Blog

  • Propaganda boshe e qeverisë ‘Rama’ për “rritjen” e pagës mesatare: Shqipëria e fundit në rajon

    Propaganda boshe e qeverisë ‘Rama’ për “rritjen” e pagës mesatare: Shqipëria e fundit në rajon

    Dy vite më parë, qeveria, e vënë në “sedër” nga diferencat e mëdha të pagave me rajonin, premtoi që t’i rriste ato, duke i çuar mesatarisht në 900 euro.

    Fillimisht u la të nënkuptohej që bëhej fjalë për pagën mesatare në ekonomi, por më pas u sqarua se premtimi ishte vetëm për administratën, për të cilën pagat vendosen nga institucionet qeveritare. Qeveria ishte e bindur se rritja e pagave në administratë do të nxitë dhe sektorin privat, që të ndiqte të njëjtën linjë.

    Dy vjet më pas, qeveria në dukje ka arritur që të mbajë premtimin direkt që dha. Paga mesatare mujore bruto e administratës publike u rrit me 15% në tremujorin e tretë të vitit, duke arritur në 96.8 mijë lekë. E konvertuar në monedhën e përbashkët, me kursin aktual (rreth 98.2 lekë), paga në Euro u llogarit në 987 euro në posterat e shumtë që u shpërndanë në rrjetet sociale.

    Edhe me këto shifra, sërish gara me rajonin mbeti e humbur, teksa Serbia, Mali i Zi, Bosnjë-Hercegovina e Maqedonia e Veriut nuk kanë qëndruar në vend, duke ofruar sot për punonjësit e tyre publikë, paga mesatarisht 20% më të larta që shkojnë deri në 1400 euro në muaj.

    Sa për biznesin, ai nuk ecën me rregull treshi. Diferenca mes pagave në shtet dhe privat në tremujorin e tretë 2024 arriti në nivel rekord, me administratën që merr 40% më shumë sesa të punësuarit në privat, nga 22% në të njëjtën periudhë të dy viteve më parë. Të paktën zyrtarisht, privati nuk i ka paguar më shumë punonjësit gjatë vitit të fundit./Monitor

  • Nga Milaim NELA – Kuvendi butaforik i përbashkët dhe kontrasti ulëritës Rama – Kurti!

    Mbledhja e deputetëve të dy gjysmave shqiptare në Prishtinë në mbledhje të përbashkët nuk është bashkim, është trishtim.

    Prania e Edi Ramës njeriut që nuk e mbrojti asnjë ditë e asnjëherë Dardaninë përballë Serbisë e Vuçiçit nuk është as bashkim e as mbrojtje për Kosovën por është poshtërim i saj!

    Edi Rama nuk i dënoi siç duhet asnjërin nga sulmet terroriste shtetërore serbe ndaj Kosovës por përkundrazi në çdo forum ndërkombëtar ku ka përfaqësuar qeverinë shqiptare ka mbrojtur e justifikuar Vuçiçin e Serbinë sa herë i është dhënë rasti dhe asnjëhere Kosovën!

    Gjatë pushtetit dhe sundimit 12 vjeçar të klanit soro-rilindas të Edi Ramës nuk kemi patur asnjë njohje të shtetit të Kosovës si rezultat i diplomacisë së shtetit shqiptar!

    Edi Rama edhe kur Shqipërisë ju dha mundësia të drejtonte Këshillin e Sigurimit të Kombeve të Bashkuara nuk e mbrojti në asnjë rast Kosovën dhe të bëhej avokat i saj por ja la fushën e lirë të shpifjeve Aleksandar Vuçiçit e Serbisë.

    Shqipëria e Edi Ramës ishte ajo që nën sundimin e tij refuzoi të miratojë qoftë edhe një rezolutë që dënonte genocidin serb mbi Kosovën!

    Kurrë në historinë e saj edhe kur nuk ishte shtet Kosova nuk ka qenë më e rrezikuar nga Shqipëria se sa nga Shqiperia Zyrtare e Edi Ramës!

    Shqipëria duke qenë shtet eksperimental sorosian në funksion të hegjemonisë ekonomiko-politike serbe dhe interesit serb gjithçka brenda dhe jashtë saj e bëri kundër Kosovës!

    Shqipëria ishte e para që në terma praktikë i vuri sanksione Kosovës para atyre të Bashkimit Europian në vend që të ishte ZËRI i saj kudo ku ajo kishte zë e kudo ku kishte fjalën.

    Shqipëria e Edi Ramës i mëshon të ashtquajturit dialog shqiptaro-serb dhe krijimit të Asociacionit serb brenda Kosovës më shumë se sa vetë Serbia dhe negociatorët pro-serbë të Brukselit.

    E këtë e bën duke e qenë e vetëdijshme për efektin shkatërrues të këtij asociacioni brenda Kosovës që jo vetëm nuk ju shërben serbëve të Kosovës por shkatërron në themel të ardhmen dhe shtetësinë e shtetit më të ri në Ballkan.

    Ky kuvend i përbashkët butaforik dhe pa asnjë esencë kombëtare e kombëtariste dëshmoi se Kosova dhe Shqipëria janë afër dhe të afrueshëm politikisht aq sa magneti tërheq një copë dërrasë.

    Shqipëria gjatë sundimit të Edi Ramës jo vetëm nuk e hoqi kufirin administrativ me Kosovën por përkundrazi ju vendosi edhe nja dy kufij të tjërë gjobëvënës shqiptarëve të Kosovës që duan të vizitojnë Shqipërinë dhe dhe atyre të Shqipërisë që duan të vizitojnë Kosovën, një në Thirrë e një në Thumanë!

    Edi Rama gjatë 12 viteve të sundimit të tij bëri që “të huajt, ata kosovarët” ta braktisin bregdetin shqiptar e të shkonin në vende tē tjera të rajonit!

    Mesazhet e dhëna sot nga drejtuesit politikë të Kosovës dhe atyre të Shqipërisë Soro-Rilindase ishin si dy drejtëza të mythëta e kishin të përbashkët vetëm gjuhën shqipe e asgjë tjetër!

    Kosova kërkonte mbrojtje nga Shqipëria për kauzat e saj e të kombit shqiptar e Shqipëria fliste me gjuhën e Brukselit e “vendeve të paangazhuara”!

    Kryeministri i Kosovës kërkoi veprimtari aresimore e sportive të përbashkëta me Shqipërinë kur kjo e fundit e injoron jo vetëm interesin por edhe ekzistencën e Kosovës e ato që ajo kërkon në fakt i organizon me Serbinë!

    Sot nga foltorja e Kuvendit të Kosovës u çorrën gjoja për shqiptarizëm ata që shqiptarizmit në këto 12 vjet i kanë bërë dëmin më të madh!

    Sot foli për heqje sanksionesh ndaj Kosovës ai që me veprime e mosveprime e me mbrojtjen që i ka bërë Serbisë deri më sot vetë Edi Rama ka kontrubuar më shumë se kushdo në vendosjen e këtyre sanksioneve tmerrësisht të padrejta!

    Në se ka hipokrizi në politikë sot ajo ishte ulur këmbëkryq në mes të Prishtinës!

    Edi Rama sot nuk harroi ti jepte Serbisë edhe një shërbim të fundit para zgjedhjeve të 9 shkurtit duke i kërkuar Kosovës ti bindet unilateralisht të gjitha kërkesave të Serbisë për hatër të Europës.

    Ai shfaqi dëshpërimin e tij për mbajtjen e disa anëtarëve të ‘klanit të Rognerit’ në Hagë e kërkoi edhe njëherë lirimin e tij se pa ata duket që ai nuk e rikthen dot ndarjen e veriut të Kosovës!

    Ai shkoi deri atje sa kërkoi rezolutë nga Kuvendi i Kosovës për lirimin e tyre. Ai foli në favor të kësaj rezolute tashmë jo si kryeministër i Shqipërisë por si kryetar i partisë qê krijoi Dushani e Miladini në vitin 1941!.

    Albin Kurti nga ana e tij në tërësi foli si shtetar i përgjegjshëm duke prekur pikat delikate e duke dhënë mesazhet e duhura në mbrojtje jo vetëm të shtetit të tij por edhe interesit dhe të të drejtave të shqiptarëve në përgjithësi gjë që Edvin Ramës as nuk i shkoi nëpër mend!

    Shqiptarët këtej e andej kufirit të heqin dorë nga fasadat e shpifura si kjo e sotmja e të sillen si shtetarë të përgjegjshëm duke punuar pa fasada si kjo e sotmja.

    Por duke thënë këtë asgjë nuk do të ndodhê nëse shqiptarët e Shqipërise Londineze nuk do ta shkulin një minutë e më parë kancerin ‘soro-rilindas që ka pushtuar Shqipërinë!

  • Nga Enver BYTYÇI – Çfarë do të prodhojë mbledhja e dy parlamenteve në Prishtinë? Asgjë!

    Sot mblidhen dy parlamentet, ai i Shqipërisë dhe i Kosovës. Takimi do të bëhet në Prishtinë. Pa rend dite! Pa agjendë pune! Thjesht me nje rend fjalimesh propagandistike dhe promovuese të të dy mazhorancave dhe dy kryeministrave. Do të flasin edhe kryetarët e grupeve parlamentare shkurt. Por me kusht që të vlerësojnë performancën e kryeministrave Rama e Kurti. Sidomos të Edi Ramës!

    Megjithatë çdo shqiptar, çdo qytetar i Shqipërisë dhe i Kosovës do të duhej të dëgjonte edhe disa refleksione:

    1. Pse parlamenti i Shqipërisë nuk e miratoi rezolutën e paraqitur nga deputeti demokrat, Tritan Shehu, për të dënuar genocidin serb në Kosovë? A ka të bëjë kjo me marrëdhëniet e ngushta të kryeministrit të Shqipërisë me presidentin e Serbisë? Sigurisht që po! Atëherë a do të duhej që në këtë mbledhje të sotme të reflektonte kryeministri Rama dhe të kërkonte ndjesë se nuk ia arriti ”ta bind” presidentin Vuçiq për njohjen de jure të Kosovës, siç pati premtuar kur nisi bashkim-vëllazërim shqiptaro-serb?  Në fakt ky arsyetim ishte maska e lidhjeve të ngushta Rama-Vuçiq!

    2. Reflektim do të thotë të shihen gabimet e së shkuarës dhe të përfitohet nga përvoja e përbashkët. Në këtë aspekt shtrohen disa paradigma:

    – A do të kërkojë ndjesë Edi Rama pse i vendosi sanksione politike Kosovës pas ngjarjeve të fundit të qershorit 2023? Pra, pse anulloi në minutën e fundit mbledhjen e përbashkët të të dy qeverive? Sigurisht që jo! Madje do të thotë se e bëri këtë maskarallëk “për ta mbrojtur Kosovën”, pasi që kishte dijeni se shtetet anti-Kosovë në Europë do ta ndëshkonin më shumë atë.

    – A do të kërkojë ndjesë Edi Rama për thënien e tij “Veriu i Kosovës është tokë e askujt”, madje pasi u asgjësua kompania paraushtarke e terroristëve serbë në Banjskë? Dhe për më tepër, a do ta njohë suksesin e qeverisë së Kosovës për shtrirjen e sovranitetit të saj në veri të vendit? Apo do të vazhdojë të këshillojë që “Të mos veprohet në veri pa marrëveshje në dialogiun me Serbinë”?! A do të kërkojë edhe në këtë mbledhje që veriu i Kosovës të vihet nën protektoratin e KFOR-it, pra NATO-s, siç pati kërkuar në verën e vitit 2023?! Apo do të reflektojë dhe do të kërkojë ndjesë për atë kërkesë pro-serbe e anti-shqiptare?!

    – Mbledhja e dy parlamenteve do të duhej të ishte transparente dhe t’i jepte përgjigje pyetjes pse u përça politika shqiptare dhe ajo kosovare deri në pikën që një pjesë e saj t’i bashkohet ideologjisë dhe interesave serbe në Kosovë dhe një pjesë tjetër të rezistojë jo vetëm kundër sulmeve serbe, por edhe kundër sulmeve të ngjajshme në Kosovë e në Shqipëri?! A do të mbahet dikush përgjegjës për këtë? Dhe duhet ditur se ky dikushi e ka organizuar këtë mbledhje “për të larë m.t me sh.rrë”, pra për të maskuar veprimtarinë e tij përçarëse Brenda shqiptare për llogari të Beogradit! Emri I tij është Edi Rama!

    3. Në mbledhje do të flasin dy kryeparlamentarët, shefat e grupeve parlamentare dhe në fund dy kryeministrat. Dmth nuk do të ketë debat! Nuk do të ketë diskutime! Do të ketë një paradë! Kjo paradë do të fshehë gjendjen faktike, dasitë dhe veprimtarinë përçarëse të kryeministrit të Shqipërisë. Megjithatë opinioni duhet të shqetësohet jo vetëm për këtë fakt. Duhet të shqetësohet edhe për faktin se dy kryeministrat do të hiqen si shefat realë të të dy parlamenteve. Ndërkohë që ata me kushtetutë përgjigjen dhe japin llogari para legjislativit. Kjo mbledhje do të rikonfirmojë se sidomos Edi Rama qëndron mbi parlamentin, mbi legjislativin, se ai nuk jep llogari, por kërkon llogari dhe jep direkativa si diktatorët e të gjitha llojeve. Ndryshe nuk kishte pse flisnin kryeministrat, aq më tepër në mbyllje të punimeve. Në këtë mbledhje duhej të flisnin dy presidentët, zonja Osmani dhe zoti Begaj. Me kushtetutë ata janë kryetërë të shteteve tona. Kësisoj në këtë mbledhje do të kemi një disbalancim të pushteteve, përforcimin e pushtetit të kryeministrave, përfshirë dhe kryeministrin Kurti. Përveçse një propagandë dhe përpjekje për të manipuluar opinionin publik në prag zgjedhjesh elektorale!

  • Pse amerikanët kërkojnë një mandat të dytë për prokurorët e SPAK

    Pse amerikanët kërkojnë një mandat të dytë për prokurorët e SPAK

    Neni 148/d i Kushtetutës parashikon se prokurorët e SPAK emërohen për një mandat 9 vjeçar, pa të drejtë riemërimi

    Në ceremoninë për kremtimin e 5 vjetorit të SPAK, kishte mbërritur enkas nga Uashingtoni edhe zv/sekretari amerikan i shtetit, Alexander Kasanof, i cili ka kërkuar një ndryshim kushtetues për të zgjatur mandatin e prokurorëve të posaçëm.

    Pasi lavdëroi punën e tyre për t’i dhënë fund pandëshkueshmërisë, një formulë standarte e përsëritur parreshtur nga ndërkombëtarët, pasi nuk humbi rastin për të vlerësuar kryeministrin Rama, reformat e të cilit “kanë prodhuar përparim”, diplomati i administratës demokrate në ikje, tha shprehimisht: “për t’u siguruar se SPAK-u do të vijojë luftën kundër korrupsionit dhe krimit të organizuar ne besojmë se prokurorët e SPAK duhet të lejohen të kandidojnë sërish pas përfundimit të mandatit të tyre aktual. Dështimi për të realizuar këtë rrezikon të dështojë përpjekjen e luftës kundër krimit të organizuar dhe korrupsionit. Ajo rrezikon humbjen e profesionistëve tuaj më me përvojë dhe njohurive të tyre profesionale”.

    Në fakt, teza e hedhur nga Alexander Kasanof, nuk është e re. Prej muajsh shefi i prokurorisë speciale Altin Dumani ka kërkuar të njëjtën gjë, duke predikuar përpara deputetëve se kolegëve të tij i duhej edhe një mandat i dytë. Në maj 2024 Dumani e kishte argumentuar me nevojën për vazhdimësinë e rezultateve, hetimit të çështjeve dhe një garanci për standardet e institucionit dhe jo si një shqetësim për karrierën e tyre. “Kudo që ka mandat nuk ka liri, qëndrueshmëri në rezultate” u tha ai atëherë deputetëve duke këmbëngulur se nuk ka kuptim që “një prokurori që është në mes të një hetimi të rëndësishëm t’i ndërpritet puna në mes me mbarimin e mandatit”, gjë që sipas tij do të ndikonte edhe në efektivitetin e punës së vetë strukturës. Por pavarësisht nga argumentat e Alexander Kasanof dhe Altin Dumanit, ka një gjë që qëndron mbi ta. Ajo është Kushtetuta e Shqipërisë. Kur ajo u ndryshua për t’i hapur rrugën një reforme radikale në drejtësi, ajo parashikoi një mandat të kufizuar për prokurorët e SPAK. Neni 148/d i saj parashikon se prokurorët e SPAK emërohen për një mandat 9 vjeçar, pa të drejtë riemërimi. Dhe me siguri që hartuesit e reformës kanë patur arsyet e tyre bindëse që e kanë vendosur këtë kufizim. A duhen peshuar argumentat, pro ndërprerjes së mandatit, apo ripërtëritjes së tij? Ndoshta po. Por ama një gjë është e sigurtë. Ashtu si në zgjatjen antikushtetuese të afateve të qëndrimit në detyrë të komisionerëve të vettingut, edhe ky rast i ri, po tregon se Reforma në drejtësi sa herë vihet në provë ka nevojë për arrnime. Si pasojë e tyre, kushtetuta po shndërrohet në leckë, që e ndryshojnë sipas qejfit.

  • Nga Andi BUSHATI – Tri shembuj për arrogancën e papërballueshme të një amerikani

    Me rastin e 5 vjetorit të SPAK, atij që në një farë mënyre mund të quhet si krijesa e tyre, zv sekretari amerikan i shtetit, Alexander Kasanof, erdhi në Tiranë të celebronte sëbashku me prokurorët e posaçëm dhe me krerët e drejtësisë në këtë vend. Ndonëse një zyrtar në largim, si pasojë e rezultatit të zgjedhjeve të nëntorit të shkuar, diplomati amerikan nuk e kishte lënë pas krahëve arrogancën tipike të të dërguarve të perandorisë në një provincë të humbur të saj. Në afro tetë minuta fjalim ai dha së paku tre shembuj në formë, mesazh politik dhe imponim kushtetues, nga ato që hasen vetëm në republikat e bananeve.

    Z. Kasanof e filloi fjalën e tij dikur rikujtuar medaljen që shefi i tij në krye të diplomacisë amerikane, i dha Altin Dumanit, në 9 dhjetor në Uashington, me motivacionin si kampion kundër korrupsionit. Natyrisht, pavarësisht përkrahjes apo kritikave që mund të ketë gjithësecili, ky qe një vlerësim i amerikanëve për punën e këtij institucioni. Por, ama nga këtu e deri te cilësimi i këtij evenimenti si “një ditë e madhe për popullin shqiptar”, është një hendek i pa kapërcyeshëm. Me çfarë lehtësie një zyrtar tranzitor mund ta shpallë atë si ngjarje të veçantë për mbarë një komb? Të tilla mund të konsiderohen fitorja e një lufte, një datë çlirimi, nënshkrimi i një marëveshjeje të rëndësishme, si fjala vjen anëtarësimi në NATO apo në BE, por jo një ceremoni e lobuar politike. A mund ta shpinte nëpër mend SHBA-ja ta bënte këtë me një vend di Franca, Italia apo qoftë edhe Hungaria, e jo më pastaj ta shpallte edhe ditë të madhe për ata popuj? Natyrisht që është e paimagjinueshme. Por, ajo ndodh nga menësia e të trajtuarit si turma delesh të popujve që magjepsen si indianët e dikurshëm nga dhurimi i pasqyrave. Kjo qasje është pjellë e të njëjtit mentalitet me atë që e yshti ish ambasadoren Yuri Kim, të caktonte edhe se cilët ishin “heronjtë e fëmijëve tanë”. Sa do qesharake që të duket, ekzistojnë vërtet mbi këtë rruzull diplomatë të prekur nga sindroma e Lorencit të Arabisë, që besojnë se mund të përcaktojnë hierarkinë e vlerave të një shoqërie. Ky i sotmi ishte një rast tipik.

    Por, këmbëngulja për të shpallur “një ditë të madhe për shqiptarët” është vetëm ana më sipërfaqësore dhe e padëmshme e fajlimit që mbajti Z. Kasanof. Më i rëndë qe fakti se në një ceremoni që i përkushtohej drejtësisë së pavarur, ai gjeti rastin të bëjë propagandë pro Edi Ramës.

    Njësoj si sekretari Anthony Blinken, që kur vizitoi Tiranën nuk pati pikë droje ta etiketonte atë si “një udhëheqës të shquar” dhe “kryeministër shumë të mirë”, vartësi i tij u tregoi prokurorëve: “Dëshëroj të vlerësoj drejtimin e kryeministrit dhe qeverisë së tij që ka prodhuar një përparim të madh në reforma”. A e dinte ai që teorikisht Edi Rama është i dyshuar në disa dosje të SPAK, që nga ajo McGonigal, koncesionet në shëndetësi, vendimarrja për inceneratorin e plot të tjera? A qe ky një mesazh adresuar spakistëve se të gjithë politikanët janë të barabartë, por ka disa që janë më të barabartë se të tjerët?

    Për një shtet vërtet sovran kjo lloj arrogance duhet të qe e papranueshme. Vështirë se në ndonjë tjetër vend, anëtar të NATO-s, do qe toleruar mbledhja e njerëzve të drejtësisë për t’u thënë atyre se shefi i qeverisë është një personazh pozitiv, pra në thelb i paprekshëm.

    Me të njëjtën shpërfillje që jepen sinjale për personazhe të paprekshëm, kushtetuta e këtij vendi trajtohet jo vetëm si e prekshme, por më keq, si një leckë e arrnueshme. Kjo u pa në pjesën e fjalimit kur, me një lehtësi të papërballueshme, diplomati amerikan kërkoi një ndryshim në ligjin themeltar të shtetit, për të zgjatur qëndrimin në detyrë të prokurorëve të SPAK. Në nenin 184/d të kushtetutës përcaktohet shprehimisht se mandati i tyre është 9 vjeçar dhe i pa rinovueshëm.

    Natyrisht hartuesit e reformës në drejtësi kanë pasur arsyet e veta që kanë vendosur kështu. Disa prej tyre mund të kenë pasur merakun për të mos i dhënë atyre fuqi të përhershme ekstraligjore. Për të mos i bërë të ndihen të paprekshëm dhe fuqiplotë. Për të mos krijuar në thelb një “republikë prokurorësh”. Ndërsa tani, SPAK dhe Dumani pretendojnë se puna e tyre shkatërrohet po u ndërprenë mandatet. Se dëmtoihet vazhdimësia e hetimeve, përvoja e krijuar dhe në thelb, lufta kundër krimit dhe korrupsionit.

    Çështja nga ana praktike dhe juridike mund të hajë diskutim. Disa mund të shqetësohen se SPAK-u dobësohet, ndërsa disa të tjerë se ai mund të ngrihet mbi ligjin. Pikërisht për këtë, dikush që reket të të japë një këshillë, mund të sugjerojë se ky diskutim duhet hapur, se argumentat pro dhe kundër duhen debatuar, e kështu me radhë. Por në vend të kësaj, Z. Kasanof urdhëroi me një arrogancë të paparë: këtë duhet ta bëni. Pyetja që shtrohet është: pse në vend të këshillës miqësore, ai zgjodhi pozicionin dominant të një padroni? A mundet që në një vend normal të urdhërosh trajatimin e kushtetutës si një leckë? A mund t’i konsiderosh njerëzit aq idiotë, sa edhe tu predikosh se reforma në drejtësi është një histori suksesi, por njëkohësisht të kërkosh çdo pesë vite ndryshimin e rregullave të saj të lojës?   

    Në të tre këto raste nuk ka logjikë, por imponim; nuk ka dialog, por urdhër; nuk ka bshkëpunim, por forcë. Trajektorja e shkurtër, që nga predikimi se çfarë duhet quajtur ditë e madhe për një popull e deri tek mospërfillja për të përdhosur kushtetutën e tij, janë ilustrimi i një Amerike që nuk jep shembull përmes vlerave, por dominon nëpërmjet frikës. Anën me të errët të kësaj superfuqie e shfaqi vetëm brenda tetë minutave, zyrtari i një administrate në largim.

  • Pse BE-a ka zgjedhur autokratin Rama para Vuçiçit dhe Dodikut

    Pse BE-a ka zgjedhur autokratin Rama para Vuçiçit dhe Dodikut

    Ai ofron thjeshtësinë e një “stabilokrati” ballkanik, pasi qeveris një vend që në thelb nuk ka opozitë, ndërkohë që është një mbështetës i zjarrtë i BE-së

    Si ka mundësi që një shoumen që minon çdo ditë vlerat demokratike në vendin e tij, është i përzgjedhuri i BE? Kjo është pyetja që shtron në këtë artikull studiuesi spanjoll specializuar në zgjerimin e BE-së dhe politikën e Ballkanit Perëndimor Alejandro Esteso Pérez. Për të kuptuar këtë dilemë ai bën një portret krahasues së kryeministrit shqiptar duke e i vënë përballë atij dy udhëheqës të tjetë iliberalë, Aleksandar Vuçiçin e Serbisë apo Milorad Dodik i Republikës Srpska. Ai e ka shkruar këtë artikull të fortë për revistën e përdymuajshme të bazuar në Krakovë “New Eastern Europe” . Por duke bërë radiografinë ai paralajmëron njësoj si politikbërësit po ashtu edhe analistët. Fakti që Rama ka asgjesuar demokracinë dhe ka zhbërë opozitën si alternativë, në një moment mund të krijojë problem edhe për vetë BE=në.

    Kryeministri shqiptar Edi Rama, prej 11 vjetësh në pushtet, është përgjegjës për tkurrjen dhe përkeqësimin e hapësirës civile të Shqipërisë dhe kalimin e ngadaltë të vendit drejt një autokracie elektorale. Ndryshe nga liderë të tjerë në Ballkanin Perëndimor, si Aleksandar Vuçiç i Serbisë apo Milorad Dodik i Republikës Srpska, të cilët shpesh trajtohen si autokratë klasikë të rajonit, falë një qasjeje pro-europiane dhe një karizmme të veçantë, Rama ka arritur të shmangë vëmendjen ndërkombëtare nga veprimet e tij joliberale brenda vendit.

    Ndërkohë që Shqipëria nisi zyrtarisht negociatat e anëtarësimit në BE disa javë më parë, duke ritheksuar rrugën pa kushte të vendit drejt Europës, lideri i saj përdor të njëjtat metoda shtypjeje demokratike dhe kapje të institucioneve, si Vuçiç dhe Dodik. Por interesi i BE-së për të ruajtur aleancën me nxënësin e bindur i kalon në heshtje ose i minimizon sa herë që është e mundur këto aspektë. Kjo tendencë përbën një trend vetëm mes institucioneve të BE-së dhe shteteve anëtare, por gjithashtu midis shumë vëzhguesve, analistëve dhe ekspertëve.

    Nxënësi i autokratit

    Shqipëria po rrëshket gradualisht drejt një spiraleje autoritare, pasi parametrat kryesorë demokratikë vazhdojnë ta përshkruajnë atë si një vend “pjesërisht të lirë”. Gjykatat janë subjekt i presionit dhe ndikimit politik; pavarësia e mediave është e kufizuar; korrupsioni është i përhapur; mosbesimi i qytetarëve ndaj institucioneve demokratike është i lartë; dhe opozita – si në nivelin qendror ashtu edhe atë lokal – është e dobët dhe e çorganizuar. Kjo është aq e vërtetë sa që disa e konsiderojnë Shqipërinë si një sistem Parti-shtet.

    Ky degradim ka ndodhur kryesisht falë rolit të Edi Ramës, i cili nuk ka më rivalë seriozë pasi ka mundur të margjinalizojë agjendat e demokratizimit dhe sundimit të ligjit në një nivel shqetësues. Brenda një kornize institucionale dhe politike që frenon çdo përpjekje për llogaridhënie, Rama ka shtypur kundërshtimin publik dhe madje ka toleruar praninë e krimit të organizuar, me të cilin ai është akuzuar se ndan objektiva fitimprurëse.

    Nga ana tjetër, përgjatë procesit të integrimit në BE, Rama ka qenë i aftë dhe i artikuluar. Për vite me radhë ka ekzistuar përshtypja se Shqipëria po vuante pasojat e vetos bullgare ndaj Maqedonisë së Veriut, vend me të cilën Komisioni Europian (KE) e kishte çiftuar Tiranën. Parimisht, Shqipëria dhe Maqedonia e Veriut do të duhej të ecnin së bashku drejt BE-së, pavarësisht tekave të Sofjes. Megjithatë, kjo qasje ndryshoi pasi Shkupi mbeti peng i kokëfortësisë bullgare.

    Shqipëria e la pas krahëve këtë barrë në shtator 2024, kur kandidatura e saj u shkëput nga ajo e Shkupit. Në tetor, madje arriti të hapë zyrtarisht negociatat e anëtarësimit me fillimin e grupit të kapitujve mbi çështjet themelore. Gjithçka të krijonte iluzionin se Tirana po i përmbushte angazhimet e saj. Përparimi i perceptuar i saj mund të përdorej për të krijuar idenë se procesi i zgjerimi po ecte përpara, pavarësisht mangësive reale.

    Të dashurosh BE-në duke u sjellë si despot

    Institucionet e BE-së dhe shtetet e saj anëtare kanë një histori të trajtuarit të vlerave në mënyrë pragmatike kur bëhet fjalë për prioritizimin e marrëdhënieve dypalëshe ose shumëpalëshe me vende jo-anëtare. Turqia, Azerbajxhani dhe Tunizia janë shembuj të qeverive me të cilat Brukseli ka arritur marrëveshje të ndryshme për energjinë ose migracionin – pavarësisht gjendjes së të drejtave të njeriut dhe standardeve demokratike në këto vende.

    Kjo ka ndodhur ndërkohë që përbrenda vetes BE-ja ka përdorur një standart të dyfishtë. Ajo po e përballon me vështirësi sjelljen e një udhëheqësi autokratik si Viktor Orbáni në Hungari, i cili nuk respekton vlerat e BE-së dhe për këtë rrezikon gjithmonë të izolohet politikisht ose të ndëshkohet. Një gjë është e qartë: nuk ka eksportues nafte apo pritës refugjatësh që mund të tolerojnë një qeveri iliberale brenda BE-së. Sytë mund të mbyllen vetëm nëse kjo qeveri mbështet hapur sovranitetin dhe legjitimitetin e BE-së.

    Figura e Kryeministres italiane Giorgia Meloni është një shembull tipik. Edhe pse ajo i përket të djathtës radikale dhe po zbaton agjendën më të djathtë politike në dekada, duke cenuar të drejtat e prindërve LGBTIQ+ dhe duke goditur protestat paqësore, ajo e mbështet BE-në. Ky faktor i mundëson asaj që të mos trajtohet si një dele e zezë. Vetë Presidentja e KE-së, Ursula von der Leyen, ka qenë e qartë në këtë pikë.

    Edi Rama ka ndjekur modelin e Melonit për një kohë të gjatë – madje shumë përpara se vetë Meloni të vinte në pushtet. Për BE-në dhe veçanërisht për shtetet anëtare, kryeministri shqiptar ofron një avantazh të dyfishtë. Ai ofron thjeshtësinë e një “stabilokrati” ballkanik, pasi qeveris një vend që në thelb nuk ka opozitë, ndërkohë që është një mbështetës i zjarrtë i BE-së si projekt politik dhe i së ardhmes së pakushtëzuar të Shqipërisë brenda saj. Kjo politikë krijon një kontrast të madh me Aleksandar Vuçiçin, i cili ofron stabilitet por krijon paqartësi në lidhje me qëllimet e Serbisë ndaj BE-së dhe nuk linjëzohet gjithmonë me politikën e saj të jashtme. Prandaj, Rama duket si nxënësi më i mirë i Ballkanit Perëndimor mes vendeve që bëjnë pjesë në grupin e zgjerimit të BE-së.

    Rama ka arritur të magjepsë imagjinatën e BE-së si një lider karizmatik dhe i aftë, njësoj siç ndodhte më parë me Vuçiçin, Dodikun dhe ish-kryeministrin maqedonas Nikola Gruevski. Falë qëndrimeve të tij pro-perëndimore, mbështetjes për integrimin në BE dhe NATO, aftësisë për të shmangur mosmarrëveshjet rajonale si dhe sigurisë “stabilitokratike” që garanton, BE-ja ndihet rehat duke u mbështetur tek Rama, si një aleat i ngushtë, deficitet demokratike të të cilit se ka për gjë t’i injorojë. Shanset për një alternativë politike të besueshme në Shqipëri për momentin janë të dobëta, gjë që mund të përkeqësojë situatën dhe përpjekjet e BE-së për stabilitet rajonal.

    Një mesazh nga e ardhmja

    Në sytë e BE-së, Rama përgjithësisht nuk përbën kërcënim. Ai është karizmatik dhe i besueshëm dhe, ndryshe nga Vuçiç dhe Dodik, nuk mbështetet te ndikimi i rrezikshëm joliberal i Hungarisë. Përkundrazi, ai shërben në mënyrë pragmatike interesat e udhëheqësve më të pranueshëm joliberalë, si Italia.

    Megjithatë, vendosmëria e BE-së për të mbështetur sistemin stabilitokratik dhe gjysmë-autoritare të Shqipërisë mund të ketë pasoja të rënda. Tolerimi pa kontroll i veprimeve të Ramës dhe klikës së tij; mungesa e kufijve të qartë për rrënimin e demokracisë dhe erozionin e sundimit të ligjit; mbyllja e syve ndaj shkeljeve të të drejtave të njeriut për hir të gjeopolitikës, mund të shndërrojë udhëheqjen e tij në një problem të rrezikshëm për Bashkimin Europian në kushte të caktuara.

    Ky është një paralajmërim jo vetëm për Komisionin Europian dhe shtetet anëtare, por sidomos për gazetarët, akademikët, analistët dhe vëzhguesit, të cilët shpeshherë nuk e përfshijnë Ramën në listën e autokratëve rajonalë. Në përgjithësi, ata duket se zbusin politikat e një shoumeni që minon përditë vlerat themelore të BE-së.

    Alejandro Esteso Pérez/ “New Eastern Europe”/Përtheu T. Çela, Lapsi.al 

  • Si u bind gjykata për kontrollin në shtëpinë e Erjon Veliajt / Vendimi i plotë

    Si u bind gjykata për kontrollin në shtëpinë e Erjon Veliajt / Vendimi i plotë

    SPAK: Të afërmit e Veliajt përfitime të paligjshme nga njerëz me interesa në Bashki

    Kur agjentët e Byrosë Kombëtare të Hetimit trokitën në shtëpinë e Erjon Veliajt tek Kodra e Diellit mëngjesin e të premtes së 6 Dhjetorit ata mbanin në duar vendimin e gjykatës që u jepte të drejtën e një kontrolli të shtëpisë dhe sekuestrimin e celularit të Ajola Xoxës, bashkëshortes së kryebashkiakut të Tiranës.

    Meqënëse në atë mëngjes, Xoxa rastisi vetëm në shtëpi, ajo i la në pritje disa orë deri sa aty mbërriti avokati i saj që mbikqyri veprimet e tyre në banesë. Erjon Veliaj, atë ditë ndodhej në Hamburg për një takim dhe u kthye në orët e pasdites.

    Pasi mbaruan kontrollet në shtëpinë e çiftit Veliaj-Xoxe, agjentët e BKH-së kontrolluan edhe ambjentet e galerive dhe të studios ligjore që administron Ajola Xoxa, kompaninë e të vëllait të Veliajt, Arbërit, vilat në pronësi të tij në Qerret dhe disa kompani të tjera.

    Pak ditë më vonë, kur Veliaj komentoi veprimet e agjentëve të BKH-së dhe sekuestrimin e celularit të të shoqes nga ata që i quajti “trokitës”, ai tha se agjentët e BKH kishin kryer kontrolle pa pasur një vendim gjykatë.

     Pavarësisht se pa një vendim gjykate për të hyrë në shtëpi dhe plus një situate të pakëndshme për gjithë lagjen ku jetojmë prej 12 vjetësh, në një pallat të ndërtuar 15+ vjet më parë (poshtë të cilit ishin mbledhur me lajmërim, nga kushedi se kush, altoparlantët mediatikë, që ishin vendosur si dikur te radha e qumështit përpara se të arrinte vetë grupi hetimor), bashkëshortja ime është treguar plotësisht bashkëpunuese dhe transparente me grupin hetimor, për çdo kërkesë të tyre, madje i ka shoqëruar vetë, qoftë në zyrën e saj, qoftë në shtëpinë e prindërve” shkruajti Veliaj.

    Kështu, vendimi I gjykatës, që publikohet sot është me disa rezerva për të dhënat personale të personave të përfshirë. Vendimi tregon se si u bind gjyqtarja Atalanta Zeqiraj nga dy prokurorët Altin Dumani dhe Ols Dado, që BKH duhej të kryente kontrollin e shtëpisë së Veliajt dhe në disa ambjente të tjera për plotësimin e hetimeve.

    Prokurorët Altin Dumani dhe Ols Dado pretendojnë se Veliaj dhe të afërmit e tij kanë përfituar para nëpërmjet kompanive të Elman Abules, një personazh që deri më sot ka qëndruar në hije, megjithë problemet që ka pasur me drejtësinë.

    Prokuroria e ka akuzuar Elman Abulen se ka ngritur një skeme të pastrimit të parave, ku është pjesë bashkëshortja e tij bashkë me Kristian Boçin dhe Vladimir Avramin.

    Lajmi bëri bujë disa muaj më parë, pasi prokuroria u bllokoi rreth 50 milion euro pasuri që ishte investuar kryesisht në ndërtim, pasi paratë kishin origjinë të dyshimtë. Por sekuestro u hoq disa ditë më vonë kur prokurorja e Apelit, Arta Marku u riktheu pronat të akuzuarve.

    Në dosjen e 50 milion eurove, prokurorët e përshkruajnë Elman Abulen si një personazh që i ka njohur herët problemet me drejtësinë në Belgjikë.

    Elman Abule në bizneset e tij ka lidhje me persona të përfshirë në aktivitete të paligishme dhe konkretisht me Kristian Boçi apo Denis Matoshin (alias Eldi Dizdari). Gjithashtu sipas informacionit të Interpol Brukseli/Belgjike, rezulton se shtetasi Elman Abule është i njohur në Belgjikë për “Organizatë Kriminale”, “Vjedhe në rrethana rënduese” dhe “Mbajtje dhe shitje e sendeve të vjedhura”, fakte të ndodhura ne vitet 2004-2005.

    Konkretisht nga informacioni i përcjellë nga Dretoria e Interpolit nr. 4783/8 prot., datë 12.09.2023 është informuar se shtetasi Elman Abule është dënuar më datë 17.01.2007, nga Gjykata e Antëerp, me 30 muaj burg për veprën penale, vjedhje me thyerje ose duke përdorur çelësa të kopjuar dhe krijim bande”, duke u denuar ky shtetas me 2 vjet burg me kusht dhe 1 vit vit në burg për krijim bande” thuhet në dosjen e prokurorisë që ka hetuar Elman Abulen, Kristian Boçin dhe të afërmit e tyre.

    SPAK i ka shkuar më tej skemave të pastrimit të parave, pasi gjatë hetimit është zbuluar lidhja me familjarë të afërt të Erjon Veliajt, që dyshohet se përfituan shuma parash në mënyrë të paligjshme.

    Më poshtë është paragrafi që sipas prokurorëve Altin Dumani dhe Ols Dado implikon Veliajn dhe të afërmit e tij në skemat e përfitimit të parave në rrjetin e kompanive që ka në pronësi Elman Abule.

    anëtarë të ngushtë të familjes si dhe familjarë të tjerë të afërt me Kryetarin e Bashkisë Tiranë, shtetasin Erion Veliaj, kanë marrë përfitime të paligjshme përmes disa shoqërive dhe individëve, të cilët kane interesa të drejtpërdrejta në Bashkinë Tiranë. Nga hetimet e kryera deri në këtë fazë, kanë rezultuar fakte mbi lidhje të ngushta mes këtyre individëve dhe aktiviteteve të lidhura me qeverisjen lokale, të cilat dyshohet të jenë materializuar në përfitimin e pasurive ose përfitimeve financiare në mënyrë të paligjshme. Gjithashtu, nga hetimet janë evidentuar veprime konkrete të cilat përfshijnë transaksione financiare, kontrata të dyshimta dhe fatura të dyshuara fiktive të realizuara përmes disa shoqërive, të cilat janë në pronësi të regjistruar ose që kontrollohen faktikisht nga familjarët e ngushtë dhe familjarë të tjerë të Kryetarit të Bashkisë. Këto transaksione, të cilat dyshohet të kenë mundësuar më pas përfitime të parregullta për familjarë të ngushtë dhe të tjerë familjarë të afërt me Kryetarin e Bashkisë, konstatohet të jenë realizuar përmes një strukture komplekse të marrëdhenieve financiare që qëllim final ka patur integrimin (injektimin) e vlerave monetare në sistemin bankar, duke fshehur në këtë mënyrë origjinën e tyre të paligjshme.

    Në vendimin e gjykatës, gjyqtarja Atalanta Zeqiri është bindur nga kërkesa e dy prokurorëve Altin Dumani dhe Ols Dado që të kryhen kontrolle në shtëpinë e Veliajt, por edhe në zyrat dhe ambjentet e kompanive që administrohen nga Ajola Xoxa, bashkëshortja e tij.

    Një burim tha për Lapsi.al se pjesë e provave janë edhe bisedat e gjetura në telefonin e sekuestruar të një prej të hetuarve në dosjen e pastrimit të parave të Elman Abule dhe Kristian Boçi, por këto janë në të dhënat shkresore që shoqërojnë vendimin e gjykatës dhe me të cilat gjyqtarja Atalanta Zeqiri thotë se është bindur për të firmosur vendimin e kontrollit.

    VENDIMI I PLOTË I GJYKATËS

    Gjykata e Posaçme e Shkallës së Parë për Korrupsionin dhe Krimin e Organizuar, me trup gjykues të përbërë nga:

    GJYQTARE – ATALANTA ZEQIRAJ

    Sot më datë 05.12.2024, mori në shqyrtim në Dhomë Këshillimi, pa praninë e palëve dhe të sekretares gjyqësore kërkesën penale nr.698 regj themeltar që i përket:

    Kërkues: Prokuroria e Posaçme kundër Korrupsionit dhe Krimit të Organizuar Tiranë, përfaqësuar nga prokurorët z. Altin Dumani dhe z. Ols Dado.

    Objekti: Kontroll personal/i vendeve dhe banesave.

    Baza ligjore: Nenet 202, 202/a, 203, 204, 205, 206, 207, 298 të Kodit te Procedures Penale.

    Gjykata, në zbatim të nenit 202/a parag.3 të K.Pr. Penale pasi mori në shqyrtim në Dhomë Këshillimi kërkesën penale, si shqyrtoi aktet dhe çështjen në tërësi,

    Vëren se:

    I. Rrethanat e faktit

    1 Prokuroria e Posaçme kundër Korrupsionit dhe Krimit të Organizuar ka paraqitur para Gjykatës së Posaçme të Shkallës së Parë për Korrupsionin dhe Krimin e Organizuar kërkesën penale e cila ka marre nr. 698 regj themeltar.

    2 Prokuroria e Posaçme mbi bazën e kallëzimit penal ka regjistruar procedimin penal nr.27/të vitit 2024. Ky procedim penal është regjistruar lidhur me veprën penale “Korrupsioni pasiv i funksionarëve të lartë shtetërorë ose i të zgjedhurve vendorë”, parashikuar nga neni 260 i Kodit Penal. Në funksion të hetimit, nga ana e Prokurorisë sẽ Posaçme janë kryer një sërë veprimesh hetimore. Në përmbledhje të veprimeve të kryera deri në këtë fazë të hetimit paraprak, konstatohet se ekzistojnë të dhëna konkrete që anëtarë të ngushtë të familjes si dhe familjarë të tjerë të afërt me Kryetarin e Bashkisë Tiranë, shtetasin Erion Veliaj, kanë marrë përfitime të paligjshme përmes disa shoqërive dhe individëve, të cilët kane interesa të drejtpërdrejta në Bashkinë Tiranë. Nga hetimet e kryera deri në këtë fazë, kanë rezultuar fakte mbi lidhje të ngushta mes këtyre individëve dhe aktiviteteve të lidhura me qeverisjen lokale, të cilat dyshohet të jenë materializuar në përfitimin e pasurive ose përfitimeve financiare në mënyrë të paligjshme. Gjithashtu, nga hetimet janë evidentuar veprime konkrete të cilat përfshijnë transaksione financiare, kontrata të dyshimta dhe fatura të dyshuara fiktive të realizuara përmes disa shoqërive, të cilat janë në pronësi të regjistruar ose që kontrollohen faktikisht nga familjarët e ngushtë dhe familjarë të tjerë të Kryetarit të Bashkisë. Këto transaksione, të cilat dyshohet të kenë mundësuar më pas përfitime të parregullta për familjarë të ngushtë dhe të tjerë familjarë të afërt me Kryetarin e Bashkisë, konstatohet të jenë realizuar përmes një strukture komplekse të marrëdhenieve financiare që qëllim final ka patur integrimin (injektimin) e vlerave monetare në sistemin bankar, duke fshehur në këtë mënyrë origjinën e tyre të paligjshme.

    3. Në dinamikën e hetimit, më datë 05.12.2024, Prokuroria e Posaçme i është drejtuar me kërkesë gjykatës nëpërmjet së cilës ka kërkuar:

    > Lejimin e kontrollit personal të shtetasve:

    i. Ajola Xoxa, dtln. X.XX.19XX, nr. personal: XXXXXXXT;

    ii. Arbër Veliaj, dtin. 2X.X2.1XXX, nr. personal: XXXXXXD;

    iii. Elman Abule, dtin. XX.X.XXXX, nr. personal: XXXXXXXE;

    iv. Marisa Nito, dtin. XX.0X.XXXX, nr. personal:XXXXXXX;

    v. Adela Kondakciu, dtin.XX.XX.1XXX, nr. personal: 1XXXXXXX;

    vi. Driant Zeneli, dtin. XX.XX.1XXXX, nr. personal: XXXXXXXXQ;

     Kontrolli të bëhet me qëllim zbulimin, administrimin dhe sekuestrimin e provave që kanë lidhje me veprën penale, duke përfshire prova dokumentare dhe elektronike, të tilla si pajisje elektronike – aparate celular, pajisje kompjuterike laptop apo kompjuter personal, etj);

     Lejimin e kontrollit të vendeve/zyrave të shoqërive dhe OJF-ve:

    i. PARTNERS LAW SHPK, NIPT: XXXXXXX0, Adresa: Njesia Bashkia Nr. 5, Rruga “Ibrahim Rrugova”, SkyTower-Kati 10/4.-Tirane, me administrator Ajola
Хоха.

    ii. Nan Gallery SHPK, NIPT: M3 XXXXX, Adresa: Njesia Bashkia Nr. 5, Rruga:

    .**Ibrahim Rrugova”, SkyTower-Kati 10/1, me administrator Daniela Vuksani.

    ili. Nan Gallery SHPK, NIPT: M3XXXXXX, adresa nr. 2: Ndërtesa me adresë te rruga “Deshmorët e 4 Shkurtit”, Tirane, pasuria nr. 3/546, ZK nr. 8270, Zona e Ish-Blokut, Tirane.

    iv. OJF “Qendra Harabel”, NIPT XXXXXXA, Adresa: Njësia Bashkia Nr. 5, Rruga: Brigada 8, Hyrja 1, Apartmenti 32-Tirane, me administrator Driant Zeneli;

    v. Ava Studio SHPK, NIPT: XXXXXX0, Adresa: Njesia Bashkia Nr. 5, Rruga:
Brigada 8, Ndërtesa nr. 19. Hyrja 5, Kati 10 Apartamenti 32-Tirane, me administrator Valbona Xoxa. (Qendra Harabel dhe Ava Studio kanë të njëjten adresë pasi janë në 
të njëjtin numër pasurie 2/461+1-32).

    vi. Gogel SHPK, NIPT: K91XXXXXU, Adresa: Rruga “Pjeter Bogdani”, Ndërtesa Rainboë Center, kati 2, Njesia Bashkiake Nr.5, Tirane, me administrator Riana Muçobega;

    vii. Rametal SHPK, NIPT LXXXXXC, Adresa: Durrës- Xhafzotaj XHAFZOTAJ Autostrada Durrës-Tirane, Km 5, në Vrinë, me administrator Alman Abule;

    viii. Adela Kondakçiu PF, NIPT XXXXXX, Adresa: Rruga Sami Frashëri, Ndërtesa Nr. 11. H.28. Ap.6. Njësia bashkia Nr. 5.

    Kontrolli të bëhet me qëllim zbulimin, administrimin dhe sekuestrimin e provave që kanë lidhje me veprën penale, duke përfshirë prova dokumentare dhe elektronike, të tilla si pajisje elektronike – aparat celular, pajisje kompjuterike laptop apo kompjuter personal, etj);

    > Lejimin e kontrollit te banesave:

    i. Apartment (duplex), në pronësi të Arbër Veliaj, i përbërë nga apartmentet/pasurite:
Nr. i Pasurise 118/81/Nd5+1-1, Volumi 65, Faqe 24, Lloji i Pasurisë Apartament, Sip. 56.3 M2, Vendodhja Selite, (rezidenca Kodra e Diellit) Pronari Arbër Veliaj.

    Nr. i Pasurisë 118/81/Nd5+1-2, Volumi 65, Faqe 24, Lloji i Pasurise Apartment, Sip. 56 M2, Vendodhja Selite, (rezidenca Kodra e Diellit) Pronari Arber Veliaj.

    ii. Pasuria Nr. 1/650, volum 29, faqe 166, ZK 3101, ndodhur ne Zonën e Stimuluar “Ardian Carçani”, Qerret, Iloji “truall”, sipërfaqia totale 446.6 m2 (nga të cilat truall 446.6 m2; Ndërtesë 80.42 m2), referuar ndryshe si Vila nr. 5, në pronësi të Arbër Veliaj;

    Pasuria Nr: 1/647, Vol 29, Faqe 103, K. 3101, ndodhur në Zonen e Stimuluar

    “Ardian’ Carçani”, Qerret, Iloji “truall”, sipërfaqe trualli të objektit 494 m2, vilë, me sipërfaqe të bazës se njësisë 82 m2, në pronësi të AGIKONS SiPK , (këto dy vila janë kufitare (Pasuria 1/650 ndodhet në kufi, ana jugore e pasurisë 1/647).

    > Kontrolli të bëhet me qëllim zbulimin, administrimin dhe sekuestrimin e provave që kanë lidhje me veprën penale, duke përfshirë prova dokumentare dhe elektronike, të tilla si pajisje elektronike – aparat celular, pajisje kompjuterike laptop apo kompjuter personal, etj).

    II. Vlerësimi i gjykatës

    4. Neni 202 i Kodit të Procedurës Penale përcakton se: “1. Kur ka arsye të bazuara për të menduar se dikush fsheh në personin e tij prova materiale te veprës penale ose sende që i përkasin veprës penale giykata merr vendim për kontrollin personal. Kur këto sende ndodhen në një vend të caktuar, vendoset kontrolli i vendit ose i banesës. 2. Gjykata që ka nxjerrë vendimin mund të veprojë vetë ose të urdhërojë që veprimi të kryhet nga oficerët e policisë gjyqësore, të caktuar në vendimin e kontrollit…”. Neni 202/a i Kodit të Procedurës Penale përcakton se: “1…. 3. Gjykata merr vendim të arsyetuar në dhomë këshillimi, brenda 24 orëve nga kërkesa e prokurorit. Kundër vendimit që refuzon kërkesën për kontroll mund të bëhet ankim i veçantë në Gjykatën e Apelit brenda 24 orëve. …”.

    5. Në analizë edhe te akteve shkresore të vëna në dispozicion të gjykatës, të analizuara në unitet me njëri-tjetrën, giykata çmon se në rastin objekt gjykimi ekziston dyshimi i arsyeshëm i bazuar në prova se janë konsumuar elementët e veprës penale për të cilën është regjistruar procedimi penal nr.27/2024.

    Referuar akteve të paraqitura për gjykim si dhe dinamikës së procedimit penal nr.27/2024, vlerësohet se kontrollet e kërkuara nga Prokuroria e Posaçme janë të nevojshme, pasi dyshohet se munden të gjenden sende të cilat i përkasin veprës penale apo nga të cilët mund të merren të dhëna me rëndësi dhe që janë të domosdoshme për vërtetimin e akuzës në hetim. Qëllimi i tyre lidhet me gjetjen dhe sekuestrimin e provave që kanë lidhje me veprën penale apo kanë gjurmë të veprave penale, duke përfshirë prova dokumentare, elektronike, të tilla si pajisje elektronike aparat celular, pajisje kompjuterike (laptop apo desktop) si dhe sende të tjera të cilat vërtetohen se i shërbejnë qëillimit të hetimit.

  • Nga Lutfi DERVISHI – Ata që nuk kënduan…

    Çfarë do të ndodhte nëse do të reagonim po aq shpejt dhe  fuqishëm për disa që nuk janë larguar nga Shqipëria me dëshirë, por janë  përballuar  me presione dhe ndëshkime? .

    Edvin Prifti, është një kardiokirurg. Profesioni tij lidhet me shpëtimin e  jetëve. Është i pari që foli për pandeminë dhe vaksinat, por që sot përballet me drejtësinë pas katër vjet hetimesh dhe përgjimesh. Është mjeku që ka operuar 7300 pacientë. Asnjë ditë me pushtet, asnjë tender apo abuzim me fonde publike. Mbi të sot rëndojnë katër akuza. Mbi ne rëndon indiferenca.

    Ilir Allkja, mjeku që ngriti zërin për kushtet në spitale, dhe u përjashtua nga puna. Kur atij ju komunikua pushimi nga puna ne ishim me pushime

    Emiliano Nuhu, oficeri i policisë që denoncoi abuzimet dhe rreziqet që vijnë nga korrupsioni dhe abuzimi me pushtetin, nga lidhja e bandave m  politikën.  Sot ka fituar azil politik.  Ai nuk heshti, por heshtëm ne.

    Antoneta Sevdari, një prokurore që guxoi të jetë e ndershme dhe e pavarur në një sistem drejtësie të kalbur do të ishte sot pa punë nëse nuk do të ishte Gjykata e Strasburgut. Asnjë zë për të mbrojtur atë. Asnjë përgjegjësi për ata që e “dhunuan”

    Dritan Zaganin, oficeri që denoncoi lidhjet e krimit me politikën, si shpërblim u përball me persekutim të paprecedentë publik deri edhe nga kryeministri. Sot është azilant politik. Ne bëmë melodrama me denoncimet e tij.

    Agron Tufa, poet, shkrimtar mund të ishte sot këtu. Por kërcënimet me jetë për punën e tij si drejtues i Instituti të Përndjekurve Politik e detyruan të kërkonte azil. Heshtëm.

    Pal Trashaj i dha fund jetës pas vitesh trokitje në dyert e drejtësisë shqiptare. Po ta kishim dëgjuar sot do të ishte mes nesh.

    Ervin Salianji është deputet që po bën burg për “kallëzim të rremë publik”. Është i pari që vuan dënimin ekstrem për këtë “vepër penale”. Për këtë heshtja është e “justifikuar” sepse ky është politikan.

    Apostol Vaso, një mjek i rrallë që u largua nga puna për “Mungesë kreditesh” ndërkohë që kishte punime shkencore të botuara në revistat më prestigjoze të mjeksisë. Eshtë mjek që shëron dhimbjet, por ne jemi të mpirë dhe nuk ndjejmë më dhimbjen tonë le pastaj të tjetrit.

    Këta individë (sigurisht që ka edhe të tjerë) nuk janë thjesht emra; janë simbol i indiferencës dhe mungesës se kurajos për të ngritur zërin ndaj së keqes.

    Ata nuk zgjodhën të largoheshin, por të shërbenin. 

    Nëse nuk do të kishim heshtur a do të kishte për ta shpërfillje, përbuzje dhe akuza?

    Nëse do të kishim protestuar për ta ndoshta do të kishim tharë moçalin ku heronjtë zhduken dhe nostalgjia kthehet në dekor për indiferencën tone gjenetike që aktori njohur Mehdi Malkaj e sintetizoi në pyetjen: “e ç’më duhet mua”?

    “Gjarperi që nuk më kafshon mua paste jetën e gjatë”. Apo si Shvejku “e ç’më duhet mua se ç’bëj unë?”

    Bëjmë shumë mirë që flasim për  ata që ikin, por gjynah që nuk ngremë zërin edhe për ata që nuk e kanë zërin e bukur për të kënduar.

  • Nga Andi BUSHATI – Rënia e butë e Erion Veliajt

    Ndërkohë që karriera politike e Erion Veliajt po rrokulliset në mënyrë të pakthyeshme, duket sikur drejtësia po gjurmon një shteg të hollë ku edhe nëse goditet personi, të lëndohet sa më pak partia dhe udhëheqësi që e lartësoi atë. Ky do të qe një konkluzion i shpejtë për këdo që ka lexuar vendimin e gjykatës, për kontrollin e banesës së kryebashkiakut dhe njërëzve të tij të afërm.

    Efekti i asaj që po ndodh është krejt i ndryshëm nga realiteti. Po ta shohësh në sipërfaqe duket sikur u bë nami. Erion Veliaj është zyrtari më i lartë në detyrë deri tani, ndaj të cilit ushtrohet kontroll banese. Ai po hetohet për korrupsion. Bashkëshortes dhe vëllait të tij i’a kaluan në sitë shtëpitë dhe zyrat. Prokurorët dyshojnë se ai dha familjarët e vet kanë marrë privilegje nga një ish trafikant, i dënuar më parë në Belgjikë, në këmbim të favoreve që u ka bërë kryebashkiaku.

    Këto dyshime edhe gjykata i ka konsideruar të arsyeshme, për sa kohë e ka lejuar SPAK-un të ushtrojë bastisje dhe të sekuestrojë paisjet elektronike që i nevojiteshin. Pra, në pamje të parë, duket sikur ky mund të serviret si një rast tipik për të ilustruar tezën e fundit të pandëshkueshmërisë.

    Për një kohë të gjatë Veliaj ka qenë njeriu më i rëndësishëm pas Ramës në PS, i etiketuar jo zyrtarisht si delfini i tij, i cili ka kryer të gjitha punët e pista të pushtetit, duke filluar nga rekrutimi i aktorëve protestues tek teatri, shuarja e ptotestave tek unaza e re, apo 5 maji, deri tek kontrolli i rreptë i mediave të mëdha duke përdorur edhe buxhetet faraonike që kontrollonin kompanitë e të vëllait. “Prejka” e tij, duket sikur e çon marrëdhënien mes dy pushteteve në një stad të ri, ta patestuar më parë. Ajo i jep shanc, të gjithë idhtarëve të reformës në drejtësi, të çirren me gojën plot, se sitemi po funksionon dhe se nuk ka më të paprekshëm. Ndryshe nga një vit më parë sot askush nuk do të habitej nëse Veliaj do të kishte atë fat që nuk i urohet askujt.

    Por, kam frikë se ky është vetëm një efekt iluziv, i kuruar shkëlqyshëm. I shikuar nga këndi i arritjes tek dikush që dukej deri dje se qëndronte mbi ligjin, kjo histori u jep të drejtë besimtarëve të punës së SPAK dhe GJKKO-së. Por nga një optikë tjetër, gjërat nuk janë kaq rozë. Nëse çështjen e shtrojmë ndryshe, pra nëse pyesim se a përputhet kapja në falagrancë e Veliajt, për një korrupsion individual, me perceptimin publik për rolin që ai ka pasur tek inceneratori inekzistent i Tiranës apo tek Firma 5D që kishte shpërndarë metastazat në gjithë institucionin e drejtuar prej tij, përgjigjja do të jetë krejt e ndryshme.

    Natyrisht në këtë pikë, argumentat e atyre që justifikohen se drejtësia e ka të pamundur të vërtetojë me fakte perceptimet publike, se puna e saj është të gjurmojë provat dhe jo përshtypjet, se edhe Al Caponen e dënuan për fshehje taksash, kanë një bazë logjike. Por në rastin tonë tendenca për t’u marrrë me pesonin e korruptuar si alibi për të fshehur korruptimin e sistemit, po kthehet në praktikë pune. Sot për djegësit e Elbasanit, Fierit dhe atë të munguar të Tiranës drejtësia ka zbuluar vetëm disa hajdutë të vegjël, që duket sikur njollosën një punë të mirë. Për koncesionet në shëndetësi është përdorur e njëjta logjikë, aq sa edhe ish ministri u burgos për abuzim me fatura restoranti, për mos e çuar çështjen më lart.

    Fabula po përsëritet edhe me Veliajn. Deri tani ai dyshohet si një keqbërës i rëndomtë, që ka përfituar nga një ish trafikant, të cilit i ka bërë favore përmes fuqisë së tij si kryebashkiak, por jo për sistemin e gllabërimit të fondeve nga drejtorët i institucionit që përdoreshin më pas për të blerë zgjedhjet. As për milionat e inceneratorëve që i kalonin deputetët nga opozita tek partia në pushtet dhe që shndërruan në leckë TV-të kombëtare.

    Të gjitha këto raste të bëjnë të dyshosh se drejtësia e re ka mandat të arrijë tek persona të ndëshkueshëm, por pa guxuar të prekë një sistem të pandëshkueshëm. Prandaj ajo merret me “krimet” personale të individit pa e parë atë si ingranazhin e një mekanizmi të programuar për të vjedhur. Kjo pamje e përgjithshme ngre pikpyetje edhe për rastin Veliaj. Mos kemi të bëjmë edhe këtu me një drejtësi me llogari? Me një pazar të negociuar? Me një rënie të butë, që edhe nëse përfundon aty ku s’thuhet, Erioni ta dëmtojë sa më pak partinë dhe shokët që do të vijojnë po njësoj misionin për të cilin u përdor ai?

    Eshtë ende shpejt që këto dilema të marrin një përgjigje përfundimtare. Kjo ndoshta do të kërkojë kohë. Por deri tani shenjat janë që njeriu më i rëndësishëm pas Ramës në PS të paguajë individualisht dhe jo si pjesë e organizatës ku bënte pjesë.

  • Franco Baresi dhe 81 ditët e tij te Fulham si Drejtor Teknik

    Franco Baresi dhe 81 ditët e tij te Fulham si Drejtor Teknik

    Pas 30 vjetësh, më 23 maj 2002 Franco Baresi largohet nga Milani duke u dakorduar me Fulhamin: punoi si drejtor teknik për Al Fayed, një punë që zgjati vetëm 81 ditë

    Emri i Franco Baresi është i lidhur fort me historinë e Milanit. Të gjithë tifozët, kuqezinj apo jo, madje edhe fare të rinjtë që nuk e kanë parë të luajë, sigurisht e dinë rëndësinë e tij në ekipin që ka fituar gjithçka në Evropë dhe në botë. Ekip i të cilit sot është zëvendëspresident nderi.

    Sidoqoftë, pakkush ndoshta e di mend që ‘Kaiser Franz’, pasi i vari këpucët e tij klasike në gozhdë, në një moment të jetës së tij ka dashur të kishte edhe një eksperiencë menaxheriale, duke pranuar propozimin e Fulham dhe duke u transefuar në Premier League. Kjo aventurë e re, e ndërmarrë nga ish-mbrojtësi me shumë entuziazëm, do të përfundojë pas vetëm 81 ditësh për shkak të mosmarrëveshjeve të ashpra me trajnerin Jean Tigana.

    Baresi e pati lënë futbollin e luajtur më 1 qershor 1997 në moshën 37 vjeçe. Ndeshja e tij e fundit ishte humbja në shtëpi e rossonerëve kundër Cagliarit të Mazzones për 0-1. Dhe ndodhi që pikërisht në lamtumirën e tij, Milani e hoqi nga përdorimi fanellën me numër 6, të cilën ai e pati veshur përgjatë një karriere 20-vjeçare. Më 28 tetor të të njëjtit vit ndeshja e lamtumirës u luajt edhe ndeshja e lamtumirës në San Siro, të Meazzas.

    Lënë mënjanë rolin e futbollistit dhe liderit në fushë, ku me Milanin pati fituar 6 Skudeto, 3 Kupa Kampionësh, 2 Kupa Ndërkontinentale, 3 Super Kupa Evropiane dhe 4 Super Kupa Italiane, Franco ulet në tavolinë si drejtues. Mirëpo eksperienca në këtë fushë nuk e entuziazmon, do të preferonte të kishte një rol më në rresht të parë në procesin vendimmarrës. Kështu pranon propozimin e Fulham të pronarit super të pasur egjiptian Mohamed Al Fayed, i cili brenda katër vjetëve e ka sjellë skuadrën e tij nga Divizioni i Tretë sërish në Premier League, ku nuk luante që 1968 e largët.

    “Si drejtues i dhashë Milanit atë që munda, – do t’i deklaronte ai “La Gazzetta dello Sport”- në respekt të roleve që më ishin caktuar. Sektori im rinor fitoi dy turne Viareggio, të cilat janë Botërore rinore dhe humbëm një Scudetto me Primaverën në finale. Me pak fjalë, të rinjtë e Milanit ishte në të njëjtin nivel me Skuadrën e Parë”.

    Negociator me legjendën e rossonerëve është Moody Al Fayed, nipi i Mohamed. Kështu, ish-mbrojtësi, më 23 maj 2002 lë postin e zëvendëspresidentit dhe Milanin pas pothuajse 30 vjetësh qëndrimi në klub dhe më 1 qershor 2002 firmos një kontratë një vjeçare dhe nis zyrtarisht të punojë në aventurën e tij të re të përtejoqeanit. I ofrohet një rol i ri dhe inovativ në organigramën e klubit, ai i ‘Director of Football’, që do të thotë ‘Drejtor i Futbollit’, një lloj Drejtori Teknik me detyra që variojnë nga vëzhgimi i futbollistëve, te këshillat për blerjet e ardhshme, por edhe të mësimdhënies dhe zhvillimit të ekipit të femrave.

    “Presidenti Al Fayed – zbulon – më huazoi një nga apartamentet e tij. Me pamje nga Hyde Park. Një margaritar. Stadiumi i stërvitjes nuk është larg”. 

    Mohammed Al Fayed, Fulham

    Arsyet për të bërë mirë janë shumë të larta, dhe Barezi nuk i fsheh.

    “Pas gati tridhjetë vjetësh po ia nis nga e para. Gjendja ime shpirtërore? Jam pak i shqetësuar dhe shumë kurioz. Në valixhe kam më shumë libra anglishteje sesa rroba. Duhet ta mësoj gjuhën shpejt. Por është një betejë. Prej gjashtë muajsh kam marrë rolin e studentit, kam një mësues që më shoqëron hap pas hapi, por përmirësimet janë të ngadalta. Ishte më lehtë të fitoja një Scudetto ose një Kupë Kampionesh”, do të deklaronte për ‘La Gazzetta dello Sport’.

    Pa folur për ambjentimin me vendin e ri, Baresit shpejt iu desh t’i bënte llogaritë me ndërhyrjen në vendimet e trajnerit Jean Tigana, si dhe me shtypin britanik, jo shumë të butë ndaj tij dhe gjithmonë gati për të nxjerrë në pah kontrastet që krijohen brenda klubit londine. Sidoqoftë, ish-mbrojtësi zhytet në rolin e tij të ri dhe i vë vetes një qëllim: të eksportojë modelin Milan te Fulhami.

    “Fulham është një klub i vogël, por i shëndetshëm. Mund t’i krahasoj me Atalantn. I shpjegova presidentit që, për të marrë rezultate, nevojitet planifikim. Në gjithçka. Nga miqësoret, te udhëtimet, nga sektori i të rinjve në një projekt taktik. Më pëkqente të sillja te Fulhami stilin Milan. Një stil që është sinonim i suksesit. Edhe Berlusconi më tha që do të vinte të na shihte. Licencë trajneri? Për mua mund të jetë diçka më shumë”.

    Skuadra londineze ka tashmë elemente të vlefshme brenda saj: në skuadër bëjnë pjesë, ndër të tjerët, portieri Van der Saar, mbrojtësi irlandez Finnan, skocezi John Collins, francezi i talentuar Malbranque dhe sulmuesit Louis Saha dhe Luis Boa Morte. Baresi, që donte me vete Filippo Gallin si konsulent personal, mendon se skuadra mund të përforcohet me shartime me kosto të ulët të disa lojtarëve me përvojë, mundësisht futbollistë italianë dhe disa perspektivave të reja.

    Antonio Benciano, Parma

    Kështu, në fund të korrikut i bën një ofertë mikut të tij të madh Alessandro Costacurta, aso kohe pa kontratë, punon për marrjen e lojtarit tjetër të lirë Antonio Beniglione dhe për blerjet e Antonino Asta nga Torino dhe Angelo Di Livio nga Fiorentina, si dhe disa të rinj me perspektivë.

    “Ndërkohë, kemi vënë nën kontratët Beneventon. – do të rrëfejë besimplotë për ‘La Gazzetta dello Sport’ – Eksperienca e tij mund të jetë e dobishme. Pastaj, do të doja të sillja në Londër disa të rinj. Talente si Maccarone, por që, i cili do do të shkojë në Middlesbrough”.

    Por, pas asaj të Costacurtës, i cili në fund nënshkroi një marrëveshje të re me Milanin, edhe ardhja e mbrojtësit klas ’68, i cili në gusht do të kishte mbushur 34 vjeç, dështon në momentin e fundit .

    “Pasi lojtari iu nënshtrua ekzaminimeve mjekësore, – bën të ditur një zëdhënës i Fulham – vendosëm të mos e teserojmë”.

    Në të vërtetë, ardhjen e nënkampionit të Botës USA 1994, e kishte bllokuar trejneri Jean Tigana i cili menjëherë e ndaloi operacionin sapo u kthye nga pushimet verore.

    “Asnjë lojtar nuk do të nerret pa miratimin e Tigana. – deklaronte një zëdhënës i francezit – I takon atij të zgjedhë skuadrën dhe lojtarët që do të angazhohen. Roli i Franco Baresi përfshin vetëm vëzhgimin dhe zgjedhjen e lojtarëve për t’ia propozuar Al Fayed”.

    Është në këtë moment që Baresi me siguri e kupton se qëndrimi i tij në Angli nuk do të kishte qenë i lehtë. Ish kapiteni i Milanit arrin të sjellë në mënyrë të pavarur te Fulham vetëm qendërsulmuesin argjentinas Facundo Sava, i blerë për 2 milion stërlina (pak më pak se 2.5 milion euro).

    Për pjesën tjetër, propozimet e tij hidhen poshtë nga Tigana, por legjenda e rossonerëve nuk tërhiqet, përgënjeshtron problemet brenda klubit dhe përpiqet të gjejë objektiva të rinj të merkatos që bëjnë për Fulhamin. Ndërkohë, londinezët marrin pjesë në Kupën Intertoto me objektiv kualifikimin për në Kupën UEFA .

    “Te Fulham komandon Al Fayed. – siguron ‘Kaiser Franz’ në fillim të gushtit – Është ai që më ofroi mundësinë për të pasur një eksperiencë të nivelit të lartë në Angli. Kush e bën skuadrën? Gazetat angleze kanë një mënyrë të çuditshme për t’i treguar gjërat, por nuk ka konflikte. Unë jam këshilltari i presidentit, bashkëpunoj me Tigana, i cili mbetet në të gjitha efektet përgjegjësi teknik i drejtimit të ekipit. Është ai që vendos kë të blejë e kë të shesë dhe si ta nxjerrë në fushë Fulhamin”.

    Junichi Inamoto – Japoni – Fulham

    Sidoqoftë, Baresi arrin të marrë hua Pierre Wome nga Bolonja, mbrojtësin Djetou, hua nga Parma dhe japonezin Inamoto, edhe atë përkohësisht nga Gamba Osaka.

    “Unë po mësoj të lëviz në realitetin e futbollit anglez, ditë pas dite. – shpjegon – Por në bazë të përvojës sime marr pjesë konkretisht në menaxhimin e klubit, në dialog të vazhdueshëm me presidentin, Tigana dhe lojtarët. Mund të propozoj lojtarë, pastaj e vlerësojmë së bashku si të veprojmë. Fulham, vitet e fundit, ka shpenzuar shumë për të arritur në Premier League dhe të qëndrojë aty. Tani do që të shpenzojë pak, dhe nuk është e lehtë të gjesh elementë të nivelit të lartë me kosto të ulët”.

    “Inamoto, Djetou dhe Wome janë goditje të mira, – beson ai – të marra duke ndjekur politikën e huazimeve dhe lojtarëve të lirë”.

    Fulham në të vërtetë i kërkon Baresi të zgjedhë mes fiqve të tharë dhe edhe për një drejtues me përvojë si ai nuk është e lehtë. Pastaj, edhe mungesa e një buxheti të përshtatshëm, vetëm sa shton mosmarrëveshjet me Tigana. Sidoqoftë, skuadra e nis mirë, duke arritur të fitojë finalen e Intertoto kundër Bolognës së Guidolinit.

    “Bologna na ofron një test shumë të rëndësishme. – thotë Baresi, para ndeshjes në transfertë – UEFA është një objektiv i madh për Fulham, por përparësia është një vit i mirë në Premier League. Pas vendit të 13 të sezonin e kaluar, Bologna do të mundësojë të verifikojmë gjendjen e Fulhamit për kampionatin që nis më 17 gusht”.

    Në përballjen e dyfishtë me bolonjezët që zhvillohet në gusht, është pikërisht japonezi Inamoto protagonisti i madh. Në Dall’Ara ai shënoi njërin nga 2 golat (tjetri u shënua nga francezi Legwinski) që i mundësoi londinezëve të barazojnë 2-2, në kthimin në Loftus Road (shtëpia e Fulham atë sezon, duke pasur parasysh problemet e qirasë të lidhura me impiantin Craven Cottage) shënon madje edhe një hat-trick, i cili i dha klubit të Al Fayed trofeun Intertoto dhe mbi të gjitha kualifikimin për Kupën UEFA 2002/03.

    Pavarësisht rezultateve pozitive të fillim sezonit, Tigana, i bezdisur nga popullariteti dhe pesha e Baresit në klub, bën presion me dorëheqje për t’ia lënë vendin ​​në stol ish-kapitenit të Milanit dhe, në sajë të mbështetjes së drejtuesve të vjetër dhe zyrtarëve të tjerë të Fulham, arrin të përfitojë zvogëlimin e rolit të Baresi në klub në një ‘këshilltar të thjeshtë të Al Fayed’ dhe kontratën e tij nga një vit në vetëm 6 muaj provë .

    Shumë për Kaiser Franzin, i cili, ndryshe nga francezi, ishte përpjekur të mos zbulohej asgjë nga tensionet e brendshme në klub. Baresi nuk gjeti miq në klubin londinez dhe pas një ‘komploti’ të vërtetë kundër tij, më 20 gusht 2002, vetëm 81 ditë pas ardhjes, ndërpret në mënyrë përfundimtare konsensuale  bashkëpunimin me Fulham.

    “Vendosa që do të ishte në interesin tim profesional, dhe edhe një rezultat i arsyeshëm për Fulham, që t’i jap fund lidhjes sonë të shkurtër,” shpjegon legjenda rossonere.

    “E kam dëshiruar Baresin sepse me imazhin e tij ndërkombëtar mund të kontaktonte çdo klub dhe të hapte për Fulham çdo perspektivë merkatoje. – replikon pas ndarjes Mohamed Al Fayed – Më pëlqejnë eksperimentet në biznes, por jo të gjitha eksperimentet ja arrijnë”.

    Pa Baresin në radhët e klubit, Fulham do të bjerë nga Premier League, duke mbyllur sezonin me një vend zhgënjyes të 14-të, ndërsa pas suksesit në Intertoto, aventura e londinezëve në Kupën UEFA do të përfundojë në raundin e tretë kundër Hertha Berlinit. Ndërsa legjenda rossonere do të kthehet te Milani për të mbuluar rolin e trajnerit të Primaverës, që kishte mbetur i lirë pas kalimit të Mauro Tassotti si zëvendës i Ancelottit, duke e lënë përfundimisht pas krahëve interludin e shkurtër dhe të pafat anglez.

    Artikulli është i përkthyer nga bashkëpunëtorë të jashtëm, për informacione dhe bashkëpunime kontaktoni me redaksinë