Blog

  • Nga Erion DASHO – Një dështim që duhet shmangur me çdo kusht

    Nga Erion DASHO – Një dështim që duhet shmangur me çdo kusht

    Dy mbledhje radhazi të komisionit hetimor parlamentar për koncesionet në shëndetësi kanë dështuar, ose, më saktë, janë sabotuar qëllimisht nga përfaqësuesi e maxhorancës.

    Nuk duhet harruar se rilindësit kanë vite që mundohen ta bllokojë ngritjen e komisionit duke shkelur në mënyrë flagrante Kushtetutën, sepse ky komision është mundësia e vetme për të vërtetuar të gjithë ato akuza të cilat deri tani boratët i kanë etiketuar paturpësisht si “akuza politike”.

    Personalisht u habita kur rilindësit e pranuan ngritjen e komisionit si pjesë e marrëveshjes së fundit pozitë-opozitë. Për Partinë Demokratike dhe opozitën në tërësi kjo ishte një fitore e rëndësishme të cilën e kam përshëndetur me entuziazëm.

    Por boratët nuk u dorëzuan.

    Së pari, ata sabotuan përbërjen e komisionit, duke përfshirë në të dy persona me konflikt të pastër interesi. Në veçanti, Znj. Milva Ekonomi ka qënë zëvendësministre në kohën e dhënies së koncesioneve, madje edhe pjesë e vendimmarrjes. Një person i ndodhur në këto pozita nuk mund të jetë kurrsesi i paanshëm në hetim.

    Së dyti, taktika e mospjesëmarrjes në mbledhjet e komisionit, i heq legjimitetin veprimtarisë së tij, pasi sipas një rregulli paradoksal, maxhoranca ka shumicën në komision. Vonesa të tilla mund të bëjnë që komisioni të mos arrijë të realizojë qëllimet e veta në afatin që ka në dispozicion.

    Së fundi, acarimi artificial që në nisje i marrëdhënieve midis anëtarëve të komisionit i hap rrugë atij që ka qënë problemi kryesor i gjithë komisioneve të ngjashme, daljes me dy raporte. Kjo përkthehet në krijimin e dy “të vërtetave”, çka do të thotë relativizim i gjetjeve dhe rekomandimeve të hetimit dhe analizës së opozitës.

    Ç’duhet të bëjë sot opozita sipas mendimit tim?

    Së pari, duhet këmbëngulur në largimin e dy anëtarëve të komisionit që kanë konflikt interesi.

    Së dyti, duhet të shtyhet afati i veprimit të komisionit për të eliminuar efektin e vonesave të krijuara.

    Së fundi, duhet ndryshuar struktura e vendimmarrjes së komisionit duke i hequr boratëve të drejtën e bllokimit.

    Duke ndërmarrë këta hapa, opozita do të forcojë pozitat, ndërsa qytetarët do të kenë një mundësi reale për të mësuar përgjegjësit e vërtetë të një prej kusarive më të mëdha që kanë ndodhur me taksat e tyre.

    Këtë shpresoj dhe uroj të ndodhë…

  • Nga Enver BYTYÇI – E vërteta e Shqipërisë në NATO!

    U bënë 15 vite nga dita e pranimit të Shqipërisë në aleancën më të madhe politike dhe ushtarake në historinë e botës, NATO! Një vend dhe një popull, që kurrë nuk e kishin ëndërruar të zinin vend në këtë aleancë përkrah aleatëve tanë më të mëdhenj, Shteteve të Bashkuara të Amerikës, Britanisë së Madhe, Gjermanisë, Francës, Italisë, Turqisë, Greqisë dhe vendeve të tjera anëtare të kësaj aleance.

    Pranimi në NATO i Shqipërisë ishte produkt i krijimit të besimit! Ishte jo vetëm interes gjepolitik e strategjilk, por edhe çështje e plotësimit të standardeve. Askush, askujt nuk i jep diçka, qoftë dhe një stilolaps, nëse mes partnerëve nuk ka besim! Ndërkohë Shqipërisë nuk po i jepej ndonjë gjë e zakonshme. Më 5 prill 2009, asaj iu dha vendi i nderit në mesin e gati 30 vendeve më të zhvilluara të globit tokësor! Madje me të drerjtë vetoje. Me të drejtën që të vendosë vetë ajo për interesat jetike të vendit të saj. Kjo është NATO! Një organizatë politike dhe ushtarake që respekton vendimmarrjen e vendeve të vogla. Ky është gjithashtu asset besueshmërie për Shqipërinë.

    Shqipëria u ftua për pranim në NATO vetëm dy javë pasi ndodhi ngjarja e Gërdecit, aq shumë e përfolur dhe e keqpërdorur nga pushteti i sotëm dhe opozita e atëhershme për ta penguar pranimin në NATO të saj. Kjo e vërtetë zbardhet lehtësisht edhe sikur një studiues t’i referohet medieve të kohës. Pa patur nevojën e verfikimit të dokumenteve të padeklasifikuara.

    Shqipëria u pranua në NATO për shkak të plotësimit të kritereve të pranimit dhe aspak për shkak të nevojës gjeopolitike, siç e interpretojnë relativizuesit shqiptarë. Nëse do duhej të pranohej një vend në këtë organizatë për shkaqe të gjeopolitikës, ai vend do të ishte Maqedonia. Por jo. Shqipëria u bë anëtare e Aleancës së Atlantikut në ditën e 60-vjetorit të NATO-s. Ndërsa NATO kishte bombarduar Serbinë e çliruar Kosovën në kohën e kremtimit të 50-vjetorit të saj!

    NATO është e shenjtë. Eshtë njëkohësisht shenjtëria e sigurisë së shtetit dhe kombit shqiptar. Si rezultat, Shqipëria sot është në NATO dhe vetë NATO është në Shqipëri e qebesa edhe në Kosovë! Kjo është mrekullia e anëtarësimit në Aleancë. Zanafilla e kësaj politike dhe strategjie ze në kohën kur Partia Demokratike dhe lideri i saj, Sali Berisha, shpallën qysh në vitn 1991 objektivin e anëtarësimit në NATO të Shqipërisë. Ishte koha kur Partia Socialiste vazhdonte të artikulonte leksione e programe armiqësie me NATO-n. Më pas, ky projekt u konkretizua kur qeveria e demokratëve dhe lideri Berisha kërkuan të parët në Lindjen ish-komuniste partneritetin për paqe me Aleancën Atlantike (1993) dhe e fituan këtë vend pranë saj. Ndërsa kurorëzimi i politikave dhe strategjisë kombëtare të PD-së, si dhe zotit Berisha, ishte anëtarësimi në NATO i Shqipërisë.

    Ka politikanë shqiptarë që turren si ulkonja me pamje dhelpre për të marrë meritat e anëtarësimit të vendit tonë në NATO. Ndër ta është edhe Lulzim Basha! Në fakt Bashës këtë shans ia ka dhënë vetë Doktori, sepse i dha besim të tepruar në të gjithë karrierën e tij. Por pa hyrë në këtë histori, e vërteta duhet thënë siç është: – Ndër forcat politike, merita e pranimit në NATO i takon Partisë Demokratike. Ndër personalitetet politike, këtë meritë e bartë dhe do ta bartë në historinë e Shqipërisë dhe shqiptarëve Sali Berisha! Le ta retushojnë dhe ta interpretojnë si të duan historinë maskarenjtë e të gjitha llojeve brenda e jashtë vendit. E vërteta është aty. Ajo nuk ndryshon për shkak të egos dhe ambicieve të individëve as të konjukturave politike që ndodhin.

    Shqipëria në NATO është projekti më madhor i të djathtës shqiptare! Eshtë arritja më e madhe në historinë e Shqipërisë pas shpalljes së pavarësisë. Nuk do ta ketë këtë peshë as anëtarësimi në BE. Nuk e ka dhe nuk do ta ketë asnjë urë e ndërtuar, për të cilën punohet dhjetë vite radhazi. Nuk do ta ketë asnjë shifër në numrin e turistëve që vijnë në Shqipëri, ndërkohë që bujqësia në shërbim të tyre rrënohet! Shqipëria në NATO ishte dhe do të mbetet vizion, mision dhe realizim i njerëzve dhe burrave të shtetit si Sali Berisha që kanë vokacion patriotik e perendimor!

  • Ja kush janë skuadrat më të mëdha të futbollit në botë

    Ja kush janë skuadrat më të mëdha të futbollit në botë

    Vështirë të zgjedhësh klubet më të mëdha të botës së futbollit. Por që mund të bëhet, po, në shumë mënyra. Mund të hartohet një renditje në një mënyrë krejtësisht subjektive, e lidhur me perceptimet e forcës që secili prej nesh ka për një klub, ose mund të bëhet duke zgjedhur një të dhënë objektive. Ne e kemi bërë duke zgjedhur si statistikë fitoret ndërkontinentale të secilit klub të listuar. Mund të kishim zgjedhur fitoret në nivel kombëtar, por lista e skuadrave më të mira në botë rrezikonte të mos ishte koherente duke pasur parasysh diferencën e futbollit nëpër vende të ndryshme. Mjaft të mendohet se Celtic, fitues i mbi 100 titujve kombëtarë (ndër këta më shumë se 50 kampionate skoceze), mund të rreshtohej në një nga vendet e para si klubi më i madh në botë. Por a do të ishte korrekte kjo?

    Për këtë arsye kemi zgjedhur titujt ndërkombëtarë, ata që vërtet e bëjnë vërtetë një klub të madh dhe bëjnë që t’i dëgjohet emri në nivel global (edhe këtu kemi qenë shumë të kujdesshëm sepse në listë mungojnë klubet që janë rritur shumë, por vetëm vitet e fundit). Kështu pra, brenda renditjes sonë do të gjejmë klube të njohura si edhe më pak të njohura, por për ta hartuar – jo në mënyrë subjektive – nga ndonjë e dhënë objektive duhej të niseshim. Le ta shfletojmë së bashku pra.

    22. Chelsea

    Chelsea, ka fituar 9 tituj ndërkombëtarë në historinë e tij. Përpara ardhjes së Roman Abramovich në vitet 2000, historia e Bluve nuk ishte ndonjë histori edhe aq emocionuese. Manjati rus i dha një të shkundur ambjentit duke investuar në kampionat dhe në trajnerë të klasit të parë.

    In tutta la sua storia il Chelsea ha messo in bacheca 2 Champions League, 2 Europa League, 2 Coppe delle Coppe, 2 Supercoppe Europee e 1 Mondiale per Club. A questi possiamo aggiungere 23 titoli nazionali tra Premier League, FA Cup, Coppa di Lega e Community Shield.

    Në të gjithë historisë së tij, Chelsea ka fituar 2 Champions League, 2 Europa League, 2 Kupa të Kupave, 2 Superkupa Evropiane dhe 1 Botëror për Klube. Këtyre mund t’u shtojmë 23 tituj kombëtar duke përfshirë Premier League, FA Cup, League Cup dhe Community Shield.

    Tani klubin është në duart e amerikanit Todd Boehly. Pavarësisht investimeve të mëdha të bëra në seancat e fundit të merkatos, Chelsea ka humbur disa shkallë në Premier League dhe vërtitit diku në mes të tabelës.

    21. Raja Casablanca

    Raja Casablanca ka fituar 9 tituj ndërkombëtarë në historinë e saj. Klubi historik maroken ka patur shpërthimin e tij nga fundi i viteve ’80, duke u shkrirë më pas me Olympique Casablanca nga mesi i viteve ’90, e duke u bërë një nga klubet më të rëndësishme në kampionatin maroken.

    Në historinë e saj, Raja Casablanca ka fituar 3 Champions League të Afrikës, 2 Kupa të Konfederatës CAF, 2 Superkupa CAF, 1 Kupë CAF dhe 1 Kupë të Kampionëve Afro-Aziatike. Këtyre i shtohen edhe 20 tituj në nivel kombëtar midis kampionateve dhe kupave të Marokut.

    20. Étoile du Sahel

    L’Étoile du Sahel ka fituar 9 tituj ndërkombëtarë në historinë e tij. Shumica e trofeve përtej vendit të tij janë fituar midis gjysmës së dytë të viteve ’90 dhe fillimit të viteve 2000.

    Në historinë e tij, Étoile du Sahel ka fituar 1 CAF Champions League, 2 Kupa të Kupave të Afrikës, 2 Kupa CAF, 2 Kupa të Konfederatës CAF dhe 2 Superkupa CAF. Ndërkohë që në nivel kombëtar, ka 22 tituj kombëtarë, ndër kampionatet tuniziane, kupat e ligës dhe kupat kombëtare.

    19. Inter

    Interi ka fituar 9 tituj ndërkombëtarë në historinë e tij. Fitoret – jo kombëtare – të klubit zikaltër kanë ardhur në tre periudha të ndryshme: një pjesë e parë në mesin e viteve ’60, e më pas në fillim të viteve ’90 dhe në fund në 2010, viti i Tripletës.

    Në historinë e tij, Interi ka fituar 3 Champions League, 3 Kupa UEFA, 2 Kupa Ndërkontinentale dhe 1 Botëror për Klube. Këtyre fitoreve ndërkombëtare i shtojmë edhe 36 trofetë në nivel kombëtar ndërmjet Serie A, Kupa të Italisë dhe Superkupa të Italisë.

    18. Nacional

    Nacionali ka fituar 9 tituj ndërkombëtarë në historinë e tij. Është një nga klubet më të titulluar në nivel kombëtar dhe si rrjedhojë edhe një nga skuadrat më të forta të Uruguait, që ndër vite ka nxjerrë talente që janë bërë të rëndësishme në nivel botëror.

    Në historinë e tij, Nacional ka fituar 3 Kupa Libertadores, 3 Kupa Ndërkontinentale, 2 Kupa Interamerikane dhe 1 Recopa Sudamerikana. Këtyre u shtojmë 59 tituj në nivel kombëtar duke përfshirë kampionatin (49), kupa kombëtare dhe superkupa.

    17. Penarol

    Penarol ka fituar 9 tituj ndërkombëtarë në historinë e tij. Ekipi e ka marrë emrin nga lagjja me të njëjtin emër në Montevideo, me origjinë italiane të qytetit piemontez, Pinerolo. Dy herë në historinë e tij, klubi uruguaian ka arritur Tripletën.

    Në historinë e tij, Penarol ka fituar 5 Kupa Libertadores, 3 Kupa Ndërkontinentale dhe 1 Superkupë të Kampionëve Ndërkontinentalë. Këtyre trofeve ne i shtojmë edhe 67 në nivel kombëtar, përfshirë kampionatet uruguaiane, kupat kombëtare dhe superkupat.

    16. Club America

    Club America ka fituar 10 tituj ndërkombëtarë në historinë e tij. Është një nga skuadrat historike meksikane dhe ndeshjet e saj në shtëpi i luan në stadiumin mitologjik Azteca. Ndërkombëtarisht ka fituar shumicën e trofeve nga vitet 1990 e këtej.

    Në historinë e tij, Club America ka fituar 7 Champions League CONCACAF, 2 Kupa Interamerikane dhe 1 Giants Cup CONCACAF. Këtyre i shtohen edhe 27 tituj kombëtarë, mes kampionateve, kupave të Meksikës, Superkupave dhe InterLigës.

    15. Ajax

    Ajaxi ka fituar 10 tituj ndërkombëtarë në historinë e tij. Lancers janë një nga klubet më të rëndësishme të Eredivisie. Me kalimin e viteve, klubi holandez ia ka dalë të alternojë cikle të mëdha fitoresh me rritjen e talenteve që më pas u dalluan në nivel botëror, qoftë në klub, qoftë jashtë vendit të tyre.

    Në historinë e tij, Ajax ka fituar 4 Champions League, 2 Superkupa Evropiane, 2 Kupa Ndërkontinentale, 1 Kupë UEFA dhe 1 Kupë Kupash. Ndërsa në nivel kombëtar krenohet me 65 tituj midis kampionateve, kupave kombëtare dhe superkupave kombëtare.

    14. TP Mazembe

    Tout Puissanti Mazembe ka fituar 11 tituj ndërkombëtarë në historinë e saj. E themeluar nga murgjit benediktinë, është një nga skuadrat historike të Republikës Demokratike të Kongos, tani në duart e Guvernatorit të provincës Katanga, një manjat që zotëron miniera bakri dhe kobalti.

    Në historinë e tij, TP Mazembe ka fituar 5 Kupa të Kampionëve afrikane, 3 Superkupa CAF, 2 Kupa të Konfederatës CAF dhe 1 Kupë të Kupave të Afrikës. Ndërsa përsa i përket titujve kombëtarë (27) ka fituar 19 kampionate, 5 kupa kombëtare dhe 3 superkupa kombëtare.

    13. Juventus

    Juventusi ka fituar 11 tituj ndërkombëtarë në historinë e tij. Klubi bardhezi është më i titulluari – po të llogariten vetëm Skudetot – në Itali. Është ndër klubet më të rëndësishme në botë, edhe pse për të arritur suksesin e fundit jashtë Italisë duhet të kthehemi në vitet ’90.

    Në historinë e tij, Juventus ka fituar 2 Champions League, 3 Kupa UEFA, 2 Superkupa Evropiane, 2 Kupa Ndërkontinentale, 1 Kupë të Kupave dhe 1 Kupë Intertoto. Në nivel kombëtar, ka 59 trofe mes Serie A, Kupa e Italisë dhe Superkupa e Italisë.

    12. Auckland City

    Auckland City ka fituar 12 tituj ndërkombëtarë në historinë e tij. Klubi neozelandez është shumë i ri, themelimi i tij daton më 2004, por u imponua menjëherë në nivel kombëtar dhe ndërkombëtar, duke u bërë ekipi më i suksesshëm i Zelandës së Re.

    Në historinë e tij, Auckland City ka fituar 11 Champions League të Oqeanisë dhe 1 Kupë të Presidentit të OFC. Në nivel kombëtar, krenohet me 9 kampionate të neozelandeze.

    11. River Plate

    River Plate ka fituar 12 tituj ndërkombëtarë në historinë e tij. Një nga klubet më të rëndësishme në Argjentinë. I ka ofruar futbollit botëror lojtarë të ndryshëm të cilët me kalimin e viteve janë bërë idhuj të disa brezave. Los Millonarios konsiderohen si “të pasurit” e Buenos Airesit.

    Në historinë e tij, River Plate ka fituar 4 Kupa Libertadores, 3 Recoba të Amerikës së Jugut, 1 Kupë amerikanojugore, 1 Superkupë amerikanojugore, 1 Kupë Ndërkontinentale. 1 Kupë Interamerikane dhe 1 Kupë Suruga Bank. Në nivel kombëtar, ka fituar 54 tituj midis kampionateve dhe kupa të ndryshme kombëtare.

    10. San Paolo

    San Paolo ka fituar 12 tituj ndërkombëtarë në historinë e tij. Është ndër klubet më të rëndësishëm në Brazil, skuadra e tretë për nga numri i tifozëve në tokën braziliane. Titulli i fundit ndërkombëtar i fituar nga Tricolo Paulista daton më 2005.

    Në historinë e tij, San Paolo ka fituar 3 Kupa Libertadores, 2 Kupa Ndërkontinentale, 2 Recopa amerikanojugore, 1 Kupë amerikanojugore, 1 Kupë CONMEBOL, 1 Master Cup CONMEBOL dhe 1 Botëror për Klube.

    9. Zamalek

    Në historinë e tij Zamelek ka fituar 13 tituj ndërkombëtarë. Çuditërisht gjen vend në këtë klasifikim edhe një nga klubet më të rëndësishëm dhe më prestigjiozë të Egjiptit dhe Afrikës, duke fituar shumë në nivel kombëtar dhe ndërkombëtar.

    Në historinë e tij, Zamelek ka fituar 5 Champions League të Afrikës, 4 Superkupa CAF, 2 Kupa të Kampionëve afro-aziatike, 1 Kupë të Konfederatës CAF dhe 1 Kupë të Kupave Afrikane. Ndërsa në nivel kombëtar, ka fituar plot 46 tituj midis kampionateve egjiptiane, kupave kombëtare dhe superkupave.

    8. Bayern Munich

    Bayern Munich ka fituar 14 tituj ndërkombëtarë në historinë e tij. Në brendi të kësaj renditjeje, në top 10, nuk mund të mungonte klubi bavarez, ndër më të rëndësishmit në nivel europian. Në fakt, klubi gjerman historikisht është konkurrues çdo vit si për të fituar në nivel kombëtar ashtu edhe përtej tokës gjermane.

    Në historinë e tij, Bayern Munich ka fituar 6 Champions League, 2 Superkupa Evropiane, 2 Kupa Ndërkontinentale, 2 Botërore për Klube, 1 Kupë UEFA dhe 1 Kupë të Kupave. Po në nivel kombëtar? 66 tituj midis Bundesligës, Kupave dhe Superkupave të Gjermanisë.

    7. Liverpool

    Liverpooli ka fituar 14 tituj ndërkombëtarë në historinë e tij. Kanë qenë kryesisht dy periudhat më të suksesshme të Redsave në nivel ndërkombëtar: periudha është e viteve ’70 dhe ’80, periudha e dytë në vitet 2000.

    Në historinë e tij, Liverpool ka fituar 6 Champions League, 4 Superkupa Evropiane, 3 Kupa UEFA dhe 1 Botëror për Klube. Në nivel kombëtar, titujt e fituar janë 53 mes Premier League, FA Cup, League Cup dhe Community Shield.

    6. Barcellona

    Barcelona ka fituar 17 tituj ndërkombëtarë në historinë e saj. Është një nga skuadrat më të rëndësishme të të gjithë Evropës, si dhe skuadra e dytë më e suksesshme e Spanjës pas Real Madridit. Shumica e fitoreve në fushën ndërkombëtare të blaugranave kanë ardhur pas viteve ’90 e këtej.

    Në historinë e saj, Barcelona ka fituar 5 Champions League, 5 Superkupa Evropiane, 4 Kupa të Kupave dhe 3 Botërore për Klube. Këtyre i shtohen 74 trofe kombëtarë mes La Liga, Kupa e Mbretit, Kupa e La Liga dhe Superkupa e Spanjës. Për t’u shtuar janë edhe 3 Kupa Eva Duarte (një kompeticion spanjoll i organizuar nga 1947 deri në 1953.

    Klubi spanjoll nuk ka fituar asnjë turne ndërkombëtar që nga viti 2015.

    5. Independiente

    Klubi Independiente ka fituar 18 tituj ndërkombëtarë në historinë e tij. Skuadra argjentinase është e treta më fituese në atdhe, pas Boca Juniors dhe River Plate. I famshëm është rivaliteti me Racing Club: stadiumet e dy klubeve argjentinase janë vetëm 300 metra larg njëri-tjetrit.

    Në historinë e tij, Klubi Independiente ka fituar 7 Copa Libertadores, 3 Kupa Interamerikane, 2 Kupa Interkontinentale, 2 Superkupa të Amerikës së Jugut, 2 Kupa të Amerikës së Jugut, 1 Recopa amerikanojugore dhe 1 Kupë Suruga Bank.

    Skuadra argjentinase është e vetmja që i ka fituar të gjitha finalet e Copa Libertadores të luajtura në historinë e saj (shtatë në shtatë), duke marrë parasysh skuadrat që kanë luajtur të paktën dy.

    4. Boca Juniors

    Klubi Boca Juniors ka fituar 18 tituj ndërkombëtarë në historinë e tij. Xeneizes janë skuadra e vetme argjentinase që nuk ka rënë asnjëherë në divizionin e dytë dhe është ndër nëntë skuadrat në botë që kanë fituar Tripletën në të paktën dy raste.

    Në historinë e tij, Klubi Boca Juniors ka fituar 6 Copa Libertadores, 4 Recopa Sudamericana, 3 Kupa Interkontinentale, 2 Kupa të Amerikës së Jugut, 1 Superkupë të Amerikës së Jugut, 1 Kupë të Artë Nicolas Leoz dhe 1 Kupë Master de Supercopa. Duhen shtuar edhe fitoret në nivel kombëtar (43) midis kampionateve, kupave kombëtare dhe superkupave.

    3. Milan

    Milani ka fituar 18 tituj ndërkombëtarë në historinë e tij. Kuqezinjtë janë ndër klubet më të vjetër në Itali. Shpërthimi në nivel evropian dhe global erdhi nën presidencën e Berlusconit: gjatë epokës së tij erdhën shumica e titujve të fituar.

    Në historinë e tij, Milani ka fituar 7 Champions League, 5 Superkupa Evropiane, 3 Kupa Interkontinentale, 2 Kupa të Kupave dhe 1 Botëror Klubesh. Mund të shtojmë edhe 31 tituj në nivel kombëtar midis Serie A, Kupave të Italisë dhe Superkupave italiane.

    Klubi milanist është ndër më të mëdhenjtë në botë, nuk ka dyshime, por titulli i fundit ndërkombëtar ka ardhur më 2007.

    2. Al Ahly

    Al Ahly ka fituar 25 tituj ndërkombëtarë në historinë e tij. Nëse mblidhen të gjitha kompeticionet kombëtare dhe ndërkombëtare, klubi egjiptian është më i suksesshmi në botë.

    Në historinë e tij, Al Ahly ka fituar 11 Champions League të Afrikës, 8 Superkupa CAF, 4 Kupa të Kupave afrikane, 1 Kupë Kampionesh afro-aziatike dhe 1 Kupë të Konfederatës CAF. Këtyre mund t’u shtojmë 96 titujt në nivel kombëtar midis kampionateve egjiptiane, kupave të Egjiptit dhe Superkupave të Egjiptit.

    Gjithashtu, klubi ka arritur 25 milionë tifozë, duke u bërë një nga klubet më të mbështeturit në planet.

    1. Real Madrid

    Real Madridi ka fituar 30 tituj ndërkombëtarë në historinë e tij. Los Blancos janë më të titulluarit – duke marrë parasysh trofetë e fituar jashtë vendit – në botë. Një tjetër kuriozitet: klubi spanjoll ka arritur në 100 tituj të fituar nëse i shtohen edhe ato kombëtare dhe ndërkombëtare.

    Në historinë e tij, Real Madrid ka fituar 14 Champions League, 5 Botërorë për Klube, 5 Superkupa Evropiane, 3 Kupa Ndërkontinentale, 2 Kupa UEFA dhe 1 Kupë Iberoamerikane. Këtyre u shtojmë edhe 70 titujt kombëtarë midis La Liga, Kupat e Mbretit, Kupat e La Liga, Superkupat e Spanjës dhe Kupa Eva Duarte.

    Artikulli origjinal është publikuar në 90min.com

    Përgatiti Dardan MITROVICA

  • Si iu përgjigjën vëllezërit Rama denoncimit të Gazment Bardhit

    Si iu përgjigjën vëllezërit Rama denoncimit të Gazment Bardhit

    Kur doli me raportet konfidenciale të policisë në duar, Gazment Bardhi lëshoi një akuzë të rëndë, tronditëse dhe shqetësuese për këdo qytetar të vendit, që dëgjon se vëllai i kryeministrit mund të ketë punuar me një grup trafikantësh të kokainës, që u goditën me ndërhyrjen e shërbimeve gjermane në janar të vitit 2015.

    Në thelb të akuzave janë disa rrethana dhe fakte, bazuar në dokumenta që ashtu siç i lidh Gazment Bardhi mund të krijojnë bindjen se Olsi Rama u përfshi në trafik kokaine, madje fshehu kreun e grupit, Genci Xhixhën në makinë për ta nxjerrë jashtë kufijve të vendit, në një kohë që ky kërkohej nga forcat speciale.

    Fakti i parë së cilit iu referua Bardhi gjendet në dosjen e përgjimeve të policisë, ku përmendet një person me flokë të shkurtra, rreth 45 vjeç, i paidentifikuar, që përdorte mjetin Range me targat AA653DM. Veç këtij personi të paidentifikuar, e njëjta makinë përdorej edhe nga trafikantët Genci Xhixha, Gentian Gjonaj dhe Ermal Hoxha.

    Fakti i dytë është se nga të dhënat e sistemit TIMS, Olsi Rama ka përdorur këtë Range me targa AA653DM, për hyrje-dalje nga Shqipëria në 7 raste gjatë të njëjtës periudhë që e përdornin edhe trafikantët e kokainës.

    Një nga këto data udhëtimi të Olsi Ramës përkon me atë të arratisjes së Genci Xhixhës jashtë vendit, ditën kur policia shqiptare kreu operacionin e Xibrakës, që u pranua më vonë nga gjykata se ishte dekonspiruar.

    Përfundimi në të cilin del, Gazment Bardhi, duke u bazuar tek përdorimi i Range Rover me targa AA653DM, është se Olsi Rama është personi i paidentifikuar që përmend policia në raport, se ai ka punuar bashkë me trafikantët e drogës, madje edhe se ka nxjerrë jashtë vendit për t’u arratisur, Genci Xhixhën.

    Akuza është ndër më të rëndat, që i bëhet vëllezërve Rama dhe ndryshe nga herët e tjera, ilustrohet me dokumenta që thënë më të paktën, duket se përkojnë me variantin e Gaz Bardhit.

    Për t’i shkuar deri në fund të vërtetës, Gazment Bardhi ndërmori disa hapa. Ai doli dhe e mbrojti publikisht variantin e tij për gati 2 orë në Opinion, kërkoi nga SPAK nisjen e hetimit penal për Olsi Ramën dhe kërkoi në parlament interpelancë me Edi Ramën.

    Si reagoi Olsi Rama

    Çdo njeri i zakonshëm që do të gjendej përballë një akuze të tillë do të nxitonte të jepte variantin e tij të ngjarjes dhe të shpjegohej me detaje, për ta shpërbërë hallkë pas hallke, zinxhirin e historisë që lidh Gazment Bardhi. Akuzat nëse do të ishin false, do të binin me një ballafaqim me emra, me vende, me data konkrete që ndoshta nuk janë ashtu siç interpretohen.

    Por si reagoi Olsi Rama pas akuzave të rënda që i bëri Bardhi?

    Në vend se të jepte versionin e tij të ngjarjes, për të shpjeguar se pse kishte përdorur të njëjtin mjet me disa nga antarët e grupit kriminal gjatë kohës që këta trafikonin kokainë, Olsi Rama lëshoi një mesazh gjysmak, duke thënë se udhëtimet me “ta” nuk e bënin fajtor dhe se ai nuk e njihte “atë”.

    “Të njohësh njerëz dhe madje edhe të udhëtosh me ta në ndonjë rast apo në shumë raste, nuk është as diçka për të cilën duhet t’i marrësh leje apo t’i japësh llogari kujt, as diçka që të bën fajtor për çfarëdo faji dikush prej tyre mund të kryejë në jetën e tij personale” shkruajti Olsi Rama.

    “As nuk e mohoj dhe as kam asnjë arsye ta fsheh që unë kam njohur në distancë një nga personat në fjalë, po aspak atë për të cilin me aq zell e dëshirë më akuzon ky kanakari i atij sharlatanit famëkeq që na ka sulmuar me qindra herë familjen” vazhdoi ai.

    Nuk është e qartë se kujt i referohet Olsi Rama kur pranon udhëtimet me “ta” dhe kur thotë se nuk njeh “atë”, por nga akuzat që i bën Gaz Bardhi, mund të hamendësohet që vëllai i kryeministrit kërkon të thotë se nuk ka njohje me Genci Xhixhën, trurin e laboratorit të kokainës në Xibrakë të Elbasanit.

    Përgjigjia duket e cunguar, në një kohë që akuzat e anës tjetër shoqëroheshin me shpjegime dhe dokumenta të shumta.

    Një tjetër reagim i Olsi Ramës ishte dalja e tij në publik së bashku me biznesmenin e peshkut, Gjergj Luca. Në një filmim në rrjetet sociale, Luca bën një përpjekje për ta bërë qesharake historinë që denoncoi Bardhi, ndërsa Olsi Rama në ato pal fjalë që i dëgjohen në sfond thotë vetëm: “Droga ime është sporti dhe shoqnia e mirë”.

    Përpjekja bëhet për t’u distancuar nga diskutimi mbi trafikun e drogës dhe operacioni i policisë 9 vjet të shkuara. Video zgjat disa minuta dhe është e vetmja dalje e tij, pas akuzave të opozitës.

    Disa ditë më pas, Olsi Rama bëri edhe denoncim për shpifje në SPAK, por ky reagim ishte më shumë për t’i dhënë një alibi të vëllait kryeministër që ta shmangë diskutimin politik të çështjes.

    Si reagoi Edi Rama

    Mllefi ishte reagimi i parë i kryeministrit Edi Rama, kur u fol për mundësinë e përfshirjes së të vëllait në trafik droge. Pasi dëgjoi paralajmërimin e Gazment Bardhit në video në emisionin Opinion, Rama tha se ai meritonte një përgjigje “shqiptarçe”, duke lënë të kuptohet sharjet që s’mund t’i artikulonte në publik.

    Por pasi Gazment Bardhi e detajoi variantin e tij të ngjarjeve dhe i kërkoi interpelancë në parlament, kryeministri Edi Rama nuk foli më.

    Në ndihmë i erdhi i vëllai Olsi, që para se të fliste Edi bëri kallëzim për shpifje në SPAK.

    “S’mund të ketë dy të vërteta dhe ose unë duhet të shkoj në burg si trafikant ose Gazmend Bardhi duhet të ndiqet penalisht” u shpreh Olsi Rama, që në fillim e kishte shmangur prokurorinë nga verifikimi i “personit të paidentifikuar” të grupit të trafikantëve të kokainës.

    Tani, i vëllai kishte një argument për ta refuzuar interpelancën në parlament. Dhe Rama ashtu bëri.

    Parlamenti rrëzoi kërkesën e Gaz Bardhit. Shkak ishte kallëzimi në SPAK.

    “Gazmend B duhet ta presë me durim edhe SPAK-un të na ndriçojë lidhur me vërtetësinë e zbulimit prej tij të trafikantit të paidentifikuar, siç priti me shumë durim, për plot muaj, radhën tek salloni i Blendi Fevziut” shkruajti kryeministri, që i quan “fantazi” dhe “haluçinacione” akuzat e opozitës” shkruajti Rama mes të tjerash.

    Këtë të enjte ai mungoi në parlament. Kuptohet se përpjekjet janë për ta mbyllur sa më parë këtë histori. Qoftë me mesazhe të kriptuara, qoftë me video qesharake apo me refuzimin për të folur, vëllezërit Rama kërkojnë që çështja të mos preket dhe të diskutohet sa më pak, duke lënë në publik dyshimet për vërtetësinë apo jo të denoncimit të Bardhit.

  • Nga Kim MEHMETI – ‘Rilindja’ e Piktorit, shkollë për trajnimin e hajdutëve!

    Në Shqipëri thuajse nuk kalon java e ndonjë funksionar i saj të mos akuzohet për hajdutëri. Kështu që ke përshtypjen se ‘Rilindja’ e Piktorit është shkollë për trajnim të hajdutëve.

    Së fundmi, mediat lajmëruan për arrestimin dhe ngritjen e akuzave për hajni kundër dhjetëra drejtorëve të Bashkisë së Tiranës. Me çka të duket se Lali Eri ka vendosur t’i largojë nga kursi i hajdutërisë të gjithë të paaftit dhe ata t’i zëvendësoj me hajna më të shkathtë.

    Si do qoftë Shqipëria vazhdon të mbetet shembull shkollaresk se asnjë popull dhe asnjë shtet nuk është aq i varfër sa burrështetasit e tij hajdut të mos kenë çka të vjedhin e nga çka të pasurohen.

    Pastaj Shqipëria vazhdon të jetë pasqyrë ku shpërfaqet e vërteta se një shet e një popull nuk e dëmtojnë gjithaq burrështetasit e tij hajdut, sa mediat dhe elitat tjera që ushqehen nga hajdutëria dhe e mbulojnë hajninë.

    Shqipëria është shtet ku hajdutëria është biznesi më fitimprurës, andaj shumëkush e vlerëson se më mirë të bie të shkosh disa vjet në burg si hajdut i pasur i ‘Rilindjes’, se sa në kurbet ku do kalbesh duke punuar e do të djegë malli për të afërmit.

    Po pra, në Shqipëri nuk kalon java pa u përhapur lajmi për zbulimin e ndonjë funksionari hajdut të ‘Rilindjes’. Me çka s’ke si mos mendosh se mëmëdheun e kanë në duar ata që i përmbahen mendësisë komuniste se kapitalizmi qëndron mbi shtyllat e zhvatjes së popullit dhe vendit që drejton.

    Dhe mbase andaj, tani për tani, Shqipëria ka vetëm një elitë të konsoliduar e të fuqishme – atë të hajdutëve. E cila elitë i mirëmban, i ushqen dhe i kontrollon gjitha të tjerat, të cilat janë poaq mëkatare dhe të dëmshme për popullin sa edhe ajo hajdutokrate.

  • 10 futbollistët holandezë më të mirë në histori

    10 futbollistët holandezë më të mirë në histori

    10- Ruud Krol: mbrojtës i pabesueshëm, fitoi gjithçka me Ajax-in

    9- Pa diskutim një ndër portierët më të fortë në historinë e futbollit: Edwin van der Sar

    8- 253 gola të shënuar në 763 ndeshje zyrtare: mbrojtësi më golashënues i të gjitha kohërave, Ronald Koeman

    7- Një futbollist shumë elegant: Dennis Bergkamp ka fituar trofe të panumërt dhe çmime individuale

    6- Robin van Persie, ndër sulmuesit më efektivë të futbollit, deri tani

    5- Fitoi në Holandë, në Itali dhe në Spanjë: Frank Rijkaard

    4- Johan Neeskens, një fenomen që në kombëtaren holandeze dhe me Barcelonën formoi një çift të bujshëm me Johan Cruijff.

    3- Fituesi i Topit të Artë më 1987, Ruud Gullit është padyshim një legjendë e futbollit botëror.

    2- Sa i fortë aq edhe i pafat: Marco van Basten mund t’i kishte dhënë shumë më tepër futbollit nëse nuk do të ishte ndalur nga dëmtimet.

    1- Johan Cruyff, një gjeni që revolucionarizoi lojën e futbollit

  • Nga Armand SHKULLAKU – Arrestimet në Bashki/ SPAK si magazinë fruta- perimesh

    Si për ironi të fatit, një nga drejtorët e arrestuar të Bashkisë Tiranë, ka mbiemrin Molla. Sikur të mos mjaftonin provat e shumta që dëshmojnë kontrollin e pushtetit mbi SPAK, ky institucion që u ngrit pikërisht për të luftuar krimin e organizuar dhe korrupsionin në nivele të larta, po kthehet në një magazinë fruta- perimesh. Deri tani, në të gjitha rastet, prokurorët specialë nuk kanë shkuar dot më larg se sa akuzat ndaj atyre që hanë dardha e mollë pas shpinës së shefave të mëdhenj.

    Rasti i kriminalizimit të administratës më të lartë të Bashkisë së Tiranës, është një tjetër provë për të parë nëse këtë herë “heronjtë e drejtësisë së re” do të guxojnë ta nxjerrin këmbën nga rrethi. Në të kundërtën do të shndërrohen në anekdotë, që nga misionarë përfunduan në kopshtarë të oborrit të pushtetit.

    Në aferat më skandaloze të qeverisë Rama, SPAK nuk tentoi kurrë të hetojë procedurat që çuan në abuzime të frikshme si ato të inceneratorëve, konçensioneve në shëndetësi apo tjetërsimeve të pronës publike. Prokurorët u mjaftuan me bishtat fundorë për të evituar kupolën e organizatës kriminale të Rilindjes. Shprehja e Edi Ramës për ata që mbledhin dardha e mollë pas shpinës së tij, ishte si një formulë magjike që SPAK t’ia vinte vetes me ndërgjegje kufirin te thana.

    Mirëpo, drejtësia e re nuk do duhej ta kishte raportin me pushtetin, por me publikun, interesin dhe paratë e të cilit ka marrë përsipër të mbrojë. Nëse pas shpinës së kryeministrit ka ministra që mbledhin fruta pa leje, nëse pa shpinës së ministrave ka drejtorë që mbllaçisin po ashtu fruta pa leje, kur kjo filozofi aplikohet edhe në bashkinë më të madhe të vendit, atëherë ky nuk është më problem i pushtetit, por i drejtësisë që ose i merr shqiptarët për budallenj ose përfundimisht i ka dorëzuar armët tek ata që kontrollojnë qindra milionë euro, me të cilat janë të aftë të blejnë gjithçka e këdo. Sepse fabulën e ujit që buron i kulluar por turbullohet rrugës, sot nuk ka njeri që mund ta përtypë më.

    A mund ta besojë dikush që disa ministra u mblodhën në fshehtësi dhe ia hodhën kryeministrit me një projekt që shkonte deri në 430 milion euro? Që ata bënë të gjitha procedurat në kohë rekord, zgjodhën një kompani pa pikë përvoje, dhanë leje e miratuan vendime dhe ky i shkreti, i vuajtur nga dëshira për ta parë Shqipërinë e pastër, hodhi firmën fap e fap, vktimë e naivitetit dhe mirëbesimit tek njerëzit që varen prej tij?

    Deri më tani, SPAK, duke i vënë kapak aferës së inceneratorëve, po dëshmon se e beson rrëfimin e ujit të kulluar. Problemi është se ky rrëfim po kthehet në pandemi që ka pllakosur gjithë Rilindjen. Ministrat në detyrë nuk mbajnë asnjë përgjegjësi për drejtorët e tyre më të rëndësishëm që kapen me presh në duar. Kryetari i Bashkisë ndihet i qetë, kur gjithë struktura e lartë nën drejtimin e tij del e kriminalizuar. Me logjikën ç’punë kam unë me ata që vjedhin poshtë meje, mund të shtyjnë ditët përgjegjësit e vërtetë, por jo SPAK.

    Prokurorët nuk janë alienë që jetojnë në një planet tjetër. Ata e dinë, kanë dokumente, informacione, komunikime, që një batërdi e tillë 10 vjeçare nuk është vepër e mbledhëse të mollëve e dardhave. Nuk janë ata që ndajnë plaçkën e pushtetit, që përzgjedhin kompanitë zhvatëse të parasë publike, që ngrenë shtabet elektorale për të blerë vota, që paguajnë mediat dhe gazetarët e propagandës, që derdhin miliona te lobistët, që vënë kompasin mbi hartat e pronave dhe që së fundi bëjnë edhe regjinë e drejtësisë së re. Një kriminalizim të tillë, asnjë budalla nuk ua faturon dot disa drejtorëve bedelë, ingranazhe të mjera të një makinerie mjeshtrash pushteti.

    Nëse SPAK u ngrit për të luftuar krimin e organizuar, sot nuk ka organizatë më kriminale se sa Rilindja që përvetësimin e parave të qytetarëve e bën hapur dhe me arrogancën e një pushteti të pacënuar. Emrat e ushtarëve të organizatës që sfilojnë para drejtësisë së re, janë statistika që shërbejnë për të kamufluar kupolën, që SPAK nuk merr kurajon t’i afrohet. Cila kompani mund të fitonte miliona euro në Bashkinë e Tiranës, vetëm me ndërhyrjen e dy- tre drejtorëve? Si mund të depërtonte një person privat në sistemin që përcakton kriteret e tenderimeve dhe të shpallte veten fitues? Ku përfundonin milionat që u grabiteshin sistematikisht qytetarëve?

    SPAK sigurisht që i di përgjigjet e këtyre pyetjeve. Duke mos jetuar në një planet tjetër, por këtu ku jetojnë të gjithë, prokurorët janë të qartë se si funksion organizata kriminale. Se si përdoren këto miliona në fushata elektorale, në investime me emra të fshehur, në shoqëri fiktive që sot kontrollojnë çdo qelizë të tregut gjoja të lirë. Çështja nuk është tek padija, sepse kupola as merr mundimin të fshijë gjurmët, por tek vullneti i prokurorëve të SPAK. Do të tentojnë të justifikojnë besimin që një pjesë naive ende ka, apo do të përfundojnë në një magazinë fruta- perimesh, duke pritur që ca mollë e dardha do të teprojnë edhe për ta.

  • Nga Andi BUSHATI – Drejtorët e Veliajt, këta hajdutë përtacë

    Leximi i dosjes që çoi në burg tre nga drejtorët e rëndësishëm të Bashkisë të Tiranës, duke hetuar edhe plot të tjerë, nuk vërtetoi vetëm egzistencën e një bande të strukturuar grabitësish, por theu njëkohësisht edhe mitin e pompuar nga Veliaj, për zotësinë dhe profesionalizmin e stafit të tij.

    Maringlen Qato, Redi Molla dhe Taulant Tushe kanë vjedhur si amatorë duke i bërë gjërat sheshit dhe duke lënë gjurmë pothuaj në çdo hap. Gabimi i tyre i trashë dhe i shefit që i ka udhëzuar, nuk është vetëm fakti se ata ngritën kompaninë 5D, të cilës i jepnin paratë që tenderonin vetë. Problemi i tyre nuk ishte dëshira për të vjedhur, por se atë e bënë halldupçe, me naivitetin e një fëmije që i fut dhëmbët çokollatës që i del para syve.

    Po të shikosh historikun e skemës që kanë ndërtuar llahtarisesh nga banaliteti i veprimeve të bëra.

    Ata krijojnjë një shoqëri me aksionerë fallco, në vitin 2016, pothuajse menjëherë pas fitores së bashkisë, dhe pa kaluar as një muaj nga themelimi, i japin asaj paratë e para publike. Në 8 vite e kanë bërë këtë së paku me 22 tendera, në miliona euro. Kjo ndërmarrje megjithëse ka fitime të mëdha dhe dividentë të pa shpërndarë shitet në disa duar me çmime qesharke, pa çarë askush kokën se kjo mund të vinte erë. Edhe më indeferentë tregohen drejtorët, që janë pronarë realë, në caktimin e pronarëve fiktivë. Ky “nder” i bëhet fillimisht një elektriçisti, e më pas një bukëpjekësi. Ata nuk merakosen se të gjithë punonjësit e kompanisë i njohin padronët e vërtetë, madje siç pohon edhe njëra prej tyre, e dinë që me ta është edhe Erion Veliaj. Bisedat e traskriptuara nga telefonët dhe kompjuterat që ka sekuestruar prokuroria, dëshmojnë se vendimet merren nga drejtori i mbrojtjes së teritorit, Marenglen Qato dhe shefi i ujësjellësit, Redi Molla. Ata të rekrutojnë si staf, ata zgjidhin konfliktet e brendëshme, ata sigurojnë punët, atyre u bie telefoni i administratorit. Madje, madje, janë aq idiotë sa ruajnë blloqe ku figurojnë paratë që tërheqin dhe dividentet e majme që ndajnë vit pas viti. Nga këta libra të zinj kuptohet lehtësisht se sa kanë fituar “R” dhe “M” nga fondet që i kanë kaluar vetvetes. Këto para i kanë bërë duke i urdhëruar dhe drejtorët e tjerë të bashkisë, madje duke bërë personalisht edhe punën e komisionerëve të tenderimit, të cilëve u kishin marë paswordet. Në institucionin e Lalit të gjithë e dinin kush komandonte.

    Qoftë edhe deri këtu budallallëku është me okë, por verbëria e tyre i çon përpara në lënien e gjurmëve, sikur të jetonin në një botë sureale paprekshmërie.

    Ngaqë leku rrjedh lumë dhe nuk dinë ku ta çojnë vendosin ta investojnë atje ku lahen paratë e qelbura të Tiranës, në ndërtim. Por hidhen edhe pak më tej. Në bregun e Ardiatikut. Pikërisht atje ku ajo punonjësja e përgjuar i thotë mikut të saj: “ky është hoteli i firmës ku punoj dhe ku është pronar edhe Lali”. Sikur ky ekspozim uluritës të mos mjaftojë, kërkojnë nga Edi Rama dhe e marrin, pa një pa dy, firmën e tij për statusin special të investimit që përjashtohet për 10 vite nga taksat.

    A ngopen? A kanë frikë se mos pikasen? Aspak. Sepse përpos parave i’u duhen edhe vota. Sipas shprehjes që u ka mësuar lideri, “duhet të vjedhin zgjedhjet për të vjedhur vendin dhe duhet të grabisin Shqipërinë që të kenë mundësi të blejnë vota”.

    Të njëjtët drejtorë pronarë përbëjnë edhe shtabin elektoral të rizgjedhies së Erion Veliajt. Madje sikurse lexohet në bisedat e gjetura në celularët e kapur i detyrojnë punonjësit e kompanisë private “5D” që të përfshihen ne fushatë. Askush nuk e vret mendjen se sa më shumë hapa hedhin, aq më të dukshme janë gjurmët që lënë.

    Kështu, për ta përmbledhur, një grup drejtorësh të bashkisë krijojnë një kompani për të përfituar paratë që kanë për detyrë tu’a tenderojnë bizneseve të normale, kur fitimet e saj bëhen të mëdha i investojnë në aktivitete të tjera duke përfituar sërish favore nga shteti dhe më në fund, të gjitha këto së bashku i shfrytëzojnë në favor të zgjedhjeve, për të rimbajtur Erion Veliajn në zyrën e bashkisë. Gjithçka e bëjnë aq hapur, aq trashë, aq budallakisht sa kur e lexon dosjen hetimore duhet të fërkosh sytë për të kuptuar se nuk je në ëndër.

    Në fakt kjo lehtësi e padurueshme e të vepruarit është lajmi i vërtetë i fashikujve volumizozë të saj. Sepse deri më tani, shumica e dinin se bashkia e Tiranës ishte projektuar si një makineri e madhe grabitjeje. Mënyra si blente mediat, gazetarët, këngëtarët, humoristët nuk linte asnjë dyshim për këtë. Por të gjithë këta sëbashku, duke shitur shpirtin, kishin krijuar edhe mitin e një Tirane të drejtuar prej “njerëzve të punës”. Njerëz që kishin klas, që ndërtonin bukur e me standart, që ishin më të lëçitur se rivalët e tyre. Shpesh kishte nga ata që thonin: “Vjedhin vjedhin, ama dinë të lënë vepra të mira”.

    Pikërisht kjo bestydni naive u përdhos nga ajo çka po marrim vesh këto ditë. Ata nuk paskan qenë vetëm hajdutë, por edhe amatorë. Dhe kur janë treguar aq të vegjël mendërisht, aq të varfër në imagjinatë dhe aq jo krijues në fshehjen e gjurmëve, nuk kanë se si të kenë qenë të ndryshëm për ne. Kur kanë qenë aq përtacë për të përmbushur misionin kryesor që i patën vënë vetes, ka zero shance të kenë lënë ndonjë gjurmë talenti mbi Tiranën.

  • A duhet të kërkojnë falje çingijet që bënë thirrje për të votuar Veliajn?

    A duhet të kërkojnë falje çingijet që bënë thirrje për të votuar Veliajn?

    A e mbani mend Eneda Tarifën kur çirrej: “Nëse do kishte bërë nëna nja tre si Erion Veliaj, nuk e di ku do të ishim këtë 4-vjeçar“? A ju kujtohet demokratja Çilieta Xhilaga, kur e kthente pllakën: “Lali Eri është nga ata djem që di t’i fitojë zemrën rinisë dhe ma ka fituar zemrën dhe mua”? Po Ermal Mamaqi që dikur këndonte për Sokol Olldashin e tani thoshte: “Me lalin në krye ndryshimi është bërë i prekshëm në çdo rrugicë dhe cep të qytetit”.

    Natyrisht nuk mund të harrohet Kastro Ziso që pohonte me mburrje se kishte lënë alkoolin dhe LSI-në dhe i kishte qartësuar idetë sepse “tani i kanë ardhur trutë” dhe merrte nga dora e kryebashkiakut tesrën e PS.

    As Noizy me stilin e tij: “puna flet vetë, për gjithë këto vite që e ka kthyer Tiranën në një qytet Europian. Dikur më vinte turp të sillja shokët e mi ose miqtë e mi që vinin nga jashtë, në Tiranë t’u tregoja që ky është kryeqyteti im”.

    Aq më pak Alban Skënderaj që i quantë qora dhe shurdhë ata që s’dinin të vlerësonin madhështinë e Veliajt: “Unë kam përshtypjen që puna në Tiranë flet vetë. Kush ka sy të shikojë, shikon dhe kush ka veshë të dëgjojë, dëgjon”.

    Natyrisht, kush ka pasur sy dhe veshë e ka ditur dhe kritikuar që më parë atë që dosja hetimore kundër njërëzve më të ngushtë të Veliajt, drejtorëve të tij në bashki dhe drejtuesve të fushatës së tij elektorale ka bërë të qartë për të gjithë. Bashkia e Tiranës ka qenë një bandë e madhe grabitjeje, ku ata që kishin në dorë të firmosnin, i jepnin tenderat dhe punët publike kompanisë që kishin ngritur vetë, “5D”. Pra që nga viti 2016 e mbrapa godina e njeriut të punës ka qenë ajo e pasurimit të disave në kurriz të të tjerëve, duke bërë aq para sa për të blera vota, mbështetje, madje dhe klounë cirku.

    Por lista nuk përfundon këtu. Rolin e shejtan budallait e patën bërë edhe Marsela Çibukaj, Anxhela Peristeri, Capital T, Rovena Dilo, Ilir Shaqiri, Elhaida Dani etj. Ata e kishin rrugën të shtruar. Më parë aktorët e teatrit, bura të thyer në moshë e me peshë në skenë, hoqën dorë nga mbrojtja e kauzës së tyre për bakshishet e financimit të shfaqeve që u sponsorizonte Bashkia e Tiranës. Edhe këngëtarët, estrataxhinjtë, ndoqën të njëjtin biznes fitimprurës gjatë fushatës së fundit.

    Rruga më e kollajshme për para të lehtë kalonte nga Lali Eri. Që gjatë garës elektorale u bë publike një faturë 50 milionëshe e koncertit të Noizit, njërit prej mbështetësve më të zëshëm të Veliajt në fushatë. Ai i kishte përlarë këto para ndonëse koncerti ishte me bileta me pagesë.

    Për kaq, larja e borxhit me një mesazh se për kë duhet votuar në instagram është kostoja më e vogël e mundshme.

    Ndonëse qëllimi i shumicës prej këtyre njerëzve të spektaklit ka qenë i qartë, deri më tani ata kanë pasur një justifikim. Ata bënin thirrje pro Veliajt sepse shihnin tek ai “njeriun e punës”. Pyetja është: po tani që doli në dritë të djellit se ai ka qenë në majën e piramidës të një bande grabitësisht, a do të kërkojnë falje ata që bënë thirrje për të votuar Veliajn dhe e mbështetën atë me mesazhe publike?

    Një shprehje e njohur thotë se të gabosh është njerëzore, ndërsa të kërkosh falje është hyjnore. A do dinë të ngrihen në të tillë lartësi çingijet e Lalit? Pak kush e beson këtë, sepse veprimet e tyre më shumë sesa pasojë e një gabimi ndoshta kanë qenë efekt i një shpërblimi.

  • Nga Lutfi DERVISHI – Historia jonë me lavjerrës në dorë

    -100% paganë, 100% fetarë

    -Më luftarakët ndaj osmanëve dhe të fundit që u shkëputëm prej perandorisë;

    -Nga feudalizmi në komunizem,nga komunizmi në kapitalizëm!

    -Më shumë kemi vrarë njëri- tjetrin se pushtuesit;

    -Të fundit që përqafuam komunizmin, të fundit që u shkëputëm prej tij. (Nëse quhet shkëputje);

    -Nderojmë jo vetëm Zogun, por dhe atentatorët dhe viktimat  e tij;

    -Ndërtuam socializmin me forcat tona brezare pas brezare, ndërtojmë kapitalizmin me “Investitorë strategjikë” vendim pas vendimi;

    -Nga i gjithë “populli ushtar” te i gjithë populli mërgimtar;

    -Nga vendi që ndalon me ligj pronën private te vendi që dalin së paku dy pronarë për një pronë, e që në fund  pronën e merr një i tretë;

    -Nga vendi me numrin më të lartë të bunkerëve për frymë te vendi me numrin më të lartë të kafeneve;

    -Nga armik i betuar i SHBA te mik për kokë i SHBA;

    -Nga vend ateist në vend me 5 fe zyrtare, e dhjetëra tarikate;

    -Festojmë me të njëjtin entuziazëm si festat pagane ashtu edhe ato fetare;

    – Nga vendi me një parti, te vendi me 132 parti;

    – Nga organizatat e masave, te OJF-të;

    -Nga fushatat e korrje shirjeve, te fushatat zgjedhore;

    – Nga bujqesia çeshtje e të gjithë popullit, te bujqësia çeshtje e gjithë importit;

    – Nga toka i takon atij që e punon, te toka i takon atij që e zapton;

    Nga planet pesevjeçare,  te tenderat 5 minutesh;

    -Nga kafe për mort, te kafe për tender

    -Nga veprat e partisë te kryeveprat e koncesionarëve;

    -Nga 1 vend ku kishte vetëm 1 kanal publik televiziv, në një 1 vend ku kushdo ka televizionin e tij.

    -Nga miqtë e vegjël të librit, te miqtë e medhenj të internetit;

    -Nga agjit-propi, te like-t e podcast-et

    -Nga kloni në kufi, te trari i rruges së Kombit;

    Nga ideali i partisë te ideali i parasë.