10 shkurti 1986 nuk ishte një ditë e zakonshme për futbollin italian. Pa bujë, pa festa dhe pa parashikime madhështore, Silvio Berlusconi bleu në mënyrë jozyrtare A.C. Milan. Askush nuk mund ta imagjinonte se ajo lëvizje do të shënonte lindjen e një perandorie sportive që do të dominonte Italinë, Europën dhe botën për plot tre dekada.
Një datë që nuk ishte si të tjerat: fillimi i revolucionit kuqezi
Milani i atyre viteve ishte një klub i lodhur, me borxhe, pa identitet dhe larg lavdisë së dikurshme. Por Berlusconi nuk bleu thjesht një skuadër futbolli: ai bleu një ide, një vizion dhe një ëndërr për ta kthyer Milanin në pikë referimi globale.
Vetë Berlusconi, vite më vonë, do ta përshkruante kështu madhështinë e arritur: “Italia njihej në botë për pizzën, pastën, Papën dhe Sofia Loren. Pastaj, në një moment, Milani u bë i pari në këtë listë.” Një fjali që sintetizon më së miri ndikimin kulturor dhe sportiv të epokës kuqezi.
Nga kaosi në rindërtim: hapat e parë të një epoke të artë
Pas dorëheqjes së Giuseppe Farinës dhe një presidence të përkohshme 51-ditore nga Rosario Lo Verde, Berlusconi, përmes Fininvest, mori kontrollin e klubit. Presidenca u bë zyrtare më 24 mars 1986. Hapat e parë ishin vendimtarë: Adriano Galliani u emërua administrator i deleguar, Ariedo Braida drejtor sportiv. Objektivi ishte i qartë: shlyerja e borxheve, rinovimi i skuadrës dhe rikthimi i Milanit në elitë.
Merkatoja e parë solli emra që do të bëheshin simbole: Roberto Donadoni, që iu rrëmby Juventusit dhe Daniele Massaro. Sezoni i parë u mbyll me vendin e pestë dhe kualifikimin në Kupën UEFA, një sinjal i qartë se Milani po rilindte.
Milani i të Pavdekshmëve: Sacchi, holandezët dhe futbolli i së ardhmes
Por do të ishte 1987 viti që do të shënonte kthesën historike. Në pankinë u ul Arrigo Sacchi dhe futbolli ndryshoi përgjithmonë. Më pas, me ardhjen e Carlo Ancelottit, Ruud Gullit dhe Marco Van Basten, Milani fitoi titullin kampion në sezonin 1987-88. Më tej do të vinte edhe Frank Rijkaard dhe lindi “Milani i hollandezëve”.
Finalja e Kupës së Kampionëve në Camp Nou në 1989 kundër Steaua Bukureshtit (4-0) ishte një manifest futbolli. Një vit më vonë, një tjetër triumf europian kundër Benfikës. Superkupa Europiane, Kupat Interkontinentale dhe titulli i “kampionëve të botës” e ngritën Milanin në një dimension mitik. Ky ishte Milani i të Pavdekshmëve, skuadra që nuk luante vetëm për të fituar, por për të dominuar.
Milani i të Pamposhturve: Capello dhe ligji i hekurt i fitoreve
Pas largimit të Sacchit, stafetën e mori Fabio Capello. Edhe pse i përjashtuar nga kupat europiane, Milani i sezonit 1991-92 fitoi kampionatin pa humbur asnjë ndeshje, me 74 gola të shënuar. Një skuadër legjendare, e njohur si “Milani i të Pamposhturve”.
Edhe goditjet e fatit, si dëmtimet e Van Basten dhe Lentinit, apo largimet e emrave të mëdhenj, nuk e ndalën makinën kuqezi. Më 1994, në Athinë, Milani shkatërroi Barcelonën e Cruyff me 4-0 dhe fitoi Champions League-n e pestë. Ishte kulmi i një dominance totale, një demonstrim force që hyri në histori.
Lamtumirat e dhimbshme dhe rilindja me Zaccheronin e Shevchenkon
Fundvitet ’90 sollën vështirësi, trajnerë të përkohshëm dhe lamtumira emocionale: Franco Baresi dhe Mauro Tassotti varën këpucët në gozhdë, ndërsa shiriti i kapitenit i kaloi Paolo Maldinit. Më 1998, Alberto Zaccheroni surprizoi Italinë duke fituar titullin në vitin e 100-vjetorit të klubit.
Po atë periudhë, Milani bleu Andrij Shevchenkon, një sulmues që do të shndërrohej në ikonë. Megjithëse rezultatet europiane munguan për disa vite, kuqezinjtë mbetën gjithmonë protagonistë, duke dhuruar edhe fitore historike si 6-0 ndaj Interit në vitin 2001.
Epoka Ancelotti, hakmarrjet europiane dhe fundi i një perandorie
Me Carlo Ancelottin, Milani u rikthye në majë të Europës: Champions League 2003, scudetto i 17-të në 2004, dhimbja e Stambollit në 2005 dhe hakmarrja madhështore ndaj Liverpoolit në 2007, sërish në Athinë. Kaka fitoi Topin e Artë, Milani u shpall kampion bote për klube dhe Berlusconi mbylli ciklin e fundit të madhështisë.
Scudetto i 2011 me Allegrin ishte titulli i fundit kampion. Superkupa e Italisë në 2016 ishte trofeu i fundit. Në prill 2017, klubi u shit dhe një epokë 30-vjeçare me 29 trofe mori fund.
Milani i Berlusconit nuk ishte vetëm një skuadër fituese. Ishte një ide futbolli, një markë globale dhe një kapitull i artë që nuk do të përsëritet kurrë. Dhe gjithçka nisi më 10 shkurt 1986, në heshtje, si lindin legjendat e vërteta.
