Blog

  • Nga ikona në të harruar: fati i trishtë i disa prej aktorëve më të famshëm të viteve ’90

    Nga ikona në të harruar: fati i trishtë i disa prej aktorëve më të famshëm të viteve ’90

    Ende në zemrat tona… por jo nëpër ekrane!

    Disa aktorë, që ishin yje të padiskutueshëm të kinemasë dhe televizionit midis fundit të viteve ’90 dhe fillim të viteve 2000, kanë parë një rënie në karrierën e tyre, duke u tërhequr gradualisht nga skena publike. Edhe pse nuk i kanë përsëritur më sukseset e kaluara, publiku vazhdon të ketë simpati dhe dashuri të thellë për këta artistë.

    Devon Sawa

    Devon Sawa ka luajtur në “The Brave” (1999) dhe në dy episodet e para të “Final Destination” (2000 dhe 2003). Më herët akoma, më 1995, me 30 sekondat e tij në ekran si fantazma e vërtetë Casper i patën dhënë një shikueshmëri të konsiderueshme, por në funf, aktori përfundimisht u zhduk nga skena. Në të vërtetë ka vazhduar të punojë, është shumë aktiv në rrjetet sociale dhe është një baba i shkëlqyer, por nuk është ai ylli që dukej se do të bëhej.

    Adrian Grenier

    Vincent Chase i tij ishte protagonisti i serialit të mirënjohur “Entourage” (2004-2011), një rol perfekt për të rënë në sy dhe për të bërë hapin përfundimtar drejt Olimpit të Hollivudit, por karriera e tij nuk u ngrit kurrë në fluturim.

    Josh Holloway

    Nëse do të duhej të vinim bast mbi një nga yjet e “Lost”, 90% e votave do të kishin shkuar për alter egon e Sawyer. Sidoqoftë, edhe pse nuk ka rreshtur së punuari, rëndësia e tij ka qenë minimale që nga fundi i serialit.

    Tom Welling

    Edhe pse ishte një zgjedhje e tij, është një mëkat që Tom Welling nuk u bë ylli global që prisnim të gjithë pas “Smallville”. Ishte i pashëm, simpatik dhe karizmatik, por preferoi jetën e qetë në fermën e tij, duke luajtur herë pas here role të vogla. Në jetë me siguri ka fituar.

    Hayden Christensen

    Kush do ta kishte menduar se interpretimi i Anakin Skywalker do t’i shkatërronte karrierën? Me kalimin e viteve, fansat i kanë shfaqur një dashuri që e ka përlotur në disa raste, por asgjë në krahasim me sa duhet të ketë qarë pas kritikave që mori për rolin e tij në sagën e “Star Wars”. Tani e adhurojnë.

    Jesse Metcalfe

    Të ishte i dashuri i ri i Eva Longorias në “Desperate Housewives” e lançoi drejt famës, por aktori nuk ta mbante. Sidoqoftë, zhdukja e tij nga skena, ishte relative, duke qenë se në dhjetë vitet e fundit ka bërë goxha para me filma për TV.

    Chad Michael Murray

    Chad Michael Murray u bë i famshëm duke interpretuar Lucas Scott në “One Tree Hill” (2003-2012). Pas kësaj… beh, vazhdoi të punojë duke bërë kryesisht filma televizivë, por a mund të thotë dikush se cilët?

    Jonathan Bennett

    U shfaq për pak minuta në “Mean Girls” dhe menjëherë u bë një idhull i adoleshentëve me të përjetshmin e tij Aaron Samuels, por karriera e tij nuk hovi kurrë dhe ra në harresë.

    Matthew Lillard

    Aktori ka patur një protagonizëm të papritur në kapitullin e parë të sagës “Scream” dhe ka më shumë se 160 tituj në meritë, por përveç filmave të “Scooby-Doo” në të cilët luajti mitikun Shaggy, a mund të kujtoni edhe tre projekte të tjera në të cilat është shfaqur?

    Michael Vartan

    Ishte plotësuesi i përsosur i Jennifer Garner në serialin “Alias” (2001-2006) dhe i kishte të gjitha letrat në rregull për t’u bërë një yll, të paktën aq sa ajo. Por nuk ndodhi dhe aura e tij përfundoi në harresën e Hollivudit.

    Seann William Scott

    Rreziku për të qenë i lidhur me një personazh si Steve Stifler, më i paedukati i sagës së “American Pie”, është se Hollywoodi nuk do të merr seriozisht. Dhe është pikërisht kjo që ndodhi me Seann William Scott. Dhe është një mëkat sepse është aktor i madh, por duket e vështirë që mund të lërë pas krahëve personazhin që e bëri të famshëm.

    Taylor Lautner

    Çfarë të thuash për Taylor Lautner?

    Kaloi nga ai ujku më i dëshiruar në botë me filmin “Twilight” në një nga ata aktorë, të cilëve nuk iu kujton dot as emrin.

    Jason Biggs

    Ekzaktësisht si Steve Stifler, edhe personazhi i tij në “American Pie” peshoi shumë në karrierën e tij. Gjëja më e keqe, në rastin e tij, është se shumë njerëz nuk ia dinë as emrin e tij të vërtetë (Jason Biggs), e as atë që kishte në sagën adoleshenciale (Jim Levenstein). Sigurisht, të gjithë e njohin si djalin që i “pëshpëriste” tortave me mollë.

    RJ Mitte

    RJ Mitte, ashtu si Walter White Jr. në “Breaking Bad”, është pushtuar nga një paralizë cerebrale e lehtë dhe suksesi i tij në Hollywood do t’ia kishte shfaqur botës si një shembull të kapërcimit të vështirësive, duke e shndërruar në një ikonë. Por fatkeqësisht, aktori nuk ka pasur fat në përzgjedhjen e projekteve të tij.

    Simon Baker

    Patrick Jane i tij, protagonist i “The Mentalist” (2008-2015) ka hyrë në historinë e televizionit. Simon Baker ka thyer rekorde vlerësimesh dhe zemrash në të njëjtën masë, por asnjë nga personazhet e tjerë që ai ka luajtur nuk ka pasur ndikimin e mentalistit të tij.

    Kellan Lutz

    I kishte të gjitha letrat në rregull për t’u bërë një yll i vërtetë, veçanërisht pasi interpretoi Emmett Cullen, vampirin më muskuloz të sagës “Twilight”, por Hollywoodi ndonjëherë përpiqet të bëjë yll atë që nuk i ka elementët e duhur për të qenë. Çfarë i mungonte Kellan Lutz? Kush e di, por nuk ia doli dot.

    Cam Gigandet

    Të thuash që Cam Gigandet është zhdukur nga skena është ndoshta një ekzagjerim,

    por aktori dukej se kishte gjithçka që i mungonte Kellan Lutz për t’ia dalë mbanë. Mirëpo, nuk ishte ky rasti.

    Wentworth Miller

    Kur filloi “Prison Break” (2005-2017), fama e Wentworth Miller ishte e tillë që ai mund të kishte fituar zgjedhjet në çdo vend të botës. Michael Scofield i tij ishte një personazh i mrekullueshëm që ia ngriti stekën aq lart sa ishte e pamundur për të që ta prekte sërish. Po, ka qenë Captain Cold në “The Flash”, por praktikisht është zhdukur, pak a shumë.

    Jaye Davidson

    Ka qenë protagonisti ikonë i ‘The Crying Game’, pastaj impresionoi me Ra në Stargate… dhe pastaj e mbylli me Hollywoodin. Sapo mbaroi xhirimet e ‘Stargate’ (1994), u zhvesh në sheshxhirim dhe i tha lamtumirë Hollywoodit përgjithmonë.

  • Nga Erion DASHO – Furia e Trump, Borati dhe Beni që (nuk) ecën vetë

    Nga Erion DASHO – Furia e Trump, Borati dhe Beni që (nuk) ecën vetë

    Brezi i atyre që kaluan fëmijërinë para viteve ’90 mban sigurisht mend filmin “Beni ecën vetë”, ku personazhi fëmijë duke ecur në pyllin e errët, nis të këndojë për të larguar frikën.

    Kënga e Benit më është kujtuar shpesh këto javët e fundit gjatë daljeve publike të Boratit. Me fjalorin banal të një trimoshi lagjeje, Borati përsërit fraza klishe, qartazi për të trimëruar veten dhe njëkohësisht bashkëhajdutët e çetës së dardhave.

    Veçse frazat “trimoshe” bien në kontrast të dukshëm me fytyrën e nxirosur dhe të tromaksur.

    Nuk ka sesi të ndodhë ndryshe!

    “Uragani” Trump ka tre javë që po merr para gjithçka të shtrembër të ndërtuar në dhjetëra vjet nga një establishment djallëzor dhe antishoqëror. Pa asnjë mëdyshje  Borati e ka klasifikuar veten tek produktet e përçudnuar të këtij establishmenti.

    ***

    Borati dhe shumë sivëllezër të tij në Europë dhe në botë nuk hynë në politikë nga dera. Në vitin 1991, Borati zbohej nga opozita e atëhershme si anarkist. Nuk mund të ndodhte ndryshe kur biri i një babai që vetëm para pak vitesh kishte varur një poet, kërkonte të vareshin komunistët, për të nxitur një konflikt civil të cilit nuk do të mund t’i gjendej fundi.

    Historia e Boratit vazhdoi si skuth, duke vjellë vrer dhe ligësi nëpër artikuj anonimë në median e kohës. Për t’u larguar më pas drejt Francës, ku sipas bamirësit të vet politik, Fatos Nano, shiti ikona të vjedhura dhe kaloi një jetë prej barboni.

    Derisa në vitin 1997, padroni i vet Soros bëri përpjekjen e parë për ta projektuar në politikë. Sipas kujtimeve të kryeministrit tashmë të ndjerë, Bashkim Fino, ishte vetë Xhorxh Soros që e telefonoi për t’i sugjeruar Edi Ramën si ministër të jashtëm të qeverisë së stabilitetit, propozim që nuk u pranua.

    Gjithsesi vonesa do të zgjaste vetëm pak më shumë se një vit dhe Rama do ta gjente veten Ministër të Kulturës, për t’u promovuar më pas në kryetar bashkie, kryetar partie dhe kryeministër. Gjatë gjithë këtij rrugëtimi aleatët kanë ardhur e kanë ikur me përjashtim të dy personave, Sorosi i madh dhe Sorosi i vogël Alex,  i cili madje e ka shpallur veten “vëlla” me nënë tjetër të Boratit tonë.

    Fiks “vëlla” pasi për të voglin, Sorosi është baba biologjik, ndërkohë që për të gjatin është baba politik dhe shpirtëror, madje baba e kaluar babait.

    ***

    Tmerri i sotëm i Boratit shpjegohet me dy faktorë.

    Së pari, zullumet e tmerrshme që ka bërë në 12 vite pushtet tanimë kanë marrë dheun. Bashkëpunëtorët e vet më të afërt janë para drejtësisë. Tigri që ka vendosur të flasë, po nxjerr zbuluar para syve të shqiptarëve hajdutëritë e Boratit, jetën prej pashai, bashkëpunimin e tij me krimin për të kërcënuar kundërshtarët, etj.

    Për të mos përmendur aferat përvëluese ku dalja e emrit të Boratit është vetëm çështje kohe. Edhe një prokuror i vetëm i ndershëm në këtë vend mjafton për ta çuar hetimin një shkallë më lart. Atëherë pashmangshmërisht do të dalë përgjegjësia e Boratit tek koncesionet e shëndetësisë dhe të rrugëve, tek djegësit dhe tek sa e sa zullume të tjera, pavarësisht se firmat në shumë dokumente përvëluese mund të jenë të Erion Braçes dhe bedelëve të tjerë.

    Por faktori i dytë që tmerron më tepër Boratin është shkatërrimi i pritshëm i Xhorxh Sorosit, patericës që e mban akoma në pushtet. Protektori i vet politik i ka ditët e numëruara. Foto me “vëllanë e vogël” në Davos vlen sa mijëra fjalë. Një Borat fytyrëngrysur duket qartë se është tërhequr me përdhunë në një foto e cila vetëm pak muaj më parë do ta çonte në qiellin e shtatë.

    ***

    Shkatërrimi i perandorisë së së keqes nga “uragani” Trump do të jetë një nga shërbimet më të mëdha për shoqërinë njerëzore. Karriera servile dhe puthadore e Boratit, e lidhur me kancerin Soros, ka marrë fund. Nuk ka Sazan, Zvërnec dhe Karaburun që e shpëton sot Boratin!

    Beni që nuk eci kurrë i vetëm në politikë, tashmë ka vetëm një rrugë për të ndjekur, atë që e çon fillimisht në bankën e të akuzuarve dhe më pas në vendin ku do t’i bëjë shoqëri Beqes së vet të koncesioneve…

  • Nga Andi BUSHATI – Tre arsye se pse duhet rivotuar Albin Kurti

    Zgjedhjet e 9 shkurtit në Kosovë, nuk janë vetëm një përballje mes pushtetit dhe opozitës, as thjeshtë një betejë personale e Albin Kurtit kundër Lumir Abdixhikut dhe Bedri Hamzës, por mbi të gjitha ato kanë peshën e referendumit, për një model të ndryshëm zhvillimi shoqëror, për një këndvështrim të ri si duhen perceptuar mardhëniet, pa vasalitet me ndërkombëtarët, apo se si mund të mbrohen interesat sovrane të një vendi.

    Në këtë këndvështrim, të treja këto aspekte, janë një sfidë edhe për ne të Shqipërisë, që ndonëse nuk marrim pjesë në to, kemi mundësinë të shohim nga afër se si mund të funksionojë një sistem që në qendër ka qytetarin dhe jo shtimin e privilegjeve për një grusht të pasurish apo ruajtjen e pushtetit përmes dhuratave që u bëhen të huajve të fuqishëm.

    Arsyeja e parë se përse qeverisja e Vetëvendosjes do duhej të vijonte, ka të bëjë me faktin se ajo e theu traditën oligarkike që mbisundon pothuaj në të gjithë rajonin e Ballkanin perendimor, që nga Mali i Zi i dikurshëm i Gjukanoviçit e deri tek sistemet e qeverisjes së vendit, përmes disa biznesmenëve të përzgjedhur, siç ndodh në Beogradin e Vuçiçit apo Tiranën e Ramës.

    Për herë të parë me Albin Kurtin tendenca ka ndryshuar, pasuria kombëtare nuk akumulohet tek një pakicë, por ajo rishpërndahet tek një masë sa më e shtrirë e njerëzve. Pronarët e mediave të mëdha nuk janë më të preferuar në tenderat publikë, ata janë zhveshur madje nga koncesionet maramendëse, që ishin qepur si kostume me porosi për të shtuar artificialisht fitimet e tyre.

    Në vend këtij modeli, ku paraja grumbullohet tek të pasurit për të rjedhur pastaj, pikë-pikë poshtë, është preferuar që ajo të shkojë drejtpërdrejt tek buqit, tek pensionistët, tek ilaçet për sëmundjet e rralla, në ndërtimin e çerdheve, apo tek shumfishimi i bursave të studentëve të zakonshëm dhe atyre të ekselencës. Të ardhurat e rritjes ekonomike prej 6% dhe buxheti i mbushur si pasojë e reduktimit të korrupsionit (21 vende më lart në indeksin e Transparency International për Perceptimin ndaj Korrupsionit), nuk u përdorën për ti’a dhënë klientëve të kryeministrit, por për shtimin e pagës minimale (350 euro) ; për financimin e bujqësisë përmes 300 milionë eurove të dhëna për mbi 100 mijë individë, çka arriti të dyfishojë sipërfaqen e tokës së punuar ; për heqjen e tarifave për universitetet që çliruan nga pagesa mbi 170 mijë familje; për trefishimin e financimit për medikamentet e rimbursueshme dhe ato që shërbejnë për kurimin e sëmundjeve të rralla. Në qendër të vëmendjes u vunë shtresat më në nevojë dhe ato më të margjinalizuara.

    Përveçse është më demokratik, duke synuar një rishpërndarje më të drejtë të pasurisë, ku model ngre edhe një pikpyetje: deri në çmasë ai është në gjendje ti rezistojë trysnisë të oligarkisë, e cila duke ndjerë privilegjet e saj të cënuara, mëton të financojë partitë kundërshtare, të ndërsejë pjesën më të pamoralshme të mediave, të flirtojë me qarqet më pro vuçiçiste të Tiranës, për të mbytur këtë alternativë të tjetërsojtë.

    Kjo është një nga sfidat më kërshërindjellëse të 9 shkurtit : a mund të ketë forcë një model që e kërkon mbështetjen nga poshtë të rivalizojë fuqinë dhe pushtetin e parasë ? Qoftë edhe për të mbajtur gjallë shpresën se kjo është e mundur qeveria Kurti do të duhej të vijonte edhe një mandat.

    Arsyeja e dytë, ka të bëjë gjithashtu me një qasje jo edhe aq të përhapur në rajonin tonë, atë për të mos u sjellë si yesman ndaj ndërkombëtarëve. Në fakt, akuza se po e prish Kosovën me aleatët perendimorë, se po e izolon nga partnerët shtetin e krijuar prej tyre, se e ka zhytur atë në sanksione, është shndërruar në kalin e betejës se propogandës kundër qeverisë, që po mbyll mandatin në Prishtinë. Një pjesë e këtyre akuzave duhet pranuar se mbështeten mbi fakte reale.

    Por përpara se të ripërsërisim në mënyrë sipërfaqësore dhe si papagaj ato, është mirë të shtrojmë një pyetje e thjeshtë : A ka qenë Albin Kurti i nisur nga interesi i tij personal, në rastet kur është detyruar ti thotë « jo » ndërkombëtarëve, apo e ka bërë këtë i dënuar nga pesha e përgjegjësisë që votuesit e atij vendi i kanë hedhur mbi supe?

    Ai vetë mund të kishte qenë një partner i mirë, një anglishtfolës i këndshëm dhe aleat simpatik, nëse nuk do të kishte këmbëngulur në rikthimin e reciprocitetit për targat dhe dokumentat ; nëse do kishte lejuar që Serbia të vazhdonte ta konsideronte Kosovën si territor të saj, duke vijuar të zhvillonte aty zgjedhje apo referendume, pa pyetur kërkënd ; nëse do ta kishte themeluar prej kohësh aocacionin duke i hapur rrugën bosnjëzimit të vendit ; nëse do të pranonte të thellonte boshllëkun e pushtetit lokal duke tërhequr, ashtu sikurse e këshillonte Edi Rama, katër Oso Kukat nga komunat me shumicë serbe ; nëse mund të pranonte ta quante veriun « tokë të askujt ».

    Po, kështu vërtet, Kurti do të do të ish shndërruar në një nxënës të bindur dhe një partner të përkëdhelur prej ndërkombëtarëve, por përpara se të duam një shef të tillë qeverie, ne duhet të mendojmë: a do të kish qenë më e mirë një Kosovë e tillë ? A na duhet më tepër një kryeministër star, që ndërkombëtarët e përdorin si maskot për promoviminn e liderave të dëgjueshëm, apo dikush që është i gatshëm të marrë kosto personale, për të mos dorëzuar llokma atdheu ?

    Natyrisht ka shumë nga ata që e quajnë normale rrugën tjetër, atë se mund të pranosh që në vendin tënd të çmontohen armë kimike, se nga sovraniteti i tij mund ti dhurosh Melonit, Shëngjinin apo Gjadrin, se njësoj si Vuçiçi, për të zgjatur pushtetin personal, mund ti falësh familjes Trump asete publike. Por Albin Kurti ka zgjedhur një qasje të ndryshme, atë të sakrifikimit të përkëdheljeve vanitoze dhe të zgjatjes me çdo kusht të pushtetit, për hir të ruajtjes së shtetit. Ndaj, qofte edhe ngaqë përbën një model alternativ, ai ia vlen të vazhdojë të testohet.

    Arsyeja e tretë lidhet ngushtë me atë të mësipërmin, për të mos dorëzuar llokma atdheu, në këmbim të zvarritjes pas postit. E më mirë se kudo kjo është parë në Veri të Kosovës. Jo më kot, në një artikull të saj, e përditshmja franceze Le Monde, mbërrinte në përfundimin, njësoj si Grupi Ndërkombëtar i Krizave, se për herë të parë që pas luftës, qeveria Kurti ka kthyer sovranitetin në Veri.

    Aty një qytetar shqiptar sot mund të kalojë lirshëm, falë shkatërrimit të grupeve paramilitare serbe ndërprerjes së aktivitetit të organizavave kriminale si “Mbrojtja Civile” dhe “Brigada e Veriut”, mposhtjes së sulmit të armatosur të bandës së Radoiçiçit në Banjske dhe hapjes për herë të parë të nëntë pikave të kontrollit të policisë së Kosovës.

    Në këtë «tokë të askujt» u mbyllën komunat ilegale serbe dhe qytetarët mund të marrin shërbimin normal në institucione shteterore, si ato të kadastrës apo regjistrimit të bizneseve. A mund të arriheshin këto me një qeverisje të korruptuar që i frikësohet ç’do shantazhi dhe që është mësuar të bëjë yesman-in përpara të huajve? Zor se ndokush do riskonte të vinte bast për këtë.

    Natyrisht gjithësekush mund të gjejë edhe arsye të tjera se përse, pas këtyre katër viteve, Vetëvendosje e meriton të votohet sërish. Ato mund të jenë të shumta, por kjo është një mundësi dhe privilegj që u takon vetëm zgjedhësve të Kosovës. Ajo ka rëndësi për ta dhe për të ardhmen e tyre. Ndërsa për ne në Shqipëri dhe më gjërë, në rajon, ajo vlen për tu parë me kërshëri, si sfida e një modeli të ndryshëm, që synon të punojë për shumicën dhe jo për ruajtjen e pushtetit të një grushti të privilegjuarish.

  • Nga Lutfi DERVISHI – SPAK, në kërkim të diplomës së humbur!

    Në një zhvillim që do t’i bënte xheloz edhe skenaristët e Hollywood-it, SPAK-u ka nisur një hetim epokal mbi një nga misteret më të mëdha të historisë shqiptare: a ka dhe, nëse ka, ku është diploma e maturës e Belind Këlliçit?

    Ky hetim i thelluar, më intrigues se kodi i Da Vinçit dhe më i ndërlikuar se dosjet e Sigurimit, solli thirrjen e nëndrejtoreshës së shkollës “Harry Fultz” në prokurorinë speciale.

    Kjo “diplomë”, me sa duket, është më e shenjtë se Kushtetuta dhe më e vështirë për t’u gjetur se thesari i Ali Pashë Tepelenës apo ai i pronarëve te incineratoreve.

    Këtu bëhet fjalë jo për krim intelektual në tentative, por për krim të konsumuar të një të riu intelektual.

    Burime te paidentifikuar brenda SPAK-ut bëjnë me dije se agjentët e Byrosë Kombëtare të Hetimit kanë sekuestruar të gjitha regjistrat e shkollës, listat e mungesave, fletoret e pune dores të shkollës fillore dhe, sipas po ketyre burimeve, është siguruar edhe ditari e një shoqe klase që mbante shënim se kush bënte kopje në provim.

    Operacioni i koduar “Maturanti i pa maturuar” është vetëm fillimi i një sage epike.

    Disa burime konfidenciale brenda institucionit të akuzës thonë se është urdhëruar një analizë forensike e bojës së përdorur në diplomën e Këlliçit, për të zbuluar nëse është shkruar në vitin përkatës, apo është një falsifikim i rëndomtë me “Photoshop.” Për arsye sigurie, analiza do të bëhet në një laborator të një vendi partner!

    Paralelisht, një grup ekspertësh të mirëpergatitur po shqyrton me lupë firmën e drejtorit të shkollës.

    Fakti që Kelliçi ka mbaruar Universitetin në SHBA e bën investigimin edhe më kompleks, por lajmi i mirë është se hetimi ndodhet në një fazë të avancuar dhe, aktualisht, po procedohet me thirrjen e dëshmitarëve.

    Nëndrejtoresha e shkollës, e thirrur në SPAK për të zbardhur këtë enigmë, u pa sot duke hyrë në godinën e prokurorisë me një dosje në dorë dhe një shikim të ngarkuar me përgjegjësi historike.

    Për momentin ka vetëm pyetje:

    Çfarë ndodhi realisht në “Harry Fultz”?

    A është diploma një mit i trilluar për të trullosur tutkunët, torollakët dhe tyryfylët apo testi i vërtetë për SPAK?

    A mund të quhet një person SE eshte i arsimuar nëse nuk ka një copë letër që e vërteton kete?

    Pyetje më të rëndësishme se këto nuk janë bërë që nga koha kur Platoni ngriti dilemën e shpellës.

    Megjithë debatin e nxehtë, një gjë është e qartë për të gjithë: pa u hedhur dritë mbi këtë mister, themelet e republikës nuk janë më të sigurta.

    BE ka paralajmëruar se nëse nuk i shkohet deri në fund kësaj dosje, nuk do të hapen grup-kapituj të rinj dhe do të pezullohet puna me kapitujt 23-24 që lidhen me gjyqësorin dhe shtetin e së drejtës.

    SPAK-u ka hapur një numër të veçantë emergjence: 0800- 999 dhe qytetarët janë të ftuar për të dhënë çdo informacion rreth Belind Këlliçit që pretendon të ketë master në Harvard.

    Ndërkohë, publiku pret me frymën pezull: dhe tri pyetje qëndrojnë mbi qafen e tij si shpata e Damokleut:

    A do të gjendet diploma?

    A do të rrëfejë nëndrejtoresha sekretin e madh?

    Çfarë do të ketë episodi i ri i sezonit: “krime intelektuale”.

    Përgjigjet nuk janë të lehta, por një gjë është e sigurt: në Shqipëri askush nuk ka më nevojë për t’u abonuar në Netflix. Mjafton të shohësh lajmet.

    Në fund të fundit, drejtësia vonon, por nuk harron… sidomos kur bëhet fjalë për një diplomë gjimnazi që rrezikon jo vetëm të sotmen, por edhe të ardhmen euro-atlantike të kombit!

  • Nga Basir Çollaku – Shtëpitë e ‘barit’, vota angleze e PS

    Nga Basir Çollaku – Shtëpitë e ‘barit’, vota angleze e PS

    Vota e diasporës nuk i ka shpëtuar kriminalizimit dhe shit-blerjes. Në Angli hashashi është në fushatë. Sulmi qeveritar me ministra e administratë, me kanosje, është derdhur nëpër Evropë. Ministra e bashkiakë kanë ngritur rrjetet e pagesave. Në Itali pak ditë më parë një emigrant më tha se oferta ndaj të afërmve të tij kishte shkuar deri në 700 euro. Por vota do të administrohej nga i dërguari i mazhorancës.

    Në Angli emigracioni i shtuar ka qenë edhe destinacion elektoral për zgjedhjet e 11 majit 2025. Bandat dhe krimi janë në inventarin e qeveritarëve. Skema për të mbuluar transfertat financiare të blerjes së votave janë të quajturat “shtëpitë e barit”. Pagesa shkon deri tani në 150 paund për një votë me tendencë rritjen.

    Si po funksionon?!

    Kontraktori rilindas nga Tirana bie në marrëveshje me “pronarët” e shtëpive të barit, kultivimit të hashashit. Se mos largqoftë mendoni se do të denoncojë aktivitetin e trafikut. Jo, jo. I jepet lista me emra dhe me adresa të votuesve të shënuar e të dakortësuar për të shitur votën. Qofshin 3 deri në katër vota shkojnë 500 paund. Për më tepër ndryshon çmimi sigurisht. Pronari i shtëpisë së barit nëse investon në blerje votash 100 mijë paund i premtohet që shumën ia çojnë në Shqipëri në adresën ku ai kërkon. Si fillim ai kursen 10.000 paund, kostoja e transportit ilegal për të sjellë paratë në Shqipëri. Përveç kësaj premtojnë edhe diçka më tepër si bakshish për angazhimin. Në paketë përfshihen edhe leje legalizimesh apo ndërtime e rikonstruksione banesash. Por kushtet e sigurisë si votës së sigurt i përcakton partiaku nga Tirana. Zarfin ai kërkon ta marrë vetë e përcjellë në postë duke u siguruar se vota e barit ka shkuar te partia e barit. Tek mazhoranca në aksion për narkovotën…Fenomeni është shumë agresiv. Ndoshta platforma e Strukturës së Posaçme do të gjejë mundësi të shohë raste të tilla…

  • Berlin, manifestim i madh kundër Merz dhe akordit me AfD

    Berlin, manifestim i madh kundër Merz dhe akordit me AfD

    Manifestim i madh në Berlin për mirëmbajtjen e ‘Brandmauer’, kordonit sanitar kundër ekstremit të djathtë AfD. Pas një mitingu të shkurtër hapës përpara ndërtesës së Reichstag-ut, manifestimi vazhdoi në Konrad-Adenauer-Haus, selinë e CDU-së, e cila të mërkurën e kaluar votoi së bashku me AfD-në një mocion për të shtrënguar politikat e migracionit. Një zëdhënës i policisë, i tha Rbb se rreth 60,000 njerëz ishin mbledhur rreth lëndinës së Reichstag. Sipas organizatorëve, janë 250 mijë protestues. Shumë pjesëmarrës sollën me vete postera dhe pankarta. Ndër të tjera, lexohet: “Fritz, dëgjo mamin” (një ftesë për lideren e CDU-së, Friedrich Merz, për të dëgjuar këshillat e ish-kancelares Angela Merkel e cila është shprehur kundër hapjes ndaj AfD-së) dhe “Jo. Merz në shkurt”, një lojë fjalësh kjo në lidhje me zgjedhjet e ardhshme federale.

    Merz: “Është normale që të ketë polemika”

    Gazetari Michel Friedman, i cili pak ditë më parë ishte larguar nga CDU në shenjë proteste, i ka kujtuar të pranishmëve manifestim premtimin se dinjiteti i çdo qenieje njerëzore është i pacenueshëm. Ai e përshkroi AfD-në si një “parti të urrejtjes”. Friedman e ka quajtur një “gabim të pajustifikueshëm” faktin që CDU-CSU votoi bashkë me të djathtën ekstreme për një politikë më të ashpër ndaj imigracionit. Lideri i CDU, Merz, ka afirmuar se është “normale që të ketë mosmarrëveshje” dhe bëri thirrje që propozimet të jenë “paqësore”. Pas votimit të përbashkët mes Kristian Demokratëve dhe AfD-së, janë zhvilluar protesta në të gjithë Gjermaninë.

  • Nga Lutfi DERVISHI – Uau, Shqipëria ul çmimet!

    Tiranë. Me një akt që ka tronditur themelet e ekonomisë së tregut dhe emocionet e konsumatoreve, qeveria shqiptare ka njoftuar uljen e çmimeve për 70 produkte bazë, përfshirë bukën, qumështin, makaronat dhe, për habinë e të gjithëve, edhe qepën, pa sqaruar te njomen ose te thaten.

    Ky vendim historik erdhi pas një bojkoti masiv, deri në kufijtë e mosbindjes civile,  të organizuar nga qytetarët të cilët, për herë të parë në historinë e tranzicionit, nuk u morën me njëri-tjetrin nëpër komente në Facebook, por u bashkuan për kauzën 2B –  “bojkot blerjeve!”

    Pronarët  e marketeve dhe supermarketeve, të mësuar të shesin domate dhe qepë me çmime si të ishin investim në Bitcoin, i bënë thirrje qeverisë për ndihmë. Ndihma erdhi.

    Qeveria reagoi pa humbur kohë.

    Kryeministri, me një pamje serioze, shtroi një pyetje asgjësuese:

    “Nëse njerëzit nuk blejnë,.. si do të vazhdojmë të rrisim çmimet?” Zbulim, thjeshte, po si nuk i shkoi nder mend askujt!

    Një anëtar i kabinetit  propozoi zgjidhje ligjore: “Le t’i detyrojmë njerëzit të blejnë! E bëjmë me ligj. Pse ligjet tona do të na pengojne ne të rrisim çmimet?

    Një ministre e re në moshë dhe ide kërkoi të zbuloheshin rrënjët e kësaj revolte që duket se është frymëzuar nga protesta e suksesshme në Kroaci.

    “Nuk e kuptoj! Deri dje, të gjithë ishin të lumtur të blenin domate me 5 euro kilogrami! Nuk u ankua njeri. Mos vallë kjo situate eshte ngaqe po udhëtojnë shumë jashtë? Duhet të ndalojmë këtë epidemi të rrezikshme të krahasimeve të çmimeve me Italinë dhe Gjermaninë!”

    Bashkimi Europian u shpreh i shqetësuar për këtë zhvillim të papritur, duke nënvizuar se “ulja e çmimeve mund të krijojë precedent të rrezikshëm për vendet e tjera të rajonit”. Një burim diplomatik i BE-së, që refuzoi të identifikohej, tha:

    “Nëse kjo ndodh në Shqipëri, atëherë ne jemi të detyruar të rishikojmë negociatat për hapjen e grup kapitujve të integrimit. ”

    Për të qetësuar situatën e ndezur nga bojkoti masiv qeveria vendosi heqjen e TVSH-së për qepën (me kusht që bleresit të deklarojnë në formularin e dy punësimit se nuk do ta përdorin qepën për t’u qarë për çmimet e tjera).

    Po ashtu, buka nga 120 lekë do të shitet me çmimin tavan 119.99 lekë, ndërsa vaji nga 800 lekë litri në 799.99  lekë!

    Me këto masa qeveria u shpreh e bindur se shqiptarët nuk do të bëjnë atë që bënë konsumatorët kroate: bojkot blerjeve deri në uljen e çmimeve!

    P.S. Çdo krahasim me çmimin e energjisë është krejt i rastësishëm…

  • Nga Fatos KOLA – Përdorimi i Mitit nga socrealistët

    Nga Fatos KOLA – Përdorimi i Mitit nga socrealistët

    (Vijon nga numri i kaluar: Çelësat kopilë të Perandorisë së Kuqe)

    Menjëherë pas marrjes së pushtetit me krime barbare, komunistët shqiptarë importuan modelin e akaparimit të arteve dhe letërsisë nga i vetmi vend socialist, Bashkimi Sovjetik stalinist, ku asokohe Socrealizmi ishte shpallur dhe institucionalizuar ligjërisht si doktrina sunduese dhe e vetmja e lejuar në krijimtarinë artistike. Analiza e detajuar e doktrinës zhdanoviste si trajektore dhe socio – fe ideologjike, më çoi mua Fatos Kolën në gjurmët parake të miteve të mirënjohura botërisht, të cilat e kishin shtruar trasenë e tyre mbi mendjen e njerëzisë mijëra vite më parë (ngjashëm i shfrytëzoi mitet edhe nacional – Socialisti Hitler). Si matricat bazë të kulturës primordiale dhe me kuptime të shumëfishta, mitet janë përdorur qysh në kohët prehistorike për të ngjizur dhe përhapur traditat, mesazhet përmbajtësorë dhe kulturën verbale (gojore) të popujve. Në mite ruhet laryshia dhe fuqia e pamatshme e forcës krijuese të shpirtit njerëzor, si dhe përvoja mijëravjeçare e njerëzimit. Thënë ndryshe, mitet përmbajnë arketipe dhe kode kulturore për zhvillimin e krijimtarisë dhe për dizajnimin e jetës së popujve. Nëpërmjet miteve popujt formësuan botëkuptimet, ndjenjat, besimet dhe veprimet kolektive të brezave. Ky proces i projektimit dhe përdorimit të energjive shpirtërore shpjegon ndikimet dhe efektet e miteve parapolitike në përpjekjen për të krijuar grupe dhe bashkësi shoqërore solide dhe të afta për komunikim imagjinar me “perënditë”. Pikërisht këto arketipe, kode kulturore dhe këtë filozofi shfrytëzuan mendimtarët stalinistë Gorki e Zhdanov për të hartuar doktrinën Socrealiste që synonte nënshtrimin e artistëve dhe futjen e tyre nën zgjedhë, për të jetësuar pushtetin absolut komunist në letërsi e arte, në përmbushje të motos bolshevike “Të gjitha pushtetet u takojnë Sovjetëve – Të gjitha pushtetet u takojnë Sovjetëve – Të gjitha pushtetet u takojnë Sovjetëve”. Prandaj dhe Sejfulla Malëshova e Dhimitër Shuteriqi (këta njohës – imituesit e parë të model – Doktrinës së Socrealizmit), e përkthyen atë nga rusishtja dhe punuan për ta jetësuar doemos edhe në Shqipëri, sa kohë që përballë kishin kundërshtarë poaq doktrinarë sikurse etërit franceskanë e jezuitë, etërit islamë dhe ortodoksë, por edhe Koliqin, Pipën e Camajn me shokë. Kundërshtarë këta që u luftuan për jetë a vdekje nga sllavokomunistët, dhe shumica syresh pati fund tragjik. Sikurse dikur, në prehistori dhe antikitet, edhe sot, mitet politike janë instrumenti më i fuqishëm i pushtetit, i përdorur nga të gjithë pushtetarët dhe kundërshtarët e tyre. Po çfarë janë mitet politike?

    MITET POLITIKE SI ARKETIP IDEOLOGJIK

    Mitet politike përfaqësojnë histori dhe narrativa të shenjtëruara ose të idealizuara për rendin shoqëror, marrëdhëniet politike, shtetin, autoritetet politike, hierarkinë sunduese, pushtetin politik dhe idealet politike, të cilat njerëzit e zakonshëm nuk mund t’i kontrollojnë. Gjatë monizmit shqiptarët u bombarduan me mitet si “Socializmi është sistemi më i përparuar ekonomiko – shoqëror”, “Shqipëria është shtet – kështjellë e pamposhtur në brigjet e Adriatikut”, “Shoqëria jonë socialiste karakterizohet nga uniteti i shkëlqyer Parti – popull dhe nga uniteti midis kllasës punëtore e fshatarësisë kooperativiste”, “Socializmin e ndërtojnë masat, Partia i bën ato të ndërgjegjshme”, “Ç’don populli bën Partia, ç’thotë Partia bën populli”, etj. . Në shoqërinë moderne, sidomos në kohë krize, mitet nuk lindin spontanisht por prodhohen në mënyrë të planifikuar nga “ustallarë” dhe shfrytëzohen për t’i paraprirë luftërave e revolucioneve. . . Për këto synime punojnë shumë ideologë, propagandistë, agjitatorë dhe demagogë. Shembujt ilustrues më tipikë të këtyre skemave në shek. XX janë Revolucioni Bolshevik i Tetorit 1917 dhe Revolucioni Kulturor kinez. Duke premtuar realizimin e dëshirave kolektive dhe shpresave, mitet politike përllogariten që të mobilizojnë turmat për zbatimin e vullnetit dhe interesave të krijuesve të miteve (sikurse komunistët tanë ngritën rininë dhe turmat për të shembur kishat dhe xhamijat). Mitet politike në shoqërinë bashkëkohore janë shndërruar në instrumentet më precize të praktikës manipuluese (shembuj janë lëvizjet politike të quajtura “Pranvera arabe”).

    ***

    Ustallarët e krijimit dhe përhapjes së miteve ideologjike e totalitariste punojnë për sajimin doemos të imazhit të armikut të komunitetit politik, duke shpikur dhe ekzagjeruar rrezikun prej tij (sikurse: “armiqtë e kllasës”; “trathtarët e Partisë”; “kapitullantët dhe devijatorët borgjezo – revizionistë”, etj. . Kjo është edhe arsyeja përse “armiqtë” brenda nesh gjithmonë pothuajse janë shpikur. Ndërsa “armiqtë e jashtëm” në shumicë janë shpikur (shembuj janë: “shtetet dhe aleancat e blloqeve ushtarake imperialist – revizioniste kundër Shqipërisë Socialiste”; “koalicionet eçfarëdollojshme të armiqve që kurdoherë i përballojmë ushtarakisht, nëse guxojnë të na sulmojnë”, dhe që “e kanë halë në sy Shqipërinë”. Mitet politike janë derdhur në themelet e çdo ideologjie dhe përdoren si mjete të sprovuara të manipulimit politik. Me anë të ideologjisë mitizohen dukuritë politike, institucionet dhe subjektet politike: (“PPSH është partia e vetme që gjithmonë e ka mbrojtur dhe i ka qëndruar besnike marksizëm – leninizmit”; “Demokracia proletare është demokracia e vërtetë”, “Partia Demokratike përfaqëson pronarët dhe të Përndjekurit politikë”, “Partia Socialiste është parti social – demokrate dhe europeiste që mbron interesat e shtresave të paprivilegjuara dhe jo ato të pasunarëve e oligarkëve”, etj. Një nga format më klasike të krijimit të mitit politik është edhe ajo e hyjnizimit dhe përjetësimit të liderëve, duke i paraqitur ata si mishërime të fatit e të zhvillimit historik (sikurse “Edi Rama e lufton korrupsionin, por të korruptuarit i hanë dardha dhe kumbulla pas shpine”, “Pardesytë e Bardha na sollën pluralizmin politik dhe demokracinë”, “Republikanët mbrojnë interesat e pronarëve dhe familjen tradicionale shqiptare”. Ky mit i fundit u trumbetua shumë gjatë, ndonëse për pronat e grabitura nga komunistët para dhe pas vitit 1990, Republikanët shqiptarë nuk e kanë hapur kurrë gojën, pasi “republikanët” e të gjitha ngjyrave gjatë kësaj periudhe bënë gjëmën mbi pronat e shqiptarëve të shenjtëruara gjatë Mbretërisë. Madje ka mbetur i paharruar publikimi prej Fatos Nanos në vitin 1998 i sekretit që i konfidoi Sabri Godo: “Ti Sabri që pretendon dhe mbahesh se i mbron pronarët dhe interesat e tyre lidhur me pronat e trashëguara, atje në kafe më the se ne si parti bëjmë sikur… ndërsa pronarët e gjorë na besojnë…”. Kurse Godo, jo vetëm që nuk e kundërshtoi akuzën, por shprehu keqardhjen që “një lider politik i përmasave të kryetarit të PS nuk duhet ta bënte kurrë gabimin për të nxjerrë në pazar konfidimet në mirëbesim të kolegëve politikanë!!?”

    ***

    Funksione të tjera të miteve politike janë: diskreditimi i kundërshtarëve dhe shpallja e idolatrisë ndaj “heronjve” që u konvenojnë politikisht dhe u legjitimojnë pushtetin; janë lartësimi dhe mundësisht përvetësimi vleror i historisë dhe fitoreve… Por absurditetin më unikal tek mitet e shenjon vetidentifikimi pa droje i përdoruesve politikë si autorë të ndarjes dikotomike “Ne” dhe “Ata” të kampit tjetër (kundërshtar). Ashtu si në mitet mesianike, komunistët i shndërruan Socrealizmin dhe ideologjinë komuniste në mite të legjitimitetit, me atribute “reformatore”, “edukative”, “etike”, “aksiologjike”, “tradicionale”, etj. , të krijuara për t’iu përgjigjur situatave kritike dhe sidomos krizave të njimendta që vijnë pas luftërave, epidemive, katastrofave natyrore, Grushteve të Shtetit dhe revolucioneve. Në praktikën politike të shoqërisë sonë komuniste dhe postkomuniste janë krijuar dhe gjallojnë ende mite për “gjuhën shqipe”, “liderët historikë”, “partitë e lavdishme”, për “demokracinë”, për “drejtësinë e reformuar” për “SPAK – un që do të na pastrojë klasën e vjetër e të korruptuar politike”, etj. Funksioni kryesor i miteve politike është përdorimi i mjeteve dhe teknikave të mobilizimit të turmave për formimin dhe orientimin e vullnetit kolektiv, bartësit e të cilit duhet të angazhohet në veprime politike (shembuj janë lëvizjet antikomuniste gjatë diktaturës dhe aksionet politike të opozitave në Shqipërinë pluraliste).

    BILANCI I ENVERIZMIT DHE I PARDESYVE TË BARDHA

    Paslufta e Dytë Botërore shënoi fillimbetejën e kombëtaristëve me pushtuesit e rinj sllavokomunistë dhe tradhetarët kozmopolitë të të gjitha ngjyrave perandorake, që gjithmonë e shitën Shqipninë tek hasmi historik! Tradhtarët internacionalistë titisto – stalinistë u fshehën dhe nuk hodhën asnjë pushkë më 7 Prill 1939 për pushtimin e atdheut prej perandorisë italiane. Pushtim që rrëzoi shtetin e Mbretërisë të ndërtuar nga rilindësit e fundëm që realizuan idealet e Rilindjes kombëtare, të mishëruara në vendimet shpëtimtare të Kongresit të Lushnjes. Ndërkohë të tjera perandori dhe shtete antishqiptare përgatitën fshehtas coptimin dhe pushtimin e mëvonshëm të Shqipnisë londineze me vendimet e Konferencës së Paqes së Parisit 1946! Dhe ishin pikërisht Fuqitë e Mëdha armiqësore që, me skenar: fillimisht nuk e lejuan Mbretin Zog të kthehej në atdhe e të organizonte rezistencën anti – italiane dhe, më pas; sabotuan forcat nacionaliste të Ballit dhe Legalitetit, që në Mukje krijuan “Komitetin për Shpëtimin e Shqipnisë Etnike”, firmosur edhe nga Imer Dishnica e Mustafa Gjinishi të PKSH; por investuan yll – kuqat internacionalistë në Shqipni e Kosovë për të bërë luftë civile nën Enverin e Titon dhe, pas pushtet – marrjes, me vrasës shqiptarë, serbë e malazezë çfarosën mbi 100 mijë kombëtaristë; ndërsa në Greqi, me gjenocid dhe spastrim etnik çfarosën e përzunë edhe 100 mijë shqiptarë të tjerë drejt Shqipnisë e Turqisë; si dhe mbajtën në pushtet për 50 vjet bandën kriminalo – mafioze të Enveristëve.

    ***

    Pas shembjes së komunizmit dështak në të gjithë botën, sërish fqinjët dhe perandoritë antishqiptare thurën dhe zbatuan skenarin Katovician për të përjetësuar mjerimin tonë dhe sundimin e neokomunistëve mbi shqiptarët… Ndaj dhe Kombëtaristët përsëri u tradhtuan ditën për diell teksa Katovicarë – pushtetarët rrëmbyen të gjitha pushtetet (si Sovjetët), dhe trojet e pronat ua dhuruan vetvetes, nomeklaturës komuniste e bijve, ndërsa pronarëve legjitimë dhe mjeranëve u dhanë “letra me brimë”! Për këtë qëllim të gjithë këta djaj u turrën dhe: miratuan ligjin antishqiptar 7501 duke varrosur përfundimisht kthimin e pronave; tjetërsuan Kadastrat dhe titujt e pronësisë kundër pronarëve, si dhe shpallën e jetësuan skemën “Shqipëria 1 euro”; blenë dhe shpërblyn me 5 lekë mjerimin e të burgosurve politikë, të shenjtëruar në demokraturën e tyre me anë të mohimit të punës skllavëruese të detyruar e të papaguar gjatë vuajtjes së dënimit; fëmijët e “armiqve” të djeshëm nuk u lejuan të punësoheshin në administratën shtetërore, ndërsa pronarët dhe kombëtaristët u hoqën nga puna; vranë lëvizjen sindikaliste që të vidhnin pronat e ndërmarrjeve dhe institucioneve dhe me skenarin e emërimit “kapitalist partie” privatizuan pasuritë kombëtare; ashtu si komunistët që lëvdoheshin se “për 40 vjet ata dhe baballarët e tyre i kemi vrarë” dhe se “likuiduam kllasën e pasanikëve gjakpirës e kulkakëve”; legjitimuan me ligje dhe me pushtetin gjyqësor të uzurpuar me skenar nga sigurimsat, të gjitha këto tjetërsime mbi pasuritë dhe pronat, dhe kësisoj demokomunistët jo vetëm transformuan përfundimisht strukturën sociale e atë pronësore të shoqërisë shqiptare, por u vetëshpallën pronarët e vetëm të Shqipnisë, të trojeve, tokës, nëntokës dhe bregdetit. P. S. Në kohën e Mbretërisë brezi bregdetar prej 200 metrash (që fillonte nga vija e ujit e deri në thellësi të tokës), ka qenë pronë e patjetërsueshme e shtetit shqiptar. Çka do të thotë se, në këtë segment bregdetar nuk ka patur asnjëherë pronësi private, sikurse mashtrohet sot e gjithë ditën nga Lame – lamashët e pushteteve neokomuniste, pasi kanë zhdukur dokumentacionin korrespondues.

    ***

    (Në fillimet e demokraturës, në kuadër të ndihmave të shumëtrumbetuara për Shqipërinë, secili nga shtetet perëndimore dhe lindore që kishin marrëdhënie diplomatike me Tiranën zyrtare u akordonin qeverive tona nga 20 bursa studimi universitar falas, çdo vit. Çka do të thotë se u dhanë falas afro 300 – 400 bursa që, për mbi 30 vjet kanë sponsorizuar 9 – 12 mijë studentë. Po cilët janë dhe ku ndodhen sot këta ish studentë dhe përse emrat e tyre nuk u publikuan asnjëherë? Shumica syresh Sorosianë e me prindër komunistë, kanë akaparuar afro 4 mijë OJF – qendrat e spiunazhit të huaj lindoro – perëndimor, të shpallura si “shoqëri civile”, e që në fundore janë depozita sharlatanësh të pushteteve dështakë, që na lanë sërish në vend të fundit në Ballkan dhe Evropë).

    ***

    Ramizistët e emëruar në krye të partive të krijuara e të mbushura me ish komunistë dhe sigurimsa: miratuan mos – hapjen e arkivave të shtetit (AQSH), të arkivave të Lidhjes së Shkrimtarëve dhe Artistëve, LSHASH), të arkivave të Akademisë së Shkencave dhe universiteteve; të arkivave dhe dosjeve të PKSH – PPSH; të arkivave dhe dosjeve të Sigurimit të Shtetit e të Prokurori – gjykatave, që po të hapeshin sipas modeleve më të mira euro – lindore, do të zbulonin edhe krimet politiko – juridike të Diktaturës… Katovicarët gjithashtu boshatisën me skenar Shqipninë prej shqiptarëve qysh nga viti 1991 e në vazhdim, duke përgjysmuar kësisoj popullsinë e vendit; kanabizuan, lejuan e drejtuan shpërndarjen dhe pirjen e drogës nga të rinjtë dhe nxënësit e shkollave!

    ***

    Për të betonuar pushtetin në arsim dhe kulturë, mbathën me tituj akademikë, me grada shkencore dhe me rroga e pensione speciale mbarë ish nomeklaturën komunisto – sigurimse të shpërndarë në të gjitha nivelet e administratës, në institucionet kushtetuese dhe në ato të Arsimit të Lartë e në Akademinë e Shkencave, ku djajtë e të gjitha palëve kanë lënë të pacenuara hierarkitë e djeshme dhe kanë blinduar pushtetet akademike aktuale. Kësisosj kanë krijuar qëllimisht pamjen se Shkencat dhe Artet kanë qenë dhe janë monopol vetëm i komunistëve dhe klaneve të tyre globaliste e internacionalisto – spiune! Ata kanë eleminuar garën, sistemin e karrierës dhe konkurrencën në politikë, ekonomi dhe administratë, duke shkatërruar të sotmen dhe ardhmërinë. Kanë shkatërruar zgjedhjet e lira e të ndershme; kanë instaluar krimin në politikë, polici, drejtësi dhe administratë. Kanë vënë nën sundim dhe kanë blerë mediat me anë të favoreve klienteliste, pagave të majme dhe benefiteve ekonomike, duke u lënë si mision trushpëlarjen, disinformimin dhe Eksport – Importin e famës së liderëve historikë dhe hierarkëve të zyrtarizuar të politikës e administratës! Për elitën kombëtariste të shkencës e të kulturës kanë institucionalizuar censurën zyrtare dhe largimin nga puna me anë të ligjit sigurims të titulluar “Kodi i Etikës”, ku me dëshmitarë allasigurimsa akuzojnë “armiqtë” për “fyerje” dhe i pushojnë nga puna. Pra përdorin Kodin e Etikës dhe jo Kodin Penal në fuqi për të penalizuar dhe vërtetuar para pseudoDrejtësisë sorosiane “fyerjen” e pretenduar. Tashmë armiqtë e djeshëm e të sotëm “të të njejtit bark që ende nuk është shterpëzuar” sërish përjashtohen nga e drejta dhe mundesia e hierarkimit administrativ, akademik e shkencor. Ngjashëm me skemat e djeshme moniste që institucionalizuan monopolin e neokomunistëve mbi shkencën, artin, kulturën dhe akademizmin, çka së fundmi e kurorëzuan edhe me zgjedhjen e Skender Gjinushit në krye të Akademisë së Shkencave pa garë dhe pa kurrfarë kontributesh akademiko – shkencore. Kësisoj na rezulton se tradhtarët më të mëdhenj të kombit janë kontigjenti i “inteligjencës elitare” që pranoi të shalohej sërish e duke heshtur patupësisht për të gjitha këto krime mbi shqiptarët, si dhe duke dëshmuar sërish se me edukimin ideologjik internacionalisto – kozmopolit e globalisto – soroist na kumtoi se mendimi ndryshe ende konsiderohet “herezi”!!! Dhe ec pastaj e mos thuaj se në Shqipninë tonë “të gjitha pushtetet u takojnë sovjetëve”, sikurse në Kubë, në Korenë e Veriut, në Rusi dhe në Kinë.

    (Vijon…)

  • Nga Erion DASHO – Shëndetësia e Boratit: bien lindjet, shtohen shtretërit!

    Nga Erion DASHO – Shëndetësia e Boratit: bien lindjet, shtohen shtretërit!

    I karikuar për zgjedhjet e 11 majit dhe i ndërgjegjshëm se edhe në katërvjeçarin e tretë të qeverisjes shëndetësia ka bërë poshtë e më poshtë, Borati ka nisur turin e propagandës.

    Javën që kaloi ishte prezantimi i gjoja “marrjes në administrim” të onkologjikut nga një spital izraelit. Në fakt, ishte një dalje konfuze, ku anatemoi sërish mjekët “kriminelë” dhe foli përçart për procesin e administrimit pa dhënë asnjë shpjegim konkret se si do të zbatohet ai në praktikë.

    Kësaj jave ishte radha e maternitetit “Mbretëresha Geraldinë” ku rinovimi i kryer së fundi ka rritur me 30% numrin e shtretërve dhe dyfishuar numrin e shtretërve të terapisë intensive.

    Në përgjithësi, “rritja” perceptohet gjithmonë si diçka pozitive, por në shëndetësi diferencën e bëjnë detajet. Pyetjet të bëhen në këto raste janë:

    》Sa është shfrytëzimi i shtratit? Të dhënat e viteve të fundit flasin për shfrytëzim shtretërish obstetrikë dhe gjinekologjikë në masën 50%, pra edhe shtretërit aktualë janë tepër, jo më të shtohen të tjerë. Një person që njeh qoftë edhe vetëm alfën e menaxhimit, e di se detyra e parë është racionalizimi dhe rritja e eficiencës në shfrytëzimin e shtratit, para se të mendohet rritja.

    》Sa është koha e qëndrimit të nënës lehonë? Në pjesën më të madhe të vendeve të Europës, një nënë që lind me rrugë natyrale mund të dalë nga spitali disa orë pas lindjes, ndërsa në Shqipëri nuk është e rrallë të qëndrojë edhe 2-3 ditë në spital. Pra, edhe nga kjo pikëpamje shtretërit aktualë dalin e teprojnë.

    》Mbi të gjitha, ç’po ndodh me numrin e lindjeve? A është ai në rritje apo në zbritje? Borati dhe rilindësit e kanë zhytur Shqipërinë në një spirale shpopullimi. Në vitet e fundit numri i lindjeve ka qënë madje më i ulët se numri i vdekjeve, duke bërë që popullsia të hyjë në hullinë e mungesës së ripërtëritjes.

    》Së fundi, ku po shkon shëndetësia? A janë shtretërit po aq të nevojshëm sa kanë qënë para 10, 20 apo 30 viteve? Përgjigja është se shëndetësia po shkon drejt mjeksisë ditore, ndërhyrjeve mini-invazive dhe nevojës gjithmonë e më të pakët për shtretër, e kompensuar nga nevoja gjithmonë e në rritje për teknologji të reja.

    ***

    Marrëzia e shtimit të kapaciteteve të maternitetit “Mbretëresha Geraldinë” u ka kushtuar shqiptarëve disa dhjetëra milionë euro. Këto fonde janë hedhur në llaç e tulla, ndërkohë që duhet të ishin hedhur për teknologji dhe risi.

    Brenda sistemit shëndetësor, këto fonde mund të kishin patur destinacion edhe të sëmurët onkologjikë, për të mos patur situata si ajo e muajve të fundit ku një regjim i kriminalizuar shtyn edhe mjekët të bëhen bashkëfajtorë në krim.

    Por kjo nuk ndodh! Nuk ndodh sepse ministra, drejtorë dhe specialistë kukulla nuk dinë dhe, kur dinë, nuk kanë këllqe të kundërshtojnë vendimet e një të marri i cili ka si synim vetëm të hedhë llaç e beton, të bojatisë, shtrojë pllaka dhe mbjellë bar.

    Ose edhe më keq! Ministrat dhe drejtorët bëhen pjesë e atij që para disa ditësh e quajta “rrethi i dytë i ferrit të korrupsionit”, duke u bërë bashkëortakë dhe bashkëhajdutë në tenderat e ndërtimeve dhe rikonstruksioneve.

    ***

    Tashmë shqiptarët nuk kanë më asnjë dyshim se që të nisë të zhvillohen në mënyrë strategjike shëndetësia, arsimi, ekonomia dhe gjithë shoqëria ka vetëm një rrugë, t’i tregojnë kartonin e kuq Boratit në zgjedhjet e 11 majit.

    Vetëm kështu do të shpëtojnë nga hajdutët, kusarët, zullumqarët dhe të paaftët që në 12 vjet abuzuan në mënyrën më të poshtër të mundshme me Shqipërinë dhe shqiptarët.

    Mbi të gjitha do të shpëtojnë nga armiku më i madh i tyre që la deri edhe maternitetet pa fëmijë!!!

    Për të nisur një rrugë të re, atë të rimëkëmbjes së kombit shqiptar…

  • BE, samiti në Mal të Zi: Ekonomia na integron me shumë

    BE, samiti në Mal të Zi: Ekonomia na integron me shumë

    CEFTA në Konferencën e nivelit të lartë mbi Integrimin Ekonomik Rajonal

    Beçiq, Mal i Zi, 28 Janar 2025 – Sekretariati i Marrëveshjes së Tregtisë së Lirë të Evropës Qendrore (CEFTA) mori pjesë në Konferencën e Nivelit të Lartë mbi Integrimin Ekonomik Rajonal, e mbajtur më 27-28 janar 2025 në Beçiq të Malit të Zi. Konferenca me temën “Fuqizo. Integro. Rritu.” mblodhi së bashku vendimmarrës të lartë, zyrtarë të BE-së, drejtues biznesesh dhe ekspertë rajonalë për të diskutuar përparimin dhe sfidat e bashkëpunimit ekonomik rajonal, me fokus në rrugën e rajonit drejt integrimit në Tregun Unik të BE-së. 

    Drejtoresha e Përkohshme e Sekretariatit të CEFTA-s, Danijela Gačević, mori pjesë në panelin “Duke Ecur Përpara – Mbështetja e Integrimit Rajonal dhe Integrimit me BE-në”. Gjatë fjalës së saj, znj. Gačević theksoi rolin kyç të CEFTA-s në nxitjen e bashkëpunimit tregtar, eliminimin e pengesave tregtare dhe reformat që përafron rajonin me standardet dhe prioritetet e BE-së. 

    “CEFTA ka dëshmuar se është një partner kyç në integrimin e rajonit në Tregun Unik të BE-së,” theksoi znj. Gačević. “Përpjekjet tona tashmë kanë sjellë përfitime konkrete për bizneset dhe qytetarët në Ballkanin Perëndimor, dhe diskutimet e sotme nxorën në pah arritjet tona dhe hapat e ardhshëm. Synimi ynë është të ndërtojmë një rajon të ndërlidhur dhe të harmonizuar me standardet e BE-së, i gatshëm për të përfituar nga mundësitë e Tregut Unik.” 

    Konferenca trajtoi temat kryesore të bashkëpunimit ekonomik rajonal përmes sesioneve interaktive, si: 

    – Zbatimi i Planit të Ri të Rritjes – Diskutimi mbi prioritetet dhe strategjitë për përafrimin e Ballkanit Perëndimor me standardet e BE-së. 

    – Avancimi i Integrimit Tregtar – Paraqitja e reformave të politikave dhe shembujve të suksesit në lehtësimin e tregtisë. 

    – Promovimi i Bashkëpunimit Rajonal – Theksimi i arritjeve në ndërtimin e një Tregu të Përbashkët Rajonal konkurrues dhe të qëndrueshëm. 

    Gjatë ngjarjes, u vunë në pah marrëveshjet e fundit të miratuara nga CEFTA si hapa të rëndësishëm në avancimin e Tregut të Përbashkët Rajonal. Këto përfshijnë marrëveshje mbi tregtinë elektronike, shpërndarjen e pakove, heqjen e bllokimeve gjeografike, njohjen e programeve AEO, menaxhimin e rreziqeve dhe zgjidhjen e mosmarrëveshjeve, duke demonstruar përkushtimin e CEFTA-s për të krijuar mundësi të reja për bizneset dhe qytetarët në rajon. 

    “Puna jonë nuk ka përfunduar,” përfundoi znj. Gačević. “Integrimi i plotë në BE kërkon përkushtim dhe inovacion të vazhdueshëm. CEFTA mbetet e përkushtuar për të krijuar një mjedis ekonomik ku bizneset lulëzojnë, qytetarët përfitojnë nga mundësi më të mëdha dhe rajoni forcon partneritetin e tij me BE-në.”