Blog

  • Nga Luçiano BOÇI – Gjykata Kushtetuese miraton Potsdamin shqiptar

    Kur pak ditë më parë u zbulua plani i AfD (Parti e ekstremit të djathtë)  për dëbimin e të huajve nga Gjermania, e gjithë shoqëria u ngrit në këmbë. Gazetarë investigativë denoncuan projektin e propozuar nga austriaku ekstrem Martin Sellner në takimin e 25 nëntorit në Potsdam.

    Në thelb plani përmbante “kthimin mbrapsht të vendosjes së të huajve” në Gjermani, të cilët do të dëboheshin në një “shtet model” të Afrikës.

    Për hir të eufemizmit termi u quajt REIMIGRIM por në thelb ishte DËBIM.

    Deri këtu asgjë e re. Më parë ishte Anglia ajo që kishte kërkuar e miratuar zyrtarisht një “kthim” riemigrues (dëbim) të azilkërkuesve në Ruandan afrikane.

    Sikurse dhe Italia, e cila ka marrë miratimin e Shqipërisë për t’u bërë kjo “shteti model” i pritjes në kampe përqëndrimi të azilkërkuesve kryesisht afrikanë.

    Plani i AfD ishte realisht më i gjërë, pasi përfshinte dhe persona me leje qëndrimi, por dhe shtetas gjermanë “të paasimiluar”, por në thelb ai nuk ndryshon shumë nga ai anglez për Ruandën dhe italian për Shqipërinë.

    Ai është plan deportimi, plan ekstrem RIEMIGRIMI.

    Shoqëria gjermane e konsideroi atë si një deja-vu të planit nazist për të deportuar personat e padëshiruar në ishullin e Madagaskarit.

    Koincidencat ishin tronditëse, pasi në vitin 1942, konferenca e Wannsee (Wannsee-Konferenz), po në Potsdam, vendosi të ashtuquajturën “zgjidhje përfundimtare” kundër hebrenjve të Evropës.

    Reaksioni gjerman protestues ishte i fortë dhe u shpërnda në të gjithë vendin.

    Demokracia aktive u shfaq, sipas DW, me gjithë vitalitetin e saj.

    Hipokrizia e politikës dhe kafazi shqiptar i Ramës

    Ironikisht vetëm pak ditë më parë, larg vëmendjes së opinionit gjerman, kryeministri shqiptar, i ftuar nga kryeministri landit bavarez SÖDER njëherazi drejtues i CSU-së në Bavari në një konferencë të së majtës gjermane në 18 Janar, tregonte gadishmërinë e tij, sipas dhe kërkesës së të majtëve gjermanë në pushtet, ta bënte Shqipërinë “shtet model” për azilkërkuesit nga Gjermania.

    Kërkesa dhe pranimi kishin një bazë: Rama kishte miratuar e nënshkruar më parë një marrëveshje me Melonin, kryeministren e djathtë italiane, për ta bërë Shëngjinin “kafazin” e azilkërkuesve që mësyenin brigjet italiane.

    Palët u ndanë me dorën në qafë dhe entuziastë për këtë plan RIEMIGRIMI të ri gjerman.

    Dhe ky plan ngjante si dy pika uji me projektin e AfD, pavarësisht se targetonte vetëm azilkërkuesit dhe jo ata me lejeqendrimi apo të paasimiluarit.

    Metodika ishte e njëjtë: spastrim me MOSLEJIM-DËBIM (RIEMIGRIM) në një shtet model.

    Shteti nuk do ishte afrikan këtë herë, por evropian.

    Dhuratën e jepte Rama. Ishte Shqipëria-Ruanda e Europës.

    E majta gjermane dhe ajo shqiptare në pushtet, po jetësonin kështu projektin e ngjashëm më atë të AfD-së së djathtë ekstreme, sipas dhe idesë iltaliane tashmë të bërë vepër.

    Ironia është se protestat e gjermanëve ndaj prirjeve naziste të AfD, por që janë dhe realizime të së majtës në pushtet, me ndryshimin e vetëm që kanë zgjedhur jo një vend afrikan por Shqipërinë, po kapitalizohen nga e majta për përfitime e mbështetje popullore elektorale, të rëna ndjeshëm këto kohë.

    Madje vetë Scholz dhe ministrja e jashtme e tij Annalena Baerbock morën pjesë vetë në protestën e mbi 10.000 vetëve në Potsdam, kundër ekstremizmit të djathtë. (DW)

    Vetë kancelari Olaf Scholz deklaroi në rrjetin X, se çdo plan për të dëbuar emigrantët (pa specifikuar azilkërkuesit) është “një sulm kundër demokracisë dhe kundër të gjithëve ne”. (DW)

    Shkurt në thelb, Scholz i majtë (megjithëse dhe vetë e ka hedhur idenë e përsorimit të Shqipërisë si shtet model) del kundër Söder-it të majtë dhe Ramës së majtë që është mashë e vetëofruar e “planit” të parashkuar të AfD.

    Pikëpyetja mbetet nëse do i mëshojnë gjermanët, pas kësaj, kërkesës për ta bërë Shqipërinë “shtetin model” siç ia ofroi Rama?!

    Gjykata kushtetuese si sulmuese e demokracisë

    “Menjëherë sa u publikua raporti, gjashtë shoqata juristësh gjermanë, ndër ta Federata e Gjyqtarëve Gjermanë dhe Dhoma Gjermane e Avokatisë, thanë se takimi është sulm kundër kushtetutës dhe shtetit juridik. Ata thanë se takimi mund të kthehet në një “konferencë të dytë Wannsee”.”- shkruan DW.

    Pra i gjithë projekti dhe metodika e tij deportuese në një “shtet model”, bie në kundërshtim me Kushtetutën dhe shtetin juridik. Kjo vlen dhe për shtetin nisës dhe atë pritës. Aq më tepër që dhe pritësi është dhe europian, me kushtetutë e shtet juridik të mbështetur në të njëjtat parime themelore.

    Por në Shqipëri mund të ngjajë gjithçka.

    Shoqëria u tregua e vakët ndaj marrëveshjes së ngjashme për ndërtimin e kafazeve me autonomi territoriale italiane, për të vendosur aty azilkërkuesit afrikanë dhe nuk ka ndjeshmëri për parimet demokratike.

    Kundërshtimet e së djathtës shqiptare ishin esenciale. Por dhe këtu çelësin e zgjidhjes Rama e kishte në dorë.

    Gjykata Kushtetuese e marrë politikisht në kontroll nuk arriti të shoh shkeljet e kundërshtitë kushtetuese e ligjore të marrëveshjes kur ajo hapur bie ndesh.

    Ajo u dëshmua një vegël e pushtetit për t’i dhënë legjitimitet një marrëveshje problematike si juridikisht ashtu dhe nga pikëpamja e të drejtave të njeriut.

    Politikisht nuk ka asnjë çudi që një pushtet i majtë pranon një projekt të ngjashëm me AfD-në e ekstremit të djathtë.

    Kjo ndodh sepse ekstremet gjithnjë puqen. Nazistët dhe sovjetikët dëshmuan të njëjtin qëndrim ndaj hebrejve pavarësisht diferencave ideologjike.

    Në Shqipëri ka kohë e mijëra arsye për të pranuar se demokracia ka vdekur dhe se jemi në një regjim të së majtës ekstreme.

    Vendimi i Gjykatës Kushtetuese ishte thjesht një gozhdë më shumë në arkivolin e kushtetutës e demokracisë së  vendit.

  • Nga Basir ÇOLLAKU – ‘003 +…supertelefoni Sky i qeverisë’

    Nga Basir ÇOLLAKU – ‘003 +…supertelefoni Sky i qeverisë’

    Amerikanët e dinë, evropianët e dinë, kryesisht francezët, belgët, hollandezët, pjesë e ekipit hetimor të dosjeve të mëdha skay encro, e kanë nëpër duar. Prokuroria e Posaçme sigurisht ka dijeni.

    Një nga telefonat e kriptuar të rëndësisë së vaçantë për nga përdoruesi, komunikimet, përmbajtja, mes germave të shumta para dhe pas numrave ka pasur 003 dhe vijojnë gërma e numra që plotësojnë kodin e plotë. Por ndalojmë me kaq, të tjerat ia lëmë njerëzve të dosjes. Ai mund të quhet supertelefoni i kriptuar qeveritar.

    Ngjan sikur historia përsërit shakanë e kripur penale të rradhës, si me makinën e ish ministrit të brendshëm Sajmir Tahiri, atë të targës së Audit 003 GB. Nuk është vetëm një numër, natyrisht ka edhe shoqëri kolegësh në qeveri, duke krijuar një kabinet Skay-Encro në Këshillin e Ministrave, ku pushtetarët e mazhorancës, punët e parasë e të keqbërjes ligjore, i diskutonin mënjanë, larg syveshëve të përgjimit, si karshillek ndaj drejtësisë.

    Ka biseda e komunikime brenda dhe jashtë vendit, me njerëz me peshë, të cilat janë bërë më pas veprime sipas dakortësive e premtimeve. Ato fashikuj e kapërcejnë tërmetin publik. Afro 15 ditë më parë, një mik më dërgon një episod të një reportazhi për narkotikët, fuqizimi shpërthyes të trafiqeve në vititn 2023, duke  përfshirë edhe mafian shqiptare, në një nga mediat më të mëdha franceze, BFMTV.

    Ndër të tjera një nga prokurorët belgë shprehej se me lënin në fuqi nga Strasburgu të vendimit të Gjykatës Kushtetuese franceze, për marrjen si prova të përgjimeve, në Ballkan bien krerë shtetesh. Nuk është lënë jashtë vëmendjes së investigimit fijet me mafian në Ekuador apo ndërtimi në Shqipëri, me çmime jashtë çdo logjike tregu.

    Tek ne ka jo pak ministra përdorues, zyrtarë të drejtësisë, Policisë së Shtetit, medies, bizneseve, pushtetarëve vendorë, duke krijuar një Kuvend të frikshëm me botën e krimit, në shkëmbime nderesh, financash, klering vrasjesh, trafiqesh, investimesh strategjike, streha ofshoresh.

    Bisedat mes palësh, në qindra mijë faqe, kanë tre prioritete të përsëritura në kominikimet tashmë pjesë dosjesh sa të ardhura sa duke mbërritur. Zgjedhjet, vettingun dhe drejtësinë, si dhe investimet. Në materialet e sjellë nga partnerët, habia dhe dyshimi janë ekstreme, ndaj dërgesat kanë adresë vetëm Prokurorinë e Posaçme, jo ministrinë e drejtësisë, apo ndonjë institucion tjetër.

    Ministrat Balla dhe Manja, janë mbajtur larg dijenisë së informacioneve të ndjeshmë për emrat nëpër dosje, duke mos rriskuar dekonspirime, të cilët sërish nuk kanë mundësi asgjësimi të asnjë flete.  Formulari komik nismë e Ballës, nuk solli asnjë vetëdorëzim në polici, ndryshe nga sa saktësoi ditë më herët zoti Dumani, se në çdo dosje u rezultojnë oficerë policie, madje dhe zyrtarë drejtësie. Në intervistat e shpeshta e dashura e agjentit Charles McGonigal, përmend bisedat e tij me kryeministrin Rama. Në kontekstin e rrëfimit të saj ngjan se nuk është telefoni qeveritar i komunikimit dhe mundësitë e një sky encro gjenden aty.

    Një letërporosi e dërguar nga SPAK mund të sjellë fashikuj ku gjenden jo pak përgjime të çkoduara tashmë dhe mbushur me ngjarje. Në materialet aktuale “parkuar” në Prokurori, kanë ngjarje të mëdha të krimit elektoral, të zbardhura, në disa qarqe të Shqipërisë. Kanë të qartë skemën e punës bashkë të pushtetit, Mafias, shpërblimet e përfitimet e palëve, për të qenë po bashkë marrës vendimesh për ekonominë, politikën, e plot zhvillime të tjera në vend.

    Deri në porosi vrasjesh politike. Kanë zbërthyer pjesët takuese në para e aktivitet, të prokurorëve, gjyqtarëve, apo funksionarëve publikë. Gjithçka është me emra, mundësia e të provuarit është kollajllëk, pasi siguria e të përfshirëve është ende paprekshmëri e luhatur lehtë.

    Deri një ditë..Kur durimi i atyrë që janë në anën e drejtësisë kryesisht i partnerëve, të vendosë të mos heshtë për heshtjen dhe çapitjen e përgjumur të disa institucioneve në vendin tonë…

  • Nga Erion DASHO – Një pampers për Shëndetësinë e Rilindjes

    Nga Erion DASHO – Një pampers për Shëndetësinë e Rilindjes

    Dihet funksioni i pampersit. Sa herë zorra e trashë zbrazet në mënyrë të sforcuar apo të pavullnetshme, pampersi nevojitet që përmbajtja të mos marrë rrugët.

    Shëndetësia shqiptare prej kohësh ka nevojë për pampers.

    E pamë gjatë pandemisë, ku 20 mijë njerëz vdiqën dhe 200 milionë euro u paguan privatisht nga shqiptarët. E shikojmë çdo ditë në spitalet pa mjekë e qendrat shëndetësore pa infermierë. Së fundi, e lexuam në raportin e OBSH-së ku faktohej se shqiptarët paguajnë nga xhepi 60% të shpenzimeve të shëndetësisë “falas” që u solli rilindja.

    Për të mos e lënë këtë lajm gjatë në veshët dhe në mendjet e trushpëlarëve që kanë 10 vjet që votojnë rilindjen, Borati nxitoi të vendoste pampersin e radhës; i cili e ka emrin “autonomi spitalore”.

    Autonomia e premtuar për spitalet shqiptare është kthyer në fakt prej kohësh në një pampers shumëpërdorimësh. Zakonisht vendoset para zgjedhjeve për të larguar vëmendjen nga dështimet katastrofike të rilindjes me shëndetësinë. Por këtë radhë lipset të ndihmojë për të shmangur diskretitimin që solli raporti i OBSH-së.

    Pyetja është: a duhet ta besojnë shqiptarët Boratin dhe boratët kur premtojnë për herë të pestë ose të gjashtë autonominë spitalore?

    Përgjigjja e kësaj pyetje vjen natyrshëm nëse i jepet përgjigje disa nënpyetjeve:

    Autonomia kërkon profesionistë në drejtim të spitaleve. A mund të bëhen brenda ditës autonomë institucionet që janë drejtuar nga klarinetistët dhe balerinat?!

    Autonomia kërkon mekanizma të konsoliduar pagese. A mund të ofrojë autonomi Fondi i Sigurimeve që nuk ka as edhe një plan për aplikimin e DRG-ve?!

    Autonomia kërkon drejtues kompetentë dhe vizionarë në ministri dhe institucionet e tjera qendrore. A mund ta përpunojë këtë vizion një ministri të cilës i ka mbetur vetëm një mjek e gjysmë?!

    Autonomia kërkon delegim. A mund të lejojë autonomi sistemi ku edhe për të emëruar një pastrues duhet firma e ministrit?!

    Autonomia kërkon lëvizje të lirë fondesh. A mund të ketë autonomi aty ku asnjë qindarkë nuk lëviz pa bekimin e boratëve?!

    “Autonomia” që ju njoh spitaleve të Shkodrës, Vlorës, Durrësit dhe Lezhës nuk është autonomi; është thjesht rivendosja e pampersit tashmë të përdorur e të stërpërdorur.

    Vetëm se me këto pampersët shumëpërdorimësh ka një problem të madh. Në çdo ripërdorim era e keqe sa vjen e bëhet më e rëndë deri sa qelb dynjanë.

    Autonomia jote vjen erë, Borat! Njëlloj si shteti yt…

  • 80 vitet e Al Paçinos: një mijë fytyrat e një aktori-legjendë

    80 vitet e Al Paçinos: një mijë fytyrat e një aktori-legjendë

    Karriera e tij i ka dhënë jetë personazheve të paharrueshëm të ngulitur në historinë e kinemasë, nga bosi Michael Corleone deri tek sindikalisti Jimmy Hoffa

    “Të gjithë mendojnë se aktorët janë gënjeshtarë. Thuhet: ‘Mjaft recitove’. Por unë besoj se recitohet vetëm në jetë, ndërsa në art ndiqet vetëm e vërteta”, fjala e Al Paçinos, që më 25 prill kalon pragun e rëndësishëm të 80 vjetëve. Ikonë e gjallë e kinemasë botërore, në karrierën e tij të gjatë aktori i ka dhënë jetë personazheve të paharrueshëm, protagonistë filmash që janë perla të vërtetë të artit të shtatë, nga trilogjia e “The Godfather” tek “Scarface”, nga “Dog Day Afternoon” tek “Any Given Sunday”.

    Nëse e quani Michael Corleone apo Carlito Brigante, Tony Montana ose Serpico, ka vetëm një vështrim që ju vjen në mendje, dhe është ai intensivi dhe depërtuesi i Al Paçinos.

    I lindur në New York më 25 prill 1940 nga prindër italianë emigrantë në Shtetet e Bashkuara, Alfredo James Pacino kaloi një fëmijëri të vështirë dhe të trazuar, edhe për shkak të braktisjes së familjes nga i ati. I favorizuar nga një fytyrë që nuk harrohet, që në adoleshencë ai tërhiqet nga aktrimi dhe recitimi, dhe pika e kthesës vjen kur takon Lee Strasberg, mjeshtër i Actor’s Studio, që bëhet mentori i tij.

    Në skenat e teatrove të vogla dhe të panjohura të Big Apple ndodhi takimi vendimtar, ai me Francis Ford Coppolan, i cili do t’i japë rolin kryesor të karrierës së tij, atë të bosit Michael Corleone tek “Kumbari” (The Godfather). Nisi kështu ngjitja e tij në Olimpin e Hollivudit, e falë sagës së shndërruar në një nga gurthemelet e historisë së kinemasë, fitoi edhe një nominim Oscar me interpretimin e tij të parë të rëndësishëm.

    Ajo pasohet nga një karrierë e gjatë plot interpretime të paharrueshme. Mjafton në fakt, të thuhen ato dy fjalë që përbëjnë emrin dhe mbiemrin e tij, dhe para syve tanë shfaqen lumë ato filma dhe emocionet e paharrueshme, Ajo pasohet nga një karrierë e gjatë plot interpretime të paharrueshme. Mjafton në fakt, të thuhen ato dy fjalë që përbëjnë emrin dhe mbiemrin e tij, dhe para syve tanë shfaqen lumë ato filma dhe emocionet e paharrueshme, “Cruising” i William Friedkin, “Serpico” dhe “Dog Day Afternoon” të Sidney Lumet, “Glengarry Glen Ross” i James Foley, “Scarface” dhe “Carlito’s Way” të Brian De Palma, “Insider” dhe “Heat” të Michael Mann, “Donnie Brasco” i Mike Newell, “Any Given Sunday” i Oliver Stone, “Insomnia” e Christopher Nolan, “Scent of a Woman”, remake e filmit të Dino Risi “Aromë gruaje”, për të cilin më në fund fitoi një Oskar në 1993, pas 7 nominimeve të pasuksesshme. Deri në filmat e fundit “Once Upon a Time in Hollywood” nga Quentin Tarantino dhe “The Irishman” nga Martin Scorsese (i cili i dha atij edhe nominimin e nëntë për Oscar).

    Është sprovuar gjithashtu edhe në regji (3 filma dhe 1 dokumentar) ndërsa në ekranin e vogël ka luajtur në miniseritë “Angels in America”, me të cilin bëri një dopjetë me Emmy dhe Golden Globe, në filmat tv të drejtuar nga Barry Levinson ” You Don’t Know Jack” dhe “Paterno”, deri në serinë e fundit të “Hunters” të targuar Amazon.

  • Talat Xhaferri, kryeministri shqiptar i Maqedonisë së Veriut, nga ish-oficer i Jugosllavisë te luftëtari që luftoi për të drejtat e popullit të tij

    Talat Xhaferri, kryeministri shqiptar i Maqedonisë së Veriut, nga ish-oficer i Jugosllavisë te luftëtari që luftoi për të drejtat e popullit të tij

    Për 100 ditë Maqedonia e Veriut do të udhëhiqet nga një kryeministër shqiptar, falë një marrëveshjeje që Ali Ahmeti dhe Zoran Zaev nënshkruan për koalcionin BDI-LSDM 4 vite më parë. Ndryshe nga Dritan Abazoviç, politikani shqiptar që drejtoi Malin e Zi, kryeministri i ri i Maqedonisë së Veriut, Talat Xhaferi nuk është një emër që vjen surprizë në politikë.

    Në 4 vitet e shkuara ai ka mbajtur postin e kreut të parlamentit si përfaqësues i BDI-së së Ali Ahmetit dhe vjen nga një karrierë e gjatë politike, që nisi pas luftës së vitit 2002 të shqiptarëve në Maqedoninë e Veriut.

    Ndërkohë Dimitar Kovaçevski dha dorëheqjen sot nga posti i kryeministrit duke i hapur rrugë qeverisë teknike që do të drejtohet nga Talat Xhaferi deri në zgjedhjet e 8 Majit të këtij viti.

    Pjesë e qeverisë teknike do të jetë edhe opozita maqedonase, VMRO DPMNE-ja që do të udhëheqë dy ministri, atë për Punë të Brendshme dhe Ministrinë e Punës dhe Politikës Sociale, si dhe me tri poste të zëvendësministrave.

    Kryetari i VMRO-DPMNE, Hristijan Mickoski, ka thënë se nuk do ta votojë Talat Xhaferin për kryeministër të Qeverisë teknike.

    “Ne do të jemi në sallën e Kuvendit, por do të jemi të përmbajtur, nuk do të votojmë pasi vlerësojmë se Talat Xhaferi nuk meriton të votohet për drejtimin e kësaj qeverie”, ka deklaruar Mickoski, që e ka quajtur qeverinë e xhaferit si “qeveri e konflikteve”.

    Ditën e sotme, Xhaferi shpërndau një mesazh për dorëheqjen si kryetar i kuvendit të Maqedonisë së Veriut, post që e ka mbajtur prej 8 vitesh.

    “Me ndjenjë krenarie dhe të përmbushjes, sepse në të dyja mandatet isha Kryetari i të gjithë deputetëve dhe qytetarëve; punoja me përgjegjësi, me profesionalizëm, në mënyrë të pavarur dhe me llogaridhënie. Ashtu edhe do të vazhdoj në sfidën e radhës” është shprehur ai.

    Kush është Talat Xhaferi

    Talat Xhaferri u zgjodh për herë të parë kryetar i parlamentit të Maqedonisë në vitin 2017.

    Emri i tij nuk kundërshtua fort nga VMRO-DPMNE, pasi ishte hera e parë që një shqiptar merrte një post kaq tq rëndësishëm. Në prill të atij viti parlamenti maqedonas u përfshi nga dhuna dhe tensionet nga ekstremistë antishqiptarë.

    Telat Xhaferi vjen nga radhët e ushtrisë. Karriera e tij ka nisur në Armatën e Jugosllavisë dhe më pas ai është bërë pjesë e Armatës së Maqedonisë.

    Pasi ka mbaruar shkollën fillore fshatin e tij të lindjes, 62-vjeçari është larguar herët nga shtëpia drejt Beogradit, ku ka kryer gjimnazin ushtarak. Pas kësaj studioi në Akademinë Ushtarake të Këmbësorisë të Jugosllavisë sërish në Beograd dhe më pas Sarajevë.

    Karrierën e tij e ka vazhduar në disa kazerma ushtarake të asaj kohe të Armatës Popullore të Jugosllavisë, ku thuhet se ka qenë në Nish, Sarajevë, etj. Pas pavarësisë se Maqedonisë, Talat Xhaferi kthehet në vendlindje dhe inkuadrohet në Armatën e Maqedonisë, si oficer i lartë dhe pas një periudhe zgjidhet komandant i njësiteve të këmbësorisë në kazermën e Tetovës.

    Më 28 prill të 2001, kur po zhvillohej konflikti i armatosur në Maqedoni mes forcave maqedonase të sigurisë dhe UÇK-së, Xhaferri braktis radhët e Armatës së Maqedonisë dhe kaloi në radhët e UÇK-së. Në këtë periudhë u njoh me nofkën komandant Forina.

    Pas luftës u përfshi në politikë në radhët e BDI-së, duke u zgjedhur deputet, zëvendësministër i mbrojtjes në vitin 2008 dhe ministër i mbrojtjes në shkurt të 2013. Në përgatitjen e fundit profesionale shkruan se ai ka mbrojtur titullin e magjistrit të mbrojtjes, në Fakultetin filozofik, Universiteti “Shën Cirili dhe Metodi”, Shkup.

  • Si forcohet PD nga përpjekjet e Ramës për ta përçarë

    Si forcohet PD nga përpjekjet e Ramës për ta përçarë

    Ndonëse Edi Rama është përfshirë prej dy vjetësh e gjysëm në një projekt total për përçarjen e opozitës, kjo e keqe ka mundësi të shndërrohet në forcë për PD-në. Me gjithë angazhimin e pushtetit personal për të mbajtur dy opozita në luftë për vulën, me gjithë angazhimin e diplomatëve të lobuar për të dhuruar shiringa force për pjesën më të dobët, pavarësisht aparatit mediatik dhe atij gjyqësor për ti fryrë ndasive, të gjitha këto mund të prodhojnë një PD më demokratike ashtu siç nuk ka qenë kurrë ndonjëherë më parë në historinë e saj.

    Shembull për këtë mund të merret procesi i vështirë disa mujor i bashkimit të dy pjesëzave të grupit parlamentar. Po të shikohet mbledhje e fundit e këtij forumi, aty ka debat, përplasje idesh, mendime diametralisht të kundërta, ndandonjëherë edhe sherre e pastaj në fund konvergim në një aksion të përbashkët në parlament.

    Përshembull, Agron Gjekmarkaj ka folur gjatë për të vënë në dyshim rrugën radikale dhe obstruksioniste në parlament. Ai ka ngritur shqetësimin se mos kjo është gjëja që i volit Ramës më tepër sesa një kritikë e arsyeshme.

    “Kur kemi hyrë në muajin e katërt, kur edhe reagimi i faktorit ndërkombëtar është i vakët, po shoh që kryeministri po luan nga pozitat e forcës dhe nuk ka ndërmend të lëshojë, qofsha i gabuar nga mungesa e eksperiencës, madje po mendoj se atij i intereson të jemi pa zë dhe pa figurë, mos të artikulojmë asgjë, pra të jemi në barrikadën e protestës dhe jo në tribunën e fjalës” ka thënë ai duke shtuar se të funksionuarit si “grup i gatshëm duhet të ketë një limit”.

    Pranë idesë së tij ka qenë edhe Ervin Salianji: “Duhet një diversifikim, duke gjetur forma dhe mënyra të tjera radikalizimin duhet ta prodhojmë dhe me forma të tjera, me njerëzit. Ne nuk duhet të mbetemi peng vetëm i kësaj çështjeje, por duhet të diskutojmë për të gjitha temat e tjera që shqëtësojnë shoqërinë”, theksoi ai.

    Por pavarësisht këtyre, protesta parlamentare në sallën e kuvendit ka vazhduar me ritme të njëjta pavarësisht këtyre diskutimeve.

    Një temë tjetër e nxehtë ka qenë ajo për mënyrën se si duhet mbrojtur Berisha nga arrestimi i padrejtë dhe nga tentativa për ta nxjerrë nga jeta parlamentare. Deputetja Albana Vokshi ka zhvilluar një debat me Gazment Bardhin.

    Vokshi i ka kërkuar llogari Bardhit se përse Rithemelimi nuk kishte përfaqësi në Bruksel, në takimin e Komitetit të Stabilizimn Ascoimit.

    Sipas saj në Rezolutë duhet të ishte përfshirë edhe çështja e Sali Berishës, i cili ndodhet në arrest shtëpie prej 30 dhjetorit.

    “Përse Rithemelimi nuk ka përfaqësi në Bruksel, (I referohet takimit në Komitetin e Stabilizim Asociimit BE-Shqipëri), në mënyrë që në rezolutë të propozohej, që lideri i opozitës është i burgosur. Gjatë diskutimit atje duhet të ishte mbrojtur kjo temë, pasi atje ne kemi përfaqësues. Pse nuk e keni propozuar juve që në rezolutë të jetë edhe kjo pikë?”- ka thënë Vokshi, sipas raportimit të gazetarit Osman Stafa.

    “Juve keni Inën, dhe Ina nuk erdhi për arsyet e veta objektive. Nuk kemi ne ekskluzivitetin të propozojmë të tilla amendamente. Dhe e treta, ne s’mund të propozojmë amendamente për individë të veçantë”- është përgjigjur Bardhi. Pra a është çështja e liderit të opozitës personale apo një problem demokracie.

    Madje një deputet si Gjekmarkaj ka arritur të flasë për një PD post-Berisha.

    Ai ka thënë se brenda PD-së ka emra që mund të zëvendësojnë Berishën i cili ndodhet në arrest shtëpie.

    Sipas tij, që nga Gazment Bardhi deri te Jorida Tabaku mund të jenë potencialisht njerëz që mund të investohen për bashkimin e PD.

    “Gazment Bardhi është një politikan i ri. Më duket një person inteligjent, po bën opozitë, ka intuitë.

    Por ka emra të tjerë, si Jorida Tabaku, Ervin Salinaji, ka plot personazhe edhe jashtë PD që mund të kenë ambicie për lidership, për ta bashkuar PD, për ta rritur atë”, tha ai.

    Në PD tani debatohet lirshëm edhe për këtë. Të imagjinosh për një çast që kjo mund të ndodhte për Ramën në PS! Pra sa do e rëndë të ketë qenë strategjia e koordinuar për përçarje, ajo e ka bërë PD më të hapur dhe demokratike. Nëse kjo frymë që po mbretëron në grupin parlamentar shtrihet dhe në partinë që të gjitha palët zotohen se do e bashkojnë, PD ka shancin të bëhet e vetmja parti me pluralitet të brendshëm në Shqipëri, duke vërtetuar tezën se jo çdo e keqe vjen për keq.

  • Nga Alfred LELA – Drejtësia e re, një ‘1984’ shqiptare

    Nga Alfred LELA – Drejtësia e re, një ‘1984’ shqiptare

    Parashikimi se republika parlamentare e Shqipërisë mund të kthehet në një cyborg ekzekutivo-justicialist është i trishtë në vetvete.

    U ndodh kjo kryesisht vendeve që kanë jetuar gjatë në tranzicion dhe, kur nuk kanë mundur të dalin prej tij në kohë, pra pa kaluar dot nga regjim hibrid në demokraci, kanë rënë në një formë të ndërmjetme, që ka veshje demokratike dhe brendi totalitare.

    Kjo formë e ndërmjetme, në rastin e Shqipërisë, vjen me një kryeministër të fortë paralel me një sistem drejtësie ekstra-kompetencial. Gjatë rrugës njëra anë dominon tjetrën dhe, me rast, ndërrojnë vendet, por çka mbetet është nevoja e secilit pushtet për të ekzistuar në vetvete që, legjitimon tjetrin.

    Shenjat e kësaj janë te sjellja e të ashtuquajturit sistem drejtësie me opozitën. Në dy raste thuajse paralele, hetimi i liderit të opozitës dhe simbolet politike dhe juridike të Partisë Demokratike, kanë mbetur në dhëmbët e këtij cyborgu të persekucionit.

    Sistemi, i kapur në absurdin e vet, nuk e kupton absurdin. Këto janë gjendjet politiko-shoqërore që aq mirë përshkruan Oruelli te “Ferma e kafshëve” dhe “Viti 1984”. Pjesë e këtij absurdi është psh fakti se gjyqtarja Blerina Muçi merr një vendim në dëm të PD dhe, muaj më vonë, vettingu e skualifikon gjyqtaren, duke cituar pikërisht këtë shkelje. Pjesa tjetër e sistemit nuk reagon që ta korrigjojë gabimin e pjesës që e ka bërë. Pak a shumë, sikur një individ të jetë dënuar për vrasje, dhe pasi ka bërë dy vjet, në një rigjykim, gjendet i pafajshëm, por vazhdon të mbahet në qeli.

    E njëjta gjë edhe në rastin e Berishës, kur SPAK krijon një precedent me një deputet (Tahiri) të cilin po vetë e kundërshton me një tjetër (Berishën).

    Apo kur i bëjnë një interpretim të trashë Kushtetutës, duke quajtur ‘heqje lirie’ vetëm arrestimin, por jo edhe ndalimin e lëvizjes së lirë dhe aktivitetin politik. Është si të shkosh mbrapa në histori te lufta e gjatë për të drejta civile e zezakëve në Amerikë, dhe të përfundosh se segregacioni në shkolla nuk është mungesë lirie, është thjesht kategorizim.

    Kategoria ku prokurorët dhe gjyqtarët tanë bien, me predispozitën e dëshmuar ndaj opozitës është QESHARAKJA.

    Opozita është kategori sasiore dhe cilësore, si e tillë ajo kërkon nga gjykatat një vlerësim sasior dhe cilësor. Sjella publike (nëpërmjet vendimeve dhe akteve) i bën gjyqtarët e ‘rinj’ të duken të tredhur kulturalisht dhe të urdhëruar politikisht.

    Përkimet e vendimeve të tyre me agjendat e pushtetit janë shumë për të qenë rastësi. Në ‘drejtësinë e kapur’ që ishte para tyre, ka qenë e kundërta: gjykatat ‘preferonin’ agjenda opozitare.

    Pasë thënë këtë, a mund të logjikohet kështu: sistemi i drejtësisë ka qenë tradicionalisht i majtë, por tani është trimëruar nga një konspiracion qeveritar dhe transnacional kundër opozitës së djathtë dhe ka vendosur ta asgjësojë?!

    Kjo mund t’u duket shumë vetëve po aq normale sa dhe Big Brother, por nuk është e tillë. Përbën një atentat sitemik kundër lirive dhe të drejtave politike, individuale dhe shoqërore.

  • Nga Andi BUSHATI – Një fabrikë gjigande manipulimi

    Dokumentat e reja, të botuara nga shqyrtimi që Zëri i Amerikës i bëri dosjes McGonigal, përforcojnë edhe më shumë bindjen e një skandali të financuar me para në dorë nga Tirana, për të shkatëruar opozitën vendase. Në zbulimet e panjohura më parë, citohet një agjent i FBI-së, që i shpreh dyshime shefave të tij, se ç’vlerë ka të hetojë këtë çështje, kur insitucioni nuk ka kapacitete për t’u marrë me hetime më të rëndësishme që kërcënojnë sigurinë kombëtare të SHBA-së. Pra, sipas tij, kjo është një dosje e sitisur dhe e padobishme, e hapur gjoja për të hetuar parregullsitë, në deklarimin e financimeve të amerikanit Nik Muzin, nga Lulzim Basha, i cili sipas dyshimeve paskësh marrë para ruse.

    Tezën se mbrapa këtij makinacioni ka diçka të errët e mbështesin edhe dy fakte të tjera. Së pari, vetë ish agjenti tashmë i dënuar me 30 muaj burg, Charles McGonigal, pranoi para gjykatës se ai ka ndikuar për ta çuar përpara këtë dosje. Së dyti, ashtu sikurse theksojnë prokurorët amerikanë, kjo flluskë sapuni u shua, sapo McGonigal doli në pension dhe dosja u mbyll.

    E thënë kështu, historia duket shumë e thjeshtë: ajo e një qeverie që me para të zeza blen një zyrtar të SHBA-së, për ta përdorur për nevojat e saj. Nuk ka rëndësi se ky është agjenti më i rëndësishëm i FBI-së, i koruptuar ndonjëherë. Nuk ka rëndësi as se, kjo bëhet nga vendi më i varfër anëtar i NATO-s. Këto janë krejt të papërfillshme në raport me makinerinë manipulative që kjo blerje e thjeshtë vuri në punë më pas.

    Për ta kuptuar atë më mirë i’a vlen ti rikthehemi edhe njëherë, shkurtimisht kronikës. Ajo na tregon se, në gusht 2017, McGonigal i kërkoi borxh, shqiptaro-amerikanit Agron Neza. Ai bëri gjënë që dinte të bënte më mirë për ti gjetur paratë. E solli agjentin e FBI-së që në shtator të takohej, në kryeministri, me Edi Ramën. Menjëherë pas kësaj ish agjenti mori të paktën 225 mijë USD. Tashmë i paguar ai u kthye në nëntor të Shqipëri. Menjëherë pas kësaj filloi dhënia e marerialeve me burim nga kryeministria, për “paratë ruse” të Bashës dhe PD. Ashtu sikurse pohon vetë, McGonigal ndikoi në hapjen e hetimit, përmes materialve që i servireshin nga Neza dhe këshilltari informal i kryeministrit, Dorian Duçka. Kulmi i kulmeve, ky i fundit i paguante edhe dëshmitarët që dëshmojnë për FBI-në lidhur me këtë ngjarje dhe kjo gjë i mbahej e fshehtë institucionit. Në shkurt 2018, qëllimi u arrit dhe FBI hapi hetimin zyrtar kundrejt lobistit të Bashës.

    Pra, deri këtu, kemi thjeshtë fabulën e një ish zyrtari amerikan të korruptuar nga qeveria e një vendi partner.

    Sa do e rëndë dhe e pisët që të duket, kjo përbën vetëm majën e ajsbergut. Sepse nga ky pazar banal u prodhua një mostruozitet monumental, që krijoi një realitet paralel krejtësisht të gënjeshtërt.

    Pa kaluar as katër pesë javë nga hapja e çështjes përmes trysminit të McGonigal, në një revistë amerikane, “Mother Jones”, të padëgjuar deri më atëhere në Shqipëri, rodhën të dhënat për një artikull që akuzonte opozitën tonë se financohej me para ruse. Detajet e këtij shkrimi i përdori edhe prestigjozia New York Times që e rimori këtë temë.

    Kaq u desh që gazetat dhe televizionet e  financuara me paratë e inceneratorëve, të shndëronin në kryetemë rrezikun që po i kanosej sigurisë kombëtare, nga financimet e Kremlinit. Politikanët në pushtet, nuk e hiqnin nga goja këtë rrefren, sa herë shfaqeshin përpara kamerave.

    Për të kuptuar atmosferën që mbretëronte në vend është mirë që të shikohet një deklaratë, sa debile po aq dhe qesharake, e Elisa Spiropali, nga selia e PS, të cilën e postoi edhe Edi Rama në Facebokun e tij (shih videon poshtë). Në këtë dallëdi spiropalizuese, Elisa fliste për një situatë të rëndë, të errët për vendin, ku forca armiqësore po ndikonin politikën dhe parlamentin.

    Por, manipulimi nuk përfundoi tek fjalët. Në lojë hyri prokuroria e Tiranës, që hapi dosjen e financimeve ruse. Më tej shkoi edhe ish ambasadorja Yuri Kim, që gjatë një takim me dyer të mbylluara, e përdori në mënyrë evazive këtë pandehmë, për të mbajtur gjallë fabulën e një opozite që nxinte realitetin dhe i bënte keq vendit, si pasojë e pagesave që i vinin nga Rusia.

    Pra si konkluzion, kjo nuk është thjeshtë historia banale e blerjes së një agjenti, sado i rëndësishëm që të ketë qenë ai, por pasqyra se si ky akt korruptiv, vuri në lëvizje përmes lobimit, media ndërkombëtare dhe kombëtare, politikanë e parti lokale, drejtësinë vendase dhe diplomatët e huaj.

    Dhe të gjitha këto për çfarë? Për një dosje, që pasi u kap me preshë në duar, Mcgonigal e pranoi se e kishte shpënë vetë përpara dhe që u mbyll porsa ai doli në pension. Për një çështje që siç treguan dëshmitë e fundit të Zërit të Amerikës edhe zyrtarët e FBI-së e dinin se nuk kishte asnjë vlerë.

    Prandaj, nëse për SHBA-në, dosja e McGonigal është e rëndë, pasi ajo tregon se një shtet brekëgrisur arrtiti ti korruptojë agjentin më të lartë të rekrutuar ndonjëherë, për Shqipërinë ajo është disa fish e tillë. Për ne, ajo nuk dëshmon thjeshtë një blerje me para në dorë, por fabrikën oruelliane të manipulimit, që e bën këtë vend të jetojë në një realitet paralel.   

  • Kthimi i Ballkanit të Hapur dhe dështimi i Samitit të Shkupit

    Kthimi i Ballkanit të Hapur dhe dështimi i Samitit të Shkupit

    Ballkani i Hapur u kthye, ndërsa deklarata e Samitit të Shkupit u gris nga Serbia, pa mbushur as 24 orë. Organizimi i qeverisë së Maqedonisë së Veriut, nuk kishte asnjë lidhje me Procesin e Berlinit, asnjë lidhje me nismën 6 miliardë euroshe të Brukselit. Ishte vetëm një rikthim i Ballkanit të hapur, me të njëjtët protagonistë, me të njëjtat teza dhe si rrjedhim me të njëjtin rezultat.

    Samiti ku përfaqësuesit më i lartë i BE-së ishte drejtori teknik, shpalli si moto, harrimin e problemeve dhe konflikteve, në shërbim të tregut të përbashkët rajonal dhe zhvilllimit ekonomik, nëpërmjet paketës 6 miliardë të premtuar nga Bashkimi Europian. Por, ndërsa BE përfaqësohej nga një drejtor teknik, SHBA përfaqësohej me ndihmës-sekretarin e SHtetit, James O-Brien, duke e kompromentuar formatin. Në krah të liderëve si gjithmonë qëndronte Alex Soros, i njohur si proomovues i Ballkanit të Hapur dhe organizator i takimeve informale që tentuan të nxjerrin jashtë loje Procesin e Berlinit.

    Ndërsa Procesi i Berlinit ofron zgjidhjen e problemeve dypalëshe, rritjen e sigurisë në Rajon, për të hapur rrugën e bashkëpunimit ekonomik rajonal, Samiti i Shkupit, tenton tu vërë kapak mosmarrëveshjeve entike, kufitare dhe politike, të injorojë pasigurinë dhe tensionet, për të dhënë idenë e dëgjuar më parë, se bashkëpunimi ekonomik mund të shërbejë për paqen. E dëgjuar më parë në Novi Sad për tu bërë motoja e Ballkanit të Hapur. Ideja që dështoi me brandin Open Ballkan, u rishfaq në Shkup me një emër tjetër, shumë të gjatë për tu kujtuar.

    Ndërsa firmosën marrëveshjen e radhës së Open Balkan, për tregjet e punës që do hapen nga 1 marsi mes Serbisë, Shqipërisë dhe Maqedonisë së Veriut, tre liderët tentuan deri në fund të injoronin konfliktet e hapura. Vuçiç fliste përpara gazetarëve për dinarin e përjashtuar nga kursi i këmbimit, sikur Bursa Ballkanike e sapokrijuar të ishte tronditur, Kovaçevski për reformat dhe tregun rajonal sikur armët të ishin ulur. I vetmi që e prishi paksa këtë sjellje ishte Edi Rama, i cili në vend që të fliste për ekonominë dhe reformat, edhe për shkak të moskokëcarjes dhe paaftësisë, zgjodhi të përqëndrohej tek një ide që nuk kishte asnjë lidhje me takimin, Samitin për Ukrainën. Këtë lajm zgjodhi të jepte Rama nga një takim rajonal, pasi kishte firmosur me Vuçiç dhe Kovaçevskin për ringjalljen e Ballkanit të Hapur.

    Por, si u ringjall Ballkani i Hapur, pasi Rama e shpalli të mbyllur? Vullnet i kujt është kjo iniciativë që nuk po e mbyll dot as Gjermania, as Franca dhe po e merr me vete Shqipërinë kundër vullnetit të saj? I pari që e kundërshtoi publikisht ishte Vuçiç, por në Samit nuk pati asnjë shenjë që Presidenti i Serbisë dhe Kryeministri i Shqipërisë të kishin ringrohur marrëdhëniet. As autoriteti i Kovaçevskit në prag të dorëheqjes, nuk dukej i shtuar aq sa të rithemelonte Ballkanin e Hapur. Kjo mund të shpjegohet vetëm me prezencën e Alex Soros dhe O’Brian dhe sigurisht me mosprezencën e një përfaqësuesi politik të Bashkimit Europian. Të paktën ky do të ishte një ngushëllim për pengmarrjen e Shqipërisë dhe Kryeministrit në një iniciativë që nuk e dëshiron.

    E sigurtë mbetet se ajo që ndodhi në Shkup, si surrogato e Ballkanit të Hapur, vetëm sa e minon procesin e pajtimit dhe bashkëpunimit të Rajonit, që po tenton të realizojë me vështirësi Procesi i Berlinit. Mohimi i probleme të mëdha mes shteteve kufitare dhe Serbisë në Rajon dhe përqëndrimi tek ekonomia, si ekspansion i Beogradit, vetëm sa e rrit tensionin dhe mundësinë e një përplasjeje, duke sabotuar procesin e Berlinit.

    Albin Kurti e vërtetoi këtë, duke i mëshuar çështjes së Sigurisë me Serbinë, përpara hapjes së kufirit për mallrat. Ndërsa sot, vetëm një ditë pas Samitit, Brnabiç e konfirmoi Kurtin, duke grisur deklaratën e Shkupit, madje edhe Marrëveshjen e 18 marsit në Ohër. Ky ishte një tjetër dështim i tentativave për të zgjidhur problemet me metodat okulte të lobistëve të huaj dhe autokratëve vendas.

  • Nga SHBA. Paratë e lobimit që McGonigal të godiste opozitën

    Nga SHBA. Paratë e lobimit që McGonigal të godiste opozitën

    Sa më shumë ta gricësh, aq më i madh bëhet skandali i korruptimit të agjentit të FBI-së, Charles McGonigal, me qëllimin për të goditur opozitën shqiptare. Së fundi ka qenë Zëri i Amerikës që ka nxjerrë në dritë dokumente të reja që provojnë habinë e zyrtarëve të FBI, se çështja e hapur në SHBA, kundër lobistit të Lulzim Bashës, Nik Muzin dhe vetë ish kryedemokratit, ngjallte shumë dyshime dhe nuk e justifikonte hetimin.

    Deri më tani dyshimet e ngritura kanë ardhur nga Tirana. Shpesh këtu është pyetur se si ka mundësi që dy ‘biznesmenë”, në punë të vet, Agron Neza dhe Dorian Duçka, të paguanin nga xhepi i tyre, për ti prishur punë Partisë Demokratike? Se si ka mundësi që të korruptuarin prej tyre, ta takonte edhe kryeministri Rama, madje ta shpallte edhe “mik personal”? Se si ka mundësi, që ish agjenti McGonigal, mori 225 mijë USD, menjëherë pasi u takua me Edi Ramën? Se si ka mundësi që me materiale kundër opozitës, dy biznesmenët, u furnizuan nga zyra e kryeministrit? Se si ka mundësi që Dorian Duçka, njëkohësisht edhe këshilltar i Ramës, i paguante shpenzimet e udhëtimit, atyre që dëshmonin në FBI kundër rivalëve politikë të qeverisë?

    Këto pyetje kanë marrë gjithnjë të njëtën përgjigje logjike. Edi Rama kishte arritur të korruptonte agjentin e lartë të FBI-së, duke e përdorur për shkatërrimin e opozitës vendase.

    Por kjo hipotezë që përforcohet gjithnjë e më shumë çdo ditë që dalin në publik fakte të reja, nuk është ngritur vetëm në Tiranë, por edhe përtej Atlantikut. Dosja e procesit të McGonigal, disa dokumenta të pabotuara të së cilës i ka nxjerrë në dritë Zëri i Amerikës, dëshmon pikërisht këtë. Tashmë është fakt i njohur se kur u pyet nga gjykatësja Colleen Kollar-Kotelly, nëse ishte përpjekur ta ndikonte prokurorin e Departamentit të Drejtësisë që të hetonte çështjen kundër opozitës shqiptare, Charles McGonigal u përgjigj “Po”.

    Por e bukura e kësaj historie është se ata që duhej të hetonin konkretisht këtë dosje e kanë ndjerë se kjo çështje vinte erë. Se ajo kishte dyshime për lobim.

    Në shkurt të vitit 2018, hetimi u hap për disa mospërputhje në plotësimin e dokumentave të FARA-s, pra ligjit për regjistrimin e lobistëve në SHBA. Por sapo ai filloi, vetë agjentët e FBI-së ngritën pikpyetje për rëndësinë e asaj që po bënin. VOA ka zbuluar një dokument të datës 16 mars 2018, pra një muaj pas hapjes së hetimit, ku një zyrtar i FBI-së ngre pyetjen se “pse në kushtet e burimeve të kufizuara dhe faktin që shumë zyra në terren kanë vështirësi të hetojnë kërcënime” më serioze, zyra e Nju Jorkut kërkon hapjen e një hetimi për të meta në regjistrimin si FARA, duke e paraqitur këtë si kërcënim për sigurinë kombëtare?”

    Më tej, zyrari shkruan se kërkon që të jetë në gjendje t’u përgjigjet eprorëve nëse lindin pyetje. “Do të doja t’ju shpjegoja atyre se pse po punojmë për një çështje SIM/FARA të lidhur me Shqipërinë, kur çdo ditë unë luftoj për burime për disa çështje të sigurisë kombëtare që kanë lidhje me disa vende që paraqesin kërcënim të lartë si..”, thuhet në letër ku emrat e shteteve të përmendura janë të fshira. Pra konkluzioni është i qartë, në kushte normale FBI-a nuk do të merrej me këtë dosje pa rëndësi. Atë e mbante hapur McGonigal, falë parave që kishte marrë nga Tirana. Dhe kjo gjë përforcohet edhe më shumë, kur në dokumentat e gjykatës amerikane rezulton se FBI i mbylli hetimet, menjëherë sapo sponsorizuesi i tyre McGonigaldoli në pension.

    “Vendimi për mbylljen e hetimit, që mban datën 25 korrik 2019, pas daljes në pension të zotit McGonigal, ku thuhet se “zyra e FBI-së e Nju Jorkut nuk ka arritur në përfundimin se —- (emër i redaktuar) ka kryer aktivitet kriminal ndërsa përfaqësonte një forcë politike të huaj dhe se kishte plotësuar dokumentacionin e duhur për FARA-n në Departamentin e Drejtësisë” thekson Zëri i Amerikës.

    Pra një kronologji e shkurtër tregon se hetimi kundër PD-së në SHBA u hap pasi McGonigal mori paratë nga shqiptarët, se ai ndikoi në hetimin e çështjes, se ata që u morën me dosjen e quajtën atë të pavlerë, dhe se në fund e mbyllën, pasi McGonigal u largua nga detyra. Duhet shumë fantazi që pas kësaj të nxjerrësh alibi se gjithçka nuk qenkësh pilotuar nga Tirana.