Blog

  • Nga Lutfi DERVISHI – Bomba bërthamore e Shqipërisë!

    Nëse mendojmë se problemet që kemi janë korrupsioni, papunësia, zgjedhjet e kontestuara, uji i (pa)pijshëm, mungesa e drejtësisë apo largimi i trurit, po injorojmë dramën që po gërryen themelet e vendit: plakjen e popullsisë.

    Sipas të dhënave më të fundit, vendi ka hyrë zyrtarisht në listën e 11 vendeve më të plakura të Europës. Mosha mesatare sot është 44.3 vjeç, ndërkohë që në 2010 ishte 31.9. Ritmi i moshimit është i jashtëzakonshëm: 12.4 vite në vetëm 14 vjet, katër herë më shumë se mesatarja e vendeve të BE-së.

    Në një kontinent që vetë po lufton prej dekadash me plakjen, Shqipëria nuk është se vetëm po plaket… por po zbrazet. Nuk po zbrazët vetiu.

    Presidenti francez Charles de Gaulle thoshte dikur: “Demografia bën historinë, dhe jo e kundërta.” E nëse historia është udhërrëfyesi ynë, atëherë ne jemi duke ndjekur një kurs që s’na çon drejt BE-së, por drejt një zbrazëtie me pasoja fatale. Nje shtëpi që nuk merr frymë brehet.

    Kush do të paguajë pensionet?

    Kush do të mbajë gjallë sistemin shëndetësor?

    Kush do të punojë tokën, të hapë biznese, të mbajë gjallë gjuhën, qytetet, lagjet?

    Kush do të votojë? Kush do të sigurojë të ardhmen, vijimësinë? Dhe më e rëndësishmja: kush do të na përfaqësoje?

    Nëse demokracia funksionon mbi parimin e përfaqësimit, atëherë në mungesë të rinjve, do të kemi një sistem që punon për të moshuarit. Shenjat janë të qarta: në fushatë premtimi kryesor ishte rritja e pensioneve.

    Jemi kthyer në një vend ku shumica e brezit të pensionistëve vendos për të ardhmen e brezit të ri.

    Në vend të çerdheve, kopshteve e shkollave, do të flasim gjithnjë e më shumë për ndertimin e azileve.

    Dhe do të përfundojmë shumë shpejt në gerontokraci (pushteti i pleqve)

    Kjo krizë është sociale, ekonomike dhe politike. Por çuditërisht, kriza nuk artikulohet. Asnjë sociolog, asnjë demograf, asnjë profesor i universitetit nuk po e ngre zërin siç duhet. Ministritë heshtin. Akademia e Shkencave hesht. Edhe biznesi, që do të duhej të ishte në alarm për mungesën e fuqisë punëtore, po sillet sikur gjithçka do të zgjidhet me ndonjë tender a PPP për të sjellë emigrantë nga Azia.

    Kjo nuk është thjesht mungesë vëmendjeje, është tentativë vetëvrasje kolektive. Rastësi?

    Nëse plakja është e pandalshme, braktisja mund të ndalet. Në vend të një politike e propagande të bazuar në projeksione dhe llogari statistikore, për numrin e turistëve që rritet krahasuar me 2013, kemi nevojë për një shkundje shoqërore dhe politike.

    Një pakt kombëtar për ripërtëritje demografike, me pjesëmarrjen e të gjithë aktorëve; shtetit, shoqërisë civile, universiteteve dhe biznesit i shoqëruar me politika sociale për rikthimin e emigrantëve të rinj dhe për stimulin e lindshmërisë do të ishte një fillim i mirë. Politikat e Hungarisë në këtë drejtim (apo çdo vendi që ka sukses në këtë fushë) duhen qëmtuar e zbatuar pa humbur kohë. Bonusi i bebeve duket se nuk dha rezultatet që priteshin.

    Modeli i zhvillimit: gjithë Shqipëria në Tiranë po zbraz qytete e fshatra. Është prishur ekuilibri demografik i vendit. Është e domosdoshme rivendosja e dinjitetit të jetës në vend, në qytete dhe sidomos në fshat. Kjo nënkupton zhvillim të qëndrueshëm dhe jo fasada dhe shifra me milionë turistë që vizitojnë vendin.

    Nëse vendi vijon të plaket me këtë ritëm dhe me këtë heshtje, atëherë nuk kemi më së çfarë të ardhme të planifikojme. Viti 2030 rrezikon të na gjejë më bastun “drejt BE”, nëse ajo do të jetë ende në këmbë.

    Sot nuk na mungojnë shifrat. Shifrat po ulërasin, por mungon zëri.

    Është paradoks që një vendi që shurdhohet nga propaganda, i mungon klithma për jetën.

    Ndoshta për herë të parë pas shumë dekadash, armiku më i rrezikshëm i Shqipërisë nuk është korrupsioni, por ora biologjike.

    Tre dekada kryefjala ka qenë “demokracia”, tani është: “demografia”, nesër do të jetë asfiksia?

  • Nga Luçiano BOÇI – Zeusi i harresës dhe Spaçi i lirisë

    Në mitologjinë greke, Zeusi, kur ndjente rrezikun nga zotat e tjerë, nuk i godiste gjithmonë me rrufe.

    Më e fuqishmja nga armët e tij ishte tjetër: marrja e kujtesës.
    Sepse një zot pa kujtesë nuk ka të kaluar, nuk ka fakte, nuk ka dinjitet.
    Ai është i çarmatosur.
    I zhveshur nga identiteti.
    I nënshtruar.

    Në Shqipërinë e sotme, jemi dëshmitarë të një akti të ngjashëm, por jo mitologjik – tragjik.
    Në shfaqen e dokumentarit për revoltën e Spaçit, organizatori z. Ndregjoni kishte ftuar dhe përfaqësuesit më të lartë të shtetit.
    Por ata s’denjuan.
    As Presidenti, as Kryetarja e Kuvendit, as ndonjë ministër, apo deputet i majtë, as përfaqesues të SPAK.
    Çfarë turpi?!
    Por jo vetëm turp!
    Është vrasje e kujtesës.

    M’u kujtua se janë po këta krerë shtetit, në të njejtën kinema, që nuk mungojnë të bëjnë paradë, të veshur shik në premierat e luksit kinematografik kombëtar e ndërkombëtar të tipit 007 – shfaqje ku spektri i hollivudit shërbehet në karriget e arta të protokollit e buzëqeshjeve hipokrite.
    Ndërsa dokumentarin mbi Revoltën e Spaçit këta birbo e kalojnë në heshtje.
    Pa karrige zyrtare. Pa fjalë. Pa praninë e atyre që vetëquhen përfaqësues të kombit.
    Po çfarë mund të përfaqësojnë ata, kur nuk përfaqësojnë dot as kujtesën?!
    Revolta e Spaçit nuk është një episod që mund të mbulohet siç mendojně ata, por një dritë që dogji hekurat e diktaturës.
    Ajo ishte krismë ndërgjegjeje, e rrallë dhe e papërsëritshme, ku të rinj të lidhur me zinxhirë u ngritën kundër tiranisë. Të panjohur, të varfër, të pushkatuar, por të pavdekshëm.

    Dhe sot?
    Në vend të përuljes para atyre që ngritën krye kur të gjithë rrinin kokëulur, kemi një shtet që zgjedh të shikojë James Bond e shfaqe surrugato në vend të Spaçit.
    Fatkeqësisht kemi një shtet që ul kokën përballë luksit, dhe i mbyll sytë përballë historisë.
    Kjo nuk është thjesht harresë. Është strategji harrese.
    Ashtu si Zeusi i lashtë që fshinte kujtesën për të ruajtur fronin, edhe pushteti sot fshin qëllimisht kujtimet që mund të jenë të rrezikshme – kujtime që tregojnë se edhe kur ferri ishte tokësor dhe emrin e kishte Spaç, liria nuk ishte kurrë e pamundur.
    Harresa nuk është neutrale. Është politike.

    Është qëndrim.
    Dhe kur bëhet politike zyrtare, kur institucionet injorojnë martirët për të përqafuar spektaklin, ajo shndërrohet në fyerje kombëtare.
    Kujtesa është një akt rezistence. Dhe mungesa e saj është një akt bashkëfajësie.
    Përballë kësaj harrese, detyra jonë si shoqëri nuk është të heshtim.
    Detyra jonë është të kujtojmë. Të tregojmë.
    Të emërtojmë.
    Spaçi nuk është thjesht një vend.
    Është një betejë. Një nder. Një borxh që nuk shlyhet me fjalë të bukura, por me respekt dhe drejtësi.
    Zeusi mund t’u merrte kujtesën Zotave, por ne nuk jemi perëndi të manipuluara.
    Jemi njerëz që kujtojmë.
    Dhe në emër të atyre që nuk u nënshtruan as në Spaç, nuk do ta lejojmë as harresën të na nënshkruajë historinë.

  • Nga Agim XHAFKA – ‘Veç një ditë anëtar i KQZ-së’

    Kam qenë dhe unë një ditë si KQZ-ja sot. Por vetëm atë ditë. Qershor qe atëherë shumë mote më parë. Po shkoja me shërbim në Korçë si gazetar. Udhëtonja vetëm me shoferin e redaksisë.

    Ngiste një BÇ kineze që harxhonte 30 litra benzinë për 100 km. Ishim duke qeshur nga shakatë e njëri-tjetrit kur në Qafë-Thanë ndeshëm vargun e gjatë me çiklistë. Zhvillohej turi kombëtar nën kujdesin e gazetës “Bashkimi”.

    Afruam surratin te xhami që ta shijonim më shumë garën. Por sa kapëm bishtin e vargut pamë një çiklist që ngrihej mbi shalën e biçikletës, por nuk kishte fuqi ta çonte poshtë pedalin. Gati po rrëzohej, as bëhej fjalë të ecte në atë malore aq të fortë. E njoha, qe çuni i djalit të kryeredaktorit tonë.

    -Ta marrim urgjent në makinë!-i thashë shoferit.

    -Je në vehte, mo?!-u çudit ai.

    Por i thashë të ndalonte e të hapte krahun. Mora lehtë çiklistin, djalin e eprorit tim pra, si me qënë i sëmurë. E futa në makinë dhe në pëqi i rrasa biçikletën. U nisëm, kaluam vargun e sportistëve dhe në zbritje të qafës, buzë gjolit të Pogradecit, ndaluam ta zbresim.

    -Aman, më mbani në makinë deri në Maliq,-na tha.

    Ashtu bëmë. Në Maliq e lëshuam në tokë, ikëm drejt Korçës. Në darkë në tv pamë kronikën për rrethin çiklistik. I pari kishte dalë ai langaraqi, i biri i shefit që ndihmova unë. Mbante në dorë një tufë me lule dhe shpërndante puthje me dorë nga të katër anët. Rrezatonte lumturi ky triumfator i ndihmuar nga mashtrimet e mija dhe të anëtarit tjetër të “KQZ”. Të shoferit, mo. Të shoferit.

  • Eleganca e një mjellme dhe lehtësia e një fluture: Marco Van Basten, qendërsulmuesi më i rafinuar i futbollit modern botëror

    Eleganca e një mjellme dhe lehtësia e një fluture: Marco Van Basten, qendërsulmuesi më i rafinuar i futbollit modern botëror

    Pavarësisht fizikut imponues që nëna natyrë ia pati dhuruar, lëvizte në fushën e blertë me elegancën e një mjellme dhe lehtësinë e një fluture, duke vrapuar në majë të gishtave si një balerin danci klasik. Pati mësuar, gjatë shumë viteve stërvitjeje futbollistike te Ajax, me mësuesin e tij Johan Cruijff, ta lexonte paraprakisht lojën, duke u vjedhur kohën mbrojtësve dhe duke mbërritur para të gjithëve te top me një tempizëm të jashtëzakonshëm.

    Fintet e tij, prekjet e topit, qëndrimi në fushë, spondat ajrore dhe asistet precize me të cilat dinte t’i çmarkonte shokët, ishin si një poemë e Leopardit me pantallona të shkurtra dhe këpucë. Mahnitëse dhe melankolike. Golat e tij akrobatikë, plot teknikë të pastër dhe me fuqi, të shënjuar pas të një aksioni koral apo duke përfituar nga një goditje dënimi, të ngjashme me pikturat e Leonardos nën notat e “Für Elise” të Ludovic Van Beethoven. Aq sa akoma edhe sot, duke i parë, me fanellat e Ajax dhe të Milanit, ose me uniformën portokalli të kombëtarez hollandeze, mbetesh pashmangshmërisht i magjepsur, pothuajse i pabesueshëm, në praninë e një bukurie të tillë.

    Në Hall of fame të futbollistëve më të mëdhenj të të gjitha kohërave, sigurisht që nuk mund ta mungonte edhe Marco Van Basten, qendërsulmuesi më i rafinuar i futbollit modern dhe një nga më të fortët e të gjitha kohërave. Perfeksionist, fitues (24 tituj ekiporë të fituar në karrierë, të cilëve duhet t’u shtohen edhe 8 tituj personalë si golashënuesi më i mirë, një Këpucë e Artë dhe 3 Topa të Artë, si Cruijff dhe Platini), spektakolar, shumë i dashur nga tifozët, por edhe i pafat, i vuajtur dhe melankolik, kur problemet me kaviljen e djathtë “të mallkuar” e çuan në harkun e pak viteve nga më i miri në botë në tërheqjen të parakohshme.

    GOLA SPEKTAKOLARË DHE MOMENTE TË PAHARRUESHME

    Nga goli në ajër kundër BRSS në finalen e Euro ’88, në xhiron ngashëruese të lamtumirës në Stadiumin e San Siros më 18 gusht 1995, përpara Trofeut Berlusconi, karriera e “Mjellmës së Utrechtit”, të cilin Silvio Berlusconi e quante “Nurejevi i futbollit” është e pasur me momente të pashlyeshme, të destinuara të mbeten përgjithmonë në historinë e futbollit.

    Para së gjithash, janë golat e Marco-s. Të shumtë dhe të mrekullueshëm, të shënuar në të gjitha mënyrat. Gjithsej 314, nga të cilët 277 me skuadrat e klubeve, 24 me kombëtaren holandez dhe 13 me kombëtaren Under 21 portokalli. Të shënjuar me kujdes në fletore, siç e pati mësuar baba Joop-i.

    Para së gjithash, është ai që, është ndoshta goli më i bukur i Evropianit, ka nga ata që thonë edhe i të gjitha kohërave, i shënuar në ndeshjen më të rëndësishme për Holandën, finalen e Euro ’88, kundër BRSS. Është e 54′, Portokallinjtë janë në avantazh 1-0 falë goditjes me kokë të Gullit, i zoti në ekzekutimin e një pasi ajror pikërisht nga Van Basten dhe Marco vendos të hyjë përgjithmonë në historinë e futbollit.

    Muhren, nga e majta, bën një cross të gjatë drejt shtyllës së dytë. Trajektorja kalon mbi Gullit, i pozicionuar në qendër të zonës dhe arrin te Van Basten, i cili është në një pozicion shumë të pjerrët nga shtyllën e dytë. Të gjithë mendojnë për një cross drejt qendrës, por përkundrazi, në një fraksion sekonde qendërsulmuesi koordinohet në mënyrë të përsosur dhe me një goditje spektakolare dhe të fuqishëm në ajër përkul duart Dasaev, aso kohe një nga portierët më të mirë në botë, duke firmosur një nga golat më ikonikë në historinë e futbollit. Ai që do t’i japë Holandës sigurinë e suksesit të saj të parë (dhe deri më tani të vetmin) ndërkombëtar.

    Sa i përket teknikës dhe spektaklit, duhet të kujtojmë të paktën edhe dy gola të tjerë. I pari i realizuar shumë i ri në Eredivisie, me fanellën e Ajax, më 9 nëntor 1986 e që është “imazhi i bukurisë”, siç Marco vetë do ta përkufizonte. Është minuta e 70′ dhe kundërshtarët e ‘Lancers’ sapo e kanë shkurtuar rezultatin, duke e çuar në 2-1. Van’t Schip hapet në të djathtë për Wouters, i cili bën një krosim të shpejtë poshtë drejt zonës së penalltisë. Van Basten koordinohet në mënyrë akrobatike dhe me një roveshatë (që të lë pa frymë teksa e shikon) nga lart e kalon topin në rrjetë, duke e dërguar atë në trekëndëshin e sipërm të portierit kundërshtar.

    Ja se si qendërsulmuesi e përshkruan atë gol në autobiografinë e tij, “I brishtë”:

    “E di çfarë po bëj, por s’e di ende nëse rezultati do të jetë i pranueshëm. Mund edhe të më shkojë keq. Është një krosim nga mbrapa, kështu që ka pak mundësi. Është gjithmonë goditja me kokë, por zgjidhja ime është ndoshta më e mirë. Topi noton në boshllëk… […] Duke shfrytëzuar shpejtësinë arrij menjëherë të kthehem dhe arrij të qëndroj pezull i kthyer pas, në ajër. Kjo është gjimnastikë e klasit të lartë. Normalisht, për të kërcyer, i jap vetes vrull me këmbën e djathtë, këtë herë me të majtën… […] Është një ekuilibër i pasigurt, në të cilin gjithçka duhet të përshtatet. Mund ta kalosh brenda, ashtu siç mund të thyesh qafën. Dhe në fund është kthesa… […] E imja është një gjuajtje me të djathtën… […] Ulem mirë, mbi njërin krah. Prek sërish tokën në momentin që topi shkon në trekëndëshin e sipërm”.

    Gjithmonë në akrobaci, nuk mund të mos e theksojmë, me fanellën e Milanit, bëma në ndeshjen e Champions League kundër IFK Göteborg më 25 nëntor 1992, në stadiumin e San Siros. Në atë ndeshje, Marco është thjesht shkatërrues, si një ciklon që godet suedezët fatkeqë dhe të shkretin portier Ravelli, plotësisht i asgjësuar. Shënon 4 gola, duke u bërë lojtari i parë që bën një poker në turne dhe i treti është më i bukuri i mbrëmjes, ndoshta më spektakolari i shënuar me fanellën rossonere.

    Jemi në 61′, Djalli tashmë udhëheq për 2-0 dhe Eranio sulmon në të djathtë të zonës, për të bërë më pas një cross që i habit mbrojtësit skandinavë. Van Basten, si gjithmonë, lexon perfektmërisht trajektoren dhe në pak sekonda koordinohet në akrobaci dhe me një gërshërë godet predhë topin, i cili përfundon në rrjetë, i paprekshëm dot në të majtën e Ravellit. Një kryevepër në kohë, precizion dhe koordinim.

    Por ikonografia e futbollit të Van Basten përfshin shumë momente të tjera dhe një vorbull emocionesh. Debutimi i tij në skuadrën e Parë te Ajax, duke hyrë nga pankina për të zëvendësuar mjeshtrin dhe idhullin e tij Johan Cruijff, ai dhe Johan duke luajtur kundër njëri-tjetrit apo që stërviten së bashku. Dhe akoma mirëkuptimi me Gullit dhe Rijkaard në treshen holandeze gjatë kohëve te Milani, festimet me gishtin e dorës së djathtë të shtrirë lart apo duke inskenuar një balet në flamurin e qoshes së fushës, kërcimi që s’mungonte kurrë për të marrë vrull para se të gjuante një penallti, duelet e ashpra dhe pa kufizime me golashënuesit më të fortë të kohës, nga Pietro Vierchowod te Riccardo Ferri, duke kaluar nëpër Pasquale Bruno, Jurgen Köhler dhe Sergio Brio.
    Dhe duke vazhduar, numri i ri 12 që mbante mbi supe në Euro ’88, gëzimi i fitimit të Kupës së parë të Kampioneve kundër Barcelonës dhe ai i fitimit të Evropianit me kombëtaren dhe Kupës së dytë Internacionale me Olimpia Asunción, grimasat e vuajtjes kur kavilja s’e linte të qetë, zemërimi për Scudetton e humbur më 1990 kundër Napolit, lotët pas humbjeve sportive të Euro 92’ me Danimarkën, me penallti në gjysmëfinale dhe në Olympiastadion kundër Marsejës në finalen e Champions League 1993. Megjithatë, është 18 gushti 1995, është ai që i bëri të qanin me trishtim të gjithë tifozët e Milanit, që e kishin admiruar, ashtu si dhe dashamirët e futbollit, në ditën e lamtumirës ndaj publikut të San Siro-s, para Trofeut Berlusconi. Një xhiro e fushës prekëse, i veshur me një xhaketë prej lëkure reni prej lëkure, me të cilën njeriu që kishte bërë të dashuroheshin me futbollin aq shumë fëmijë, i tha lamtumirë përgjithmonë futbollit, vetëm 30 vjeç.

    “Nën sytë e tetëdhjetë mijë njerëzve, jam dëshmitar i lamtumirës sime. Marco van Basten, futbollisti, nuk ekziston më – do të shkruajë Marco në autobiografinë e tij -. Po shikoni dikë që nuk është më. Po duartrokisni një fantazmë. Vrapoj dhe përplas duart, por tashmë nuk jam më… […] Nga thellësia ngrihet trishtimi i shpirtit. Më sulmon. Kori dhe duartrokitjet depërtojnë nën armaturën time. Dua të qaj, por nuk mund të shpërthej në lot këtu, si një fëmijë. Sforcohem të qëndroj i qetë… […] Ndaloj së vrapuari dhe së duartrokituri, xhiroja ka mbaruar. Diçka ka ndryshuar, diçka themelore. Futbolli është jeta ime. Kam humbur jetën time. Sot kam vdekur si futbollist. Jam këtu, i ftuar në funeralin tim”.

    RINIA DHE AJAX

    Marco Van Basten, i regjistruar si Marcel, lindi në Utrecht më 31 tetor 1964. Pasionin për futbollin, ia transmetoi babai Joop, ish futbollist që fitoi një kampionat holandez me Dos, praktikisht e kishte që që fëmijë. Pjesën tjetër do ta bëjnë talenti dhe vendosmëria e tij për t’u bërë numri një.

    Gjashtë vjeç, Marco e filloi karrierën e tij te Edo (1970-1971), më vonë u transferua te UVV (1971-1980) dhe luan për një sezon me Elinkwijk (1980/81), të gjitha klube të qytetit të tij të lindjes.

    Luan rregullisht me djem më të mëdhenj dhe kundërshtarët e tij për ta ndaluar shpesh përdorin mënyra të forta, por vetëm për të zbuluar më pas se është pothuajse e kotë. Marco shënon gola pafund dhe më 1981, në moshën 16 vjeçare, bëhet pjesë e të rinjve të Ajax. Gjithnjë më 1981, fillon edhe rrugëtimi i tij në kombëtare me Holanda Juniors, me të cilët renditet i treti në Turneun Ndërkombëtar të Cannes, duke shënuar një tregolësh kundër Italisë në finalen për vendin e tretë.

    Më 3 prill 1982, në moshën 17 vjeç e gjysmë, debutoi me të mëdhenjtë në skuadrën e Parë kundër Nec dhe menjëherë është e qartë se është i destinuar për sukses: zë vendin e idhullit të tij, Johan Cruijff dhe shënon golin e parë të karrierës së tij profesionale. Cruijff më vonë do të bëhet trajneri i tij. Ajaxi do të jetë një shkollë rritjeje për Marcon dhe një trampolinë drejt lavdisë absolute: 152 gola në 172 ndeshje, me 3 Kupa të Holandës, 3 kampionate dhe Kupën e Kupave 1986-87, të arritura sigurisht nga një gol i tij, një gol fitues me kokë.

    Edhe në nivel personal, çmimet bien si shi: 4 tituj golashënuesi më i mirë, me 31 golat në 1986/87 që i dhanë edhe Këpucën e Artë, dhe një Trofe Bravo si “lojtari i ri më i mirë U21”.

    MILANI, FITORET E MËDHA DHE TOPAT E ARTË

    Është në Itali, me Milanin, në Serie A që aso kohe konsiderohej unanimisht si kampionati më i bukur në botë, që Van Basten bëhet në të gjitha efektet një legjendë e futbollit. Rossonerët e blenë sipas parametrave të UEFA-s, duke ia rrëmbyer Fiorentinës e duke e paguar 2 milionë franga zvicerane, afërsisht 1.75 miliardë lira të kohës.

    Marco, fillimisht me Arrigo Sacchi-n, me të cilin do të ketë një marrëdhënie dashuri-urrejtje, pastaj me Fabio Capello-n, bëhet shpejt finalizuesi ideal dhe sublim i një mekanizmi praktikisht të përsosur loje që tek ai kishte pjesën sublime dhe vendimtare të ingranazhit. Dëmtimet dhe brishtësia e kaviljeve të tij nuk do të mund ta pengonin të bënte historinë.

    Edhe me kaviljen e djathtë vazhdimisht të fashuar dhe shpesh plot dhimbje, lartëson rolin e qendërsulmuesit, duke demonstruar se mund të veprojë edhe si një finalizues i shkëlqyer, magjeps dhe fiton gjithçka: 3 Scudetto si protagonist (1987/88, 1991/92, 1992/93), 2 Superkupa Italiane (1988 dhe 1992), 2 Kupa Kampionësh/ Champions League (1988/89 dhe 1989/90), 2 Superkupa Evropiane dhe 2 Kupa Ndërkontinentale/Botëror Kubesh (1989 dhe 1990).

    Pa zbritur më kurrë në fushë, fitoi edhe një tjetër Scudetto tjetër (1993/94), 2 Superkupa të tjera italiane (1993 dhe 1994) dhe Champions League (1994). Dy herë i kurorëzuar si golashënuesi më i mirë i Serie A (1989/90 dhe 1991/92) dhe një herë (1988/89) golashënuesi më i mirë i Kupës së Kampionëve (10 gola). Ashtu si Cuijff dhe Platini, fiton tri herë Topin e Artë (1988, 1989, 1992). Më 1992, në atë që sot do të përkufizohej si versioni i tij “prime”, fitoi edhe çmimin FIFA World Player.

    Shifra impresionuese, që duke i shtuar edhe 125 gola dhe 49 asiste në 201 ndeshje zyrtare me rossonerët, bashkë me bukurinë e futbollit të tij, me duelet epike dhe emocionuese me mbrojtësit më të fortë të kohës dhe shpesh të fituara (bashkë me Piola-n, është i vetmi që ka shënuar të paktën një gol kundër çdo skuadre të Serie A me të cilën është përballur) tregojnë akoma edhe sot se kush ka qenë Marco Van Basten./ Marrë nga Milanistat.com

  • Nga Enver BYTYÇI – 12 qershor 1999! Kush e çliroi Kosovën?!

    U bënë 26 vite nga dita e çlirimit të Kosovës. Atë ditë kur në territorin e saj hynë trupat e NATO-s, ajo është edhe dita e parë e lirisë. Nga Bllata dhe nga Prizreni erdhën në Kosovë trupat e para të Aleancës nga shumë vende të botës. Tri ditë më parë, më 9 qershor, u nënshkrua në Kumanovë marrëveshja e kapitullimit të ushtrisë dhe policisë serbe. Edhe pse shpesh herë spekulohet me faktin se ajo marrëveshje nuk u bë e njohur asnjëherë për publikun, vendimet që u morën më 10 qershor në Këshillin e Sigurimit, pra Rezoluta 1244, na bëjnë me dije edhe për çfarë palët u morën vesh në Kumanovë.

    Rezoluta 1244 e 10 qershorit 1999 ishte produkt i Marrëveshjes së Kumanovës. Këshilli i Sigurimit me atë rezolutë vendosi fatin e Serbisë jashtë Kosovës. Madje për ushtrinë 20 km dhe për policinë 5 km larg kufirit me Kosovën. Ajo rezolutë e vendosi Kosovën nën protektoratin ndërkombëtar të OKB-së, nën komandën e KFOR-it për sigurinë dhe nën vëzhgimin e administrimin e OSBE-së sa i përket demokracisë në zgjedhje dhe në ndërtimin e funksionimin e institucioneve. Rezoluta 1244 shkruan se Kosova do të kishte statusin e saj “në kuadër të Republikës Federale të Jugosllavisë”! Nuk thotë në asnjë pikë të saj se ajo do të rikthehej sërishmi nën sundimin e Serbisë. Kur Jugosllavia u shua përfundimisht me shpalljen e pavarësisë së Malit të Zi, në qershor 2006, atëherë Kosovës i takonte të vendoste për një status të përshtatshëm për të. Iu ndalua bashkimi me një shtet tjetër të rajonit. Dhe dukej qartë se për këtë mendohej Shqipëria. Pra, i lejohej të vendose të ishte e pavarur, gjë që ndodhi më 17 shkurt 2008.

    Pra, liria dhe Çlirimi i Kosovës u sanksionuan në një dokument ndërkombëtar të Këshillit të Sigurimit, edhe me votën e Rusisë, për të mos qenë më kurrë pjesë e Serbisë. Megjithatë Vladimir Putin dhe Sergei Lavrov, ashtu si autoritetet e Beogradit, vazhdojnë të pretendojnë për “thyerje të ligjit ndërkombëtar”! Nëse qenka thyer ky ligj, atëherë duhet së paku që Moska dhe Beogradi ta pranojnë se ata ishin pjesë e vendimmarrjes. Vendimmarrja e tyre shprehet në Marrëveshjen e Kumanovës dhe në votën pro Rezolutës 1244 të Këshillit të Sigurimit nga ana e Rusisë. Kështu që spekulimet me Kosovën, janë aventura në përpjekjet dhe projektet e krijimit të “botës ruse” dhe të “botës serbe”, janë të pabaza.

    Rezoluta e KS të OKB-së 1244 e 10 qershorit 1999 ishte akti ligjor ndërkombëtar i shpalljes së Kosovës të lirë e të çliruar nga Serbia. Shkaku ishte dhuna, terrori, masakrat dhe gjenocidi serb kundër shqiptarëve, sidomos në vitet 1998-1999, prej të cilave humbën jetën 13.500 njerëz të paarmatosur e të pafajshëm, në mesin e të cilëve 1402 fëmijë.  Masakrat dhe gjenocidi serb shprehet në dhunën për shpërnguljen e mbi një milion shqiptarëve, më shumë se gjysmës së popullsisë së saj, thjesht me qëllimin e vetëm për ta populluar Kosovën me serbët kolonë pas luftës. Shkaku i lirisë dhe çlirimit të Kosovës ishin dhunimet e përdhunimet e ushtarëve dhe policëve serbë. Statistikat shënojnë mbi 20 mijë akte të tilla. Kosova u çlirua dhe u bë e lirë prej Serbisë, sepse ushtria dhe policia serbe dogji e shkatërroi gjithë trashëgiminë shqiptare të kulturës dhe historisë. Shkatërroi e dogji gjithashtu tërësisht 60 për qind të të gjitha banesave dhe objekteve të biznesit të shqiptarëve.

    Bilanc tragjik është ky. Ndaj dhe në Beograd e në Moskë e dinë fort mirë se Kosova më 12 maj 1999 u çlirua prej sundimit dhe dhunës serbe. Megjithatë politikanët e Serbisë e të Moskës vazhdojnë të thonë se “Kosova është pjesë e Serbisë”! Cili vend dhe cili popull i dhunuar dhe i persekutuar nën pushtim e nën sundim të një shteti prej të cilit është çliruar, ka marrë ndonjëherë vendimin që të rikthehet në sovranitetin e vendit, shtetit apo popullit dhunues e pushtues?! Atëherë, a ka shanse që këtë ta bëjnë shqiptarët? Nëse do të ndodhë diçka e tillë, atëherë pse u desh çlirimi nga Serbia i Kosovës?

    Ka një debat të madh për t’i dhënë përgjigje pyetjes se “Kush e çliroi Kosovën”? Gjithmonë në provincat e pa emancipuara e të pa civilizuara marrin rrugë debate të tilla. Disa thonë se e çliroi Ushtria Çlirimtare e Kosovës! Dhe kanë të drejtë. UÇK pati në ato dy vite rol përcaktues. Ushtria Çlirimtare e Kosovës i dha jehonë luftës për çlirim e për liri. UÇK ka meritën e madhe, sepse u bë aleate e NATO-s dhe e civilizimit perëndimor. Dëshmorët e lirisë që luftuan për çlirimin e Kosovës nga radhët e UÇK-së janë meritorët kryesorë të fitores së madhe, e cila erdhi më 12 qershor 1999.

    Por UÇK, e vetme, a mund ta çlironte Kosovën? A mund t’i sillte asaj lirinë e merituar? Çdokush nga ne e di përgjigjen. Ishin bombardimet e NATO-s kundër Serbisë, ato që e bënë Millosheviçin të dorëzohet e gjeneralët e tij të nënshkruanin kapitullimin në Kumanovë ditën e 9 qershorit 1999. Për këtë arsye është caktuar si ditë çlirimi, dita kur në Kosovë hynë forcat e NATO-s. Hyrja e atyre forcave ishte garancia e lirisë së Kosovës. KFOR-i është sot gjithashtu garancia e kësaj lirie. Që do të thotë se NATO është forca kryesore e goditjes dhe e rrënimit të ushtrisë serbe dhe e çlirimit të Kosovës. UÇK ishte dallëndyshja e lirisë.

    Por ka edhe një faktor të tretë. Ka shumë prej atyre që duan të marrin merita absolute. Dhe thonë se “sakrifikuan” për çlirimin dhe lirinë e Kosovës. Në të vërtetë, kombinimi i faktorëve dhe aktorëve Rugovë – NATO/Perëndim – UÇK është e vërteta e vetme me të cilën lidhet çlirimi dhe liria e Kosovës. Ibrahim Rugova dhe Lidhja Demokratike e Kosovës krijuan institucionet e vendit dhe i dhanë botës mesazhin se “Kurrë nuk do ta pranonin sundimin dhe regjimin serb të Millosheviçit në Kosovë”! Ndërkohë, thellë-thellë kjo liri e ky çlirim janë produkt i rezistencës së paku njëshekullore të shqiptarëve në Kosovë, të cilët nuk u mposhtën, nuk u asgjësuan. U rrudhën deri 52 për qind të popullsisë (regjistrimi i vitit 1952), nga mbi 80 për qind të ishin në shumicën e regjistrimeve të tjera. Por nuk u bënë kurrë pakicë, edhe pse nën represion të egër, tortura dhe dhunë sistematike të autoriteteve të Serbisë.

    Më 12 qershor 1999 forcat e NATO-s/KFOR-it hynë në territorin e Kosovës. Në modelin e vendimeve të Jaltës për Gjermaninë e pas Luftës së Dytë Botërore, territori i Kosovës u nda në pesë sektorë ose rajone, duke u dhënë mundësinë Fuqive të Mëdha të merrnin secili nga një sektor. Ishin amerikanët (Ferizaj-Gjilan), gjermanët (Prizren), anglezët (Prishtinë), italianët (Gjakovë-Pejë) dhe francezët në Mitrovicë. Këta të fundit vendosën ndarjen e Kosovës në Lumin e Ibrit. Imponuan politikën pro-serbe të ndalimit të kthimit të shqiptarëve në shtëpitë e tyre në veri të Mitrovicës. Bashkëpunuan me rojet terroriste serbe për të mos lejuar shqiptarët të hynin në veri të Kosovës. Shkurt, u vunë në funksion të politikës së Millosheviçit për ndarjen e Kosovës. Por nën maskën e “mbrojtjes” së pakicës serbe në veri.

    Sot Kosova ende vuan këtë përcaktim zonash nën administrimin e Fuqive të Mëdha. Dhe ndonëse do të duhej që Franca dhe francezët të kërkonin ndjesë për këtë ndarje, politika e Parisit vazhdon të ushqejë iluzionin e shkëputjes së veriut të Mitrovicës për t’iu bashkuar Serbisë. Me këtë lloj iluzioni lidhet këmbëngulja e presidentit Macron për ta ndëshkuar Kosovën me sanksione dhe masa kundër saj.

  • Nga Luçiano BOÇI – OVERDOZË

    Para ca ditësh rrodhi një lajm: Kryeministrit u shtrua në spital për shkak të një overdoze. Jo për herë të parë.

    Lajmi u mbyll tak-fak, ndërsa gardisti që e rrodhi u shkarkua.

    Përtej kësaj, asnjë reagim e habi për overdozën.

    Shoqëria, media, publiku e çfarë të doni ju, e konsiderojnë overdozën normalitet. Kjo sepse “overdoza” është e gjitha ajo që përkufizon atë që ndodh në Shqipëri.

    Tek e fundit çdo njeri që drejton një vend, një sipërmarrje apo familje i jep atij entiteti pamjen e vet.

    Overdoza është pamja jonë sot.

    Në Shqipëri, çdo gjë ka kaluar në overdozë.

    Jo vetëm Rama. Por dhe pushteti, zgjedhjet, mediat, propaganda, mashtrimet, e keqja, korrupsioni në overdozë. Por dhe vetë patriotizmi ka kaluar në overdozë.

    Shqipëria nuk është më një vend që jeton. Është një shoqëri që mbijeton nën agoni të plotë nën efektin e ketyre overdozave të fuqishme.

    Overdoza e pushtetit ka kaluar çdo dozë legjitimiteti. Pushteti nuk votëkërkon më, por shfaqet si padron, si pronar i shtetit, i institucioneve, i medieve, madje edhe i fateve politike.

    Këtu nuk vidhen më vetëm zgjedhjet. Vidhen ndjenjat. Vidhet reagimi. Vidhet e vërteta.

    Dhe Shqipëria sot nuk është thjesht një vend i lodhur.

    Është një organizëm i helmuar, i dehur, në një gjendje overdoze të vazhdueshme.

    Jo nga një substancë fizike, por nga një përzierje fatale e mashtrimit të organizuar, shpresës së dhunuar dhe krimit të toleruar.

  • Inzaghi e kalon Guardiolën… në pagë. TOP 10 trajnerët që fitojnë më shumë në absolut

    Inzaghi e kalon Guardiolën… në pagë. TOP 10 trajnerët që fitojnë më shumë në absolut

    Me milionat që do t’i paguajë Al Hilal, ish interisti ngjitet në krye të renditjes, duke kaluar edhe Pep, edhe Arteta. Ja top 10

    10. Unai Emery (Aston Villa): 7,5 milionë

    53 vjeçari spanjoll e udhëhoqi Aston Villan drejt një sezoni të mirë në Champions, duke e mbyllur në çerekfinale aventurën, kundër kampionëve të ardhshëm PSG, të cilët u frikësuan pas ndeshjes së parë të fituar 3-1, duke humbur 3-2 në Villa Park në Birmingham, të shpëtuar nga Gigio Donnarumma. Ndërsa në Premier League, “Villains” nuk u konfirmuan, duke u kualifikuar vetëm për Europa League, duke përfunduar në vendin e gjashtë. I ardhur më 2022, ka rinovuar deri më 2029.

    9. David Moyes (Everton): 9 milionë

    Pasi u shkarkua nga West Ham, skocezi firmosi me Evertonin janarin e kaluar për dy sezone e gjysmë, duke zënë vendin e Sean Dyche dhe duke u rikthyer në pankinën e skuadrës së dytë të Liverpoolit, të cilën e kishte drejtuar edhe më para, nga 2002 deri më 2013, duke i udhëhequr ata drejt një shpëtimi komod.

    8. José Mourinho (Fenerbahce): 11 milionë

    Special One ka firmosur një kontratë dyvjeçare me turqit verën e kaluar. Super Lig-ën e mbylli në vendin e dytë, 11 pikë pas Galatasaray, kampion për vitin e tretë rresht (i 25° titull në përgjithësi). Në Europa League u eliminua në të tetat e Finales, pas eliminimit në raundin e tretë të eliminatoreve të Champions.

    7. Matthias Jaissle (Al Ahli): 11,5 milionë

    Ish mbrojtësi i Hoffenheim është i pari nga “sauditët” që hyn në top10, në drejtim të Al Ahli, me të cilin firmosi në korrik 2023 pas largimit nga Salzburgu, duke e çuar klubin në fund të sezonit 2024-25 drejt fitores së parë historike të Champions League Elite, kompeticionin kryesore të futbollin aziatik, duke fituar 2-0 kundër japonezëve të Kawasaki Frontale. Megjithatë, në Saudi Pro League, nuk shkoi dot përtej vendit të 5-të. Është nën kontratë deri më 2026.

    6. Luis Enrique (Psg): 11,5 milionë

    Kampioni i freskët i Europës, më 5 korrik 2023 zëvendësoi Christophe Galtier në drejtim të Paris Saint-Germain, duke firmosur një kontratë dyvjeçare, të zgjatur për deri më 2027, shkurtin e kaluar. Me parisienët, në vitin e tij të parë, fitoi kampionatin, Kupën e Francës dhe Superkupën e Francës. Këtë vit tripleta, me 5-0 në finalen e Champions League ndaj Interit.

    5. Stefano Pioli (Al Nassr): 11,5 milionë

    Trajneri që e udhëhoqi Milanin drejt trikolorit më 2022, pasi u largua nga Djalli, nënshkroi me skuadrën e Cristiano Ronaldos duke marrë drejtimin e ekipit nga Luis Castro, shtatorin e kaluar me një kontratë dyvjeçare me opsion për një vit të tretë. Sidoqoftë, ai mbetet një nga emrat më të kuotuar për një rikthim në Serie A. Këtë sezon, e mbylli në vendin e tretë në Saudi Pro League, duke arritur kualifikimin në Champions, kompeticion ku këtë vit Al Nassr u eliminua në gjysmëfinale, duke humbur edhe Superkupën në finale dhe duke u eliminuar në të tetat e Finales së King’s Cup.

    4. Mikel Arteta (Arsenal): 11,5 milionë

    Trajneri i Arsenalit në shtator 2024, nënshkroi një kontratë të re me “Gunners” duke rinovuar deri më 2027, duke e zgjatur me tre vjet kontratën e mëparshmen, e cila do të kishte skaduar më 2025. Këtë sezon, londinezët përfunduan të dytët pas Liverpoolit në Premier League, duke u eliminuar në gjysmëfinale si në Kupën e Ligës, ashtu dhe në Champions (nga PSG kampione). Ndërkohë që u eliminuan në turin e tretë të Kupës FA.

    3. Diego Simeone (Atletico Madrid): 13 milionë

    Ish-lojtari i Lazios dhe Interit është në drejtim të “Colchoneros” që prej 2011-ës. Në mars, ka firmosur zyrtarisht edhe një tjetër rinovim kontrate me klubin madrilen deri më 30 qershor 2027. Gjatë drejtimit të Simeones, Atletico ka fituar 8 tituj: dy edicione të Ligës, një Kupë të Mbretit, dy Europa League, dy Superkupa Evropiane dhe një Superkupë Spanjolle.

    2. Pep Guardiola (Manchester City): 14 milionë

    Spanjolli është në krye të Citizens që prej 2016-ës. Nëntorin e kaluar, e zgjati kontratën deri më 2027, duke njoftuar se në fund të akordit do të marrë një periudhë pauze. Te City ka fituar 6 Premier League, 4 Kupa Lige, 3 Community Shield, 2 FA Cup, një Champions League, një Superkupë Evropiane dhe një Botëror për Klube. Ndërsa në sezonin 2024-25, ka fituar vetëm Community Shield, është mundur në finalen e FA Cup, është eliminua në Champions në play-off nga Reali, është renditur i 3-ti në Premier League dhe eleminuar në Kupën e Ligës në turin e 4-t.

    1. Simone Inzaghi (Al Hilal): 25 milionë

    Pas 4 sezoneve te Inter, trajneri u largua nga Nerazzurrët për në Arabinë Saudite, ku do të stërvisë Al Hilal, duke firmosur një kontratë dyvjeçare me vlerë 25 milionë neto në sezon. Me Nerazzurrët këtë vit nuk ka fituar asgjë: vendin e dytë në Serie A, humbje në gjysmëfinalen e Kupës së Italisë nga Milani, i cili e pati mposhtur edhe më parë në finalen e Superkupës, dhe humbjen me PSG në finalen e Champions League. Largohet me një Scudetto, 3 Superkupa Italiane dhe 2 Kupa Italiane.

  • Nga Andi BUSHATI – Kush e veshi Berishën me uniformën e Interit?

    Ngaqë nuk gjejnë dot asnjë argument për të mburrur padronin e tyre real, kjo farë meskinësh, që s’flasin dot për gjëra më të mëdha, me vlerë dhe interes publik, sforcohen të bymehin çdo kauzë minore

    Veshja e Berishës me uniformen e Interit dhe thirrja për mosnjohjen e humbjes ishte një gjetje sipërfaqësisht e bukur. Ashtu si skuadra e Milanos në finalen e Ligës së Kampioneve edhe ajo e SHQUP-it u mund thellë dhe doli me turp nga fusha e lojës.

    Triumfi i fituesve ishte ngadhënjyes.

    Pikërisht kjo ngjashmëri në rezultat u dha dorë taborëve të regjimit, të cilët kanë adoptuar parrullën e kryeministrit se “ky popull nuk ndryshon qeverinë pa ndryshuar më parë opozitën”, ta qesharakëzojnë Saliun si një humbës serial që nuk pranon dot realitetin e disfatave të veta.

    Por, po u mendove pak për simbolikën e kësaj “gjetjeje” kupton dhe anën tjetër: atë, se sa shumë janë shumfishuar mediat, analistet, opozitarët fallco që e kanë shndërruar talljen, kritikën fajsimin e Saliut në burim jetese.

    Ngaqe s’ kanë leje te hapin gojën për njeriun e gjithëfuqishëm që vendos për gjithçka në jetët tona, merren me nje kalë të ngordhur, impakti i të cilit mbi pensionet, taksat, gjobat, bursat, suvencionet, hipotekat, gjykatat është zero.

    Ata që veshën Berishën si interist dhe qe imponojnë çdo ditë debatin nëse duhet të japë dorëheqjen apo jo, me siguri që po mos ekzistonte ai, do përmbytnin mediat dhe TV me pyetjet: a duhet ta mbajë fjalën Tik Llapaj dhe të japë dorheqjen??? A dështoi me turp Gon Shehaj, i cili premtoi se do të merrte një grup parlamentar? A e zhvlerësoi elektorati tezën e Arlind Qorit se jetojmë në një regjim oligarkik, pasi i dha vetëm 1 deputet nga 140 të mundëshëm?

    Janë pikërisht të njëjtit që i hapën katër kanatë dyert e mediave dhe emisioneve të tyre për Bashën, po atij Luli, që kur ishte rival i Edi Ramës e etiketonin si spiunues të luftëtarëve të UÇK-së dhe të paguar nga Putini.

    Ngaqë nuk gjejnë dot asnjë argument për të mburrur padronin e tyre real, kjo farë meskinësh, që s’flasin dot për gjëra më të mëdha, me vlerë dhe interes publik, sforcohen të bymehin çdo kauzë minore.

    Këtë dëshmon dhe imazhi i veshjes së Berishës me simbolet e interistit. Ajo tregon se ata që e krijuan e shpërndanë dhe e botuan mbajnë nën xhaketë vulën e zhgryer të socialistit.

  • Kanabizohet Shqipëria-harta, leje për 29 mijë hektarë parcela

    Kanabizohet Shqipëria-harta, leje për 29 mijë hektarë parcela

    Projekti i vitit 2015 që kanabizoi Shqipërinë, pasi goditi fshatin Lazarat duket se është planifikuar të rikthehet 10 vite më pas, por nëpërmjet një formë tjetër: i paketuar si “kanabis mjekësor dhe industrial” dhe i rregulluar me ligj, me licensa ekskluzive për kompanitë private dhe me parcela që tani t’i cakton qeveria me VKM.

    Të dhënat janë bërë publike nga selia e PD, gjatë konferencës së përditshme që mban kreu i kësaj force politike, Sali Berisha dhe u prezantuan nga punonjësi i zyrës së marrëdhënieve me publikun, Armand Maho. Hartat që solli Maho tregojnë se përmasat e kanabizimit “mjekësor dhe industrial” kësaj radhe janë tronditëse dhe tregojnë se pas turizmit, kultivimi i kanabisit është një tjetër faktor ekonomik që po merr hov në heshtje, por pritet që në vitet në vazhdim të sjellë një prodhim të paprecedentë në Shqipëri.

    “80% e zonave me kanabis janë zona kufitare,- ka analizuar Maho nga selia e PD,- pra 12.36 km në Shkodër. 6.7 km në Tropojë. Aty është kanabizuar e gjithë Lugina e Valbonës, është dhënë si zonë e lejuar për kultivimin e kanabisit” u shpreh ai.

    Të dhënat tregojnë se licencat janë shpërndarë për 138 zona kadastrale, ku bie në sy një parcelë e licensuar në zonën e Dropullit, në një fshat kufitar vetëm 10 metra larg kufirit me Greqinë.

    Për të kuptuar më mirë përmasat e këtij biznesi të ri në vendin tonë, veçohet një total i parcelave të kanabisit të licensuara nga qeveria. Me matjet e sistemit ASIG, rezulton se nga Shkodra deri në Gjirokastër janë gjithsej 29 mijë hektarë tokë hapësira ku mund të mbillet kanabisi.

    Vendimi është marrë nga qeveria në fillim të marsit, dy muaj para zgjedhjeve. E marrë së bashku, në një sipërfaqe të tillë toke është e mundur të kultivohet një sasi shumë e madhe e kanabisit, edhe pse ligji e përcakton që sipërfaqja maksimale për t’u mbjellë në të gjithë vendin është jo më shumë se 200 hektarë tokë. Sali Berisha bën një llogari tjetër.

    “Në qoftë se një hektar i lihet një bime 2 metër katrorë, i bie në një hektar të mbillen 5 mijë bimë.

    Në qoftë se shumëzoni 29.400 hektarë me 5 mijë bimë, imagjinoni pra se ku shkon kjo shifër. Shkon mbi miliard e 300 mijë.

    Shkon në mbjelljen më të madhe që mund të jetë regjistruar ndonjëherë në një vend.

    Dhe që të gjitha këtu, tashmë jo bimë klandestine, por bimë të mbjella me certifikatë shteti, me leje të narkoshtetit.” u shpreh Berisha.

    Sipas kreut të PD, shpërndarja caktimi i parcelave të mbjelljes së kanabisit në mars të këtij viti është e lidhur ngushtë me zgjedhjet e 11 Majit.

    Por injektimi i parave të drogës në ekonomi është një strategji e hershme e kryeministrit Rama, që ra në sy në vitin 2015, kohë në të cilën grupet kriminale arritën kulmin me kultivimin e kanabisit.

    Për atë periudhë ka folur ish-zv.kryeministri Arben Ahmetaj i cili tregoise si në një mbledhje qeverie, 5 ministra të kohës u shprehën kundër projektit të Ramës për përfitime ekonomike nga parcelat me kanabis.

    “Kanë qenë 5 veta që e kanë kundërshtuar për atë që po ndodhte me kanabizimin e vendit. Unë kam qenë më i zëshmi edhe për shkak të natyrës time. 5 ministra e kanë kundërshtuar! Erion Veliaj ka qenë ministër, e ka kundërshtuar, Saimir Tahiri që e bëri kokë turku dhe që ishte pastaj dry i shtrembër, me treçerek të zërit e ka kundërshtuar, Ditmir Bushati e ka kundërshtuar, Damian Gjiknuri e ka kundërshtuar, unë e kam super kundërshuar. Kanabizimi i vendit është produkt i kreut të organizatës…Ore pse do fshihemi pas gishtit dhe do themi që ore nuk dinim gjë??? Unë sot kam bindjen që kreu i organizatës e ka bërë me qëllim, ka mbyllur Lazaratin për ta përhapur në të gjithë Shqipërinë.

    Është njeriu më i zellshëm në mbështetje të një egoje ekonomike, siç e shiste, ndërkohë që unë për hir të së vërtetës edhe Ditmir Bushati, edhe Erion Velija, edhe Saimir Tahiri që e bëri ‘kokë turku’, edhe Damian Gjiknuri, kemi thënë pothuajse të njëjtën gjë; ore si mundet kjo? Po të ishte sukses do ishte bërë Kolumbia. Nuk e di ça do bëjnë këta të tjerët, po unë jam gati të dëshmoj në një gjykatë ndërkombëtare”, ka treguar Ahmetaj.

    Ende sot ekonomia e Shqipërisë vazhdon të mbështetet tek paraja me origjinë të dyshimtë. Për shumë ekspertë të ekonomisë rënia e euroës dhe rritja e shpejtë e çmimeve të apartamenteve në Tiranë janë dy nga sinjalet më domethënse se paratë që fitohen nga trafiku i drogës, pastrohen në vendin tonë, ndërkohë që dhjetëra mijëra apartamente në kryeqytet mbeten bosh.

  • Nga Artan HOXHA – Tirana, gjethe fiku për Regjimin apo Vaterlo e Opozitës

    Nga Artan HOXHA – Tirana, gjethe fiku për Regjimin apo Vaterlo e Opozitës

    Në rrekje për të mohuar Regjimin, e kësisoj për të argumentuar vetëfajësinë e Opozitës demokrate për humbjen e thellë më 11 maj 2025, më tej për të rekomanduar se si duhet të jetë e çfarë duhet të bëjë opozita, më së pari largimin e Sali Berishës, në analizë po sillet për argument rasti i qytetit Tiranë – 11 njësitë administrative të saj – veç pjesa urbane e kësaj bashkie.

    Thelbi i argumentit: “meqë në këtë pjesë të Shqipërisë – Tirana urbane – njerëzit janë të lirë (mjaftueshëm), nuk ka zbrazje nga emigracioni por rritje popullsie, krimi nuk ka efekt (të fortë), patronazhistët gjithashtu, regjimi s’ka ç’bën, as tremb e as josh (njerëzit janë mjaftueshëm të pavarur prej regjimit), rezultati i ngjashëm në qytetin Tiranë, siç gjetkë në Shqipëri vërteton se nuk është Regjimi por vetë Opozita shkaktare e ketij rezultati”.

    Në 11 njësitë administrative të Tiranës, pra vetem në pjesën urbane të kësaj bashkie dhe lidhur vetëm me votat rezidenciale (pa emigrantët), nga rezultatet ende jo finale del se: i) PS mori rreth 48% të votave, afro 125 mijë vota gjithsej, mbi 15 mijë vota më pak se në 2021, rreth 1 pikë përqindje më poshtë në rezultat; ii) PD&LSI&Aleate mori rreth 33% të votave, afro 86 mijë vota gjithsej, mbi 40 mijë vota më pak se në 2021 apo rreth 12 pikë përqindje më poshtë në rezultat; iii) partitë e tjera morën rreth 19% të votave, afro 48 mijë vota gjithsej, afro 14 mijë vota më shumë se në 2021 apo afro 13 pikë përqindje më shumë në rezultat.

    Në pjesën tjetër të Shqipërisë, atë pa zonën urbane të Tiranës, lidhur me votat rezidenciale rezulton se: i) PS mori afro 53% të votave, afro 609 mijë vota gjithsej, afro 19 mijë vota më pak se në 2021 por afro 5 pikë përqindje më shumë në rezultat; ii) PD&LSI&aleate morën afro 35% të votave, afro 397 mijë vota gjithsej, afro 207 mijë më pak vota se në 2021 apo 12 pikë përqindje më pak në rezultat; iii) partitë e tjera morën afro 12% të votave, afro 143 mije vota, afro 77 mijë vota më shumë se në 2021 apo 7 pikë përqindje më shumë në rezultat.

    Pra, në linja të përgjithshme: i) ndonëse me më pak vota se në 2021 PS ruan rezultatin e lartë në pikë përqindjeje në Tiranë dhe rritet diçka në pjesën tjeter të vendit; ii) PD humbet shumë, shumë vota kundrejt 2021, bie shumë e thuajse njësoj në pikë përqindjeje edhe në Tiranë edhe në pjesën tjetër të vendit; iii) partitë e tjera rriten ndjeshëm në vota dhe në pike përqindjeje, në Tirane më së pari por rriten goxha mirë edhe në pjesën tjetër të vendit, kryesisht në dëm të opozitës demokrate.

    Nga këto shifra, nëse Tiranën qytet e pranojmë më cilesitë që pretendojnë kritikët e opozitës natyrisht që konkluzioni vjen vetiu – opozita ka humbur thellë në Tiranë, aty ku bashkësia e votuesve është mjaftueshmërisht e lirë dhe e pavarur nga qeveria (qoftë kjo edhe regjim jo aq demokratik) dhe e pagërryer nga emigracioni ndaj ky rezultat në Tiranë justifikon edhe atë në gjithë Shqipërinë ku krimi e regjimi mund të kenë bërë diçka por jo aq shumë sa të pretendohet se paska ndodhur hataja!

    Fakti më i parë që rrëzon këtë pretendim është se në Tiranën qytet kanë votuar në 2025 shumë më pak qytetarë krahasimisht 2021 siç edhe në pjesën tjetër të Shqipërisë. Në qytetin Tiranë në 2021 kanë votuar afro 27 mijë vetë më pak se në 2021, me një rënie prej afro 9%. Në pjesën tjetër të Shqipërisë kanë votuar afro 173 mijë vetë më pak me një rënie prej mbi 12% dhe për gjithë Shqipërinë afro 200 mijë vetë më pak se në 2021 më një rënie dicka më pak se 12%.

    Veç meje që i kam mëshuar efektit të emigracionit masiv dhe asimetrik politikisht edhe shumë kohë para zgjedhjeve edhe pas tyre, pas zgjedhjeve kjo rënie kaq e madhe e votuesve 2025 kundrejt 2021 është argumentuar si efekt i emigracionit masiv edhe nga ekspertë të tjerë si Gjergj Erebara apo Blendi Çeka. Rënia e lindjeve në këto 4 vitet e fundit edhe në Tiranë e jo vetëm në pjesën tjetër të Shqipërisë, apo mungesa e fuqisë punëtore edhe në Tiranë dhe nevoja për punëtorë imigrante këtu është nje tjetër tregues që e mbështet këtë konkluzion. Me gjasa emigrimi i votuesve 2021 të Tiranës mund të jetë edhe më i madh se 9% në këto 4 vite por pjesërisht mund të jetë kompensuar me ardhjen në Tiranë të votuesve 2021 nga zona të tjera të vendit.

    Këtu kujtoj gjithashtu se në kampionet e sondazheve u raportua se votuesit e PD 2021 rezultonin sistematikisht shumë nën kuotën e rezultateve zgjedhore zyrtare dhe kjo ishte e vërtetë jo vetëm për kampionet kombëtare por edhe për ato në Tiranë. Mirëqenia aktuale apo ajo e pritshme, raportuar pozitive apo shume pozitive nga votuesit e PS 2021 në një numër afro sa dyfishi krahasuar me ata opozitarë 2021, (sipas sondazheve të Euronews), rezulton kaq shumë diferencuese politikisht jo vetëm për gjithë Shqipërinë por edhe në Tiranë.

    Po kështu, i gjithë kalvari i padrejtësisë 4-vjeçare mbi opozitën, presioni mbi të edhe nga shteti por edhe nga administrata Biden, s’ka se si të jetë përjetuar ndryshe nga votuesit e saj në qytetin e Tiranës krahasimisht atyre në pjesën tjetër të Shqipërisë.

    Të gjitha këto logjikshëm mbështesin tezën se në Tirane kemi pasur jo vetëm emigrim masiv, por edhe fortësisht asimetrik politikisht këto katër vite, ngjashëm siç edhe në pjesën tjetër të Shqipërisë, qoftë për shkak të gjendjes më të vështirë qoftë për shkak të besimit më të vogël për ndryshim në anën opozitare të elektoratit.

    Njëherazi, të njëjtët faktorë të këtyre 4 viteve, e bënë pjesën më fluide të elektoratit opozitar 2021, saç në Tiranë aq në pjesën tjetër të Shqiperisë, target më të lehtë si për regjimin ashtu edhe për partitë e tjera (të reja a të vjetra) jashtë grupimit opozitar demokrat. Këto të fundit, si shumë më aktive në Tiranë, tërhoqën më shumë votues nga ky elektorat fluid në Tiranë se sa në pjesën tjetër të Shqipërisë.

    Afërmendsh që këto parti kanë marrë diçka edhe nga elektorati socialist 2021, më shumë në Tiranë, me pak në pjesën tjetër, kryesisht nga votuesit që mund të kenë patur iluzionin se ndonjë nga këto parti mund të bëhej faktori përcaktues i qeverisë pas zgjedhjeve (ndryshe quajtur kingmaker) apo nga një pjesë e votuesve që, për një arsye a tjetrën, ishin të pakënaqur me qeverisjen. Mungesa e agresivitetit të regjimit ndaj këtyre partive e bënte të parrezikshme këtë ndërrim vote për këta votues të majtë ndërsa e bënte komode ndërrimin e votës për një pjesë të votuesve të djathtë pragmatistë. Në fakt, regjimit i interesonte rritja e këtyre partive nëse kjo ndodhte kryesisht në kosto të opozitës demokrate me pasoja të vogla në votat për regjimin, dhe kjo shpjegon agresivitetin e ulët të regjimit ndaj këtyre partive, përjashtuar qëndrimit më agresiv ndaj lëvizjes “Bashkë” të Arlind Qorit dhe në ditët e fundit para 11 majit edhe ndaj PSD të Tom Doshit.

    Përfitimet e individualizuara apo të kategorizuara të shpërndara nga Qeveria, si thyerje e fortë e parimeve zgjedhore, kanë vepruar po aq mbi votuesit në Tiranë siç edhe në pjesën tjetër të Shqipërisë. Propaganda e shfrenuar qeveritare, amplifikuar nga mediet e kooptuara në masë, ka vepruan e ndikuar ndjeshëm mbi votuesit në Tiranë siç edhe në pjesën tjetër të Shqipërisë. Për c’arsye do të kishim ndonjë aplitudë force e ndikimi ndjeshëm më të dobët të këtij sistemi faktorësh në Tiranë kundrejt pjesës tjetër të vendit?

    Sistemi i patronazhimit rezulton kapilar dhe efektiv edhe në Tiranë. Hallet dhe nevojat e votuesve në Tiranë janë të ngjashme me ato të pjesës tjetër të Shqipërisë, edhe zgjidhja e tyre përmes ndërhyrjes abuzive dhe preferenciale tek institucionet shtetërore ndjek të njëjtën procedure si kudo. Rasti i Lapsi.al që zbuloi se që në 2021 sistemi i patronazhimit rilindës posedonte të dhënat personale të të gjithë votuesve të qarkut Tiranë, afro 900 mijë, tregon se ky sistem me gjasa është ngritur më së pari në Tiranë dhe e ka përmirësuar aftësinë e dedektimit të preferencës votuese edhe në Tiranë, jo vetëm në pjesën tjetër të Shqipërisë dhe pra, është njësoj i aftë të ofrojë kulaç apo të tundë kërbaç për të arritur qëllimin e vet rast-për-rast, edhe në Tiranë. Skemat e tipit 5D të zbuluara në Bashkinë Tiranë pas zgjedhjeve 2023 apo zyrat elektorale klandestine rilindëse të zbuluara në zgjedhjet 2025 e deri tek fryrja me punësime të shumta të administratës lokale të Bashkisë Tiranë, siç edhe në bashkitë e tjera të vendit, tregon se miklimi (kulaçi) apo kërcënimi (kërbaçi) patronazhist i Regjimit Rilindës vepron fuqishëm edhe në Tiranë, jo vetëm në pjesën tjetër të Shqipërisë.

    Sa për krimin e organizuar, ai Tiranën e ka: i) tregun kryesor të mallit të vet, drogës; ii) vendin kryesor të investimeve të veta, kryesisht në ndërtim; iii) hapsirën kryesore të lidhjeve të veta, jep e merr me pushtetin; ndaj s’ka se si që krimi i organizuar të zgjedhë që të jetë aktiv në periferinë e vendit në mbështetje të regjimit dhe inaktiv në zemrën e tij, në Tiranë. Ekspertët e kriminalitetit në mediet e ndryshme i dinë me emra dhe me zona se ku veprojnë edhe në Tiranë eksponentët e krimit të organizuar, sic dinë edhe mënyrat, ca të njëjta e ca më fine e me finoke, të veprimit të tyre lidhur me zgjedhjet edhe në Tiranë. Për aq sa kanë patur mundësi, leje a kurajo, i kanë thënë ca nga këto fakte edhe në debatet televizive. E këtu, kur kujtoj se krimi i organizuar ndërhyri vite më parë në zgjedhjet universitaro-akademike, më duket fare naïv mendimi se në Tiranë krimi i organizuar nuk veproka ndjeshëm, siç në pjesën tjetër të Shqipërisë lidhur me zgjedhjet administrativo-politike.

    Tirana nuk është, e nuk ka se si të jetë, ishulli i lulëzuar i demokracisë, barazisë, drejtësisë, ndershmërisë, trimërisë dhe përgjeshmërisë elektorale, politike, shoqërore, institucionale apo individuale. Tirana nuk ka se si të jetë aq ndryshe nga pjesa tjetër e Shqipërisë ndaj, ose pranoni se Regjimi Rilindës, në fuqizim që nga 2021, fitoi ndeshjen e radhës për të njëjtat arsye e me të njëjtat metoda në Tiranë siç edhe në Shqipëri ose mohoni Regjimin Rilindës dhe ju del vetiu se Opozita i humbi zgjedhjet për faj të vet në Tiranë, për rrjedhoje s’ka justifikim për humbjen as në gjithë Shqipërinë.

    Ndaj, në çdo rast, Tirana nuk ka pse të jetë as gjethja e fikut e Regjimit as Vaterlo-ja e Opozitës.