Sali Berisha duke folur në Foltoren e Ripërtëritjes në selinë e Partisë Demokratike në Tiranë, me sallën e mbushur me demokratë.

Nga “Foltorja e Ripërtëritjes” në Tiranë, Berisha shpall “narkoshtetin” të vdekur dhe kërkon bashkim: “Rama është i humbur”

GazetaTjeter
7 Min Read

“Ramaduro në ditën më të zezë”: Berisha zbulon çfarë i thanë ndërkombëtarët për narkoshtetin dhe pse Tirana është çelësi. Demokratët hedhin sytë drejt betejës së ardhshme

Ora 18:00. Salla “Pjetër Arbnori” në selinë blu mbushet me fytyra që nuk kanë ardhur për një takim rutinë. Katër degë të Partisë Demokratike në kryeqytet — 1, 2, 3 dhe 12 — janë mbledhur për atë që organizatorët e quajnë “Foltorja e Ripërtëritjes”. Por tensioni në ajër nuk ishte ai i një tubimi të zakonshëm politik. Ishte diçka më e rëndë, më e errët, si një ultimatum që pritet të shpërthejë.

Sali Berisha ngjitet në podium dhe nuk humb kohë me formalitete. Ish-kryeministri, tani kryetar i PD-së, hedh një akuzë që tingëllon si një aktakuzë e plotë. Pas 35 vitesh demokraci, partia-shtet ishte rikthyer. Fjalët e tij nuk janë thjesht retorikë opozitare. Ato janë një përshkrim klinik i asaj që ai e quan “farsë elektorale” të 11 majit. Një zgjedhje që, sipas tij, u damkos nga ekipet më serioze ndërkombëtare. Dhe në qendër të këtij rrëfimi nuk është vetëm humbja. Është Edi Rama — i përshkruar si “padrino i Shqipërisë” dhe “Ramaduro”. Dhe një sistem që Berisha nuk heziton ta quajë narkoshtet.

Foltorja e Ripërtëritjes: “Zgjedhjet i kishim aspiratë, jo përjetësi”

Kujtimi i dhjetorit 1990 dhe janarit 1991 shërben si pikë referimi. Atëherë, thotë Berisha, turmat në sheshet e Tiranës kërkonin një gjë të thjeshtë: ndarjen e partisë nga shteti. Dhe paradoksi që ai ndërton është i qartë. Një brez i tërë u rrit duke besuar se zgjedhjet e lira ishin e drejtë e fituar. Ndërsa sot, pas 35 vitesh, të njëjtat institucione që dikur premtonin ndryshim janë kthyer në arkitektë të një makinerie që prodhon vetëm rezultatin e saj.

Berisha flet për 4500 veprimtari të organizuara në shkelje flagrante të ligjit gjatë fushatës. Zbulon për 7 milionë euro të shpenzuara ditën e votimit për atë që ai e quan “veprimtari kriminale” të Giro d’Italia, për mijëra punësime dhe leje ndërtimi të përdorura si monedhë elektorale. Dhe mbi të gjitha, flet për drogën. “Asnjë diktaturë në Evropë nuk ka përdorur kundër qytetarëve të vet një fuqi kaq të keqe”, thotë ai, duke e lidhur drejtpërdrejt narkoshtetin me kartelët që, sipas tij, vendosin për votat, për ndërtimet, për çdo gjë.

Ky nuk ishte  thjesht fjalim populist. Është një strategji narrative që kërkon të zhvendosë terrenin e betejës nga akuza ndaj opozitës tek akuza ndaj qeverisë. Dhe Berisha e ndërtoi me një logjikë të pamëshirshme: nëse narkoshteti është problemi, atëherë çdo zgjedhje që ai prodhon është e pavlefshme. Nuk ka nevojë të pretendohet se opozita do të kishte fituar në kushte normale — edhe pse ai e thotë edhe këtë. Mjafton të thuhet se kushtet nuk ishin normale.

Foltorja e Ripërtëritjes: Uragani i qershorit dhe arkitektët e fundit

Në mesin e fjalimit, toni ndryshon. Berisha kalon nga akuzat për sistemin tek thirrja për veprim. Protestat e qershorit, të quajtura më pas “Revolucioni i Flamingove”, përshkruhen si “uragani më i fuqishëm i lirisë së shqiptarëve”. Ai kujton se në ato protesta dolën së bashku demokratë, socialistë, qytetarë pa parti — një koalicion i pazakontë që, sipas tij, nuk ishte organizuar nga PD-ja, por lindi nga pakënaqësia e pastër.

“Çdo e keqe ka një fund”, thotë ai, duke iu drejtuar të pranishmëve. “Ju jeni jo vetëm lajmëtarët, por dhe arkitektët e fundit të kësaj të keqeje.” Është një frazë që kërkon të mbajë gjallë idenë se fitorja është çështje kohe, jo çështje fatit. Dhe në këtë kuadër, protestat e opozitës — nga dhjetori me skandalin Balluku deri në maj — nuk janë thjesht demonstrata. Ato janë kushtrime, një term që Berisha përdor me qëllim për të sugjeruar se çdo ditë që Rama qëndron në pushtet është një ditë më shumë e një regjimi që e ka humbur legjitimitetin.

Por kritika më e ashpër nuk shkon drejt Ramës. Shkon drejt ndërkombëtarëve. Berisha rrëfen një bisedë me një mik të huaj që i ka thënë: “Të gjitha këto që thua janë plotësisht të vërteta për ne. Por si do të thonë ata kur Shqipëria po anëtarësohet në BE?” Ky është momenti ku fjalimi kthehet në një akuzë ndaj hipokrizisë diplomatike. Dhe përfundimi është i qartë: “Nga narkoshteti shpëtimi duhet të vijë nga ne. Nuk do të vijë kush të na e bëjë këtë detyrë.”

Rama është i humbur: Ripërtëritja si armë, bashkimi si kusht

Nëse Berisha vizaton portretin e një regjimi në agoni, Eva Meta dhe Belind Këlliçi vizatojnë portretin e alternativës. Meta, sekretare e Organizatave Partnere, flet për një ripërtëritje që nuk mohon historinë, por kërkon t’i shtojë asaj kapituj të rinj. “Nuk e kam zgjedhur politikën vetëm në ditët kur ajo duartrokitet”, thotë ajo, duke e lidhur angazhimin e saj me protestat dhe me ditët e vështira, jo me pozicionet e pushtetit.

Këlliçi është më direkt. Ai e shpall Ramën “në ditën e tij më të zezë” dhe pohon se asnjë sondazh — as i pavarur, as i Partisë Socialiste — nuk e nxjerr atë fitues në Tiranë. Por kushti që ai vendos është i prerë: bashkimi i të gjithë opozitës. “Sot është momenti që ne të lëmë mënjanë çdo pakënaqësi, të lëmë mënjanë çdo inat”, thotë ai, duke cituar Linkolnin për një shtëpi të përçarë që nuk qëndron në këmbë. Mesazhi është i qartë: bashkimi nuk është një preferencë, është kusht për mbijetesë politike.

Dhe në sfondin e të gjithë këtij rrëfimi, qëndron një realitet që askush në sallë nuk e mohon: Tirana është objektivi i radhës. Zgjedhjet lokale janë testi i parë pas asaj që PD-ja e quan farsë e 11 majit. Nëse opozita arrin të bashkohet — dhe Këlliçi insiston se kushti është “pa kushte” — atëherë kryeqyteti mund të kthehet. Nëse jo, narkoshteti vazhdon të prodhojë zgjedhje. Dhe çdo ditë që kalon është, sipas Berishës, “një mallkim për Shqipërinë”.

Share This Article
Leave a Comment