Blog

  • Red VARAKU – Mjerimi historik i figurës së këtij kryeministri

    Red VARAKU – Mjerimi historik i figurës së këtij kryeministri

    Përmasa më e rëndësishme për një lider politik, është përmasa historike e figurës të tij. Është pikërisht kjo përmasë që në fakt përligj jo vetëm egzistencën , por dhe vazhdimësinë e tij politike, përndryshe ai mbetet një lider i zakonshëm, që thjesht kërkon pushtet për interesat e tij.Mungesa e një përmase të tillë historike është dhe fataliteti më i madh politik i një lideri.

    Është pikërisht mungesa e kësaj përmase historike që më së shumti i mungon Edi Ramës . Kjo sepse pavarësisht sforcimeve, ai sot nuk përfaqëson asgjë as në rrafshin kombëtar dhe as në kontekstin historik.

    Gjatë 23 viteve të tij në pushtet, ai jo vetëm ka prodhuar vetëm dështime spektakolare në kuptimin e menaxhimit të qeverisjes, por ai ka dështuar të jetë një lider historik, sepse nuk ka përmbushur asnjë aspiratë kombëtare të popullit shqiptar .

    Sot konsiderohet nga të gjithë shqiptarët, brenda dhe jashtë kufijve, si njeriu që e ktheu Shqipërinë nga një faktor i padiskutueshëm paqeje dhe stabiliteti në Ballkan, në një shtet shërbëtor dhe vasal të Beogradit, sidomos me projektin e Jugosllavisë së re , duke i futur kështu një thikë pas shpine Kosovës dhe interesit tonë më të madh kombëtar.

    Ndërsa për sa i përket përmbushjes së ëndrrës historike të popullit shqiptar orientimin e tij Perëndimor dhe të bashkimit me BE , në vend që ta çojë përpara atë, ai e ka orientuar atë drejt Lindjes dhe Azisë, duke i shkaktuar një dëm të pallogaritshëm procesit të integrimit.

    Në këtë kuptim ai nuk ka asnjë bilanc historik me të cilin të mund të përballet me shqiptarët. Përpjekja e tij për të sajuar një narrativë historike, gjoja sikur po e kërkon një mandat të tretë për të mbaruar punët e lëna përgjysmë, është më së paku sterilitet politik, por as nuk tenton ndonjë përmasë historike .

    E vërteta është që e vetmja narrativë politike dhe ‘historike’, që ai ka prodhuar gjatë gjithë jetës së tij, në fakt ka qenë ’ Fajin e ka Saliu’, narrativë me të cilën po përpiqet paturpësisht të shpëlajë trutë e shqiptarëve dhe sot .

    Me gjithë përpjekjet e tij prej burreci politik dhe ambicien e tij për tu shfaqur si një lider global, ai nuk ka arritur dot të bëhet as një lider i zakonshëm rajonal, le më Europian. Madje, në sytë e shqiptarëve më shumë bie në sy për inferioritetin dhe vasalitetin jargavitës ndaj liderëve si Erdogan apo Vuçiç, sesa si lider i një populli, që deri para se ai të vinte në pushtet ishte faktor i padiskutueshëm rajonal.

    Ai është sot një burrë i vogël që ka thjesht gojë të madhe për pushtet, por kurrsesi ambicie historike dhe prova për këtë është mediokriteti i ofertës së tij politike.

    Është e qartë që ai ka pasur vetëm një axhendë prej momentit që u shfaq në politikë nga hiçi.  Axhenda e tij ka qenë dhe mbetet qartazi antishqiptare dhe tenton vetëm izolimin e Shqipërisë dhe rikthimin në pushtet të klanit pervers që ushtroi genocid mbi shqiptarët.

    Dhe pikërisht se shqiptarët e kanë fare të qartë se çfarë përfaqëson ky njeri si nga pikëpamja politike ashtu dhe nga pikëpamja historike, ai pritet të marrë dhe refuzimin më historik të këtyre 30 vjetëve.

  • Ardit GJINALI – “Pjesëmarrja masive në zgjedhje është gjoba qytetare ndaj keqqeverisjes”

    Ardit GJINALI – “Pjesëmarrja masive në zgjedhje është gjoba qytetare ndaj keqqeverisjes”

    Gjoba është mendësi dhe sjellje… në ditët e zymta autokratike që po jetojmë kemi dëgjuar shpesh për të tillin instrument që cënon, kërcënon, nënshtron, shkurajon, tremb dhe përcakton  sjellje individuale. Qeveria po vendos  gjobën  ndaj qytetarit të saj,  e tilla evokuese e ndasisë që demaskon të ndryshmin në përkatësi politike, frymëzuese e një polarizimi politik që mbetet streha e fundit inkurajuese për të penguar ç’ka nuk ndalet dot; shteti është përdhosur nga pushteti dhe shtetari po shndërrohet në gjuetarin porositës për të ndëshkuar prenë sipas urdhërit të pushtetit… të tillë konsiderohen qytetarët në rende thuajse autokratike… numërorë frymues që mund të ndëshkohen nga tehu i pushtetit  – gjoba është akti i rradhës përpara vendosjes tërësore të  diktatit shtetëror që çertifikohet në ligj, por asfare në përputhje me rendin e së drejtës… të fundmet gjoba të bazuara mbi nenet pandemike të kodit penal,që cënojnë gjobë-marrësin dhe kërcënojnë të tillin që ende nuk është ndëshkuar,  rreken të diktojnë sjelljen e një shoqërie.

    Gjatë këtyre viteve, qytetari është dëshmitari i një realiteti të trishtë ku liria e cënuar, demokracia e rrezikuar dhe ekonomia e goditur keqas përbëjnë trekëndëshin e zi që ka vendosur në qerthull një shoqëri duke u rrekur ti rrëmbejë dinjitetin përmes dobësimit të fuqisë reaguese; trekëndësh i zi që puthit secilën brinjë për të mbyllur të tillën hapësirë të veprimit demokratik shoqëror,  i tilli trekëndësh që përbën shtyllat e sjelljes autokratike të një enturazhi qeverisës që përpiqet të jetësojë sundimin duke filluar me  imponimin,  vijuar me diktatin dhe duke mos ndalur rendjen drejt udhës së humbur pa dalje dhe shpëtim të nesërm për shoqërinë; –  trekëndësh që duhet thyer në emër të dinjitetit njerëzor  që është themeli i garantimit  të lirisë shoqërore, demokracisë funksionale dhe treguesve ekonomikë të përmirësuar, gjithashtu.

    Sytë e revoltës së qytetarit në Shqipërinë e së sotmes kërkojnë ndryshimin….zëri nuk dëgjohet, por sytë e shpirtit që kërkojnë drejtësi shoqërore  janë inkurajimi për vijimin e një angazhimi qytetar të thelluar në një përballje të pabarabartë në infrastrukturë dhe logjistikë me shtet-pushtetin; një përballje ku besimi, shpresa dhe vullneti qytetar për të larguar të keqen duke refuzuar secilin kompromis të vogël mbeten vlera më e rëndësishme e përpjekjes së përbashkët për të ndaluar instalimin tërësor të autokracisë. Shqiptari i sotëm që nuk qeveriset dhe trajtohet ndryshëm nuk meriton të shndërrohet në një  subjekt  ndëshkimi, ku i tilli ndëshkim konsiderohet si një normë shoqërore nga shtet-pushteti. Vokacioni absolut perëndimor i shoqërisë shqiptare  i shprehur përmes matjeve të paanshme  është treguesi më i qartë i një realiteti të pamerituar që i tilli qytetar po përballet në secilën ditë të një kalvari  jete asfare të thjeshtë në atdhe.

    Një ndryshim thelbësor është apeli për qytetarin që shpëton nga autokracia në një Shqipëri që fiton përmes ditëve më të mira që do të materializojnë shpresën që buron nga një besim i Ri. Zgjedhjet janë zgjidhja e vetme demokratike që do të mundësonin një ndryshim të qeverisjes në mendësi, sjellje dhe në ushtrim pushteti…një qeveri normale  me një Kryeninistër normal dhe me një dimension njerëzor ku mundësia përbën thelbin e lirisë individuale dhe shoqërore, gjithashtu.

    25 Prilli është dita dhe data që thërret për angazhim të palodhur  për Shqipërinë normale; është apeli për një bashkim të madh përtej diçkaje që mund të na ndajë; është kushtrimi për një pjesëmarrje masive, e tilla pjesëmarrje që nuk mbetet thjeshtë një ushtrim demokracie, por është kushtrimi për të ndëshkuar keqqeverisjen për sagën e përjetuar gjatë këtyre viteve. 25 Prilli është dita që thërret për një shpresë të Re, dita ku askush nuk gjobitet dot! Pjesëmarrja masive në zgjedhje përmes një bashkimi të madh  është gjoba qytetare ndaj keqqeverisjes! Bashkë sepse ka ende shpresë…

  • Erl KODRA – Vaksinat anti-personalitet

    Erl KODRA – Vaksinat anti-personalitet

    Sfida kryesore përgjatë kësaj pandemie ka qenë mbrojtja e sistemeve shëndetsore nga kolapsi. Frika e profesionistëve të mjeksisë, në të gjitha vendet e botës, ishte ai momenti i tmerrshëm kur do të gjendeshin përballë pamundësisë absolute për të shpëtuar të gjithë të sëmurët me Covid-19, dhe kështu do të ishin të detyruar të përzgjidhinin mes një 60 dhe 70 vjeçari. Do të ishte e paimagjinueshme përzgjedhja në bazë të moshës, megjithse, mosha do të ishte kriteri më i drejtë.

    Në gjitha ato vende që kanë filluar fushatat e imunizimit të popullatës, mosha ka qenë kriteri i vetëm që ka përcaktuar rendin e vaksinimit. Asnjë kriter tjetër, në asnjë rast të vetëm nuk është aplikuar. Edhe Mbretëresha Elisabeta II përfitoi nga vaksinimi vetëm nga mosha e saj, por jo edhe nga fakti që është një personalitet botëror.

    Kryeministri – infermier Edi Rama ka filluar fushatën e vaksinimit duke ia dhënë vetes dozën e parë. Pastaj ua dha edhe disa të tjerëve, drejtëpërsëdrejti nga Stadiumi AIR ALBANIA. Sa herë vjen nga një valixhe me vaksina, Rama nuk përton të shkojë vet në Rinas, bashkë me gjysmën e qeverisë dhe 50 televizione. Kështu, Ed Infermieri vazhdon vaksinimin gjithandej, me pikatore, duke përzgjedhur si një ZOT se kush do të vaksinohet i pari, kush i dyti, e kështu me rradhë, deri më 25 Prill 2021.

    Thagma e fundit e Zeusit tonë infermier është vaksinimi i personaliteteve mbi 80 vjeç. Kriteri i moshës është krejt në rregull, por kriteri i “personalitetit” është diskriminues dhe i pashembullt në botë. Është krejtësisht e pabazë, e pamoralshme dhe e papranueshme që një 80 vjeçar, kushdo qoftë ai, të vaksinohet, ndërsa një 80 vjeçar tjetër, që nuk është i tillë, të lihet pa u vaksinuar.

    E para, kriteri i personalitetit është krejt subjektiv. Çdo qenie njerëzore ka personalitetin e vet, ka vlerat e veta unike dhe të papërsëritshme. E dyta, çdo qenie njerëzore, para se të jetë shkrimtar apo artist, politikan apo shkencëtar, aktor apo piktor, poet apo kompozitor, është thjesht njeri. Dinjiteti i njeriut është i njëjtë, i barabartë dhe i patjetërsueshëm. Të përzgjedhësh se kush do të mbrohet dhe kush jo, nisur nga një kriter i tillë absurd, është fyese dhe poshtëruese edhe për vet këto personalitete.

    E treta dhe e fundit, 80 vjeçarët që nuk janë “personalitete” kanë të drejtë të mbrohen njësoj, në të njëjtën kohë dhe në të njëjtën masë, njësoj si “personalitetet”. Pikë.

  • Red VARAKU – Pse ky kryeministër po tenton sërish vjedhje të lira dhe jo zgjedhje të lira?

    Red VARAKU – Pse ky kryeministër po tenton sërish vjedhje të lira dhe jo zgjedhje të lira?

    Me ç’po duket i vetmi opsion i kryeministrit për një mandat të tretë po materializohet vetëm tek  një megaprojekt për të vjedhur sërish zgjedhjet.

    Prova më e qartë për këtë është shkelja brutale e kushtetutës, mosndëshkimi i dosjeve 339 dhe 184 si dhe angazhimi sërish i grupeve kriminale për të bërë presion dhe shantazhuar qytetarët.

    Ndërkohë, sulmet fizike mbi qëndrestarët dhe goditja e zyrave elektorale të Opozitës ditët e fundit paralajmërojnë një proces që mund të degradojë në konflikt civil midis qytetarëve dhe bandës në pushtet.

    Sigurisht, projekti për vjedhjen e zgjedhjeve është një opsion i një njeriu të dëshpëruar dhe paranojak, i cili e ka kuptuar që e ka trashur zullumin.

    Ky projekt nuk dëshmon vetëm vetëdijen që ka ky njeri për disfatën elektorale qe e pret në 25 prill, por njëkohësisht dëshmon që ky kryeministër është aq i pashpresë, sa me sa duket ka vendosur që të përdorë bllokimin e rrotacionit si mënyrë për të negociuar fundin e tij, duke dhënë kështu një mesazh shumë dekurajues për mbështetësit e tij.

    Se sa do t’ia arrijë kësaj, kur dihet që këto zgjedhje janë kryekusht i BE për hapjen e negociatave dhe zhbllokimin e integrimit dhe pritet të zhvillohen nën monitorimin e rreptë të miqve të Shqipërisë, kjo pritet të shihet deri ditën e zgjedhjeve.

    Por, ajo që është e qartë është që për shkak të papërgjegjshmërisë së tij, tani nuk ka përballë vetëm Opozitën e Bashkuar, por ka përballë të gjithë qytetarët shqiptarë, të cilët nuk mund ta pranojnë kurrsesi modelin Aziatik të qeverisjes, pa gjykata, pa parlament, pa votë të lirë.

    Një komb, popullsia e të cilit është 97 % pro-perëndimor, nuk do ta lejojë dhe as nuk do ta tolerojë që ai të arrijë ta largojë edhe më shumë Shqipërinë nga Europa duke vjedhur apo manipuluar zgjedhjet e prillit.

    Eshtë pikërisht ky reagim demokratik përmes një vote masive pro-perëndimore në 25 prill, që në fakt pritet të përcaktojë edhe përmasën e ndërhyrjes ndërkombëtare për zgjidhjen e krizës shqiptare.

    Përmasë që garanton ndëshkim të bandës që ka kapur shtetin shqiptar dhe paralajmëron që për herë të parë do të kemi një rrotacion të mirëfilltë pa pazare në kurriz të interesit të qytetarëve.

  • Alfons ZENELI – Personalitetet e sulltan vaksinës

    Alfons ZENELI – Personalitetet e sulltan vaksinës

    Diskriminimi politik në Shqipëri si një fenomen i shëmtuar dhe primitiv, e ka zanafillën nga regjimi sockomunist. Të gjithë ata që e kanë jetuar atë periudhë, e mbajnë mend mirë sistemin dhe logjikën e shpërndarjes së ushqimeve speciale nëpër raste festash. Por, po ashtu e mbajnë mend mirë edhe se çfarë përfshihej në listën e ushqimeve speciale e të rralla, gati-gati egzotike: mollë, portokalle, mandarina, kafe, vaj ulliri, vezë, djath dhe mish. Natyrisht që këto ushqime bazike, në atë kohë varfërie ekstreme konsideroheshin ushqime luksi, ushqime që rrallë e tek ju binin në gojë familjeve proletarë të klasës punëtore dhe fshatarësisë kooperativiste. Kjo lloj situate mjaftonte për ta shkërrmoqur në themel madhështinë dhe triumfin idiotesk të socializmit fitimtar. Normalisht kjo do të duhej të shembte edhe fantazmagorinë që po ky sistem u kishte mbjellë njerëzve në kokë, por shqiptarët kanë probleme shumë të mëdha. Megjithatë, nuk është kjo pamja më e çuditshme dhe skandalizuese. Ajo që e shpallte përfundimisht absurdin shqiptar ishte kriterologjia e rastit që përdorej për shpërndarjen e ushqimeve. Në fillim merrnin vetëm familjet e dëshmorëve. Pastaj ata të heronjve të punës socialiste e nëse mbetej ndonjë gjë, atë e mernin me mik tarafet e shitëseve të ushqimores dhe fruta-perimeve. Por i gjithë ky operacion fillonte e kryhej vetëm pasi ishin furnizuar sekretari i parë i Komitetit të Partisë, kryetari i Komitetit Egzekutiv, kryetari i Këshillit Popullor, kryetarja e Gruas dhe kryetari i Frontit Demokratik. Arsyeja është e thjeshtë dhe e kuptueshme për të gjithë: ata ishin personalitetet e larta të kohës. Pjesa tjetër e popullsisë ose më saktë e gjithë popullsia e cila nuk ishte personalitet mjaftohej e ngopej me idenë se familjet e dëshmorëve dhe personalitetet ishin rehatuar. Por edhe vetë personalitetet ndjeheshin automatikisht të rehatuar pas këtij akti, të mikluar edhe nga ndjesia se populli ishte i lumtur që personalitetet ishin rehatuar, pra si i thonë fjalës kishte shkuar “haka te i zoti”. Personalitetet ishin të bindur se duke bërë kështu mendonin për popullin. Sepse detyra e tyre ishte që ta bënin popullin të lumtur. Dhe populli ishte i lumtur kur personalitetet mendonin për popullin në qetësi e pa stres. Me një fjalë, detyra e popullit ishte t`i linin personalitetet pra qeverinë të punojë, dmth të mendojë për të. Ky cikël absurd e shpërfytyrues që dominonte marrëdheniet e turmës me parinë, pra personalitetet, ishte me gjasë niveli i fundit teorik i ndërgjegjes ku mund të binte një humanoid. Për fatin tonë tragjik kjo e pabesueshme ndodhi vetëm tek ne.

    Tani, vijmë tek bota paralele të cilën po e përjetojmë sot. Në vend të lajmërimit kriter se në fillim mollë do marrin vetëm familjet e dëshmorëve, “Sundimtari bamirës i Surrelit” ka lëshuar “iradenë” sipas të cilës, në fillim do të vaksinohen personalitetet. Ky vendim qoftë dhe në parim është kundër themelit të barazisë që na e sigurojnë kartat ndërkombëtare dhe evropiane të cilat ne i kemi nënshkruar. Dhe kjo, për pasojë shkakton nga pas një vazhdë të gjatë mundësish për spekulime, denigrim dhe diskriminim poltitik e ideologjik. Kjo edhe për shkak të natyrës despotike të vetë “Sundimtarit”. Pasi dihet që ai kurrë nuk pyet e as konsultohet me askënd. Madje as me shallmbajtësin entuziast Erion Braçe. Çka do të thotë se, edhe kush është e kush nuk është personalitet, e vendos vetë i madhi gjatë seancave meditative kur bën dush. Është tjetër histori që Rama ju ka drejtuar skeptrin perandorak dhe ka emëruar personalitetet me të drejtë për të mos vdekur, kriminelë të regjur të diktaturës. Në kohën e komunizmit, i madhi vendoste kush do hante mollë e kush jo, kush do hante bukë misri e kush gruri. Vendoste edhe se kush do e kalonte jetën në kushte ekstremisht mbijetese, vendoste se kush do jetonte e kush do vdiste. Edhe sot, Sulltan Vaksina vendos se kush do jetojë dhe kush jo. Kush do vdesë i pari e kush më pas, kush do i shpëtojë Covid-it e kush do lëngojë nën terrorin e tij. Nuk është çudi që sot a nesër të shpallë personalitete të paprekshme nga virusi edhe Bledi Çuçin, edhe gjyshen e Taulant Ballës, edhe mushkën e dr. Ulsit apo dhe italianët që u anëtarësuan dje në PS.

  • Terminatorët e rinj Bmpt-72 mbërrijnë në kufirin me Ukrainën

    Terminatorët e rinj Bmpt-72 mbërrijnë në kufirin me Ukrainën

    Të hënën e 21 shkurtit, një tren me disa BMPT-72 “Terminator” rusë, të drejtuar kah perëndimit, u pa duke kaluar nëpër qytetin e Yelets, rajoni i Lipetsk, një provincë ruse afër atyre të Voronzeh dhe Kursk, të cilat ndodhen në kufi me Ukrainën.

    Një vëzhgues i rastësishëm, në një video, ka kapur kalimin e trenit të ngarkuar me mjete ushtarake të llojeve të ndryshme, duke përfshirë nëntë “Terminator”, një mjet i armatosur në mbështetje për Mbt (Main Battle Tank) i zhvilluar në Rusi në fillim të viteve 2000 në vazhdë të eksperiencës së fituar gjatë konfliktit në Çeçeni.

    Bmp-72 i parë, në formë modeli, u shfaq për publikun më 2001, ndërsa dizajni aktual u zbulua më 2002. Mjeti bazohet në shasinë e tankut T-72 dhe në versionin e tij të parë ishte i armatosur një Atgm Anti Tank Guided Missile) 2A42 të vetme, katër Atgm “Kornet” dhe një mitraloz Pktm 7.62 mm si armatim dytësor.

    Një tjetër zhvillim pa daljen e një çifti topash automatikë 30 mm dhe “Kornet” është zëvendësuar me më modernët Atgm “Ataka-T”. Kjo raketë antitank, sipas pretendimeve të prodhuesit, mund të depërtojë 800 mm të armaturës homogjene tip Era (Explosive Reactive Armour) me testatën e saj Heat (High Explosive Anti Tank). “Terminator” ka të montuar katër nga këto raketa të pozicionuara në çifte, në të dyja anët e topave automatikë prej 30 mm dhe vlerësohet të kenë një rreze maksimale prej 5800 metrash.

    Bmpt-72 fuqizohet nga një motor multi-karburant që nxjerr rreth 1000 kuaj/ fuqi që shtyn 48 tonelatat e peshës (të presupozuar) në një shpejtësi maksimale prej 60 kilometrash/ orë, me një autonomi prej 550 kilometrash. Lartësia nga toka është prej rreth 3.5 metrash dhe është në gjendje të kalojë nëpër ujëra të thella deri në 1.8 metra me pajisje speciale.

    Ekuipazhi, gjatë zhvillimit të tij, u reduktua nga pesë në tre persona: komandanti i mjetit, pilot dhe artilieri. Për sa i përket mbrojtjes, “Terminator”-i me shumë gjasa ruan atë të një T-72BM, apo edhe të një T-90. Dimë edhe se ka të tjera masa shtesë për mbrojtjen NBC (Nukleare, Biologjike e Kimike).

    Disa nga Bmpt-72 të parë në tren u pajisën me një kamuflazh të improvizuar dimëror, me panele të bardha të aplikuara me sa duket për të thyer gjurmën vizuale të mjetit kur të operojë në mjedise me dëborë. Siç e përmenda më lart, “Terminator” është zhvilluar për të përmbushur një kërkesë shumë të veçantë të ushtrisë ruse për një mjet luftarak të rëndë këmbësorie të optimizuar për luftën counterinsurgency urbane, siç ishte ajo e eksperimentuar nga Moska në dy fushatat çeçene në mesin e viteve ’90 dhe fillimi i viteve 2000.

    Të dyja kanë parë automjete të blinduara tradicionale të pësojnë humbje të mëdha në mjedisin urban dhe kanë kontribuar shumë në ndryshimin doktrinor dhe riorganizimin e ushtrisë ruse të dëshiruar më 2008 nga ministri i atëhershëm i Mbrojtjes, Anatoly Serdyukov, i cili njihet me emrin “New Look”.

    Rusia ka dërguar të paktën një BMPT-72 në Siri për testime luftarake që nga viti 2017. Duket, siç raportohet nga The Drive, se ai “Terminator” është i pajisur me forca të blinduara edhe me armë shtesë përgjatë anëve të saj.

    Siria, siç është thënë në shumë raste nga shërbime të ndryshme inteligjence, ka qenë një “fushë probe” për armatimet e reja ruse, ndër të cilat, përveç BMPT-72, edhe gjuajtësit e gjeneratës së pestë Su-57 dhe disa Ugv (Unmanned Ground Vehicle) për luftë, të cilat megjithatë, me sa duket, nuk kanë dhënë prova të mira. Sidoqoftë, nga ajo eksperiencë duket se ka lindur një version i ri i mjetit, “Terminator 3”, i cili mund të bazohet në shasinë e tankut të avancuar T-14 Armata.

    Bmpt-72 duket se është dorëzuar sërish në pak ekzemplarë në njësitë e blinduara ruse, veçanërisht po të mendohet se të parat i përkasin divizionit të 90-të.

    Ardhja e dukshme e “Terminator”-ëve midis forcave që vazhdojnë të mblidhen rreth kufijve me Ukrainën duket se tregon se Kremlini planifikon të kryejë operacione në zonat urbane nëse do të zgjedhë për “vënien në siguri” të të gjithë rajonit të Donetskut dhe Luhanskut ose, një mundësi për të mos u nënvlerësuar, që synon të djegë kohët dhe të vazhdojë deri në lumin Dnieper, për të kryer njëkohësisht edhe një ndryshim regjimi në Kiev dhe për të krijuar një qeveri të re që Moska mund të ta kontrollojë.

    Në fund të fundit, përdorimi i këtij mjeti të veçantë do të ishte një “harxhim i kotë” për një operacion peace keeping, si ai që Presidenti Vladimir Putin inauguroi orët e fundit në dy republikat separatiste të Donbasit: territori është tashmë nën kontrollin e milicëve prorusë dhe nuk është e nevojshme të organizohen operacione të tipit counterinsurgency.

    Ndërkohë që pikërisht kjo ardhje e re së bashku me masën e pafund të mjeteve dhe njerëzve rusë që vazhdojnë të mblidhen në kufirin me Ukrainën, sugjeron se në planet e Kremlinit ka diçka më shumë sesa një operacion i thjeshtë “paqësor” në Donbasin secesionist.

    Përgatiti Dardan MITROVICA

  • Nga Enver BYTYÇI – Konflikti rus në Ukrainë, Konferenca e Mynihut dhe ne shqiptarët!

    Prej vitit 1963 e deri më sot Konferenca e Sigurisë së Mynihut në Bavari të Gjermanisë ka luajtur një rol të jashtëzakonshëm jo vetëm për të formuluar politikat e jashtme dhe të sigurisë në Europë dhe në botë, por edhe për të afruar qëndrimet dhe zbutur klimën e konfliktit. Në këtë kuptim mund të themi se kjo konferencë i ka paraprirë diplomacisë preventive të konflikteve në shumë, duke bërë të mundur ruajtjen e ekuilibrave në kontinent dhe në të gjithë globin.

    Qeveria gjermane, SHBA-të dhe Aleanca Atlantike kanë dhënë përmes kësaj konference një shembull dhe një kontribut të jashtëzakonshëm për ruajtjen e rendit, të paqes, sigurisë dhe stabilitetit në botë. Konferenca, si kjo e Mynihut, me jetëgjatësi prej gati 60 vite dhe me ndikim kaq të madh, u bë modeli, të cilin bota nuk kishte parë në historinë e saj.

    Këto ditë Konferenca e Mynihut po zhvillon punimet e saj të radhës, pas një pauze dy vjeçare për shkak të pandemisë. Tema kryesore e saj është konflikti në Ukrainë. Presidenti rus, Vladimir Putin, ka grumbulluar në kufirin me Ukrainën mbi 150 mijë trupa ushtarake dhe ka mobilizuar në këtë rajon shumicën e arsenalit ushtarak të Rusisë, përfshirë dhe raketat bërthamore. Ai vetë së bashku me presidentin e Bjellorusisë, Lukashenko, ndjekin nga afër stërvitjen e madhe në territorin e të dy shteteve (Rusi dhe Bjellorusi) , pas së cilës udhëheqësit perendimorë shohin dhe ndjejnë një invazion ushtarak kundër shtetit të Ukrainës.

    Liderët perendimorë, përfshirë presidentin amerikan, Biden, kryeministrin britanik, Johnson, e të tjerë thonë se sulmi i Kremlinit kundër pavarësisë dhe integritetit territorial të Ukrainës është çeshtje ditësh. Ministrat e Jashtëm të BE-së konsultohen sot për masat që do të merren në rast të një sulmi rus. Presidenti ukrainas, Selenskyj, foli në Konferencën e Mynihut dhe tha se “ne do ta mbrojmë Ukrainën në rast agresioni, pavarësisht nga rrethanat apo nga ajo nëse ne do të duhet të luftojmë të vetëm apo jo”!  Ndërsa Olaf Scholz, Emmanuel Macron dhe të tjerë liderë europianë besojnë ende në një zgjidhje diplomatike të konfliktit.

    Çfarë po ndodh realisht në konfliktin ruso-ukrainas. Për më saktë në tentativën e radhës të Moskës për të zgjeruar territorin e shtetit rus?! Pavarësisht marërveshjes ndërkombëtare të nënshkruar nga Rusia dhe të depozituar në OKB për garantimin e sovranitetit të Ukrainës, Vladimir Putin ka vendosur që përmes një agresioni kudër Ukrainës të rikthejë gjeopolitikën e periudhës së ish-Bashkimit Sovjetik. Presidenti rus e ka bërë me kohë të qartë faktin se ai nuk pajtohet me shpërbërjen e Bashkimit Sovjetik dhe me faktin siç thotë ai se “40 përqind e territoreve ruse pas kësaj ndodhen jashtë territorit të Rusisë së sotme”! Në këtë kuadër është përgatit edhe agresioni I radhës kundër Ukrainës. Prandaj dhe në harkun kohor të 6-7 viteve ndërmerr akte të tilla agresioni kundër vendeve fqinjë. (Më 2008 kundër Gjeorgjisë, 2014 kundër Ukrainës në Krime dhe tani kundër vetë shtetit ukrainas).

    Çfarë do të ndodhë dhe si do të reagojë bota perendimore ndaj një agresioni të Rusisë kundër Ukrainës, këtë duhet ta shohim në ditët e javët në vijim. Por është fakt se për herë të parë pas Luftës së Dytë Botërore në Europë ndodh një agresion ushtarak kundër një vendi sovran për pushtimin e tij. Nëse bota do ta lejojë këtë, atëherë do të ketë një tronditje të madhe në botë dhe flakët e luftës e të konfliktit do të përhapen kudo. Do të vihet në pikëpyetje sovraniteti i shteteve të shumta në Europë e në të gjithë botën. Një agresion rus për aneksimin qoftë dhe të territoreve lindore e jugore të Ukrainës është preludi i një konflikti të madh botëror.

    Ministrja e Jashtme e Britanisë së Madhe tha se mbas Ukrainës në radhë të ekspozuar nga agresioni rus janë vendet balltike si dhe ato të Ballkanit Perendimor. Vladimir Putin kërkon të rikthejë fuqinë ruse të Carëve dhe të bolshevizmit stalinist, me objektiv daljen e tij në Detin Adriatik dhe forcimin e pozicionit të tij në Detin e Veriut, me qëllim që ta kërcënojë Europën me lehtësi dhe ta ketë atë nën diktatin e Rusisë. Kjo është arsyeja pse ai nuk do të ndalet me Ukrainën. Por edhe nëse ndalet në Ukrainë, ai ka hap shtegun e konflikteve të tjera të shumta për pushtime dhe rivendikime nga shtete të tjera.

    Nëse pranojmë atë që thotë shefja e diplomacisë angleze, atëherë duhet që politika dhe diplomacia shqiptare të shqetësohet seriozisht. Nga ky këndvështrim duhet rishikuar politika e këtyre tetë-nëntë viteve të Shqipërisë e afrimit, bashkëpunimit dhe aleancës së ngushtë me Serbinë. Pa definuar pozicionin serb në këtë konflikt, nuk mund të vazhdohet me diplomacinë foshnjore të Edi Ramës, me të cilën ai pretendon se Serbia tashmë është “një engjëll paqeje” në rajonin tonë. Ne nuk e dimë se cili do të jetë pozicioni i Serbisë në konfliktin midis Rusisë dhe Ukrainës. Ne kemi mësuar edhe pozicionin e Kinës përmes ministrit të jashtëm të saj, i cili thoshte se “Mbështet sovranitetin e Ukrainës”! Por ende nuk e këmi mësuar poziicionin e Beogradit dhe nëse liderët serbë do të bëjnë një lojë të dyfishtë apo do të mbajnë një qëndrim të vendosur kundër luftës me të cilën Moska e kërcënon kontinentin europian!

    Në këto kushte qeveria shqiptare duhet të anullojë me akte jurudike të gjitha nismat pro e me Serbinë, përfshirë dhe iniciativën e Open Balkan! Ndryshe do të kompromentohet pozicioni i shqiptarëve dhe do t’i vihet në ndihmë Beogradit në synimet e tij të ngjajshme me Moskën për gjeopolitikën ballkanike. Ndërkaq qeveria e Kosovës do të duhet që në kushtet e reja të ridimensionojë politikën dhe qëndrimet e saj diplomatike rreth dialogut, me synim krijimin e atmosferës për një trysni më të madhe ndaj Serbisë dhe angazhimit të saj për paqe e siguri në rajon.

    Çdo zhvillim i rëndësishëm ndëerkombëtar duhet të shërbejë si indikacion për të përmirësuar projektet politike e qëndrimet tona diplomatike!

  • Erion DASHO – Një shtet qesharak!

    Erion DASHO – Një shtet qesharak!

    Me më pak se 500 doza, Shqipëria qëndron në vendin e parafundit në botë për sa i takon numrit të vaksinave të aplikuara.

    Kemi lënë pas Guinenë, një nga vendet më të varfëra afrikane që nuk dihet se ku gjeti dhe administroi 55 vaksina disa ditë para vitit të ri.

    Ndërkohë që gazetarët të cilët janë përballur disa herë me Boratin gjatë ditëve të fundit nuk i kanë bërë dy pyetje që i vijnë ndër mend çdo shqiptari:

    1. Pse mbahet akoma i bllokuar stadiumi kombëtar dhe ekipi i vet i vaksinimit, kur këtë numër vaksinash ditore mund ta bëjë fare mirë një ambulancë fshati?!

    2. Nëse 975 vaksinat e para u morrën për të mbrojtur “heronjtë”, pse nuk u administrohen ato mjekëve dhe infermierëve?!

    Përgjigja është fare e thjeshtë!

    Boratit dhe ekipit të vet nuk u intereson shëndeti dhe jeta e shqiptarëve. Atyre u intereson show elektoral në stadiume e televizione!

    Boratit nuk i intereson as edhe jeta e “heronjve” të vet imagjinarë! Përndryshe do t’i kishte vaksinuar ata për dy ditë duke i mbrojtur tashmë kundër një rreziku që u qëndron mbi kokë prej një viti!

    I dashur Borat!

    Lëre propagandën! Çdo ditë e më tepër po kuptohet se pandemia është një nga sfidat më të mëdha shëndetësore të njerëzimit! Ajo nuk zgjidhet me amatorizëm, propagandë dhe mashtrime! Je bërë mjaftueshëm qesharak! Kthehu me këmbë në tokë!

  • Andi BUSHATI – Të kapësh virusin me SPAK

    Mënyra se si Edi Rama po sillet në betejën ndaj pandemisë, po i shndërron votimet e ardhshme në një zgjedhje mes diktaturës dhe kundërshtimit të saj.

    Janë së paku dy raste të ditëve të fundit që tregojnë se e vetmja armë që i ka mbetur qeverisë kundër virusit është ta asgjësojë atë me policë, prokurorë dhe SPAK.

    Historia e parë ka të bëjë me rrëfimin e dy motrave, Edita dhe Ina Lalo, që humbën në pak orë babain e tyre brenda spitalit infektiv. Nuk e di sa të vërtetë ka në rrëfimin e tyre, se i ati u la të jepte shpirt duke u dridhur nga të ftohtit, nuk jam në gjendje të provoj se sa emocion ka në thirrjet, “paguani edhe para vetëm më nxirrni nga ky ferr”, nuk e di sa të ndikuara nga dhimbja janë apelet: “mos i çoni më të afërmit tuaj tek infektivi”.

    Por instikti më shtyn t’u besoj më parë fjalëve, që një prind u thotë fëmijëve të tij në çastet e fundit të jetës, sesa versionit zyrtar që japin burokratët e shëndetit publik, për të ruajtur rrogën dhe vendin e punës.

    Më tepër vëmendje mëtoj t’i kushtoj denoncimit të familjarëve, se urgjenca u shkoi në shtëpi pa pajisjet e nevojshme, se pacienti u la me orë të tëra të priste në ambulancë e në të ftohtë, sesa të qetësohem nga broçkullat e qeveritarëve.

    Megjithëatë, deri këtu, jemi në qerthullin e impresioneve dhe dy të vërtetave që asgjësojnë njëra- tjetrën. Ajo që është skandaloze, e pisët, kriminale, qëndron në faktin se pasi foli kryeministri Rama, duke i quajtur rrëfimet e tyre emocionale dhe partiake, për vajzat që sapo humbën babain, policia filloi procedimin penal. Pra, në mënyrë të paskrupullt, organet e zbatimit të ligjit nuk u preokupuan për denoncimin e jetës së humbur, por për prishjen e vitrinës rozë të “shëndetësisë që duam”.

    Dyshimet janë të forta se i njëjti mekanizëm është vënë në lëvizje edhe për arrestimin e kardiokirurgut të njohur, Edvin Prifti.

    Ndoshta vërtet, rreth 400 mijë eurot që u gjendën në apartamentin dhe zyrën e tij, mund të jenë nga rryshfetet e pacientëve, ndoshta në bllokun e kardiokirugut shkruheshin realisht emrat e atyre që duhej të paguanin për t’u operuar, por pa dashur të mbroj as grimcat më të vogla të korrupsionit në mjeksi, sërish në këtë arrestim të bujshëm më lindin disa pikpyetje. Si është e mundur që ndaj Priftit u mor masa e arrestit me burg, kur në përgjime nuk rezultonte as edhe njëherë të vetme që ai të ketë folur me zërin e tij? Pse ai nuk u vu më parë, vetë në përgjim, e pastaj të çohej pas hekurave? Pse për personelin tjetër mjekësor, nuk u ndoq i njëjti standart që goditi atë?

    Përgjigjet që të vijnë në mendje për shpjegimin e këtyre dilemave janë dy. Ndodhi kështu sepse për arrestimin e mjekut Prifti foli përpara në media Edi Rama dhe vetëm më pas, u vendos në sallën e gjyqit. Ndodhi kështu se që në ditët e para të pandemisë, Edvin Prifti, ngriti zërin mediatikisht, me tone kritike, për mënyrat se si po menaxhohej beteja me Covid 19. Pra askush nuk mund të vërë dorën në zjarr se ai nuk ka bërë korrupsion, por ama një gjë ngre dyshime të mëdha: i vetmi mjek që u ndëshkua për këtë fenomen, kaq shumë të përhapur, “qëlloi” të jetë ai që guxoi të kritikojë publikisht masat e qeverisë dhe komitetit të ekspertëve në betejën kundër Covid-19.

    Dhe pikërisht këtu historia e parë lidhet me të dytën. Ato ngjajnë në përçapjen për t’i mbyllur gojën me polici, prokurori dhe SPAK, kujtdo që nxjerr në pah anën e errët të dështimit të sistemit tonë shëndetësor në betejën me këtë flamë të përbotshme. Në thelb, këto metoda policore, njësoj si pushimi nga puna i mjekut kritik e zhurmëmadh Ilir Allkja, apo si tentativa kriminale për t’u mbyllur gojën atyre që japin fakte për manipulimin e numrit dyfish më të madh të vdekjeve, dëshmojnë se qeveria po mundohet të fshehë përdhunshëm, atë që nuk përballon dot profesionalisht. Pasi ka mbyllur një pakt mëkatarësh me një pjesë militantësh tek spitali infektiv: “ju kyçni gojën për ato që ne nuk ju plotësojmë dot, ne mbyllim sytë për ato që ndodhin në pavion”, rilindja nuk duron dot më asnjë zë që e prish rregullin e omertas.

    Duket qartë se në këtë valë të re të pandemisë, kur vendet në spitale janë ezauruar, kur personeli shëndetësor është rraskapitur, kur buxheti nuk ka më fonde për financimin e luftës, pra kur sistemi ka kolapsuar, Edi Ramës i ka mbetur vetëm një armë, represioni ndaj dëshmitarëve të këtij dështimi. Shpresa e tij e vetme ka mbetur, eleminimi me metoda brutale i një të vërtete fatale. Prandaj dhe organet e ligjit nuk shkojnë të hetojnë për kushtet në të cilat e humbi jetën babai i dy vajzave, por procedojnë penalisht këto të fundit, pas direktivës së kryeministrit se ato kanë politizuar vakinë.

  • Enton ALIBEKAJ – Përrallat tragjike të Edi Ramës

    Enton ALIBEKAJ – Përrallat tragjike të Edi Ramës

    Dje, pas 45 ditësh, u pa qartë se jo vetëm nuk ka plan vaksinimi, por edhe planifikimet ditore ndryshojnë sipas humorit të Kryeministrit. Jo vetëm se nuk ka vaksinim, sepse nuk ka vaksina për të nisur një plan vaksinimi, por edhe se historia e vaksinës u bë një tjetër rast që Edi Rama të gënjejë për vota

    Ndërkohë që situata e pandemisë ka dalë totalisht nga kontrolli, kur fatalitetet raportohen në rritje, ndërsa numri i të infektuarve fluturon pa asnjë limit, Kryeministri i fton shqiptarët të fantazojnë.

    Me një foto nga ato të laboratorit 3D, mundohej të na çonte 7 vjet më parë, kur, sipas tij do bëhej qameti.

    Nuk ka asnjë rast të vetëm në botë, nga Mianmari deri në Afrikën e thellë, që të ndodhë diçka e ngjashme. Është fyerje e turpshme kur njeriu përgjegjës për menaxhimin, pasi dështon në mënyrë spektakolare, të fton të mendosh se si do të ishte situata nën një menaxhim tjetër.

    Një njeri i paaftë që e ka shndërruar edhe luftën me vdekjen në biznes përsonal për mandatin e tretë, që sajon spektakle vaksinimi me delet televizive që i shkojnë nga mbrapa si dashit që i varen, që sulmon kundërshtarët në vend të pranojë përgjegjësinë, tani po fyen edhe atë pak dinjitet qe i ka mbetur këtij vendi të mjerë.

    Që në muajin janar, prej 45 ditësh, jo mediat, jo opozita, por Ambasadori i Bashkimi Europian, Luigi Soreca i ka kërkuar qeverisë planin e vaksinimit, me qëllimin e mirë që të shihen hapësirat e ndihmës.

    Që atëherë, Kryeministri që fajësonte BE dhe sekretarët që përdor ca si ministra ca si Komitet Teknik, deklaronin se plani i vaksinimit është gati.

    Dje, pas 45 ditësh, u pa qartë se jo vetëm nuk ka plan vaksinimi, por edhe planifikimet ditore ndryshojnë sipas humorit të Kryeministrit.

    U shpik termi “vaksinim i personaliteteve“, për të përdorur në mënyrë elektorale ato qese vaksinash që vijnë në mënyrë klandestine për të na bërë turpin e Botës.

    A kishte një plan vaksinimi? Çfarë parashikohej në plan për personalitetet? Sigurisht që nuk kishte asnjë plan dhe nuk ka asnjë plan. Jo vetëm se nuk ka vaksinim, sepse nuk ka vaksina për të nisur një plan vaksinimi, por edhe se historia e vaksinës u bë një tjetër rast që Edi Rama të gënjejë për vota.

    Pasi dështoi për herë të disatë të sjellë vaksinat e Pfizer, siguron qese qesharake vaksinash dhe i shpërndan pas asnjë masë dhe kriter aty ky mendon ai.

    Nuk ka asnjë listë paraprake që ato thërrime të kenë efektin që duhet. Të mërkurën në Top Channel fliste, pasi bëri vaksinën, një i moshuar që sapo e kishte kaluar Covid 19. E njëjta gjë më 2 gra, personel mjekësor. Në të gjithë botën, edhe në vendet më anormale, ka një plan ku ata që e kanë kaluar, renditen të fundit në vaksinim.

    Mbreti i lypësve ka arritur të marrë vetëm 9 mijë vaksina nga 40 mijë që premtoi dhe, në vend që të heshtë, kapardiset nëpër qendra vaksinimi, të vendosura në pallate sporti, që i ka bërë aq të mëdha sa duket sikur vaksinohen 7 mijë në ditë, kur në fakte, me këto ritme mund të vaksinoheshin edhe tek qendrat shëndetësore të lagjeve.

    Ndoshta e hutuar nga infrastruktura, një gazetare e pyeti ministren sa është kapaciteti i vaksinimit dhe ajo me seriozitet i tha një numër që i erdhi ndërmend. Sepse si në çdo përrallë të drejtën e numrave e ka rrëfyesi.

    Po të ishte vaksina përralla e vetme me të cilën Edi Rama do të vëre në gjumë shqiptarët që lëngojnë të sëmurë, të braktisur dhe të tallur, do të kishte një justifikim për shkak të krizës që ka gjithë Europa.

    Përralla e spitaleve Covid është akoma më tragjike. Ndërsa të gjitha spitalet rajonale janë mbushur me pacientë covid prej disa javësh, 3 ditë më parë u shpallën të tillë Durrësi dhe Shkodra. Ndërkohë që në Lushnjë i gjithë kati i tretë është Covid, në Elbasan nuk ka më vende dhe as kapacitete, në Korçë prej kohësh shtrohen me mik.

    Personeli mjekësor nuk e përballon dot as me veshje, ndërsa qeveria njofton se në dy spitalet e reja, mund të shtrohen nga i gjithë vendi. Gazetari i Abc neës në Durrës njoftonte se nga 70 shtretër që ka spitali rajonal, 63 janë ndërkohë të zëna. Me logjikën e ministres, 7 vendet bosh do plotësojnë nevojat e vendit.

    Përralla e testeve është po aq tragjike. Me 28 për qind pozitivitet, zëmë vendin e parë në botë për përqindje infektimi dhe të fundit për testim dhe gjurmim.

    Me gjithë futjen e klinikave dhe spitaleve private në proces, numri i testeve është akoma shumë i ulët.

    Brenda përrallës së testeve është ai i laboratorëve shtetërorë, që në kulmin e pandemisë u mbyllën për t’ja dhënë privatit me koncesion. Një nga mjekët më me eksperiencë në vend, Genc Sulçebe, beri thirrje që koncesioni të shtyhej pas pandemisë, por babëzia nuk e la.

    Ndërkohë që Maqedonia shtoi 2 laboratorë shtetorë sa fillloi pandemia, Shqipëria i mbylli të gjithë për t’ja falur privatit që do ia quajë edhe investim në grabitjen, që nuk është e para, por është më skandalozja se po bëhet në kurriz të jetës së qytetarëve.

    Përralla e rimbursimit të kurimit, ajo e masave që nuk merren se nuk ka lekë për kompensimin e dëmit, duken thjesht si drama të vogla personale të atyre që po mbeten pa ushqim në këtë krizë. Një krizë e shkaktuar nga pandemia në bashkëpunim të ngushtë me Kryeministrin më të paaftë dhe më çnjerëzor të 30 viteve tranzicion.