Në vitet e turbullta pas shpërbërjes së Bashkimit Sovjetik, Ukraina kërkonte një simbol të ri, një fytyrë që do ta përfaqësonte në arenën ndërkombëtare. Futbolli ishte terreni më i përshtatshëm për të lindur një mit, dhe Dinamo Kiev ishte tempulli ku do të formoheshin dy prej figurave më të rëndësishme të historisë së saj moderne: Andriy Shevchenko dhe Serhij Rebrov.
Fëmijëria e dy miteve: kur Ukraina kërkonte një hero, por gjeti dy
Shevchenko ishte djaloshi me fytyrë engjëlli, me hapin e lehtë dhe me një instinkt vrasës para portës. Ai ishte magneti i publikut, idhulli i fëmijëve, ëndrra e adoleshenteve dhe obsesioni i mbrojtësve kundërshtarë. Rebrov, përkundrazi, ishte ai lloji i lojtarit që tifozët e vërtetë e kuptojnë menjëherë, por që bota e jashtme e zbulon shumë vonë. I qetë, i përqendruar, me një inteligjencë taktike të jashtëzakonshme, ai ishte Wozniak i futbollit ukrainas: themeli i padukshëm i një revolucioni që të gjithë ia atribuonin Shevchenkos.
Në fushë, ata ishin dy predha të një arme të vetme. Në jetë, dy rrugë të destinuara të ndaheshin.
Dinamo Kiev e Lobanovskit: një laborator i ftohtë që krijoi zjarr
Në pankinë qëndronte Valerij Lobanovskyi, kolonneli i futbollit, njeriu që nuk buzëqeshte kurrë, por që ndërtonte perandori. Ai nuk kërkonte yje, kërkonte ushtarë. Dhe në Shevchenkon e ri dhe në Rebrovin e pjekur, ai gjeti dy prej më të mirëve që kishte pasur ndonjëherë.
Sezoni 1997/98 është ende një legjendë e gjallë: 73 gola së bashku. Një shifër që sot duket si trillim, por që atëherë ishte realitet i përditshëm. Dinamo Kiev nuk luante futboll – ajo e impononte atë. Ishte një makineri e ftohtë, e saktë, e pamëshirshme.
Shevchenko ishte shpërthimi, shpejtësia, goli i bukur.
Rebrov ishte mendja, pasimi i fundit, diagonali i padukshëm që hapte botë të reja.
Dhe megjithatë, kur erdhi koha që bota të zgjidhte një hero, ajo zgjodhi Shevchenkon. Milan pagoi 25 milionë dollarë – një shumë e çmendur për kohën – dhe e mori me vete në Itali. Rebrov mbeti në Kiev, jo sepse nuk ishte gati, por sepse Dinamo nuk mund t’i humbiste të dy.
Në atë moment, rrugët e tyre u ndanë përgjithmonë.
Largimi drejt Londrës: kur ëndrra nuk bëhet realitet
Kur më në fund u hap porta për Rebrovin, ajo nuk çoi drejt një perandorie si ajo e Milanit. Nuk çoi as drejt një klubi që luftonte për Champions League. Çoi drejt Tottenhamit të asaj kohe – një skuadër e mirë, por jo e madhe. Një klub që nuk mund t’i ofronte asnjëherë atë që i kishte dhënë Dinamo: strukturë, identitet, një sistem të ndërtuar për të.
Në Londër, Rebrov luftoi. U përpoq. Shënoi. Por nuk shkëlqeu. Jo sepse nuk ishte i aftë, por sepse konteksti ishte i gabuar. Futbolli është një art i ndjeshëm: një lojtar i madh nuk është i madh kudo. Dhe Rebrov, i mësuar me laboratorin e Lobanovskit, u gjend në një botë krejt tjetër.
Pesë vite, pesëmbëdhjetë gola.
Një statistikë që nuk i bënte nder një lojtari që kishte shkatërruar Europën.
Ndërkohë, Shevchenko vazhdonte të ngjitej drejt Olimpit.
Krahasimi ishte i pashmangshëm. Dhe i padrejtë.
Rilindja e një mjeshtri: Rebrov, trajneri që e tejkaloi lojtarin
Aty ku shumë ish-yje dështojnë, Rebrov u ringrit. Me qetësi. Me punë. Me inteligjencë. Ai nuk kërkoi rrugë të shkurtra. Nuk kërkoi privilegje. Filloi nga poshtë, nga akademia e Dinamos, nga roli i ndihmësit, nga hapat e vegjël që askush nuk i sheh.
Dhe kur mori drejtimin e ekipit të parë, shpërtheu.
Pesë trofe në pak vite.
Një Dinamo Kiev e rikthyer në identitetin e saj.
Një trajner që nuk kërkonte famë, por perfeksion.
Pastaj aventura në Arabinë Saudite. Pastaj Hungaria. Te Ferencvaros, ai bëri mrekullinë: dy tituj kampion dhe rikthimi në fazën e grupeve të Champions League pas më shumë se dy dekadash. Një arritje që e ktheu në figurë të shenjtë në Budapest.
Sot, te Al-Ain, ai vazhdon të fitojë. Vazhdon të ndërtojë. Vazhdon të tregojë se talenti i tij nuk ishte kurrë më i vogël se ai i Shevchenkos – thjesht ishte i ndryshëm.
Rebrov, mjeshtri i heshtur që e fitoi betejën e kohës
Historia e Serhij Rebrovit është një histori e rrallë në futboll. Është historia e një njeriu që nuk kërkoi kurrë të ishte në qendër të skenës. Është historia e një lojtari që luajti në një epokë ku vetëm një vend ishte i lirë për të qenë mit. Dhe ai vend iu dha mikut të tij.
Por koha, ajo gjykatëse e pamëshirshme, i ka dhënë Rebrovit atë që meriton: respektin e thellë të atyre që e kuptojnë futbollin. Të atyre që shohin përtej statistikave. Të atyre që e dinë se një skuadër nuk ndërtohet vetëm me yje, por me arkitektë.
Shevchenko ishte drita.
Rebrov ishte struktura.
Dhe pa strukturë, asnjë dritë nuk qëndron gjatë.
Në fund, Rebrov nuk ishte kurrë në hijen e Shevchenkos. Ai ishte thjesht në një dimension tjetër: më i heshtur, më teknik, më i thellë. Dhe sot, si trajner, ai ka arritur atë që shumë yje të mëdhenj nuk e kanë arritur kurrë: të ndërtojë, të udhëheqë, të krijojë.
Nëse Sheva ishte miti, Rebrov ishte mjeshtri.
Dhe mjeshtrat, edhe kur nuk duken, janë ata që e ndryshojnë botën.
