Tiranë, një vargan studentësh ngrihet në këmbë para Ministrisë së Arsimit. Zërat përzihen. Dhe pastaj, si një refren i mësuar përmendësh, nga një bërthamë prej 7-10 njerëzish shpërthen thirrja: “Rama në burg, Berisha në burg!”. Në shikim të parë, tingëllon si një kërkesë e thjeshtë për drejtësi. Një refuzim i klasës politike në tërësi. Por po të ndalesh e mendosh për një sekondë, sheh se diçka nuk shkon. Kjo fjali nuk është ajo që duket. Është e njejta armë e vjetër, e mbushur me qëllime që nuk kanë të bëjnë aspak me të ardhmen tënde. Dhe pyetja që duhet t’i bësh vetes sot nuk është nëse e meriton një politikan burgun. Pyetja është: kush përfiton vërtet kur ti e përsërit deri në mërziti atë?
Kush e ka vërtet frikë burgun?
Le të flasim me fakte. Sali Berisha nuk është një emër që mund të trajtohet si simbol i thjeshtë i korrupsionit. Ai e ka provuar tashmë kufizimin e lirisë. Për rreth një vit, qëndroi në arrest shtëpie. Dhe ky nuk është një detaj i vogël. Ishte një masë që e mbajti larg çdo takimi me zgjedhësit, pikërisht në një periudhë kyçe politike. Ligji, për shkak të moshës, nuk lejonte burgun në qeli. Pra, zgjidhja u gjet brenda mureve të shtëpisë. A nuk ju duket e njohur kjo skenë?
Ndërkohë, Gjykata Kushtetuese më vonë do të thoshte diçka që shumë e harruan shpejt: ajo masë ishte e tejzgjatur dhe në kundërshtim me Kushtetutën. Pra, institucionet e drejtësisë pranuan vetë se kufizimi i lirisë së Berishës kishte shkuar përtej asaj që lejon ligji. E megjithatë, sot, ai vazhdon të paraqitet në SPAK. Përse? Çfarë rreziku konkret paraqet kur dosja tashmë është në gjykim? Përgjigjja nuk qëndron në drejtësi. Ajo qëndron në politikë.
Slogani që mbron njerëzit e gabuar
Tani imagjino! Je në shesh. Dhe brohoret “Berisha në burg”. Por kush e dëgjon atë thirrje më me vëmendje? Berisha jo! Ai e di se sa peshë ka ajo fjalë. Ata që e dëgjojnë me kënaqësi janë të tjerë. Janë ata që prej vitesh presin pikërisht momentin kur Berisha të zhduket nga skena. Ata nuk duan drejtësi. Thjesht duan trashëgiminë e opozitës.
Mbani mend një detaj që nuk del në lajme. Kur partnerët ndërkombëtarë e pyetën kryeministrin se si do të organizoheshin zgjedhjet me dy liderë të opozitës nën masë sigurimi, përgjigjja ishte një tregues i qartë: kishte krijuar “parti opozitare” të reja, me njerëz të tij. Pra, skena politike nuk është thjesht një përplasje mes dy emrave. Është një lojë ku disa figura të vogla presin radhën, ndërsa ti jep zërin për t’ua pastruar rrugën.
Çfarë duhet të kërkoni vërtet nga sheshi
Nëse qëllimi yt është të rrëzosh një qeveri që të duket e korruptuar, atëherë përqendrohu tek ajo. Mos e shpërnda energjinë në dy drejtime. Zgjedhjet e lira nuk vijnë duke kërkuar burgun e një njeriu që tashmë e ka provuar. Ato vijnë duke kërkuar ndryshim të sistemit. Dhe sistemi nuk ndryshon kur ti bëhesh instrument i atyre që duan të pastrojnë terrenin politik për veten e tyre.
Historia e këtij vendi është mbushur me njerëz që qëndruan në këmbë përballë pushtetit kur ishte e vështirë. Ata e bënë pa kërkuar që kundërshtari i tyre të mbyllej. Kërkuan që vota e tyre të numërohej. Sot, ti ke një mundësi të ngjashme. Por ajo mundësi humbet nëse lejon që slogani yt të bëhet motori i ambicieve të njerëzve që nuk kanë guximin të dalin vetë në shesh.
Drejtësia nuk kërkohet me turmë
Ekziston një dallim thelbësor mes drejtësisë dhe hakmarrjes politike. Drejtësia ndjek prova, respekton afatet dhe i nënshtrohet kontrollit të pavarur. Hakmarrja politike kërkon vetëm një gjë: që kundërshtari të zhduket nga skena, pavarësisht nga mënyra. Kur një grup, sado i vogël qoftë, brohoret për burgun e dikujt, nuk po është drejtësi. Po kërkohet një fund i shpejtë, i pastër dhe pa pyetje.
Por historia na mëson se kjo rrugë nuk çon në asgjë të mirë. Çdo herë që drejtësia u zëvendësua nga vullneti politik, vendi pagoi një çmim të rëndë. Institucionet u dobësuan. Besimi u shkatërrua. Dhe ata që brohorisnin ditën e parë, vajtonin ditën e fundit. Prandaj, kërkesa jote duhet të jetë e qartë: drejtësi e pavarur, jo drejtësi e dirigjuar. Kjo është ajo që i duhet vendit. Jo një listë emrash për t’u mbyllur, por një sistem që funksionon për të gjithë, pavarësisht nga ngjyra politike.
Fuqia e vërtetë është në vota, jo në slogane
Në fund të ditës, politika nuk ndryshon me thirrje, por me veprime. Një kryetar opozite nuk hiqet nga një slogan sheshi. Ai hiqet nga votat e anëtarësisë së partisë së tij ose nga zgjedhjet e lira. Një kryeministër nuk rrëzohet duke kërkuar burgun e dikujt tjetër. Ai rrëzohet kur qytetarët gjejnë një alternativë të besueshme dhe e mbështesin atë në kutinë e votimit. Kjo është e vërteta që shumë prej atyre që të drejtojnë nuk duan ta dëgjosh.
Prandaj, mos e humbit fokusin. Burgu nuk është një program politik. Është një fund. Dhe fundi që ti duhet të kërkosh nuk është ai i një njeriu. Duhet të kërkosh fundin e një sistemi që të mbajti në heshtje për kaq gjatë. Kërko fundin e një sistemi që të mbajti në heshtje për kaq gjatë. Ngri zërin për zgjedhje të lira dhe institucione të pavarura. Syno një opozitë që nuk fshihet pas sloganeve të të tjerëve. Vetëm atëherë do të kesh arsyen të vërtetë për të dalë në shesh.
