Blog

  • Aeroportet më të mëdha në Evropë: renditja dhe kuriozitete

    Aeroportet më të mëdha në Evropë: renditja dhe kuriozitete

    Cilat janë aeroportet më të mëdha ndërkombëtare të Evropës? Ja një renditje e dobishme për të kënaqur kuriozitetin tuaj!

    Aeroporti Roissy-Charles de Gaulle – Paris – Francë

    sipërfaqja: 32.38 km2
    numri i pasagjerëve më 2019: 76,150,007

    Aeroporti i parë i Francës është ai i Parisit, CDG për më të intimët! Prioritet për fluturimet ndërkombëtare karshi Orly-t. Është edhe aeroporti i 10-të më i madh në botë dhe aeroporti më i madh në Evropë për sa i përket sipërfaqes.

    Aeroporti Amsterdam-Schiphol – Holandë

    sipërfaqja: 27.87 km2
    numri i pasagjerëve më 2019: 71.707.144

    Aeroporti i Frankfurtit mbi Main – Gjermani

    sipërfaqja: 23 km2
    numri i pasagjerëve më 2019: 270.556.072

    Aeroporti Adolfo Suárez Madrid – Barajas – Spanjë

    sipërfaqja: 30.50 km2
    numri i pasagjerëve në 2019: 61.734.037

    Aeroporti i Madridit është më i rëndësishmi në Spanjë, pak para atij të Barcelonës.

    Aeroporti i Barcelonës – El Prat – Spanjë

    numri i pasagjerëve më 2019: 52.686.314

    Aeroporti i Stambollit – Turqi

    sipërfaqja: 76.6 km2
    numri i pasagjerëve në 2019: 52.578.008

    Aeroporti i Moskës – Sheremetyevo – Rusi

    numri i pasagjerëve më 2019: 49,438,545

    Aeroporti Franz-Josef-Strauß në Mynih, Bavari – Gjermani

    sipërfaqja: 15.6 km2
    numri i pasagjerëve më 2019: 47.941.348

    Aeroporti i Romës Leonard-de-Vinci Fiumicino – Itali

    sipërfaqja: 14.5 km2
    numri i pasagjerëve më 2019: 43.532.573

    Aeroporti Ndërkombëtar i Dublinit – Irlandë

    sipërfaqja: 11 km2
    numri i pasagjerëve në vitin 2019: 32.907.673

    Aeroporti i Parisit – Orly – Francë

    sipërfaqja: 15.3 km2
    numri i pasagjerëve më 2019: 31.853.049

    Aeroporti Orly është aeroporti i dytë francez dhe i pari për fluturimet e brendshme. Është gjithashtu edhe aeroporti me numrin më të madh të linjave ajrore low cost për të udhëtuar nëpër Evropë me 78 destinacione.

    Aeroporti Vjenës – Schwechat – Austri

    numri i pasagjerëve më 2019: 31.662.189

    Aeroporti i Zyrihut – Zvicër

    sipërfaqja: 800 hektarë
    numri i pasagjerëve më 2019: 31.507.692

    Aeroporti i Lisbonës Humberto Delgado – Portugali

    numri i pasagjerëve më 2019: 31,173,000

    Aeroporti i Kopenhagës – Danimarkë

    sipërfaqja: 1100 hektarë
    numri i pasagjerëve më 2019: 30.256.703

    Aeroporti i Palma de Mallorca – Spanjë

    sipërfaqja: 6.3 km2
    numri i pasagjerëve më 2019: 29.721.123

    Aeroporti Milans Malpensa – Itali

    sipërfaqja: 935 hektarë
    numri i pasagjerëve më 2019: 28.846.299

  • Nga Luçiano BOÇI – Gjylistani dhe Meloni

    Pak me vonesë por ja që dhe Meloni arriti ta kapë nën rreshta “lincimin” e supozuar të Gjylistanit tonë nga RAI 3.

    Vonesa e saj duket pak e çuditshme nën dritën e reaktivitetit të saj tipik.

    Ndoshta pragemisioni nr 2 i RAI-t, ose përgjërimi qafështrëngues i kahershëm i Gjylistanit.

    Dhe nuk e di pse më erdhi në mendje Saadiu i famshëm pers me veprat e tij “Gjylistani” e “Bostani” (nga persishtja “Trëndafilishtja” dhe “Pemishtja”) të përkthyer aq mjeshtërisht nga Buharaja, i cili kombinonte aq mirë mirësinë me ironinë, teksa shkruante vargjet e tij: Mos më shaj në humba mendjen/Se s’gjen hënë pa lëngatë/As dhe trëndafil pa gjemba/As dhe ditë pa një natë.

    Po nejse! Kohë interesash kjo e jona dhe jo thumbash e ngacmimesh nga larg.

    Është kohë çnjerëzore, madje nga ato me ngritje kampesh (pothuaj përqëndrimi) për njerëz që arratisen nga vendet e tyre për të gjetur pak liri në perëndimin e paegër, por të cilën ia rrethojnë gjembat e Trëndafilit shqiptar dhe gjethet kacavjerrëse të Bostanit ose pjeprit italian.

    Por dhe kohë e çuditshme me deklarata e qëndrime të çuditshme, ku sulmet e justifikimet nuk merren vesh nga vijnë e përse vijnë.

    Është dhe kohë e çmendur e mbushur me lajthitje interesash marramendëse sa të duash. Dhe lajthitjet janë si amok e dinamizohen në sistem zinxhir. Gjylistani kryeministër në shkarje e sipër telefonon drejtorin e RAI-t duke ngatërruar Reporter-in italian me atë shqiptar. Pas kësaj ia kërcet me një gjuhë të përdalë gazetarëve italianë dhe politikës, duke u ankuar se i kanë sulmuar me pa të drejtë Agaçin e tij dhe Melonin e tyre. Dhe kjo e ka revoltuar.

    Gati pas një jave, nën efektin e infektimit Meloni gjuan me bostan dhe ajo RAI-n. Tani jo me argumentat e Ramës, por sepse sipas saj ata kanë dashur të nxijnë e linçojnë figurën e përndritshme të Ramës.

    Hajde merre vesh tani se cilin apo cilën kishin në shenjestër gazetarët italianë?!! Trandafilishten apo Pemishten? Ramën apo Melonin?! Apo Don-in e Kryeministrisë.

    E të dy do thonë që enisionin nuk e kanë parë, por kanë lexuar përmbledhjen e servirur nga stafet.

    Në gjithë këtë zallamahi qarëse e sulmuese, askush nga këta nuk merret vesh.

    Ndërsa në kundërshti me këtë lajthitje politike me ngjyra orientale krejt arriviste me pak pudër emocionesh periferie, e vëteta e emisionit është aty, e pandryshuar dhe akuzuese:

    Shqipëria është një narko-diktaturë e pastër ku simbioza krim-politikë është e plotë dhe ndryshe nga Italia e dikurshme, ku mafia ndikonte vendimet ekonomike e politike, sot në Shqipëri është vetë mafia në pushtet dhe që ndikon vendimet politike dhe sundimin politik të një kaste me kostum politik.

    Shqipëria është një vend ku me koburen e sistemit të drejtësisë kërkohet të pushkatohet opozita dhe t’i jepet fund “tranzicionit” demokratik të gjatë shqiptar  që në fund fare të kemi një territor ku rrijnë mirë bashkë “ekzotizmi” i pasojave të një populli emigrantësh  me ekstremizmin çnjerëzor ndaj emigrantëve të një shteti tjetër.

    Deri në daljen e puntatës së dytë të Oktapodit të ri dokumentar Gjylistani dhe Bostani mund të gjejnë në vargjet “Trandafilishtes” e “Pemishtes” së Saadi-ut pak aromë ngushëlluese.

  • Ja kush janë aeroportet më absurdë dhe kuriozë në botë

    Ja kush janë aeroportet më absurdë dhe kuriozë në botë

    Për ndërtimin e një aeroporti, duhen plotësuar disa kërkesa të përcaktuara hapësinore dhe sigurie për ngritjen dhe uljen e avionëve. Megjithatë, ka vende në planet, karakteristikat e veçanta të të cilave kanë vënë në vështirësi serioze inxhinierët e ngarkuar për ndërtimin e tyre. Le t’i hedhim pra së bashku një sy disa prej aeroporteve më të çuditshëm në botë!

    Saint-Barthélemy, kolektiviteti përtejdetit francez, Karaibe

    Pista e uljes dhe ngritjes së aeroportit Saint-Barthélemy, në Karaibe, është mjaft e veçantë.

    Është i shtrirë mes një kodre dhe detit dhe është i gjatë vetëm 650 metra.

    Për këtë arsye, është i rezervuar vetëm për avionë të vegjël me një kapacitet maksimal prej dhjetë pasagjerësh.

    Bangkok, Tajlandë

    Ai i Bangkokut me sa duket nuk ka asgjë të ndryshme nga çdo aeroport tjetër normal.

    Megjithatë, po të shihet më nga afër, bie në sy një veçanti.

    Midis dy pistave kryesore gjendet një fushë golfi me tetëmbëdhjetë vrima ku pasagjerët mund të kalojnë kohën ndërsa presin fluturimin e tyre.

    Barra, Skoci

    Aeroporti gjendet në gjirin Traigh Mor, në arkipelagun Hebridean, në ishullin skocez Barra. Është një nga aeroportet e paktë në planet ku pista në të vërtetë është një plazh. Kështu, përveç kushteve të paqëndrueshme të motit, fluturimet i nënshtrohen edhe baticave, duke qenë se mund të ngrihen dhe ulen vetëm gjatë një batice të ulët.

    Changi, Singapor

    I konsideruar si një nga aeroportet më të mirë në botë,

    Changi mirëpret udhëtarët në një ekosistem të mrekullueshëm të gjelbër, të pajisur me kopshte, 100,000 gardhe,

    më shumë se 2,000 pemë dhe një ujëvarë spektakolare.

    Saint Martin, Antilet Hollandeze

    Aeroporti Ndërkombëtar Princess Juliana ndodhet në afërsi të një prej plazheve më idilike në ishullin e Saint Martin.

    Avionët kalojnë disa metra mbi rërën e bardhë, detin blu dhe… mbi kokat e plazhistëve!

    Stacioni McMurdo, Antarktidë

    Aeroporti i stacionit McMurdo në Antarktidë përdoret vetëm në pranverë pasi gjatë muajve intensivë dimërorë, stuhitë e shpeshta të dëborës dhe ngricat e bëjnë pothuajse të pamundur uljen dhe ngritjen e avionëve, ndërsa në verë është shkrirja e akullit që e pengon tranzitin.

    Gjibraltar

    Pista më e përdorur në aeroportin e Gjibraltarit (një territor këndejdetit i Mbretërisë së Bashkuar që ndodhet në Spanjën jugore) është i ndarë më dysh nga rruga kryesore, Winston Churchill Avenue. Prandaj, sa herë që një aeroplan duhet të përdorë pistën, autoritetet duhet të mbyllin rrugën për trafikun.

    Aeroporti i Gjibraltarit është shumë i vogël, ka pak fluturime dhe është në pronësi të Ministrisë së Mbrojtjes të Mbretërisë së Bashkuar. Përdoret vetëm nga Forcat Ajrore Mbretërore, kështu që rreziku i aksidenteve është më i ulët se në aeroportet e tjera.

    Funchal, ishulli Madeira, Portugali

    Arkipelagu i Madeira përbëhet nga tetë ishuj, më i madhi prej të cilëve, edhe ai quhet Madeira, është shtëpia e kryeqytetit të rajonit, Funchal. Këtu ndodhet edhe aeroporti i cili është lidhja kryesore midis kontinentit dhe ishujve.

    Konstruksioni i këtij aeroporti sfidon edhe pilotët më me përvojë, pasi pista e tij është ndërtuar mbi shtylla, paralelisht me detin dhe kodrat. Zona është vazhdimisht subjekt i turbulencave të erërave që vijnë nga deti.

    Kansai, Osaka, Japoni

    I konsideruar si një nga aeroportet më të sofistikuar në planet, Aeroporti Ndërkombëtar Kansai, në rajonin Osaka, është projektuar dhe ndërtuar në një ishull artificial prej 4 kilometra të gjatë dhe 2.6 kilometra të gjerë.

    Ideja e ndërtimit të një aeroporti të këtyre përmasave në mes të oqeanit lindi nga nevoja për të pasur një zonë të sheshtë, duke qenë se gjeografia e rajonit është kryesisht malore.

    Congonhas, Sao Paulo, Brazil

    Aeroporti Ndërkombëtar Congonhas, në Sao Paulo, konsiderohet i dyti më i trafikuari në Brazil. Sot ndodhet në qendër të qytetit, por në kohën e ndërtimit të tij, në vitet ’30, praktikisht nuk kishte asgjë rreth tij.

    Me kalimin e viteve, struktura urbane përreth objektit u bë gjithnjë e më e dendur, deri në atë pikë sa aeroporti nuk mund të zgjerohej më. Për këtë arsye, disa fluturime nisën të spostohen për në aeroportin Guarulhos.

    Macau, Kinë

    Territori i vogël i Macau, një ish-koloni portugeze, kishte probleme me akomodimin e avionëve të mëdhenj deri më 1995, kur u hap aeroporti ndërkombëtar. Pista ajrore, e gjatë mbi 3300 metra, u instalua mbi një territor ngjitur me ishullin Taipa.

    Courchevel, Francë

    Courchevel, një nga zonat më të njohura

    ku bëhet ski në Alpet franceze, ka një nga aeroportet më të rrezikshëm të planetit.

    Struktura është e gjatë vetëm 520 metra dhe ndodhet në një lartësi mbi 2000 metra.

    Lukla, Nepal

    Rruga kryesore e hyrjes në malin Everest për udhëtarët e huaj është Aeroporti Lukla, në Nepal. Objekti ka fituar famën se është shumë i rrezikshëm dhe për 20 vjet ishte pjesë e programit të History Channel si një nga aeroportet më të rrezikshme në botë.

    Pista e aeroportit është shumë e shkurtër dhe e ndërtuar në mënyrë të tillë që përfundon në një shkëmb prej gati 600 metrash. Nuk është për t’u çuditur që gjatë viteve kanë ndodhur disa aksidente. Për këtë arsye, Autoriteti i Aviacionit Civil të Nepalit ka vendosur standarde të larta për pilotët dhe procedura shumë të detajuara të ngritjes dhe uljes.

    Svalbard, Norvegji

    Aeroporti kryesor i arkipelagut Svalbard ndodhet midis Norvegjisë kontinentale dhe Polit të Veriut.

    Është aeroporti tregtar më verior në planet dhe ka fluturime të

    përditshmë për në qytetet e Oslo dhe Tromsø.

    Santos Dumont, Rio de Zhaneiro, Brazil

    Aeroporti Santos Dumont ndodhet në rajonin qendror të qytetit Rio de Janeiro, më saktë pranë Parkut Flamengo dhe Gjirit të Guanabara. Pistat e tij janë të shkurtra e nëse piloti bën qoftë edhe gabimin më të vogël avioni mund të përfundojë drejt e në ujë.

  • Armiku i Popullit

    Armiku i Popullit

    Në vitin 2017, prokuroria shqiptare kërkoi në Kuvendin e Shqipërisë arrestimin e Saimir Tahirit, deputet socialist, nën akuzën e trafikut ndërkombëtar të drogës. Miqtë dhe kushërinjtë e tij ishin arrestuar në Itali nën akuzën e trafikimit të tonelatave me drogë nga Shqipëria për në brigjet italiane.

    Rama, i cili e mbrojti Tahirin dhe vuri bandën e tij mediatike për të sulmuar prokurorët si komplotistë të organizuar nga opozita, shpalli në atë rast gazetarët si “rrezik publik”. Turmat e militantëve sulmuan verbalisht në rrugë gazetarët që po i bënin pyetje Tahirit, njëra prej tyre bëri thirrje që një gazetare “të kapej për zhelesh”.

    Kushdo që ka lexuar dramën Armiku i Popullit nga Henrik Ibsen, sjellë për herë të parë në shqip nga Fan Noli që në Luftën e Dytë Botërore, nuk ka se si të mos e bënte lidhjen. Për këdo që nuk e ka lexuar, drama flet për një personazh që thotë të vërtetën, një e vërtetë që nuk i pëlqen shumëkujt në qytet dhe që për rrjedhojë personazhi bëhet Armik i Popullit. Sipas Ramës, fakti që gazetarët po bënin punën e vet duke raportuar mbi lidhjet e krimit me qeverinë e tij, bënte që ata automatikisht të ishin “rrezik publik” sepse, siç tha ai, ata po e “bënin miletin lëmsh”.

    Rama përdori së fundmi të njëjtën fabul, por kësaj here në një nivel më grotesk.

    Rama tha: “Shqipëria në këtë rast është goditur me duart e italianëve, por me mallin e dhënë nga shqiptarët këtu në Tiranë. Janë po ata shqiptarë të cilët, sa herë që u jepet mundësia që të hedhin baltë mbi Shqipërinë në çdo hapësirë që krijohet kudo në botë, e bëjnë me paskrupullsinë dhe me një ndjenjë armiqësie ndaj vendit, e cila projektohet për shkak të armiqësisë ndaj meje dhe ndaj qeverisë.”

    Me pak fjalë, kushdo që raporton për kontaktet e panumërta të qeverisë së tij dhe të politikës shqiptare më gjerësisht me elementë kriminalë, sipas Ramës, është, jo vetëm armik i tij, por edhe armik i Shqipërisë. Në mënyrë shumë të pavend, ai tashmë e identifikon veten me vendin. Nëse shan Ramën, shan Shqipërinë dhe nëse shan Shqipërinë, shan Ramën.

    Rama po i referohej në këtë rast një emisioni investigativ italian, i cili, ndërsa fliste për marrëveshjen Rama-Meloni për kamp refugjatësh në Shqipëri, nuk u përmbajt pa bërë një panoramë të gjerë të lidhjeve të “qeverisë Rama” me krimin, duke përfshirë historinë e Saimir Tahirit apo historinë e vjetër tashmë të ish-gjeneralit italian Fabrizio Lisi, i cili dihet gjerësisht se ka marrë përmes një fondacioni, një parcelë toke dhuratë nga Artur Shehu, një figurë e përfolur si një eksponent i krimit të organizuar, marrëdhëniet e së cilit sollën edhe rrëzimin edhe të disa zyrtarëve të drejtësisë në procesin e vetingut.

    Mes të tjerash, emisioni përmend si tregues të lidhjes së qeverisë me krimin edhe faktin që Sekretari i Përgjithshëm i Këshillit të Ministrave, Engjëll Agaçi, ka bërë karrierë si avokat penalist në Itali.

    Marrë më vete, secili prej fakteve të përmbledhura në emision duket pa lidhje. Marrëveshja mes dy qeverive për refugjatët, sado e shëmtuar që të jetë, nuk ka ndonjë lidhje të drejtpërdrejtë me historinë e kushërinjve dhe shokëve trafikantë të Saimir Tahirit dhe ish-oficerin e policisë, Dritan Zagani, i cili u arratis nga Shqipëria për të kërkuar mbrojtje politike në Zvicër për shkak se kishte vënë në dukje faktin që Tahiri i jepte makinën e tij kushërinjve që të qarkullonin lirshëm dhe pa telashe me policinë.

    Dhe Rama me të drejtë thotë se puna e Agaçit si avokat nuk ka lidhje me punën e tij si Sekretar i Përgjithshëm dhe as me marrëveshjen për kampin e refugjatëve. Por problemi është se media në botë, ndryshe nga sa pretendon Rama, ka një të drejtë ekskluzive të shohë lidhje aty ku të tjerët mund të mos i shohin. Dhe Gjykata Evropiane e të Drejtave të Njeriut ka dhënë sakaq një vendim në të cilin sqarohet në mënyrë shterruese e drejta e gazetarit për t’i renditur faktet si ai e sheh të arsyeshme, pavarësisht nëse kjo renditje i pëlqen apo jo dikujt. Dhe thelbi i emisionit të Rai 3 duket se ishte për t’u thënë italianëve: shikoni se kush është partneri i Melonit në Shqipëri, një qeveri e lidhur kokë e këmbë me strukturat kriminale.

    Për këtë Rama e ka të vështirë të gjejë çfarëdolloj justifikimi. Ai mund të gjejë argumente të logjikshme për secilën nga elementët, por jo për historinë e përgjithshme. Ai ishte personi që futi në parlament Arben Ndokën, një njeri i dënuar për trafik qeniesh njerëzore. Dhe po ai kontribuoi fort për të futur në parlament Mark Frrokun, (dhe Frroku nga ana e tij e ndihmoi të fitonte postin e kryeministrit). Rama është personi që mbrojti Saimir Tahirin, ndërsa ai përballej me akuzat se e ktheu Shqipërinë në një parajsë për trafikantët e drogës, truprojat e së cilit janë ndërkohë të dënuar për trafik droge. Dhe Rama është ai që, sipas Departamentit Amerikan të Thesarit, i ka dhënë një grupi të strukturuar kriminal me bazë në Elbasan akses në qeverisjen e vendit, e ka lejuar të emërojë drejtorë në Tiranë dhe Elbasan në këmbim të votave.

    Pa folur këtu për dosjen 184 të zgjedhjeve në Dibër apo dosjen 339 të zgjedhjeve në Shijak e në Durrës dhe pa mbërritur te lista e gjatë e zyrtarëve të shtetit të kapur në korrupsion. Apo për historinë e Met Dafllakut, personit që u kap me të dhënat personale të qytetarëve, ndërsa bënte funksionin e patronazhistit socialist dhe kishte paksa të shkuar kriminale.

    Rama mund të bëjë të paditurin për secilin nga incidentet e shumta, si në lidhje me krimin ashtu edhe në lidhje me korrupsionin. Ai p.sh., mund të thotë se nuk ka logjikë t’i kërkohet llogari për korrupsionin e Lefter Kokës, të Arben Ahmetajt apo, larg qoftë, të drejtorëve të Bashkisë së Tiranës. Por po kështu, gjithkush, vendës apo i huaj, mund të bëjë këtë pyetjen tjetër: a ka pasur ndonjë rast, në të cilin Rama, nga pozicioni i kryeministrit, ka vënë re diçka që nuk shkon me bashkëpunëtorët e tij? A ka ndonjë provë që ai ka mbajtur larg ndokënd të dënuar për krime të neveritshme, si trafiku i qenieve njerëzore? A ka ndonjë rast kur ai ka vërejtur se ndonjë drejtor apo ndonjë ministër ka vjedhur paratë e taksapaguesve dhe i ka futur në xhepin e vet? Me një fjalë, a ka Rama ndërgjegjen qytetare për të luftuar krimin dhe korrupsionin kur ai e vëren, pavarësisht se sa rrallë mund të ndodhë kjo? Përgjigjja, për të gjitha këto pyetje, është “jo”! Për aq sa dihet publikisht, asnjë zyrtar nuk është dyshuar për korrupsion nga Rama, asnjë tender nuk është dyshuar për manipulim nga vetë ai.

    Në këtë linjë të gjatë të marrëdhënieve të qeverisë së tij me elementë kriminalë, fakti që pozicioni i Sekretarit të Përgjithshëm të Këshillit të Ministrave, një pozicion që ligjërisht është i rezervuar për zyrtarët që kanë bërë karrierë brenda administratës publike, i jepet një avokati që nuk ka pasur një karrierë të mëparshme në administratë publike, nuk është më pa lidhje.

    Gjithsesi, ana që të bën për të qeshur është argumenti patriotik i Ramës se pse shqiptarët nuk duhet të thonë të vërtetën për qeverinë e tij. Është një argument që përmendi, në mënyrë po kaq qesharake, dikur edhe Erion Veliaj. Sipas këtyre të dyve, “duhet një pakt që të mos e shajmë vendin para të huajve”. Me “vendin”, nënkuptohet Rama dhe Veliaj. Sipas kësaj logjike, këto problemet e lidhjes së krimit me politikën dhe korrupsionit masiv, janë çështje mosmarrëveshjesh të brendshme, të cilat, ne shqiptarët, duhet t’i mbajmë për vete. Është një argument qesharak, që thuhet se e ka dhënë për herë të parë Faik Konica.

    Rama shkon më tutje në këtë drejtim. Ai e konsideron veten si agjent i progresit. Ai tha: “Këta shqiptarë bartës të atij mallkimi që ka Shqipëria që nga 1912-a, kur kanë qenë shqiptarët ata që kanë qenë armiqtë më të mëdhenj të çdo përpjekjeje për progres këtu në Shqipëri, për shkak, o pushteti, o inatesh o mllefesh, o oooo por kurrë për shkaqe realisht të respektueshme dhe të justifikueshme.”

    Me një fjalë, nëse tregon të vërtetën, kjo të bën automatikisht, jo vetëm armik të popullit, por të bën edhe një armik të “progresit”. Vetëm se progresi është çështje konvencionesh. Vendosja e trafikantëve të qenieve njerëzore në pozicione pushteti, sipas opinionit të shumë njerëzve, nuk hyn në kategorinë e progresit. Dhe si për të treguar shkallën e tij të progresit, ai kaloi në homofobi të nënkuptuar të enjten, kur etiketoi Gazmend Bardhin si “jo burrë” dhe “çingije”.

    “S’duhet të jetë burrë se s’ka mundësi, është thjesht çingije që ngre dorën duke kërcyer prehër më prehër sikur ka gur për të hedhur,” tha Rama.

    Bardhi është shënjestruar edhe nga Sali Berisha, më herët, kur të dy ishin në marrëdhënie jo të mira, ndërsa vetë Rama ka qenë ankuar me shumë të drejtë për sulme të kësaj natyre që ai vetë ka marrë nga Berisha.

    Duke qenë se jemi në shekullin e njëzet e një, dhe, duke qenë se Rama, ndryshe nga Berisha, pretendon se udhëheq një forcë progresiste, ai së paku nuk duhet të përdorë një gjuhë të tillë. Dhe për momentin nuk duket se Rama ka ndonjë mënyrë më të mirë për të demonstruar progresivllëkun e tij se sa të na kursejë komente të tilla prapanike. Por dukshëm, një politikan që bie në një nivel të tillë, nuk ka më asgjë të vlefshme për të thënë.

    P.s.

    Meqë jemi te Ibseni, mund të nxjerrim nga drama e tij nja dy fjali në lidhje me temën:

    “Nuk duhet të veshësh kurrë pantallonat e tua më të mira kur ke dalë të luftosh për lirinë dhe të vërtetën.”

    “Një parti është si makinë mishi; ajo grin gjithëfarëlloj kokash bashkë për t’i futur në të njëjtën salsiçe”.

    “Më e keqja është që, nga njëri cep në cepin tjetër të këtij vendi, çdo njeri është skllav i partisë së tij.”

  • Nga Agim XHAFKA – ‘Edvin, paç shëndet se burg i gjatë të pret’

    Nuk është fjala për akuzën e Kontrollit të Lartë të Shtetit për dëmin 1 miliard euro në vit që kjo qeveri i shkakton Shqipërisë. Se po bëhen 12 vite që këtë institucion, Rilindja nuk e pjerdh fare. As për shpenzimet marramendëse të kryeministrit që sillet me lekët e buxhetit si një shah i fushave naftëmbajtëse që burojnë të ardhura. Nuk e kemi fjalën as për lumin e tenderave me çmime stratosferike. Që janë për Guinness kostot e autostradave p.sh. Ej, kapëm si shtet 24 milionë euro/km. Jo që nuk na afrohet kush, por gjithë shtetet për rreth e më gjerë na shohin me “zili”. Edhe në ëndrrat e tyre më të guximshme nuk u afrohet ky çmim. Po i lemë mënjanë dhe vjedhjet e morisë së ministrave, drejtorëve, aparatçikëve. Ka hyrë në administratë si metodologji, vidhni, por mos lini shumë gjurmë. E prapë them se nuk e kam fjalën për kaq e kaq grabitje. Këto Rama i quan dardha, kumbulla e mollë, që hahen pas kurrizit të tij. Pra ai që do kapet do shkapet në ca vite burg e pasurinë do e gëzojë. Askush nuk do e ngacmojë.

    Sot në republikë kanë ndodhur dy gjëma të mëdha që nesër do e çojnë në burg Ramën me dënimin jo një jetë, por disa. E ja cilat janë.

    1-Në shtetin tonë qeveria rilindase ka dëmtuar thelbin e sistemit. Ka zhdukur KONKURRENCËN. Buxheti harxhohet për miq e shokë, me tendera të paravendosur dhe me çmime të larta. As që bëhet fjalë të ketë garë,të ketë kursim fondesh e cilësi investimesh. Gropën konkurrencës ia bënë PPP-të dhe e varrosën ligjet e personalizuara.

    2-Në shtetin e këtyre 12 viteve, KUSHTETUTA është bërë si ato kanatieret me vrima që prodhonte Trikotazhi i Korçës. Ndreqen e shtohen nene që ndërtohen për të mbrojtur grabitjet dhe dëmet që duken ashiqare. Me qëllimin që nesër të deklarohet, vepruam sipas ligjeve.

    Shqipëria sot për sot ndodhet në një klimë sociale si ai i viteve ‘90. Me një varfëri të skajshme dhe me një grup që pasurohet në kurriz të mjerimit të dhimbshëm. Ndaj presioni vdekjeprurës i ekonomisë zbrazet tek eksodi masiv. Por jo për shumë kohë. Ka arritur gjendja në atë pikë që thuajse po ngelen veç moshat e treta në vend. E pas kësaj do nisë kërkesa e llogarisë. Do nisë të shfaqet pa frikë dhe me rebelizëm shqiptar. Se valvula nuk e duron më trysninë,do shpërthejë e do kërkojë së pari llogari. Llogari për abuzimet,për vjedhjet, grabitjet, zhvatjet, tjetërsimet, manipulimet. Një vargmal me fakte, me dëshmitarë. Një Nuremberg që do nisë me Ramën. Do nisë nga burimi i kësaj të keqeje dramatike që po tret buxhetin dhe pasurinë e vendit. Njerëzit nuk do jenë shumë kuriozë. Nuk do presin Bild apo RAI3 të mësojnë marifetet e marifetçinjve. Se i dinë në majë të gishtave gjithë faktet. Se provuan në kurriz të tyre keqen. Por ia vlen të luten. Çdo ditë e pa pushim të luten:

    -Edvin, paç shëndet! Paç shëndet se burg i gjatë të pret!

  • Nga Dardan MITROVICA – Gabriel García Márquez, gjeniu i përjetshëm i Aracataca-Macondo

    Nga Dardan MITROVICA – Gabriel García Márquez, gjeniu i përjetshëm i Aracataca-Macondo

    Gabriel García Márquez, i vdekur më 17 prill 2014, nuk ka vdekur. Hera herës kthehem dhe e shoh, dinak, duke më parë, me ata sy të qeshur sipër mustaqeve të mëdha. Paksa si personazhet e tij, që shpërthejnë dhe fundosen, për t’u rishfaqur sërish; që jetojnë edhe pas vdekjes, duke përmbushur fatin e tyre si “të ardhme të kaluara”. Paksa si e shkruara e tij që vijon si një fluks, në të cilin hyhet, humbitet (mjaft të mendosh mbi gjenealogjinë e familjes Buendìa) pa dalë kurrë më.

    García Márquez e mësoi artin e rrëfimit nga gjyshja, që fliste pa dallim me të gjallët dhe të vdekurit, që i dashuronte detajet deri sa humbiste nëpër gjarpërimet e tyre, që tregonte histori fantastike, magjike, absurde, duke infektuar kësisoj edhe nipin. I cili, në Njëqind vjet vetmi, i bën nderimet: Shkuam nga Mexico City në Acapulco me Opel-in tonë të vjetër, unë dhe Mercedes dhe dy fëmijët tanë, Rodrigo dhe Gonzalo. Dhe si një e goditur nga rrufeja, teksa po ngistja makinën, kuptova se si duhej ta tregoja historinë, madje, historitë që më ndiqnin prej të paktën dhjetë vjetësh… duhej t’i tregoja historitë ashtu siç i tregonte gjyshe Tranquilina.

    Lindi kështu real maravilloso i Gabriel García Márquez, ajo aftësi për të bërë që të bashkëjetonin realiteti me fantazinë, por jo në mënyrën e realizmit magjik (i ndërmarrë nga disa piktura metafizike të fillimit të Nëntëqindës, të luante mbi tjetërsimin dhe dikotominë): për Gabo-n, realiteti dhe fantazia ishin entitete të konturuara, ashtu si jeta dhe vdekja, ashtu si Aracataca (ku lindi më 6 mars 1927) dhe Macondo (vend imagjinar, por jo për këtë i pabesueshëm, ku është ambientuar kryevepra e tij).

    Macondo është një vend imagjinar, por njëkohësisht i paditshëm; në të vigjëlojnë rregullat preçize të realitetit. Pavarësisht se ka vendosur të ripërkufizojë hapësirën dhe kohën e tij, Macondo ja bashkangjit të vërtetën e tij asaj të pjesës tjetër të botës, aq sa duket më i vërtetë se gënjeshtrat epistemologjike të botës reale. Për këtë arsye Macondo është celebruar dhe dashur nga shumë fëmijë Gjashtëdhjetetetës, të goditur në zemër nga Njëqind vjet vetmi. Një roman aq i harlisur, liridashës, ekzotik, sa e transformoi vendin imagjinar në të cilin zhvillohet historia në një simbol dhe sinonim të jetës alternative, jo vetëm të mundshme, por reale.

    Por, Gabo nuk ka qen autori i vetëm një libri, qoftë ky kryevepër. Edhe pse jeta e tij u transformua thellësisht nga suksesi (më 1967) i Njëqind vjet vetmi (të cilin e nxorri pasi pati botuar pesë libra të tjerë, fillimisht të injoruar dhe më pas të ringjallur si  me magji, por mbi të gjitha arriti pas 18 muajsh vështirësish dhe mundimesh, i ulur në tavolinë ditë pas dite, duke sakrifikuar Opelin e tij të vjetër dhe tharësen e flokëve të së shoqes Mercedes për të përfunduar sipërmarrjen), García Márquez diti të ndryshojë stilin e tij, duke fituar lexuesit e rinj dhe duke skalitur libra, titujt e të cilëve janë bërë slogane: Vjeshta e patriarkut, Kronikë e një vdekjeje të paralajmëruar, Dashuria në kohën e kolerës, Gjenerali në labirintin e tij. Shprehje që ndër vite të gjithë, të paktën një herë në jetë, i kemi patur në gojë, në kontekste përditshmërie apo të kulturuara, aluzive apo ironike.

    Me forcën dhe sharmin e një imagjinate vazhdimisht të zhytur në realitet (nuk ka asnjë nga romanet e mia që të mos ketë bazë në reportazh, në realitet, do të thoshte ai) García Márquez na ka dhuruar legjenda, mite, histori që zakonisht shtjellohen ndën shekuj durimi dhe me ndihmën e shumë shkrimtarëve. I lindur në një vend të harruar dhe të mjeruar, Aracataca, në rajonin karaibik të Kolumbisë, është veshur famë ndërkombëtar-popullore. Presidentë, sipërmarrës, artistë, sportistë, madje edhe vetë Papa prisnin të kishin një takim me të, ta njihnin dhe ta dëgjonin. Është dashur dhe duartrokitur edhe nga ata që nuk ndanin pozicionet e tij politike: mik intim dhe i deklaruar i Fidel Kastros, simpatizant i regjimit të Chavez në Venezuelë, por edhe një kundërshtar i deklaruar i tregtarëve të drogës dhe të vdekjes së Kolumbisë së tij. I vlerësuar me Çmimin Nobel për Letërsinë më 1982, Gabo ka shpikur një stil, një mënyrë të mrekullueshme dhe tregimtare, jo aq i prirur për të ndjekur rrugët e të shkrit social dhe dokumentar (pavarësisht simpative të tij politike), i bindur nga ana tjetër se dhuna mund të mundet me utopi dhe me mit.

  • Nga Andi BUSHATI – Telefonata e Ramës, si thirrja e një kapo bande

    Skandali i shumfishtë i telenovelës mes Edi Ramës dhe televizionit publik italian, po shpërfaq në perëndim një anë të panjohur të kryeministrit tonë në marëdhëniet me mediat. Mënyra se si ai ka reaguar, telefonata arrogante që i ka bërë drejtuesit të RAI-t, përpjekja për të manipuluar opinionet e dy vendeve apo qoftë edhe vënia e vetes në linjën e parë të sulmit kundër programit investigativ “Report”, ka pataksur shumëkënd në Itali.

    Disa të zgjedhur të vendit fqinjë, senatorë apo deputetë të komisionit të mediave, kanë folur publikisht për këtë ndërhyrje brutale ndaj një enti publik.

    Edhe vetë autorët e emisionit vazhdojnë të deklarohen të tronditur nga sjellja e “nipit” që pavarësisht nga respekti për gjyshen e vet të ndierë, nuk e mirkuptojnë dot.

    Për të gjitha palët qasja e Edi Ramës është e denjë për një botë tjetër, që nuk ka lidhje me atë demokratike. Ajo është e papranueshme qoftë në formë edhe qoftë në përmbajtje.

    Le ti marrim me radhë…

    Në formë, asnjë kryeministër i një vendi normal, nuk e ngre telefonin të ndërhyjë te shefat, për punën e gazetarëve që veprojnë në liri dhe pavarësi të plotë. Natyrisht dhe në shtetet demokratike, yshtja për të ndikuar është e madhe. Por ajo bëhet në mënyra më të rafinuara, përmes personash të tretë, përmes kompanive apo kontakteve të “PR”, që nuk lënë gjurmë direkte dhe jo nga vetë personazhet kryesore politike. Pikërisht për këtë, telefonatën impulsive të Ramës, zv drejtori i RAI-t dhe autori i programit, Sigfrido Ranucci, e krahasoi me ato të ministrit të jashtëm të Putinit, Lavrov, gjatë një interviste me Armela Ferkon.

    Kjo tentativë sa arrogante aq dhe pasojë e instikteve të pa kontrolluara, është shokuese për cilindo që i njeh marëdhëniet e komplikuara mes medias dhe politikës. Të gjithë e dinë se jo më një qeveritar, por edhe një padron ndërmmarrjeje me më shumë se 20 apo 30 rogëtarë, ia lë këtë punë në dorë zyrës së tij të mardhënieve me publikun. Mungesa e skrupujve për ta kthyer sherrin në personal, është ose karakteristikë e diktatorëve të tipit Erdogan, ose më keq akoma, veti e bosëve mafiozë. Duke e kapur vetë telefonin, Edi Rama, zgjodhi të bëjë në gjaknxehtësi e sipër rolin e një kapobande.

    Komportimi i tij është atipik edhe në përmbajtje. Shumë gazetarë italianë i ka bërë të qeshin, mendësia autoktatike për të barazuar kritikën ndaj një grupi qeveritarësh, ose edhe ndaj vetë kryeministrit me sterrosjen e imazhit të shqiptarëve. Ata janë tallur me manipulimin foshnjor të Edi Ramës, për ta reduktuar autopsinë e një shteti të kriminalizuar, në debatin nëse iu dha apo jo mundësia Engjëll Agaçit për t’u përgjigjur. Ata kanë qeshur me akuzat për tendenciozitet dhe njëanshmëri, pasi janë rrefuzuar për intervista pikërisht nga njeriu që i anatemon sot.

    Po pse rëshkiti Edi Rama deri në këtë pikë? Pse cedoi ai,  qoftë duke e personalizuar mënyrën e komunikimit, apo qoftë duke i banalizuar alibitë që tentoi të ngrinte?

    Shpjegimi më i thjeshtë për këtë gjendet në batakun autokratik ku po vegjeton prej një dekade. Duke u sjellë si padroni real i shtypit në vend, duke paracaktuar vijën editoriale të TV ve kryesore, siç e dëshmuan edhe në rastin e emisionit “Report”, lajmet e Top Channel dhe Klan, duke vendosur temat tabu që nuk duhet të prekin emisionet politike të mbrëmjes, duke përjashtuar nga konferencat e shtypit gazetarë si Klevi Muka apo çuar për “riedukim” Ambrozia Metën, duke mbyllur Agon Channel apo duke shembur me tritol investimet e pronarit të News 24, ai e ka humbur sensin e realitetit. Ai kujton se mardhënia e një shtetari me median është raporti që ai ka vendosur me Vjollcën e Lori Kafes apo të bijën që e percepton politikën si Big Brother, me ish Sandrin e Saliut, apo me të njëjtin Karlo që e trajton prej kohësh si pronë 1 euroshe.

    Ambientimi me këtë perversitet, reflekset e kushtëzuara nga këto raporte të sëmura, e kanë bërë Ramën të mendojë se gjërat zgjidhen me një urdhër në telefon. Se mjafton të flasësh me shefin, të shpikësh alibi foshnjore dhe realiteti mer ngjyrat dhe format që do ti. Prandaj ai i ra celularit për të komunikuar personalisht me shefin e RAI–t. Prandaj ai i’u drejtua në italisht publikut të vendit fqinjë me përralla qesharake me gjyshen.

    Dhe në fakt këtu duhet gjetur një tjetër lajm brenda telenovelës mes kryeministrit tonë dhe entit publik italian. Kjo fabul tregon se Edi Ramës po i humbasin me shpejtësi receptotët e sjelljes në një mjedis demokratik. As dhe sa për sy e faqe, ai nuk i mbyt dot brenda vetes instiktet prej autokrati në raport me mediat. Pikërisht për këtë sjellja e tij prej kapobande i revoltoi shumë deputetë dhe gazetarë në brigjet përballë.

  • Nga Erion DASHO – Unë nuk jam krenar për Shqipërinë ‘tënde’, Borat!

    Nga Erion DASHO – Unë nuk jam krenar për Shqipërinë ‘tënde’, Borat!

    Borati lajmëroi për nisjen e një turi në diasporë nën sloganin “Krenar për Shqipërinë”. Sigurisht që çdo shqiptar, jo vetëm ne që kemi lindur e jemi rritur atje, por edhe fëmijët tanë që po rriten në emigracion, jemi krenarë për Shqipërinë.

    Por nuk jemi krenarë për Shqipërinë “tënde”, Borat! Dhe me Shqipërinë “tënde” unë nënkuptoj Shqipërinë që qeveris ti prej 11 vitesh. Nuk jemi krenarë sepse:

    》Është një Shqipëri ku vidhet, ku grabitet, ku gllabërohet çdo fond dhe çdo burim. Ato i jepen oligarkëve të tu, i jepen ortakëve të tu politikë, i jepen militantëve të tu.

    》Është një Shqipëri ku paguhen qindra milionë euro për incineratorë që nuk ekzistojnë.

    》Është një Shqipëri ku ti fal Sazanin, Palasën, Himarën, Valbonën, Portin e Durrësit, e çdo pasuri tjetër të vendit.

    》Është një Shqipëri ku ti bashkëqeveris me narkotrafikun, ku tre ministra të tu të brendshëm janë përfolur për bashkëpunim me trafikantët (njëri i dënuar) dhe ku vëllai yt dyshohet se ka përdorur të njëjtën makinë që transportonte trafikantë.

    》Është një Shqipëri ku është rivendosur diktatura; ku një lider i opozitës është në arrest e tjetri po përflitet për t’u arrestuar.

    》Është një Shqipëri ku ligjin e bëjnë patronazhistët dhe aktivistët e tu, këta spiunë të pështirë të shekullit të 21-të.

    》Është një Shqipëri nga e cila shqiptarët po ikin pa kthim, të cilën ti e ke shkretuar duke ja kthyer qytetet dhe fshatrat në fantazma.

    Ti mund të vish nesër në Athinë, Milano, Londër dhe Mynih për të takuar patronazhistët e tu të diasporës, por ti shqiptarët si unë e qindra mijëra kolegë e miq të tjerë nuk i takon dot.

    Nuk na takon dot se ti na dëbove nga Shqipëria! Nga ajo Shqipëri për të cilën kemi qënë, jemi dhe do të jemi gjithmonë krenarë! Po ama jo për Shqipërinë “tënde”, Borat!

    Nëse do të bësh një të mirë për Shqipërinë dhe shqiptarët, Borat, nise nga sot deri në prill të vitit 2025!

    Bëj zgjedhje të ndershme! Mos bli vota! Mos angazho spiunë!

    Garantoju votën shqiptarëve në diasporë! Mos bëj lojëra me ne!

    Braktis aleancën me oligarkinë dhe narkotrafikun!

    Çliroje SPAK-un dhe gjykatën! Mos i ndërse ato kundër opozitës!

    Ndiq shembullin maqedonas! Shko në zgjedhje me qeveri teknike!

    Dhe atëherë shqiptarët në Shqipëri dhe diasporë do të pranojnë çdo rezultat të zgjedhjeve dhe do të ndihen krenarë për vendin ku sundon demokracia, forca e ligjit dhe ndershmëria.

    Dhe ku fituesi i zgjedhjeve të ndershme do të mirëpritet në diasporë duke i hapur dyert me bujari…

  • Investigimi i RAI3, çfarë e tërboi Edi Ramën

    Investigimi i RAI3, çfarë e tërboi Edi Ramën

    Emisioni investigativ Report i RAI3, ka shërbyer si shkëndijë për të shpërthyer paranojën e Edi Ramës për një komplot të kurdisur kundër tij. i kapur në befasi nga faktet e renditura me profesionalizëm nga gazetarët italianë, që implikojnë familjarët dhe sekretarin e tij të përgjithshëm në kryeministri, por mbi të gjitha edhe korruptimin e zyrtarëve të lartë përtej Adriatikut në shërbim të propagandës së Tiranës, Rama lëshoi një sërë reagimesh nga më kaotiket që ka bërë ndonjëherë.

    Ndonëse investigimi vinte nga Italia, ai me mendjen dhe gojën e prishur, sulmoi si “kanal ujrash të zeza… tubacion jashtënxjerrjesh…”, Syri tv, që në fakt thjesht kishte përkthyer në shqip atë që kolegët italianë kishin thënë në italisht. Më pas, paranoja, se ky sulm nuk ishte vetëm vepër e italianëve dhe opozitës shqiptare, por dhe një komplot nga radhët e tij, u shfaq në një nga kaqolët e tij mediatikë, ku u hodh ideja e një tradhëtie nga oborri i mazhorancës. Dhe në fund, i torturuar nga fiksimet për të gjetur dorën që po hidhte gurë kundër tij, gjeti ngushëllim në shpjegimin se ai paskësh qenë viktimë e luftës politike të së majtës italiane ndaj kryeministres Meloni.

    Faktet dhe dokumentat e transmetuara në RAI3, nuk ishin të panjohura për publikun shqiptar. Pra ato nuk po dilnin në dritë për herë të parë. Që nga toka e personazhit kontrovers, Artur Shehu, që iu dhurua gjeneralit Italian me ndërmjetësinë e Agaçit e deri tek dyshimet për vëllain e kryeministrit si të përfshirë në një grup narkotrafikantësh, të gjitha ishin raportuar më parë nga gazetarë shqiptarë. Përse atëherë, investigimi i RAI provokoi paranojën dhe humbjen e qetësisë së Edi Ramës?

    Gjithçka mund të lidhet me frikën se investimi gjigand 10 vjeçar, për t’i përcjellë botës imazhin e një lideri modern, europian, drejtues i një vendi të vogël por me aftësi për të qenë i pranuar në tavolinën e më të mëdhenjve, pra i gjithë ky investim mund t’I hidhet në erë duke zbuluar fytyrën e vërtetë të një regjimi autokratik dhe të korruptuar. Madje aq të korruptuar sa mund të blejë edhe mbështetjen ndërkombëtare. Për pasojë rrënimi i figurës së tij në Shqipëri, do të pasohej edhe nga refuzimi perëndimor i një modeli të neveritshëm qeverisjeje.

    Edi Rama është munduar me fanatizëm dhe kosto të lartë që ta prezervojë iluzionin e liderit modern e vizionar tek ndërkombëtar. Aq i madh ka qenë ky mundim sa sot ai nuk arrin ta kuptojë e pranojë se një ditë mund t’i shkërrmoqet. Dhe paranoja, tipike e autokratëve në degradim të pushtetit të tyre, e udhëzon që sulmet ndaj tij nuk janë pasojë e skandaleve me të cilat bashkëqeveris, por e një komploti që po i kurdisin pas shpine.

    Historia e turpshme me korruptimin e zyrtarit të FBI, Charles Mcgonigal, që e legenosi në New York Times e Washington Post, shkrimet e mediave gjermane e franceze që flasin për një regjim të korruptuar që bën gjithçka për të siguruar mbështetje ndërkombëtare dhe së fundi investigimi i RAI3, po nxjerrin zbuluar se Edi Rama përdor copa Shqipërie e para shqiptarësh për të ndërtuar një imazh të rremë në perëndim.

    “Shqipëria e Edi Ramës, në rënie të lirë drejt oligarkisë dhe autokracisë”, ishte titulli i një shkrimi të së mirënjohurës franceze “Courrier des Balkans”. Për të ardhur tek analiza e një tjetër media prestigjoze po franceze, “Mediapart”, që vinte gishtin pikërisht në plagën që provokon sot paranojën e Edi Ramës. “Si autokrati Edi Rama u bë aleati më i mirë i perëndimorëve”. Dhe nëse ky artikull shihet sot në dritën e asaj që raportoi RAI3, kuptohet lehtë shpërthimi i kryeministrit shqiptar. Ja çfarë shkruante media franceze pikërisht për raportet e Ramës me Italinë:

    “Menjëherë pas ardhjes së tij në pushtet, drejtësia italiane tundte këmbanat e alarmit për shtimin e prodhimit të kanabisit në Shqipëri dhe eksportin masiv të tij drejt Italisë. Që atëherë, bashkëpunëtorëve të ngushtë të Edi Ramës u është prishur rehati nga drejtësia, duke filluar nga ish ministri i tij i Brendshëm, Saimir Tahiri, i fajësuar për trafik ndërkombëtar droge dhe i dënuar me tre vjet burg në shkurt të vitit 2022…

    … Për t’u bërë ballë dyshimeve të vazhdueshme të prokurorëve italianë të Antimafias, Edi Rama e di se asgjë nuk është më e rëndësishme se një miqësi solide me Romën. Kjo është arsyeja pse ai përpiqet të inskenojë afërsinë e tij me krerët e qeverisë italiane, që kur erdhi në krye të Shqipërisë”.

    Tani kuptohet qartë pse raportimi i RAI3 i dhemb kaq shumë Edi Ramës. Jo për faktet që këtu thuhen e zbulohen thuajse çdo ditë, por nga paranoja se një ditë i gjithë investimi i tij për “liderin global” mund të përfundojë në karikaturën e pavlerë të autokratit banal. Procesi i demontimit të udhëheqësit që e telefonojnë të mëdhenjtë e kësaj bote për t’i marrë mendim, ka nisur dhe, pafuqia për ta ndalur atë, ka sjellë çoroditjen e Edi Ramës.

    Ai e di se pas njollosjes në SHBA, pas raportimeve të mediave gjermane, franceze e italiane, një valë mediatike për të zbuluar Shqipërinë autokratike nuk mund ta ndalë vala e Shqipërisë turistike. Prandaj veprimet e tij janë kaotike dhe të pasigurta: Thërret gjyshen e ndjerë në ndihmë, kërcënon me padi gazetarët e huaj, çthurr gojën me gazetarët shqiptarë, i njehson sulmet ndaj tij si sulme ndaj imazhit të Shqipërisë, u jep mend italianëve se si duhet të jetë transmetuesi publik, u lutet ta lënë me kaq investigimin e tyre, mobilizon zarat e tij mediatikë për të ndikuar në opinion… Por nëse në Shqipëri ia del të mbulojë dështimin nëpërmjet servisit mediatik në dispozicion, me gazetarët e huaj e ndjen që është një mision i pamundur.

    Prandaj do ta shohim shpesh të shkruajë hartime si ai për RAI3, me shpresën se magjia ekzotike e liderit të një vendi të vogël por me aftësi për të drejtuar botën, do të magjepsë perëndimit aq sa të mos shohë degradimin. Por një ditë çdo magji e humb efeketin përballë realitetit, aq më tepër magjia e Edi Ramës që tenton të fshehë elefantin në një kuti atletesh adidas.

  • Nga Agron GJEKMARKAJ – DASH na vuri diagnozën, ilaçet dhe shërimin duhet t’i bëjmë vetë!

    Nga Agron GJEKMARKAJ – DASH na vuri diagnozën, ilaçet dhe shërimin duhet t’i bëjmë vetë!

    Raporti i DASH mbi Shqipërinë meriton të përgëzohet për të vërtetat që ai parashtron! Por konstatimi i tij është tejet i hidhur. Korrupsion në çdo nivel qeverisjeje është fraza kyçe. E thënë ndryshe kemi një qeveri dhe pushtet lokal të korruptuar. Ju mbyten hajdutet na thonë miqtë.

    Të gjitha sa po ndodhin në sytë e shqiptarëve janë, inceneratorët, sterilizimi, 5D-ja, TIMS e plot bëma.

    Një dekadencë politike dhe korruptive ka përfshirë qeverinë dhe administratën e Edi Rames. Ky zinxhir duhet këputur. Neper të përçohet veç korrupsion.

    Të vjedhësh është çështje gare, kush më shumë, kush më shpejt. Të gjitha problemet e ngritura nga opozita per shit-blerjen e votës, presionin, përdorimin e administratës, gjejnë aty  pasqyrim. Kapja dhe ndikimi qeveritar mbi to shqetësojnë DASH, pa mendoni sa shqetësojnë shoqërinë shqiptare të mbytur nga propaganda dhe transformimi i të vërtetës drejt gënjeshtrës.

    Çështjet e pavarësisë se gjykatave, ndikimi i mazhorancës mbi to janë një tjetër kambanë. Prej tre vitesh gjykata luan me fatin e opozitës duke dëmtuar thelbin e demokracisë në vend. Vula dhe simbolet e PD mbahen peng. Lidershipi i opozitës në vitin elektoral është i gjithi nën goditje a thua se drejtësia nuk mund t’i bënte verifikimet e veta kohë më parë, por veç pak muaj  nga zgjedhjet politike.

    Themeluesi i pluralizmit është izoluar në kundërshtim me Kushtetutën për t’i denatyruar natyrën pluralizmit, për ta shndërruar atë në fasadë, për të ç’aktivizuar opozitën në përballje.

    Drejëesia, që të meritojë besim, nuk mund të vazhdojë të na flasë me parulla, prova e saj e madhe është raporti me qeverinë. Ajo zë cironkat e qeverisë pasi dorëhiqen me urdhër dhe opozitës nuk i lë kusur gati ta asgjësojë.

    Edi Rama e bëri të qartë, e synon mandatin e katërt me “Spak  dhe turizmin”. Një qeveri, e cila ka fuqi magnetike për të mbledhur, joshur e promovuar të gjithë të korruptuarit e këtij vendi, i dorëzon me qejf disa toga drejtorësh që të krijojë iluzionin e drejtësisë dhe të ushqejë populizmin.

    Imazhi i vendit po errësohet nga skandalet, emisioni i RAI 3 është një tjetër provë. Djalli ka dalë nga shishja, atë s’e kontrollon më as Edi Rama. Populli mund t’i bëjë tërbiet të dy.

    Raporti i DASH dhe programi i RAI-it janë thjeshtë vetëm dy ngjarjet e fundit të dëshmisë sesi degradon një pushtet absolut në gji të Europes dhe në prehërin e ambasadorëve.

    Opozita është sot i vetmi institucion që funksionon si zë dhe shpresë e shoqërisë. Aleanca me të për të gjitha shtresat është shpëtimi. DASH na vuri diagnozën, ilaçet dhe shërimin t’i bëjmë vetë!