Blog

  • Nga Kim MEHMETI – Fytyra e burrështetasve hajdut e shpërfaq pafytyrësinë e elitave shqiptare

    Ja, së fundmi edhe dokumentari i RAI3 që tregon atë që e dinim, por që shtireshim se nuk e shohim: se si shtet, Shqipëria i ngjanë një organizate kriminale. Pra ja edhe një dëshmi se ne shtiremi që nuk e dimë se fytyra e burrështetasve tanë hajdutë e kriminelë e shpërfaq pafytyrësinë e elitave shqiptare.

    E sa i përket heshtjes dhe pafytyrësisë së sotme të elitave shqiptare, ajo është melodi zbavitëse në krahasim me heshtjen e tyre katërdekadëshe përderisa Xhaxhi Enver ua vriste shqiptarëve njerëzit më të vlefshëm që ata kishin.

    Po pra, dokumentari i RAI3 nuk tregoi asgjë më shumë nga ajo që e dimë të gjithë sa jemi, shkrimtarë, shkencëtarë, profesorë, akademikë, mendimtarë të ‘pavarur’…, ne që shikonim sehir kur rrënohej Teatri Kombëtar, ne që edhe sot shtiremi se nuk e dimë se, për shembull, po t’i ndodhte bashkisë së Lubjanës që gjysma e drejtorëve të saj të përfundonin në burg për hajdutëri, atëherë atdhedashuria e banorëve të saj do e ‘kallte’ tërë qytetin.

    Por te ne është krejt ndryshe. Ne shumëçka e dimë dhe e shohim, neve çdo gjë na thuhet hapur e pa frikë, por shtiremi se nuk dëgjojmë e nuk shohim gjë. Siç u shtirëm se nuk dëgjuam kur hapur na u tha se Piktori do na sundojë ‘ndershëm’ duke ardhur në pushtet me ndihmën e ‘aleancës së qelbësirave’?!

    Dhe pasi erdhi në pushtet dhe e shpalli shtetin pronë të veten, ai shkoi përtej kësaj dhe na dëshmoi se nuk ka njeri që nuk blihet, por vetën nëse nuk ia gabon çmimin. E kur jemi të çmimet, kuptohet se ai i të huajve është shumëfish më i lartë se i mendimtarëve shqiptarë që debatojnë nëpër mediat e ‘pavarura’ të Tiranës.

    Pasi pra erdhi në pushtet dhe i mbushi xhepat e ‘Rilindjes’ me miliona euro, ai doli në tregun ku shiten e blihen elitarë e njerëz të fuqishëm. Dhe aty gjeti edhe shumë nga ata që kanë ekzistuar gjithmonë: të huaj me ndikim që shiten e blihen, të cilët të mësojnë si ta duash dhe mbrosh atdheun tënd, por ndërkohë duke i ndihmuar ‘blerësit’ e tyre – qeveritarët hajdutë që e rrënojnë atë.

  • Nga Romir SARAÇI – Caro Rama dhe kolektorët primitivë mediatikë!

    “McGonigal developed a relationship with Prime Minister Rama and took steps to benefit the …”… “Wie die Mafia in Albanien Wahlen manipuliert”…  “(Hot)Spot Albanese”…

    Shqipëria, falë qeverisë dhe kryeministrit Edi Rama, arriti të jetë ndër vendet me të komentuara, pas atyre në luftë, në gjuhë të ndryshme të botës, për skandalet qe veç në gjuhën shqipe nuk marrin peshën e merituar. Pasi pa që çudia nuk kishte gjasa të zgjaste veç 3 ditë, kryeministri nisi të vepronte siç përditë me puthadorët e tij shqiptarë, duke marrë në telefon drejtorin e RAI 3, ku sipas La Repubblica shfryu tërbimin e tij. E ndërsa nën rrogoz përdorte metodat që kanë zhytur Shqipërinë gjithnjë e më poshtë në raportet e lirisë së medias, në publik nisi zbatimi i strategjisë se dalë boje tashmë. Sulme dhe zhvlerësimi i gazetarëve që tentojnë t’i transmetojnë opinionit publik disa prova të shkruara e zeza mbi të bardhë, e jo “copy paste” të ofruara çdo ditë nga ministria e propagandës nëpërmjet kolektorëve mediatikë. Fushatën e nisi vetë kryeministri, që ngriti siparin e sulmeve ndaj gazetarëve të RAI 3, por edhe Syri TV, si e vetmja dritare që vijon të rezistojë në misionin e shërbëtorit të qytetarit e jo të pushtetit. Pas shfryrjes së tërbimit nga Rama, stafetën e morën ata që kryeministri i cilëson “miq të sukseseve të qeverisë”. Me metoda komuniste, siç në romanin 1984 të Xhorxh Oruell, nisi lavazhi i trurit. Dashuria për “vëllanë e madh” verbon konstatimin e mjerimit ku po zhytet vendi për shkak të qeverisjes mafioze, korrupsionit dhe shitjes së vendit për hir te mbështetjes ndërkombëtare që zgjat pushtetin. Lajmëtarët pranë qeverisë nisën talljen me inteligjencën e shqiptarëve, se denoncimi në gjuhën italiane është një dëmtim i imazhit të Shqipërisë, ndaj duhet refuzuar, e besimi te “babai i kombit” nuk duhet lëkundur. Sforcohen të thonë se gazetarët italianë nuk janë treguar profesionistë, pasi nuk kanë tentuar të marrin reagimin e palës tjetër, pra të kryeministrit Edi Rama dhe Engjëll Agaçit, por refuzojnë t’i thonë opinionit se kolegu i tyre Giorgio Mottola rrezikoi jetën duke vrapuar mes gardës për t’i marrë një reagim Agaçit, e ishte po ai gazetar qe u refuzua me ironi nga kryeministri Edi Rama, teksa kërkonte të ndërkombëtarizohej kur parakalonte mbi tapetin e kuq te korrupsionit në Samitin e shkurtit.

    Kulmi i mbrojtjes së qeverisë dhe sulmimit të kolegëve italianë arrin me justifikimin e marrjes së mijëra hektarë toke në bregdet nga një i cilësuar ndërkombëtarisht si bos i mafias shqiptare. Për gazetarët e RAI 3, marrja e këtyre pronave për llogari të shefit të INTERPOL është një rast i dyshuar korruptiv nga Fabrizio Lisi, i cili kur Shqipëria mbulohej nga kanabisi prodhonte raporte te Guardia di Finanza, se kanabisi ishte veç një hamendësim i opozitës dhe gazetarëve. Ndërsa Lisi u arrestua nga autoritetet italiane për pengim të hetimeve, më së shumti për dosjet qe lidhen me Shqipërinë, gazetarët me pasaportë shqiptare përpiqen ta shenjtërojnë, me argumentin se prona qe do të merrej nga mafiozi Artur Shehu do të përdorej për bamirësi. Kulmi!

    Ndërsa ish-gjenerali Lisi i arrestuar ne Itali tentohet të shenjtërohet, një prej ikonave të drejtësisë italiane, prokurori i antimafias Francesco Mandoi baltoset alla shqiptarçe si i kapur politikisht, e se nuk e njeh Vettingun e Edi Ramës në Shqipëri. Këtu, “manjakët e detajeve” tregohen gazetarë amatorë, duke anashkaluar faktin se ky “militanti” anti-Rama, u kontraktua nga kryeministri shqiptar në nisje të Reformës në Drejtësi, por nuk u pyet më kurrë, pasi nuk ishte kategoria e atyre që shesin raporte e këshilla sipas oreksit të ditës.

    Këta rrugëhumbur nga misioni i shenjtë i gazetarit, të paktën, nëse duan të mbeten seriozë, duhet të bëjnë avokatin e qeverisë me prova dhe jo me përshtypje personale.

    E veç seriozitet nuk mund të ketë, kur në denoncimin e zhytjes së qeverisë në korrupsion e lidhje mafioze, kryeministri shqiptar trajtohet si dëm kolateral sepse objektiv sulmi ishte Georgia Meloni, duke anashkaluar totalisht faktet ulëritëse.

    Ndoshta, zgjidhja e këtyre problemeve nuk vjen nga të mësuarit shqip e gazetarëve italianë, gjermanë e amerikanë, mbase me produktive do të ishte të mësuarit italisht, anglisht e gjermanisht nga shqiptarët, pasi në këtë mënyrë do të bënin me mirë dallimin e të menduarit si gazetar italian e të vepruarit si biznesmen shqiptar. Që më pas të mos na shiten si patriotë që u djeg barku për imazhin e Shqipërisë.

  • Nga Armand SHKULLAKU – Çfarë i shqetëson ambasadorët në Tiranë

    Qëndrimi aspak proporcional i disa ambasadorëve, mes batërdisë që ka ndodhur në bashkinë e Tiranës dhe disa tymueseve në dyert e saj, ka ngjallur një reagim të fortë tek ajo pjesë e qytetarëve që refuzojnë dhunën dhe korrupsionin e pushtetit. Reagim që ngërthente brenda dëshpërimin, zhgënjimin, revoltën.

    Përballë korrupsionit tronditës dhe unikal në Europë, a duhet të ishin ca shishe me benzinë shqetësimi më i madh i ambasadorëve të jashtëzakonshëm e fuqiplotë?

    Pavarësisht ndjenjës së përzier që shkakton qëndrimi i ambasadorëve, ai është në vazhdën e shërbimit ndaj pushtetit të Tiranës. E vetmja e veçantë këtë herë kishte të bënte me faktin se ashtuquajtura dhunë ishte aq e papërfillshme sa nuk e justifikonte shkallën e reagimit dhe koordinimit të menjëhershme të përfaqësive të SHBA, BE e Mbretërisë së Bashkuar. E drejta e protestuesve prevalonte për së largu mbi shqetësimin për ‘dhunë’. Atëherë pse iu dha kaq rëndësi një ngjarje minore, ndërkohë që korrupsioni në bashki rezulton në shkallë sipërore?

    I vetmi shpjegim mund të jetë ai se ambasadorët, të paqtuar në ujërat e ndenjura të Rilindjes, i druhen prishjes së një statuskoje ku vegjetojnë mes burokracisë dhe dolce vita-s në raport me pushtetin e Tiranës. Ata nuk i shqetëson ajo dhunë, që në vendet e tyre as do të mbahej shënim, por ideja se një rritje e protestave mund të krijonte një situatë të re për të cilën as nuk janë dhe as nuk duan të jenë të përgatitur.

    Të mësuar me një pushtet të gjatë, që garanton stabilitet duke asgjesuar demokracinë, me një opozitë që nuk po shfaq shenja fuqie për ta lëkundur regjimin e Tiranës dhe me një shoqëri civile të tredhur, ambasadorët, ashtu si një pjesë e madhe e shqiptarëve, duket se janë përshtatur me banalitetit e së keqes. Disa nga dembelizmi e disa nga privilegjet, kanë preferuar të mbyllin sytë e veshët ndaj rrënimit të demokracisë në Shqipëri, që po i dërgon qindra mijë shqiptarë në vendet që ata përfaqësojnë. Më keq akoma, po i kthen në avokatë të pushtetit, në një nivel që nuk e kemi hasur kurrë në këto 30 vite.

    Pra, kush ka pritur një qëndrim ndryshe nga ai i dënimit të ‘dhunës’, nuk ka kuptuar se shqetësimi i vërtetë i ambasadorëve është të mos prishet statuskuoja e stabilitetit dhe jo korrupsioni që i nxorri njerëzit para dyerve të bashkisë. A nuk janë të njëjtën që ndonëse vetë BE e kritikoi ligjin special ‘Fusha’, nuk nxorrën asnjë zë në sinkron me opionion vendas e ndërkombëtar? Janë po këta ambasadorë që u tronditën nga ca vezë mbi muret e bashkisë dhe heshtën për turp kur u shemb teatri kombëtar dhe u dhunuan aktivistët pro tij.

    A kanë folur ndonjëherë për gazin lotsjellës mbi qytetarët, kur vetë vendet e tyre e kanë dënuar përdorimin e tij në konventat europiane? A janë dëgjuar qoftë dhe një herë të shqetësohen për kërcënimet ndaj gazetarëve, ndonëse edhe Gjykata e Strasburgut i ka marrë në mbrojte nga pushteti i Edi Ramës? Konformimi i tyre me regjimin e Tiranës ka arritur në atë shkallë sa, kur nuk flasin për ngjarje të tilla flagrante, as mund të imagjinohet të mbajnë qëndrim për censurën e mungesën e transparencës që manifestohet në kronikat e gatshme ku dhe ata vetë shfaqen me lopatë në dorë duke mbjellë ndonjë pemë. Aq më pak për përdorimin e administratës e fondeve publike në fushata elektorale, abuzimin skandaloz me fondet e taksapaguesve europianë si në rastin e rindërtimit apo ndihmës për fermerët. Ambasadorët kanë kohë që e kanë ulur kokën edhe kur Rama iu sulmon SPAK-un apo iu gris marrëveshjet si ajo e 5 qershorit, kur ndryshoi sipas qejfit kodin zgjedhor për të mbajtur me çdo çmim pushtetin.

    Qëndrimi i ambasadorëve nuk do të ndryshojë përsa kohë pushteti i Tiranës garanton të ashtuquajturin stabilitet dhe opozita nuk ka forcën për ta krisur atë. Nëse protestuesit do të hynin në bashki apo do ta rrethonin atë duke u ngujuar aty, nëse do të ishin shumë më tepër në numër dhe do nxisnin revoltë kudo ku ka padrejtësi, ambasadorët do të detyroheshin, me dhimbje, ta prishnin rehatinë rilindase. Në vend të dënimit të dhunës, do të flisnin për kompromis, për negociata, për zgjidhje të krizës, për përgjegjësi dypalëshe etj. Deri tani ndihen të sigurtë nën ombrellën e Ramës, se ngjarje të tilla janë larg së ndodhuri dhe bëjnë çmos edhe vetë që t’i largojnë sa më shumë. Prandaj njëzëri u shqetësuan për ‘dhunën’ dhe jo krimin në bashkinë e Tiranës. Ata nuk kanë arsye ta prishin rehatinë, përsa kohë vetë shqiptarët po e kërkojnë atë në vendet e tyre.

  • Fitoi Kosova, ra Serbia. Asambleja e KiE voton pro antarësimit

    Fitoi Kosova, ra Serbia. Asambleja e KiE voton pro antarësimit

    Pas më shumë se dy orësh debat dhe pretendimeve për të themeluar Asociacionin e Komunave Serbe Asambleja Parlamentare ka votuar PRO, anëtarë simit të Kosovës në Këshillin e Europës.

    131 deputetë mbështetën raportin që rekomandon anëtarësimin ndërsa kundër ishin 29 dhe 11 abstenuan.

    Paraprakisht, Asambleja i hodhi poshtë me radhë amandamentet e propozuara nga Serbia.

    Asnjë nga amendamentet e Beogradit nuk u miratua.

    Gjatë ditës, Komiteti për Çështje Politike dhe Demokraci në Këshillin e Europës i hodhi poshtë disa amandamente të tjera që u propozuan nga delegacioni serb dhe disa deputetë italianë e një hungarez që themelimi i Asociacionit të komunave me shumicë serbe të bëhet kusht për anëtarësimin e Kosovës në KiE. Nga Serbia kërkohej gjitjëashtu që Kosova të mos pranohej në Këshillin e Evropës derisa Këshilli i Sigurimit i Kombeve të Bashkuara të mos vendoste për statusin e saj përfundimtar.

    Ministri i Punëve të Jashtme i Serbisë, Ivica Daçiq, tha se 16 prilli është “ditë e turpshme në Asamblenë Parlamentare të Këshillit të Evropës”.

    Fati i mëtejshëm i Kosovës do të kalojë tani në duart e ministrave të Jashtëm të Këshillit të Evropës, të cilët duhet të vendosin në maj  nëse Kosova vendi do të pranohet përfundimisht.

    Krerët shtetërorë të Kosovës mirëpritën vendimin e Asamblesë Parlamentare, duke e cilësuar si dëshmi të përkushtimit të shtetit për demokraci. Kryeministri i Kosovës, Albin Kurti, u shpreh optimist për një vendim pozitiv në Këshillin e Ministrave në maj.

    Kosova pati bërë një hap drejt anëtarësimit në Këshillin e Europës më 27 mars. Me gjithë votën kundër të Serbisë dhe dy vendeve të tjera, Komiteti për Politikë dhe Demokraci i KiE e miratoi raportin e raportueses për Kosovën, Dora Bakoyannis, i cili rekomandonte se vendi i kishte plotësuar kushtet për t’u anëtarësuar plotësisht në Këshillin e Europës.

    Përpos fitores diplomatike të afirmimit të mëtejshëm të njohjes ndërkombëtare një prej avantazheve të qytetarëve të Kosovës nga anëtarësimi eventual në Këshillin e Evropës do të jetë edhe mundësia për ti zgbidhur mosmarrveshjet në Gjykatën Evropiane për të Drejtat e Njeriut [GJEDNJ].

  • Nga Basir ÇOLLAKU – Olta e fushës së Gjallicës, si Olsi i Edit të Xibrakës

    Nga Basir ÇOLLAKU – Olta e fushës së Gjallicës, si Olsi i Edit të Xibrakës

    Olsi, Olta, Edi, Linda, Veliaj, Holta, Delina, Sky Encro, një tufë horrnaje, në katundet strategjike, callcenterat strategjikë, institucionet kauçuk, janë zymbylëzuar keqas. Kokaina vërshon si Zot e tregtuar nga mafiozët në zyra publike, grabitja është gjenocid çdo orë, Republika e Shqipërisë s’e rruan më për ligje.

    Deputetja disa herë ministre, ka në kujtesën e jetës dhe një histori fejese apo martese, ndoshta përkohësi sevdaje me mister Gjallicën e vaktit të piramidave. Asokohe plazhi i parave ishin këto kompani miliardash, ku zonja nevrike sot strehohej e krekohej e qetë dje.

    Kuvendi vendosi dje të asgjësojë Gjykatën Kushtetuese duke rrëzuar Parlamentin dhe e bërë atë shtojcë partie. Një dredhi e Ramës për të shmangur shumë telashe. Këtë herë nuk ishte vetën strategjiku Gaç-Xhaçka. Ata banorët e fshatit sajues të 11 mijë metrave, ia kishin hedhur strategjikes ministre e bashkëshortit të saj, duke i dhënë tokë publike privatizuar me shkresa false. Tokë e mashtruar për naivët Gaçi-Xhaçka e sekuestruar nga SPAK, por e hetuar tangent prej tyre. Edhe roja e godinës së juridikut dallon së largu, përfshirjen e pushtetares në këtë mesele. Nëse Prokuroria do të kishte qenë me këllqe, do të kishte dhënë prova të pakundërshtueshme. Tendera te mbrojtja, bazat detare, dosja 41 te Ministria e Jashtme, pagesat miliona euro për Tony e Chair Blair, marrrëveshja e detit me Greqinë për zonën ekonomike, historia e call-centerave mashtrimeve financiare, të Olsit dhe këshilltarit të saj Josifi gjezdisës në Dubai e gjetkë. Janë këto disa nga mëkatet e kusuret e errëta të “sojnikes” së fushës.

    Deputetët socialistë nën moton sot më mbro, më voto mua, nesër unë ty, sepse janë në radhë, solli dhe oltëzimin e legjislativit. Edi Rama, Erion Veliaj, aleatë dosjesh, çuan Kuvendin në incenerator duke djegur edhe Kushtetuesen brenda. Olsi i Xibrakës së Kokainës, e 5D e Erionit i kanë vënë flakën socialiste rehatisë, duke hapur rrugën drejt qelisë. Mbesa e Servetit, me një tjetër kusho deputet, e arkiv force në parti, si dhe bashkëshortin Gaçi, me dyshime të largimit nga mandati, po rezistojnë ende. Berishën e vendosën në arrest shtëpie, sepse refuzoi një vendim antikushtetues gjykate, për detyrim paraqitjeje.

    Oltën e çuan në shtëpi-Parlament sepse asgjësoi një vendim të Gjykatës Kushtetuese. Mjetet demokratike i ka djegur Rama, për t’i ribërë duhet “djegur” Rama. Kryeministri dje dëshmoi dhunshëm se nuk e rruan për Gjykatën më të Lartë në Republikë. Atëherë shokë të heshtur ambasadorë puthadorë të Ramës qokëbërës, mos hapni gojë nëse qytetarët e ndajnë mendjen ndryshe..Olta, vendose ku të duash çadrën në plazh, por mos harro t’i bësh të fala Gjallicës, se mbase mali do një çadër pranë fushës, siç qëllon nganjëherë..Ndërkohë, e shqetësuara e malit, duku për dëshminë e rradhës nga SPAK, se mundet përgjimet e djemve të BKH, të kenë ruajtur ndonjë skript interesant e strategjik..Gjithnjë nëse SPAK është reformuar dhe jo deformuar.

    To be continued…

  • Charles Baudelaire, një histori mes poezisë, dashurisë dhe varësive

    Charles Baudelaire, një histori mes poezisë, dashurisë dhe varësive

    «Qytet shpues, qytet plot ëndrra, ku fantazma midis ditës sulmon kalimtarin! Misteret rrjedhin nga kudo si linfa”. Kështu shprehej Charles Baudelaire në një nga veprat e tij të shumta – në vargje apo prozë – që ia dedikonte qytetit ku lindi, ku jetoi pjesën më të madhe të jetës dhe vdiq në moshën dyzet e gjashtë vjeçare. Përpara se Napoleoni III ta transformonte atë në një kryeqendër plot hapësirë dhe madhështi, Parisi ishte një qytet i pashëndetshëm i mbushur me jetë, me rrugica të ngushta e të kequshqyera, në të cilat Baudelaire gjendej si mos më mirë. Një ambjent ideal për atë popullatë të luhatshme bohemësh – të rinjsh letrarë a artistë, të gjithë të varfër, rebelë e në kërkim të kënaqësisë – i të cilit poeti ishte një nga përfaqësuesit më tipikë.

    Charles Baudelaire lindi në Paris më 1821. I ati ishte një funksionar i butë civil gjashtëdhjetë vjeçar, i cili vdiq vetëm gjashtë vjet pas lindjes së tij. E ëma u martua shpejt me ushtarakun e karrierës Jacques Aupick, që më kot u përpoq ta shtynte djaloshin për në rrugën e duhur. Charles ishte një djalë me një imagjinatë të tërbuar dhe intolerant ndaj rregullave. “Shumë i shpërqendruar”, “i çrregullt”, “i lehtë në sjellje dhe karakter të padisiplinuar” thuhet në raportet e mësuesve të liceut, nga ku u përjashtua pasi nuk pranoi t’i dorëzonte një shënim të dhënë nga një shok klase duke e gëlltitur përpara mësuesit.

    I vazhdoi studimet privatisht, gjë që e mundësonte të frekuentonte bashkë me miqtë tavernat dhe bodellot. Me shpresën për ta larguar nga kjo jetë, njerku e dërgoi në Kalkuta me qëllim formësimin e tij, por në ishujt Mauritius, djaloshi Charles u rebelua dhe gjeti një anije që e riktheu në Francë.

    Arti i shpërdorimit

    Njëzet e një vjeç, në moshë madhore sipas ligjit të kohës, Baudelaire përfitoi trashëgiminë e të atit dhe filloi ta harxhonte me grushta në veshje elegante, piktura, libra, verë dhe prostituta. Shpejt u mbulua nga borxhet dhe në atë pikë të jetës ndërhyn familja duke i imponuar një kujdestar ligjor për pasurinë, i cili përgjatë gjithë pjesës tjetër të jetës i lidhi vetëm një të ardhur modeste mujore. Pavarësisht kësaj, Baudelaire vazhdoi të shpërdoronte sa më shumë që të mundte, duke ndryshuar vazhdimisht banesë që t’i shpëtonte kreditorëve.

    Këto sjellje i shërbenin për të qetësuar ankthet e përditshme, nevojën për ekstazë dhe ndjenjat e dhunshme. Zbuloi hashashin në papafingon e banesës së një ish shoku të klasës, nën formën e “reçelit” të kanabisit të gjelbër, dhe nga 1841 e tërhoqi përdorimi i laudanit: një lloj opiumi i holluar në alkool, një “mikeshë e vjetër dhe e tmerrshme” do të rrëfente dekada më vonë. E përdorte për t’i shpëtuar ankthit dhe depresionit dhe për të lehtësuar dhimbjen prej sifilizit që kishte marrë nga një prostitutë.

    Në këto vite takoi gruan me të cilën ndërtoi marrëdhënien më të rëndësishme të jetës së tij, Jeanne Duval, një aktore metise haitiane tepër tërheqëse, prej tij e pagëzuar si “gjarpëri vallëzues” dhe shtratin e së cilës e përkufuzonte si një “ferr”. Duval ishte gruaja perfekte dhe njëkohësisht e tmerrshme për Bodlerin: ajo bënte një jetë të shthurur po aq në mos më shumë se ai, me të njëjtën intolerancë për rregullat, besnikërinë dhe anë të tjera të jetës. Marrëdhënia e tyre do të zgjasë dekada dhe nuk do të kishte asnjë moment qetësie, nën një alternim të përhershëm pasioni, tërbimi, zhgënjimi dhe beteje. Megjithatë, mes grave të dashuruara prej tij, Duval ishte ajo me të cilën Baudelaire mbajti marrëdhënien më të gjatë, që nuk u ndërpre as kur ajo, tashmë e moshuar, u paralizua.

    Ekseset dhe vështirësitë financiare nuk e larguan Charles nga vokacioni i tij si shkrimtar. Botoi shumë artikuj kritikë letrarë dhe artistikë, të cilët i mundësuan të ekspozonte filozofinë e tij personale të poezisë dhe artit. Suksesi i tij më i madh tregtar ishte përkthimi i tregimeve dhe eseve të Edgar Allan Poe, shkrimtarit amerikan me të cilin shihte një afërsi shpirtërore. Por veprat e tij më të rëndësishme ishin poezitë e shkruara pothuajse në fshehtësi dhe të mbledhura nën titullin “Lulet e së keqes”, ku lartësonte drogën, ankthin e të jetuarit, ekstazën dhe epshin, dashuritë e ndryshme dhe vdekjen. “Një libër mizor në të cilin kam vënë gjithë zemrën time, butësinë time, urrejtjen time”, do të rrëfejë ai.

    Baudelaire donte të botonte një vepër që do t’i tregonte botës gjenialitetin e tij, por e dinte se një libër i tillë mund ta fuste në telashe. Që nga viti 1851, Franca jetonte nën perandorinë e Napoleonit III, një regjim autoritar dhe konservator që i kishte dhënë fund republikës së shpallur më 1848 dhe që mbështetej në një aleancë të ngushtë me Kishën Katolike. Qeveria perandorake u përpoq të paraqitej si garante e rendit dhe moralitetit, dhe shkrimtarë të ndryshëm ishin përndjekur për gjoja paturpësinë e veprave të tyre: më i fundit në rradhë romancieri Flober, i cili sidoqoftë u shpall i pafajshëm.

    Baudelaire kështu mori masa. Më 1855 botoi tetëmbëdhjetë poezi nga libri i tij në një revistë të respektuar, Revue des deux mondes; më pas fshiu disa veçanërisht të guximshme nga botimi përfundimtar, kopje të të cilave ua dërgoi ministrave dhe prefektit të policisë. Por e gjitha kjo rezultoi e padobishme.

    Më 7 korrik 1857, dy javë pas botimit të librit, një artikull i dhunshëm kundër “imoralitetit” të Lulet e të Keqes u shfaq në Le Figaro. Ministria e Brendshme përpiloi menjëherë një raport ku konkludonte se “libri i zotit Baudelaire” ishte “një nga ato botime të pashëndetshme dhe thellësisht imorale, të destinuara të shkaktonin një skandal të madh”. Kopjet e ofruara për shitje u sekuestruan dhe zyra e prokurorit të Parisit akuzoi Baudelaire-in për fyerje të moralit fetar dhe publik.

    Një dënim poshtërues

    Baudelaire u mbështet nga disa prej figurave kryesore letrare nëpër gazeta dhe u përpoq të përdorte kontaktet e tij për të ndikuar në ministri dhe gjyqësor. Më 20 gusht 1857, përpara dhomës së gjashtë gjyqësore të Paris mbahet seanca. Prokurori Pierre-Ernest Pinard vendosi të përqëndrojë akuzat mbi krimin e fyerjes së moralit publik. Baudelaire dhe botuesi i tij u dënuan me gjobë respektivisht treqind e njëqind franga, si dhe me eliminimin e gjashtë poezive nga botimi Lulet e së Keqes. Edhe pse asnjëra nga këto nuk ishte tamam pornografike, disa ishin shumë krudo, si ajo me titull “Asaj që është shumë homoseksual”, në të cilën autori shkruante se do të kishte dashur të “dënonte mishin” e të dashurës të tij dhe më pas “t’i injektonte helmin e tij” (sifilizi). Të tjera poezi lëvdonin hapur dashurinë homoseksuale femërore.

    Në terma materiale, dënimi nuk ishte shumë i rëndë për Bodlerin. Falë ndërhyrjes së perandoreshës Eugenie d’Montijos, gjoba u reduktua në pesëdhjetë franga dhe skandali nuk e pengoi qeverinë t’i jepte dy ndihma financiare prej dyqind e pesëdhjetë dhe dyqind franga vitin pasardhës. Por episodi rezultoi për poetin të ishte një poshtërim, që i rriti pakënaqësinë e tij ndaj botës.

    Baudelaire vazhdoi të shkruante dhe e pasuroi Lulet e së Keqes me poezi të reja, por ribotimi nuk pati shumë sukses. I zhgënjyer nga Parisi dhe Franca, u përpoq të bënte një turne konferencash në Belgjikë, por pritja ishte e vakët dhe publiku ishte e vogël.

    Edhe pse ende në të dyzetat, fiziku i tij ishte konsumuar nga një jetë e e çrregullt dhe nga sifilizi që pësoi kur ishte i ri. Gjatë një shëtitjeje u godit nga paraliza e cila në pak muaj e çoi në varr. Triumfi i tij do të vinte pas vdekjes, falë shkrimtarëve dhe artistëve që do ta ndiqnin në vazhdën e veprës së tij halucinative dhe të gjallë.

    Përgatiti Dardan MITROVICA

  • 25 mesfushorët qendrorë më të mirë në botë

    25 mesfushorët qendrorë më të mirë në botë

    Mbulojnë zonën më nevragjike të fushës. Nga ata varet ekuilibri mbrojtës dhe zotësia për të krijuar lojë për sulmuesit, duke diktuar ritmin e aksionit, duke ngadalësuar kur nevojitet për të marrë frymë dhe duke përshpejtuar kur duhet. Gjatë viteve në këtë pozicion kanë luajtur futbollistë nga më të rëndësishmit në botë. Nëse nuk është kuptuar ende, po flasim për mesfushorët qendrorë, rol që mbulohet nga lojtarë me karakteristika krejt të ndryshme tekniko-taktike midis tyre. Ka nga ata që janë pak më mbrojtës dhe nga ata që janë më sulmues, ka nga ata që janë më kreativë dhe të tjerë që janë më fizikë.

    Jemi përpjekur të përzgjedhim 25 mesfushorët qendrorë aktualë më të mirë në botë, duke marrë në konsideratë edhe anësorë si dhe mesfushorë sulmues (ata që vështirë se përshtaten me një pozicion anësorë të fushës). Si të gjitha renditjet, ka nga ata që do të pajtohen, dhe shumë të tjerë që do të jenë kundër. Po, sepse kjo është një listë krejtësisht subjektive.

    25. Khephren Thuram

    Jemi paksa të gjithë në pritje të kapërcimit të madh, i cili nuk duhet të vonojë shumë. Kushtet për një karrierë të nivelit të lartë sigurisht janë të gjitha për Khephren Thuram. Ka gjak italian, pasi ka lindur në Reggio Emilia. Djalë arti (babai i tij është Lilian Thuram), si dhe vëllai i Markus (aktualisht qendërsulmues i Interit).

    Karakteristikat e tij janë ato të një mesfushori vrapues, të përgatitur fizikisht dhe me aftësi të mira teknike. I zoti në lojën ajrore dhe në diktimin e kohëve të lojës për skuadrën. Ndër më të mirët klas 2001 të pranishëm në Evropë.

    24. Dominik Szoboszlai

    Gjithmonë prej tij pritet diçka më shumë. Një yll i dalë vitet e fundit me fanellën e Salzburgut, konfirmohet si një lojtar i nivelit të lartë në Bundesligë me Leipzigun përpara se të kalonte në Liverpool në verën e vitit 2023 për 70 milionë euro.

    Te Reds gjen vazhdimësi. Një nga karakteristikat kryesore të tij është aftësia balistike. Nuk janë të rrallë golat e tij nga distanca dhe nga pozicione jokomode për gjuajtje në portë. Megjithatë, ende, ndoshta, nuk e ka bërë përfundimisht kapërcimin në cilësi. Por sidoqoftë është ende një 2000, koha është në anën e tij.

    23. Mateo Kovacic

    Emri i tij mund të bëjë ndonjë të rrudhë hundët e megjithatë katër Champions League, katër Superkupa Evropiane dhe katër Botërorë për Klube nuk fitohen rastësisht. E mbi të gjitha, nuk luhet rastësisht për klube si Inter, Real Madrid, Chelsea dhe Manchester City.

    E gli infortuni non hanno sicuramente aiutato Mateo Kovacic ad esprimersi al meglio con continuità.

    Por edhe dëmtimet sigurisht që nuk e kanë ndihmuar Mateo Kovaçiç të shprehet më së miri me vazhdimësi.

    Por kroati është një nga mesfushorët evropianë më të aftë në fushë të hapur përsa i përket progresit me top në këmbë. I pajisur me teknikë të shkëlqyer individuale, nuk i lë pas dore as ndërhyrjet vendimtare, madje as në fazën mbrojtëse, të cilat shpesh i mundësojnë ta shndërrojë aksionin nga mbrojtës në sulmues brenda pak sekondave.

    22. Bruno Fernandes

    Për vite e mbajti i vetëm në këmbë Manchester Unitedin. Në dy vitet e fundit shifrat (realizuese) kanë rënë paksa, por cilësitë e tij s’mund të vihen aspak në dyshim. Portugezi është një lojtar me fleksibilitet të bujshëm taktik, mund të luajë si mesfushor sulmues, si mesfushor qendror por edhe si anësor.

    Sigurisht si mesfushori sulmues Bruno Fernandes ka treguar karakteristikat e tij më të mira: aftësinë për të vertikalizuar, atë për të gjuajtur me saktësi nga distanca dhe për t’i dhënë ekuilibër skuadrës, kjo e fundit është një karakteristikë shumë e rëndësishme ditët e sotme, ku trajnerët shpesh heqin dorë madje edhe nga një sulmues i mirëfillte vetëm për të mos humbur një njeri në fazën mbrojtëse.

    21. Alexis Mac Allister

    Kanë qenë të shumtë ata që Alexis Mac Allister e zbuluan vetëm me rastin e Botërorit të Katarit 2022, të fituar nga Argjentina e tij. E megjithatë, mesfushori ka qenë një nga shtyllat më të rëndësishme të Brighton para dhe pas ardhjes së Roberto De Zerbit. Një futbollist i gjithanshëm, taktikisht i kudondodhshëm. Një 10 i aftë edhe si 8. Pjesërisht mesfushor sulmues dhe pjesërisht mesfushor gjysmëanësor, me atë karakteristikë që di të diktojë kohët dhe ritmet e aksionit si një fantazist i vërtetë.

    Ndër karakteristikat e tij është edhe gjuajtja nga distanca dhe aftësia për të luajtur me shikimin gjithnjë të kthyer kah portës kundërshtare. Te Liverpool i ka konfirmuar aftësitë që zotëron.

    20. Enzo Fernandez

    Për ta marrë në skuadër, në dimrin 2023, Chelsea investoi mbi 100 milionë euro. Një nga protagonistët e fitores në Botërorit të Argjentinës, pavarësisht një roli fillestar si mbështetës. Ndoshta vlerësimi i tij është i tepruar, por vështirë të kundërshtohen cilësitë e Enzo Fernandez.

    Mesfushori klas 2001 është më shumë një ndërhyrës sesa një fantazist, i aftë për të thyer manovrat kundërshtare, që di të krijojë rreziqe për kundërshtarët kur e ngre lart skuadrën dhe gjendet midis lojtarëve sulmues.

    19. Rodrigo de Paul

    Kemi patur fatin ta shihnim për disa vite në Serie A. Mirëpo asnjë big nuk arriti rikonfirmimin me Udinesen aso kohe dhe kaloi te Atletico Madrid më 2021 për vetëm 35 milionë euro. Një shifër gati qesharake për një lojtar me cilësitë dhe karakteristikat e tij.

    Më të mirën e tij e jep si mesfushor gjysmëanësor. Ka një aftësi të mirë dribluese dhe vertikalizimi, duke siguruar pasimin e fundit për shokët. Fiziku i mundëson të jetë i rëndësishëm edhe në fazën mbrojtëse, ku mund të shtojë “zemërimin” e tij konkurrues më se miri. Rodrigo de Paul është një nga mesfushorët më të nënvlerësuar nga profesionistët.

    18. Ilkay Gundogan

    Jemi pothuajse të sigurt (por mund të heqim pa pikë frikë edhe atë “pothuajse”) që Ilkay Gundogan do të nisë një karrierë të shkëlqyer si trajner pasi të ketë vendosur t’i japë fund karrierës së tij si futbollist, pas disa vitesh.

    Gjermani, që ka fituar dy herë Bundesligën me Borussia Dortmund, ka qenë blerja e parë e Pep Guardiolës si trajner i Manchester Cityt më 2016. Trajneri spanjoll e ka përkufizuar si një nga lojtarët më inteligjentë dhe më të mençur. Protagonist i tripletës Citizens përpara transferimit në Barcelonë ku menjëherë fitoi një rol drejtues në formacionin blaugrana.

    17. Lucas Paquetà

    Te Milani nuk pati kohë dhe mundësi për të shprehur cilësitë e tij, ndërsa fillimisht te Lyon e më pas te West Ham, mesfushori brazilian shpalosi të gjithë repertorin e tij. Lucas Paquetà është një përzierje mes një mesfushori sulmues dhe një mesfushori anësor sulmues me cilësi të shkëlqyera teknike dhe me një vizion të mirë të lojës.

    Nuk është lojtari për t’u mbështetur në fazën mbrojtëse, por që nga mesfusha kundërshtare mund të jetë vendimtar me të majtën e tij.

    16. Federico Valverde

    Mesfushor box to box, një nga ata që – shpeshherë si mesfushor gjysmëanësor – janë të zotë të luajnë nga zona në zonë, që vihen në dukje në fazën mbrojtëse dhe sulmuese. Federico Valverde është një lojtar dinamik, i shpejtë dhe me cilësi të shkëlqyera teknike.

    Shpesh ka qenë i detyruar të luante si anësor sulmues për shkak të trafikut në mesfushë te Real Madrid. Mëkat të lihej në pankinë, kështu që ja dhe zgjidhja për ta pasur gjithsesi në fushë.

    Ashtu si de Paul, është një nga mesfushorët më të nënvlerësuar nga media dhe profesionistët. Në këtë rast, faji, nëse mund ta përkufizojmë kështu, është i lojtarëve si Modric dhe Kroos, të cilët edhe me kalimin e viteve kanë qenë në qendër të vëmendjes, duke lënë në hije shumë talente në Madrid.

    15. Joshua Kimmich

    Konsiderohet si një nga mesfushorët më të mirë në botë, por nëse analizojmë karrierën e tij, shpesh e gjejmë të rreshtuar si mbrojtës i djathtë ose si qendërmbrojtës. Por roli i tij origjinal është ai i mesfushorit, për të bllokuar kundërshtarin që i pozicionohet përballë mbrojtjes dhe filtrues i manovrave sulmuese kundërshtare, apo për t’i dhënë skuadrës ekuilibër atëherë kur dy mbrojtësit anësorë ngjiten më lart, duke mbrojtur dy qendërmbrojtësit.

    Ndër karakteristikat e tij gjejmë aftësinë për të dribluar, në gjatësi dhe në zona të vogla, si dhe vizionin e lojës. Me kalimin e viteve është përmirësuar më tej në këndvështrimin mbrojtës.

    14. Leon Goretzka

    La trasformazione di Leon Goretzka da giocatore esile a prestante calciatore lo ha aiutato a diventare uno dei centrocampisti più imponenti al mondo.

    Transformimi i Leon Goretzka nga një lojtar i vogël në një lojtar të fuqishëm e ka ndihmuar të bëhet një nga mesfushorët më imponues në botë.

    Futbollisti i kombëtares gjermane sigurisht nuk është një nga lojtarët më teknikë në botë, por ai është cinik dhe efektiv. Një rikuperues i shkëlqyer i topit dhe edhe i aftë për të hyrë në zonën e kundërshtarit, edhe pse e bën me masë. Në një moshë gati 30 vjeçare ka arritur pjekurinë e tij futbollistike.

    13. Frankie de Jong

    De Jong-ut iu ka dashur të kapërcejë ulje-ngritjet tipike të të qenit një lojtar i Barcelonës. Mesfushori holandez ka ditur të përballojë presionin dhe ka një talent të rëndësishëm, mjaftueshëm sa për t’i bërë tifozët kërkues të Camp Nou të dashurohen me të.

    Mesfushori i Barçës është një futbollist proaktiv në fazën e posedimit të topit, por di të jetë i dobishëm edhe në fazën mbrojtëse, duke luajtur herë pas here edhe si qendërmbrojtës. Atletizmi i tij i mundëson të zhvillojë një vrap të shkëlqyer dhe të jetë gjithmonë në qendër të aksionit, në të dyja fazat e lojës.

    12. Martin Odegaard

    Real Madridi nuk besoi sa duhet te Martin Odegaard. Pasi e mori nga një klub norvegjez, e huazoi vërdallë nëpër Evropë mes Heerenveen, Vitesse dhe Real Sociedad. Në tokën baske ka konfirmuar se është një talent gati për të shpërthyer, aq sa e bindi Arsenalin që ta merrte fillimisht në formë huazimi dhe më pas përfundimisht për 40 milionë euro.

    Mesfushori sulmues danez është kthyer në një gur themeli të skuadrës së drejtuar nga Arteta ku ka pasur mundësinë të nxjerrë në pah cilësitë e tij teknike dhe dribluese.

    11. Hakan Calhanoglu

    Si fantazist Hakan Calhanoglu po përjeton një rini të dytë. Mesfushori turk ka përjetuar një nga periudhat më të rëndësishme të karrierës së tij me Bayer Leverkusen, por duke humbur kërcimin në cilësi te Milani. Më 2021 u transferua te Interi dhe Simone Inzaghi e transformoi atë në një regjisor (një përpjekje, për hir të së vërtetës, e bërë edhe më parë – por pa sukses – nga Giampaolo te kuqezinjtë) dhe këtu fillon rilindja e turkut.

    Numri 10 aktual i nerazurrëve bëhet për pak kohë një nga fantazistët më të rëndësishëm në skenën e futbollit evropian me cilësitë e tij dribluese, vertikalizuese dhe të vizionit për lojën.

    10. Nicolò Barella

    Mesfushori këmbëngulës italian u bë i njohur gjatë mbretërimit të Antonio Contes te Inter, kur nerazzurrët arritën të fitonin Scudetton më 2021, e duke i dhënë kështu fund mbretërimit (pothuajse) dhjetëvjeçar të Juventusit.

    Mesfushori sard ka vazhduar të luajë si mesfushor i djathtë në linjën prej pesë lojtarësh edhe me ardhjen e Simone Inzaghit, duke e ngritur edhe më tej stekën. Në fushë nuk kursehet kurrë, duke dhënë gjithçka ka dhe – hera herës – edhe duke shënuar gola shumë të rëndësishëm. Nicolò Barella është kështu një idhull i tifozerisë interiste.

    9. Eduardo Camavinga

    Mund ta quajmë fenomen. Ngjitja e tij në futbollin që ka rëndësi dukej e pashmangshme pas paraqitjece si lider absolut kundër Paris Saint-Germain që kur ishte vetëm 16 vjeç. Asnjëherë më parë nuk ishte parë një lojtar kaq i ri të dominonte në mesfushë me skuadrën parisiene.

    Për t’ia blerë shërbimet e talentit francez mendoi (si zakonisht) Real Madridi dhe edhe këtu – në pritje të radhës – i pushtoi të gjithë. Me të majtën e tij bën atë që dëshiron dhe është një burim taktik për Ancelottin, i cili mund ta përdorë herë si mesfushor e herë si mbrojtës të majtë. Është i destinuar për t’u bërë një nga mesfushorët më të mirë në botë.

    8. Gavi

    E pamundur të mos përfshihet klasi 2004 Gavi në këtë renditje. Dëmtimi që e rrëzoi KO mesfushorin spanjoll përgjatë gjithë sezonit nuk mund të na bëjë të harrojmë cilësinë e lojtarit të Barcelonës.

    Mënyra e tij e lojës krahasohet me atë të Xavit. Dhe kjo tashmë është një kartvizitë e shkëlqyer. Ashtu si ish numri 6 i Barçës, ka cilësi shumë të shkëlqyera teknike, të kombinuara me aftësinë për t’u vendosur dhe shkathtësinë me top ndër këmbë. E ardhmja – por edhe e tashmja, sapo të kthehet në dispozicion – është në duart e tij (apo në këmbët e tij).

    7. Declan Rice

    L’Arsenal l’ha scelto come colpo di mercato dell’estate 2023 per compiere il salto di qualità e ritentare l’assalto alla Premier League. Cresciuto tra Chelsea e West Ham, è diventato un perno degli Hammers nonché capitano, dopo l’addio di Noble. Con i londinesi ha vinto la Conference League.

    Arsenali e përzgjodhi si goditjen e merkatos së verës 2023 për të bërë një hap më tej në cilësi dhe për të tentuar sërish sulmin në Premier League. I rritur mes Chelsea dhe West Ham, është shndërruar në një lojtar kyç te Hammers si dhe kapiten pas largimit të Noble. Me londinezët ka fituar Conference League.

    Gunners-at për të investuan 116 milionë euro, blerja më e shtrenjtë në historinë e Arsenalit (dhe e dhjeta më e shtrenjta e të gjitha kohëve). Declan Rice kombinon aftësi të rëndësishme në fazën e mbrojtjes (falë shpirtit të sakrificës, fizikut dhe leximit të lojës) me kundërsulmet, veçanërisht gjatë rasteve të lojës nga vendi, ku bëhet një nga rreziqet kryesore në zonën e kundërshtarit.

    6. Toni Kroos

    Një këshillë: nuk mund t’i jepet Toni Kroos as edhe një centimetër hapësirë ​​me topin në këmbë. Do t’ju copëtojë. Mesfushori elegant gjerman luan në nivele shumë të larta prej më shumë se dhjetë vjetësht dhe te Real Madrid ka formuar vitet e fundit bashkë me Casemiro dhe Modric një nga treshet më të forta të mesfushës që është parë ndonjëherë në një fushë futbolli.

    Por tashmë, duke pasur parasysh moshën e tij të avancuar, Kroos po kalon në një fazë rënieje të karrierës së tij, por deri më sot e ka kompensuar me eksperiencën dhe vazhdon të jetë një gjë e bukur për t’u parë në mesin e fushës. Me siguri do të kujtohet si një nga lojtarët më të mirë të gjeneratës së tij dhe akoma edhe sot është një nga mesfushorët qendrorë më të mirë në botë.

    5. Pedri

    Krahasimet janë të gjithanshme, por ngjashmëritë janë shumë të dukshme për t’u injoruar: Pedri është pasardhësi natyral i Andrés Iniesta-s.

    Ngjitja e yllit të djaloshit spanjoll për në majat e futbollit ka qenë e shpejtë. Në pak kohë kaloi nga secunda division me Las Palmas, në një rol titullari te Barcelona.

    Pedri është një gjeni, me dhe pa top. Di të zërë dhe të mbulojë hapësirat e duhura, di të menaxhojë topin si pak të tjerë e mbi të gjitha luan për skuadrën. Ky i ri spanjoll është një talent i brezit të tij dhe është tashmë një nga mesfushorët qendrorë më të mirë në botë.

    4. Rodri

    Heroi i Manchester City-t. Ai që shënoi golin vendimtar në finalen e Champions League kundër Interit. Megjithatë, goli bën për tij. Apo më ndryshe thënë, nuk është ndër detyrat e tij kryesore. Po flasim për një mesfushor mbrojtës me një fizik imponues dhe me cilësi të shkëlqyera të lojës në ajër.

    Nuk është rastësi që Rodri mund të luajë edhe si qendërmbrojtës. Me fizikun e tij nuk ka frikë nga duelet me kundërshtarët në mesfushë dhe ka aftësi të shkëlqyera bllokuese. Mesfushori që çdo trajner do të donte ta kishte për t’i dhënë ekuilibër skuadrës.

    3. Luka Modric

    Ishte ai që theu dominimin Leo Messi-Cristiano Ronaldo në fitimin e Topit të Artë. Pas eksperiencës te Tottenham, mori përdore mesfushën e Real Madrid-it.

    Me klasin dhe teknikën e tij është i zoti të ndryshojë fatin e një ndeshjeje sa hap e mbyll sytë. Kroati ka qenë edhe figura kryesore e kombëtares së tij.

    Vitet kalojnë, hapësira si titullar zvogëlohet, loja bëhet pak më e ngadalshme, por ai i kompenson të gjitha këto me eksperiencën e shumtë dhe mençurinë e madhe taktike, që të kombinuara me teknikën e shkëlqyer individuale e bën të jetë ende ndër mesfushorët qendrorë më të mirë në botë.

    2. Kevin de Bruyne

    Kevin de Bruyne është padyshim një nga mesfushorët më të mirë në botë. Belgu di të kombinojë ritmin dhe fuqinë me një cilësi teknike për t’u pasur zili, e cila e bën të jetë një mesfushor total. Rritja e belgut i detyrohet edhe ardhjes së tij në Manchester City dhe pranisë së një trajneri si Pep Guardiola, që e ka transformuar sipas imazhit dhe ngjashmërisë së tij për ta bërë atë futbollistin më të mirë në Premier League.

    Për të flasin edhe shifrat (dhe falë tyre fitoi rinovimin e fundit rekord). Ka ndryshuar mënyrën e interpretimit të rolit të mesfushorit, të numrit 8 klasik. Dhe janë të paktë ata që – deri më sot – mund të arrijnë performancën e de Bruyne.

    1. Jude Bellingham

    Jemi të gjithë dakord që Jude Bellingham vitet e ardhshme do të fitojë të paktën një Top të Artë. Talenti i tij është i pabesueshëm dhe pas paraqitjeve entuziaste të shfaqura me fanellën e Borussia Dortmundit ia ka arritur të konfirmohet, në mos të përmirësohet edhe më shumë, edhe me fanellën e Real Madridit.

    Në një skuadër tashmë pa CR7 dhe Benzema, ka rindërtuar rolin e një nënte false apo të një mesfushori të avancuar. Duke bërë që Carlo Ancelotti të lançojë në majat më të larta duke ia përmirësuar edhe më tej karakteristikat e tij fizike dhe teknike.

  • Nga Eduard HALIMI – 5 argumente pse masa ndaj Sali Berishës është e paligjshme

    Nga Eduard HALIMI – 5 argumente pse masa ndaj Sali Berishës është e paligjshme

    5 arsye pse vendimi pë3r ndalimin e komunikimit për Sali Berishën është në kundërshtim flagrant me KEDNJ, vendimet e GJENDJ, Kushtetutën , KPP dhe rrjedhimisht masë e paligjshme!

    Në datë 30 dhjetor 2023, GJKKO njoftoi publikisht vendimin ndaj Sali Berishës duke e vendosur atë në “Arrest shtëpie” dhe duke i ndaluar KOMUNIKIMIN me çdo person tjetër, përveç atyre që bashkëjetojnë me të.

    Sipas saj, baza për këtë është neni 237/2 i Kodit të Procedures Penale.(KPP)

    Vendimi i GJKKO ka dhe mundet të ketë edhe shumë problematika të tjera që jam i bindur se avokatët e z. Berisha i kanë ndjekur dhe i ndjekin me vëmendje në shkallët e gjykimit, por unë dua të fokusohem në këtë analizë të shkurtër vetëm në njëren prej tyre e analizuar në 5 pika që lidhen me njohuritë e mia mbi të drejtën publike dhe atë private, pika të cilat dhe që kanë lidhje me standartet e Konventës Europiane (KEDNJ) dhe Gjykatës së Strasburgut (GJEDNJ)

    Ky vendim i paprecedentë (ndalimi i komunikimit) edhe për personat e vendosur në “arrest me burg” apo dhe ata të akuzuar për krime lufte edhe nga Gjykata e Hagës (të cilët mund të komunikojnë dhe takohen me njerëz të tjerë përveç atyre që bashkëjetojnë) ka disa shkelje të rënda të Konventës Europiane të Drejtave të Njeriut, GJEDNJ, Kushtetutës dhe KPP duke e bërë këtë një masë të paligjshme.

    1. Ndalimi i komunikimit të Sali Berishës është bërë nga GJKKO në vitin 2023 është një masë e paligjshme pasi ajo bazohet në një dispozitë TË SHFUQIZUAR në vitin 2017 (pra 6 vjet më parë) dhe si tillë ky ndalim është bërë “pa ligj” duke shkelur rëndë Kodin e Proçedurës Penale (KPP). (Shih screenshot nga të dy KPP)

    Vendimi i GJKKO për ndalimin e komunikimit mbështetet në nenin 237/pika 2 i KPP (viti 1994) i cili parashikonte si masë “ndalimin e komunikimit për të arrestuarit në shtëpi”. Ky nen, kjo dispozitë, 237/2 është shfuqizuar në Kodin e Procedurës Penale në vitin 2017 me ligjin 35/2017 date 30.03.2017.

    “Kufizimi i të pandehurit për të komunikuar me persona të tjerë me përjashtim të atyre që banojnë me atë”, nuk ekziston më në ndonjë ligj shqiptar që prej datës 30 mars 2017 kur u miratua ligji 35/2017. I vetmi ligj që e parashikonte ishte Kodi i vjetër i Procedurës Penale (KPP) dhe prej 2017 NUK EKZISTON NË ASNJË LIGJ.

    Rjedhimisht masa e sigurimit është dhënë në mungesë të një ligji dhe është dënim/sanksionim pa ligj, dhe në kundërshtim flagrant me Kodin e ri të Procedurës Penale i cili ka qënë në fuqi (dhe është ende) në datën 30 dhjetor 2023 kur është dhënë vendimi. Për ilustrim analogjia do ishte njëlloj sikur Gjykata të dënonte në 2024 dikë me vdekje, ndërkohë që ky dënim nuk ekziston më në Shqipëri prej Ratifikimit të protokollit 6 dhe 13 të KEDNJ, respektivisht në 2000 dhe 2007. Ndaj ashtu si nuk ezkiston më dënimi me vdekje si më sipër, nuk eksiston më as “Ndalimi i Komunikimit” të personit nën hetim apo mase sigurimi personal!

    2. Vendimi shkel rëndë nenin 17 dhe 22 të Kushtetutës.

    Vendimi për ndalimin e komunikimit të një personi përbën kufizim të lirisë së shprehjes sipas nenit 22 të Kushtetutës dhe për rrjedhojë, si çdo kufizim tjetër, duhet të jetë, së pari, me ligj, dhe së dyti, të plotësojë kriteret e nenit 17 të Kushtetutës. Kur ndalimi bëhet “pa ligj” pasi Kodi i Procedurës Penale e ka shfuqizuar ne 2017 dispoziten 237/2 dhe nuk e ndalon më komunikimin e subjektit, atëherë automatikisht si një vendim “pa ligj” ai bie ndesh me Kushtetutën e Shqipërisë [Nenet 17 dhe 22 të Kushtetutës].

    3. Vendimi shkel rëndë nenin 10 të Konventës Europiane (KEDNJ)

    Ndalimi i komunikimit të personit, ndaj të cilit është caktuar masa e arrestit në shtëpi, kur bëhet pa ligj shkel nenin 10 të Konventës Evropiane për të Drejtat e Njeriut.

    Ky qëndrim është mbajtur nga Gjykata e Strasburgut në çështjen N. kundër Rusisë (nr. 2). Ligji shqiptar nuk e parashikon ndalimin e komunikimin, ndaj një masë e tillë e dhënë nga gjykatat shqiptare ngelet masë e dhënë “pa ligj”, rrjedhimisht KEDNJ e kualifikon automatikisht si shkelje të nenit 10 të saj.

    4. Vendimi bie ndesh me vendimet e Gjykatës së Strasburgut përsa i përket kufizimit të komunikimeve

    Në çështjen N. kundër Rusisë (nr. 2), Gjykata e Strasburgut u shpreh se: “rreziku për t’u arratisur dhe kufizimi i lirisë së shprehjes nuk kanë lidhje mes tyre, dhe për rrjedhojë ndalimit të komunikimit i mungon një qëllim legjitim duke ardhur kështu në kundërshtim me nenin 10 të Konventës”.

    Për t’u kthyer në rastin konkret, rreziku për t’u larguar nga vendi dhe kufizimi i komunikimeve nuk kanë lidhje fare mes tyre. Mjafton të kujtojmë këtu se madje edhe të dënuarit me burg për krime të rënda në Shqipëri, apo edhe të pandehurit për krime lufte në Gjykatën e Hagës, komunikojnë jo vetëm me ata që bashkëjetojnë por me shumë vizitorë të tjerë përfshi edhe kryeministrin shqiptar, apo politikanë të tjerë të rajonit.

    5. Vendimi bie ndesh me nenin 18 të KEDNJ dhe vendimet e Gjykatës së Strasburgut lidhur me pluralizmin dhe demokracinë politike funksionale

    Sali Berisha ishte deputeti më aktiv opozitar i Kuvendit deri në datë 31 dhjetor 2023 dhe prej kësaj mase sigurimi të paligjshme atij i ndalohet të kontribojë në debatin parlamentar, apo konferenca shtypi në selinë e Kuvendit, apo të subjektit politik që është kundërshtar me qeverinë. Sipas Strasburgut (GJEDNJ) “Kur caktimi i masës së sigurimit është i paligjshëm, dhe ndalimi i komunikimit nuk ndjek një qëllim legjitim, por i shërben shtypjes së pluralizmit të mendimit politik, ka cënim të nenit 18 të Konventës për të Drejtat e Njeriut [N. kundër Rusisë (nr. 2)]

    Në përfundim: një masë sigurimi e cila është dhënë “pa ligj” bie në kundërshtim flagrant me Kushtetutën, KEDNJ, Vendimet e GJEDNJ, Kodin e Procedurës Penale në fuqi, dhe automatikisht është një masë sigurimi e paligjshme!

  • Nga Denion Ndrenika, Nju Xhersi – Lamtumirë!”, them i Pari”…

    Nga Denion Ndrenika, Nju Xhersi – Lamtumirë!”, them i Pari”…

    Në Festivalin e 36 të kenges ne RTSH më kujtohet kenga “Lamtumir them i pari” me tekst Andi Bejtjen dhe muzik Florian Luari. Andi Bejtjen e kam pasur shok në 8-vjeçare që nga fillimi. Tek ish-“11 Janari” në Tiranë, atje ku shihnim përballë traun dhe gardistët e Bllokut të udhëheqjes diktatoriale.

    Vitet ecën, mirëpo profesionalisht me Bejtjen jemi njësoj: gazetarë. Madje, në 1993 e zëvendësova si gazetar te “Sindikalisti”.

    Bejtja ka penë, ka frymë, ka ndjenjë, poet që në ngjizje me siguri, ndonëse unë nuk jam shquar përveçse ndonjë teksti këngësh për “6”-en tonë që këndonim nga liqeni.

    Në vitin 1997, tashmë që duket larg, çdokush që asokohe ishte diku, sot gjendet diku gjetkë.

    Shoqëria si e tërë, sporti, kultura, arti skenik, kinematografia, letërsia, tekstet, veglat frymore, pianoja, pak përbëjnë kujtesë të domosdoshme për ndokënd që i le vitet të rrjedhin pa përfshirë në vetvete ngjarje, ndodhi…

    1997 ishte tmerr që aty-këtu thyhej nga ndonjë kampionat futbolli të ndërprerë me fajësime anësie federate, te një veprimtari “Miss Albania” që u shënua si e vetmja pararendëse në 1996 dhe festivalet e këngës në radio-televizion.

    Në atë vit në Festivalin e 36-të në RTVSH Bejtja kishte shkruar vargjet e kenges “Lamtumirë!”, them i Pari”, kompozuar nga Florian Luari.

    E kënduan Josif Gjipali dhe Florian Luari. E “takova” Luarin në Francë, kohë më parë dhe Bejtjen në Tiranë.

    Florian, beratas me kokë e këmbë nga të dy prindërit, trashëgoi prej tyre artin.

    Formimin shkollor të nisur që në moshën 6-vjeçare me piano në shkollen e muzikes e vazhdoi në Liceun Artistik në për teori dhe fizarmonikë dhe gjate kesaj kohe krijonte, muzik orkestrale, kënge, valle, pjesë pianistike etj. Si shumë e shumë familje dhe individë, ai u transferua në vite 1991 në kryeqendrën e Greqisë, Athinë ku u njoh me rrethet muzikorë instrumentistë dhe këngëtarë vendas. Kjo i mundësoi të luante kater vjet në piano dhe fizarmonikë muzikë nga vendi dhe bota. Në 1995 u rikthye në Tiranë dhe hyri në Akademinë e Arteve të Bukura për Kompizicion. Kjo ishte periudhë që e përfshiu si krijues krijues ne festivale si dhe drejtues muzike në televizione. Florian përfundoi Akademinë, dhe pa u shkeputur nga aktivitetet artistike, filloi si drejtues muzike i orkestrës së televizionit “Top Channel” dhe më pas u zhvendos në Lyon të Francës ku jeton prej vitesh.

    Jetën artistike e pasuroi në vazhdimësi me koncerte dhe si mësues pianoje në disa shkolla si dhe me aktivitete artistike ne Itali, Zvicër, Greqi, Gjermani, SHBA.

    Pas Festivalit të 36-të, interesi për festivalet nisi të bjerë ndërkohe që filluan lokalet e Tiranës me muzikë live, gjë që e bëri të ndihej mirë duke luajtur muzikë në “Boom Boom Room”, Rozafa etj..

    Në një bisedë, Flori më tregoi se shtytja dhe mbështetja e tij më e madhe e tij ishin prindërit, që të dy muzikantë.

    “Më kujtohet kur isha i vogel prindërit më blenë një lodër piano, për të më integruar drejt muzikës dhe pianos. Dhe, kështu ndodhi. Fillova ta dua pianon, por dhe fizarmonikën. Përpara se të hyja në klasën e parë, fillova mësimet e para në piano dhe fizarmonikë me prindërit e mi dhe më pas në shkollën 8-vjeçare “22 tetori” në Berat, në degën e pianos me mësuesen Ermira Tusha”-thotë Florian.

    “Florian, ku e gjen veten më mirë në piano?”, – e pyes.

    “Varet. Kur është koncerti im luaj pjesët e mia dhe ndihem shumë mirë, sepse bej ate qe dua. Kur luaj me një grup, i përshtatem lojës së tyre, ne c’fare do rryme qe te jete, dhe kjo me pelqen shumë sepse exploroj ne stile të ndryshme, ne vende të ndryshme . Për shembull, kur luaj në Greqi luaj muzikë greke, në Amerikë muzikë amerikane, dhe kjo më pëlqen që nuk njoh kufi në muzikë”-, më përgjigjet.

    Mua më kujtohet kënga “Lamtumirë!” them i pari” me tekstin e Andi Bejtjes në festivalin e 36-të dhe e pyeta për këtë:

    “Për sa i përket pjesëmarrjes nëpër festivale, e shihja si një urë kalimi për t’u njohur me rrethin muzikor dhe fillova të marr pjesë në 1995 pas kthimit për katër vjet në Greqi. Përse nuk mora pjesë në festivale më tej… Në 1998 filloi të bjerë interesi për festivalet dhe nderkohe filluan lokalet e Tiranës me muzikë live, dhe ndihesha mirë duke luajtur në “Boom Boom Room”, “Rozafa” etj., dhe më pas filluan televizionet “Top Channel” e “Vizion Plus” me emisione sociale, humor, spektakle ku muzika luan një rol të rëndësishëm”.

    Florian Luari, kompozitor, pianist, fizarmonicist, orkestrues vijon në Lyon atë që nisi në Pallati e Kulturës “Tekstilisti” në Berat, brenda një bote të madhe që njehsonet me shpirtin e krijimit në muzikë dhe mes njerëzve.

  • Nga Luçiano BOÇI – Pushteti ose pushtEdi

    Pushtetet gjithmonë kanë tendencën të degradojnë. Sidomos kur zgjasin. Por asnjë prej tyre nuk e ka arritur fazën e një degradimi të tillë si ky i Edi Ramës. Gjuhësisht dhe thelbësisht ky stad pushteti falë kontributit të kryeministrit mund të quhet dhe pushtEdi.

    PushtEdi është faza e korruptimit dhe kriminalizimit tërësor të pushtetit.

    Në pushtEdin e sotëm gjithçka është pushtllëk, maskarallëk, matrapazllëk, aferllëk, drejtsillëk e llëk e llëk…të ngjashme me pllaqurirjet brenda një pellgu të ndotur a një moçali të mbushur me reptilë e krijesa të përçudnuara.

    PushtEdi i Ramës është një ndërthurje perfide e krimit, korrupsionit, politikës , parasë “pa erë” e kavardisur me propagandë shkëlqyese.

    Në pushtEd ruhet statusquo-ja e mdahen benifitet midis organizatave kriminale dhe kapove të pushtetit.

    PushtEdi synon eleminimin e çdo kundërshtari të brendshëm dhe të jashtëm politik dhe ekonomik.

    PushEdi ka vetëm një synim final: eleminimin e opozitës.

    Në pushtEd nuk ka vlerë jeta. Ka vlerë përfitimi, para të cilit rrënohet çdo devijim drejt humanes e parimores.

    Kush kundërshton kërcënohet me jetë nga thellësitë e burgjeve, ose me metoda “moderne”, pse jo dhe të drejtpërdrejta.

    Në PushtEd liria dhe demokracia janë koncepte abstrakte dhe metafizike dhe nuk mund të kenë ekzistencë të prekshme.

    Ato vriten e ekzekutohen çdo herë që tentojnë të shfaqen.

    PushtEdi kontrollon gjithçka: parlamentin, drejtësinë, median dhe deri rojet e parkingut.

    Parlamenti është bërë teatër, drejtësia punon me regji e nxjerr editoriale si media e majtë, media vetë nga ana e saj konkuron kokainën e hashashin për nga efekti në masë.

    Në PushtEdin e pushtetit të sotëm ajo që paguhet më shumë është shplarja e trurit me anë të mediave të blera ose të shantazhuara, thënë ndryshe vrasja e mendimit dhe e revoltës. Ajo që blihet më shumë është vota.

    Si i tillë në moçalin e pushtEdit ka shumë “zhaba” që kërkojnë të prodhojnë melodinë e trusllosjes së opinionit dhe të cilave i duket vetja si sirenat në “Odisenë” e famshme.

    PushtEdi funksionon si organizatë e konkurueshme me simotrat e tij Ndrangheten e Cosa Nostrën. Skema e dhënë nga raportimi i SPAK per strukturimin e organizatave kriminale në Shqipëri është modeluar pikë e presje sipas funksionimit të qeverisë.

    Në krye është buratini-capo i cili përmbledh e komandon familjet politiko-ekonomike që dominojnë sektorët kryesorë: bankar, ndërtim, energji, gambling(loto&kazino), turizëm.

    Familjet vetë kanë përfaqësuesit e tyre politikë në rangjet më të larta në pozicione ministrore e kyçe. Familjet kanë “decinat”, grupe kriminale që veprojnë në territore të ndryshme me drejtuesit e tyre dhe të mbushura me “soldatti” (ushtarët) e “picciotti” e “operai”, që në përputhje me realitetin përkthehen në shantazhues, patronazhistë e vrasës.

    Shto “vrasësit” e opinionit që paguhen si analistë e bredhin studiove me referate partie në dorë.

    PushtEdi ka strukturë impresionuese falë arkitektit të tij.

    PushtEdi ka sektorët e vet të veçantë. Sektorin e korrupsionit e korruptimit, sektorin e racket-eteve, sektorin e narkotikëve, sektorin e pastrimit të parave, sektorin e grabitjes së zgjedhjeve, sektorin e pronave etj, që zyrtarisht marrin emra ministrorë si Ministria e Financave, Ministria e Bujqesise, Ministria e Mjedisit e Ekonomisë etj etj.

    Pastaj vijnë ato me D. Sektori 3D për propagandën bis. Sektori 4D për spiunimin pa limit me dhe pa teknologji, me SHIK e policë shik.

    Sektori 5D+PPP. Ky është ai që vjel e rrjep lekët e buxhetit të njerëzve me kg se zerot janë unlimited, që përdoren për hotele, luks, lobime e vota.

    Ky PushtEd është regjimi-pusht që prekim çdo ditë.

    Një arkitekturë e llahtarshme krimi, korrupsioni e taksash marramendëse, amorali dhe devijancash. I ndërtuar me bazë frikën, terrorin dhe e miksuar me ideologjinë eksteme majtiste!

    Dobësia e tij qëndron në pikën e tij më të fortë: në frikën.

    Frika nga ndëshkimi e revolta që thërret, do ta shkërrmoqë PushtEdin e pushtetit, si ngrehina e mishërimit të frikës dhe paranojave personale të buratinit-shef të organizatës, Kryeministër.