuar nga vetëm një pilot.

  • Iran, misteri i rrezatimeve pas sulmit

    Iran, misteri i rrezatimeve pas sulmit

    Diçka nuk shkon në sulmet e SHBA-së. SHBA-të kanë bombarduar rëndë tre vende kyçe të programit bërthamor iranian (Fordow, Natanz dhe Isfahan), megjithatë, agjencia e OKB-së për armët bërthamore (IAEA) ka komunikuar se nuk ka zbuluar ndonjë rritje e ndjeshme e nivelit të rrezatimit përtej këtyre vendeve. Arsyeja? Për këtë fusha e hipotezave është e ndryshme. Nga njëra anë është Irani i cili – ndryshe nga sa pretendojnë Shtetet e Bashkuara – deklaron se këto vende nuk janë “fshirë nga faqja e Tokës”, por vetëm janë dëmtuar.

    Për IAEA-në, sulmet e fundit në të vërtetë kanë goditur gjashtë ndërtesa përveç katër të dëmtuarave më parë, por ato përmbanin pak ose aspak material bërthamor. “Strukturat e goditura sot nuk përmbanin material bërthamor ose sasi të vogla të uraniumit natyror ose të pasuruar dobët, që do të thotë se çdo ndotje radioaktive është e kufizuar në ndërtesat që janë dëmtuar apo shkatërruar”, thuhet në një deklaratë. Hipoteza tjetër? Fotot satelitore kanë zbuluar praninë e ekskavatorëve dhe të një numri të madh kamionësh në hyrje të Fordow, automjete të tjera të rënda në Isfahan dhe Natanz. Shkurt, sipas agjencisë iraniane Mehr, uraniumi i pasuruar ishte siguruar në pritje të një sulmi. Së fundmi, siç mediat perëndimore na sjellin në kujtesë, duhet theksuar se rreziqet e kontaminimit të lidhura me një sulm ushtarak janë shumë të larta në rastin e bombardimit të një reaktori bërthamor, por më të kufizuara në rastin e sulmeve në vendet e pasurimit bërthamor.

  • Martirë dhe luftëtarë, luanë dhe gjarpërinj: lufta e shenjtë mediatike e Izraelit dhe e Iranit

    Martirë dhe luftëtarë, luanë dhe gjarpërinj: lufta e shenjtë mediatike e Izraelit dhe e Iranit

    Një dorë e bardhë sa pafajësia, “e pastër” mermer dhe e paepur, e shënjuar vetëm nga një Yll i Davidit blu, bie si një çekan i madh mbi kokën e një gjarpri me nofullat e hapura: jeshile dhe e zezë, me gjuhë e kuqe dhe rrëshqitëse, zvarraniku është i tërbuar por i goditur. Është ky imazhi që ka filluar të qarkullojë nëpër kanalet Telegram dhe Instagram të komentatorëve gjeopolitikë dhe TV-ve të Lindjes së Mesme gjatë orëve menjëherë pas njoftimit të Operacionit Rising Lion. E tepërt të shtojmë se dora dhe gjarpri simbolizojnë përkatësisht Izraelin dhe Iranin e Ajatollah Khamenei-t, i pari që i jep një goditje të rëndë të dytit, armikut të tij “ekzistencial”.

    Historia e konflikteve na rrëfen për emra evokues të përcaktuar për operacione, beteja dhe misione sekrete: Desert Fox, Rolling Thunder, Urgent Fury… Zëdhënësit e qeverisë izraelite janë mjeshtra të vërtetë në artin e komunikimit luftarak, për më tepër kanë edhe një burim metaforash dhe imazhesh unike në historinë e njeriut: Dhiatën e Vjetër.

    Ja pra të shpjeguar operacionet Gideon’s Chariots kundër Gazës, përdorimi i bririt ritual në fushën e betejës dhe operacionin Rising Lion. Kështu, në vargun 23:24 të Librit të Numrave shkruhet: “Ja, një popull ngrihet si luan dhe qëndron i fortë si luan; nuk do të ndalet derisa ta ketë përpirë prenë dhe të ketë pirë gjakun e viktimave”. Që komunikon midis rreshtave jo vetëm imazhin e një luftëtari të fortë, por edhe dikujt që nuk ka ndërmend të ndalet deri në shkatërrimin e armikut.

    Martirët iranianë, të rënë nga duart e Mossadit

    Po Irani? Zëdhënësit e qeverisë së Teheranit dhe vetë Udhëheqësi Suprem Ajatollah Khamenei, nuk janë më pak të aftë në retorikën mistiko-fetare. Trupat e oficerëve të lartë të ushtrisë të rënë në operacionin sekret të Mossadit nuk ishin ftohur ende, dhe ja tek në mediat iraniane qarkullonin fotot e tyre të gjallë, me atributin “martir” pranë emrit dhe gradës së tyre ushtarake. Në Telegram, faqja Middle East Spectator shpërndan një imazh të uniformës së ” martirit Gjeneral Brigade, Amiralit Hajizadeh, Commander of the IRCG Aerospace Force ” (telegram @Middle_East_Spectator, 14 qershor 2025): edhe pse tashmë pa trupin e të rënit, uniforma është bërë një relike e trupit të shenjtëruar nga martirizimi. Në historinë e shenjtërisë së krishterë, përkufizohen “relikte kontakti”: copëza pëlhure të bëra të shenjta vetëm nga kontakti me trupin e shenjtë.

    Grua, Jetë, Liri

    Megjithatë, goditja prej një mjeshtri të vërtetë nga pikëpamja e komunikimit u lançua personalisht nga vetë Benjamin Netanyahu. Në fjalimin e tij të 13 qershorit, në një konferencë për shtyp (burimi: youtube, @IsraeliPM – Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu Addresses the People of Iran), Netanyahu nuk i drejtohet armikut, as qeverive perëndimore: jo, ai i drejtohet ‘proud People of Iran – Popullit krenar të Iranit’, popullit krenar iraniano-persian, që kultivon mospajtim ndaj qeverisë së Khameneit dhe, në një kreshendo mjeshtërore, grave iraniane. Të shtypura dhe të persekutuara nga fanatizmi fetar që i mbyll në burg apo në klinikë psikiatrike për një tufë flokësh jashtë velit, gratë ftohen nga Netanyahu, i cili përvetëson britmën e tyre dhe thërret: “Grua, Jetë, Liri”.

    Vrasja e grave të Gazës, çlirimi i grave të Iranit: zhvillime të habitshme komunikuese të tragjedisë biblike.

    Materiali është përgatitur nga bashkëpunëtorë të jashtëm të gazetatjeter.net