Blog

  • Dy binjake lindin dy djem në të njëjtën ditë: mrekullia e jetës në Napoli

    Dy binjake lindin dy djem në të njëjtën ditë: mrekullia e jetës në Napoli

    Gjithmonë bashkë, në jetën që i deshi binjake dhe në fatin që i deshi nëna në të njëjtën ditë. Stefania dhe Assunta Del Mondo, 28 vjeç, nga Casoria napoletane, kanë nxjerrë në dritë, me lindje natyrale, vogëlushët e tyre Lorenzo dhe Carmine, vetëm disa orë pas njëra-tjetrës. Lumturia dihet është e vërtetë vetëm nëse ndahet dhe kurrë siç këtë rradhë duket e vërtetë. Dy motrat janë përballur së bashku me dhjetëra eksperienca, gëzime dhe hidhërime. Sidoqoftë, ata kurrë nuk e prisnin që të nisnin një fëmijë në të njëjtën periudhë e madje të lindin në të njëjtën ditë. Lorenzo lindi në 23:30 në 24 korrik, Carmine në 3.51 në 25. I pafund gëzimi i motrave binjakeve dhe familjarëve të tyre. Të vegjlit, më shumë sesa kushërinjtë do të rriten si dy vëllezër dhe ashtu si nënat e tyre do të ndajnë tërë jetën së bashku.

    Lindja ndodhi në Poliklinikën e Universitetit Vanvitelli në repartin e drejtuar nga Prof Nicola Colacurci, drejtor i gjinekologjisë dhe obstetrikës së Universitetit në Campania: “Me entuziazëm të madh marrim pjesë në gëzimin e familjeve për lindjen e dy vogëlushëve të bashkuar nga fati ashtu si nënat e tyre. Një ngjarje e lumtur, më shumë unike sesa e rrallë ku patëm kënaqësinë të merrnim pjesë. Në Vanvitelli jemi gjithmonë të lumtur të ndihmojmë nënat e ardhshme, për të vënë në dispozicion të tyre profesionalizmin e stafit tonë dhe strukturave avangarde për të ndihmuar sa më mirë të sapolindurit!”.

  • E besonin të vdekur dhe i bëjnë funeralin: pas 4 muajsh gjendet i gjallë teksa endej nëpër varreza

    E besonin të vdekur dhe i bëjnë funeralin: pas 4 muajsh gjendet i gjallë teksa endej nëpër varreza

    Një hit nga vera e kaluar, i bërë nga një agjenci e njohur funerale, thotë “jepi, shijoje jetën, pastaj edhe mund të vdesësh”. Po, po në këtë rast jeta duhet të shijohet sepse mund të ndodhë që të të bëjnë varrimin e pastaj ndoshta “të mos vdesësh”.

    Katër muaj më parë rrethi familjar ishte në zi për të, për 40-vjeçarin Muhamed El-Gammal. Ai vuante nga një çrregullim mendor dhe ishte konsideruar si i vdekur, aq sa i kishin bërë edhe varrimin. Megjithatë këtë muaj, e gjetën teksa ecte nëpër varrezat e fshatit Kafr Al-Hosar, në periferi të Kajros. Njeriu, sipas asaj që lexohet në botimin në internet të gazetës franceze Ouest-Francë, ishte dërguar menjëherë në stacionin më të afërt policor për identifikim.

    Historia

    Muhamed, një ish-mësues, nuk ishte hera e parë që largohej nga shtëpia. Por, në janar, mungesa e tij zgjati shumë më gjatë dhe familja filloi ta kërkonte. Në një spital, iu thanë se kishin gjetur një trup të paidentifikuar. Sapo mbërritën në morg, familja e njohu për atë. Të gjithë, përveç njërës prej motrave të tij, që ishte skeptike që nga fillimi.

    Tani kanë filluar kërkimet për kufomën e varrosur në vend të tij. Për identitetin e tij të vërtetë ka filluar një hetim.

  • Diplomacia e aeroplanmbajtëseve amerikane

    Diplomacia e aeroplanmbajtëseve amerikane

    Ka muaj, madje vite, që përballja midis Shteteve të Bashkuara dhe Kinës nuk luhet vetëm nëpër tryezat e tregjeve dhe negociatave tregtare. Dy fuqitë globale po përdorin instrumentin e tyre detar për diçka më shumë sesa thjesht vetëm të “tregojnë flamurin” dhe nëse nga njëra anë Kinës, nga ky këndvështrim, ende i mungon përvoja dhe ka një flote substancialisht në ndërtim e sipër dhe për këtë arsye një aftësi projektuese force më pak efekase se ajo amerikane, nga ana tjetër Shtetet e Bashkuara janë rikthyer fuqishëm, madje dhe mes shumë vështirësish për shkak të kufizimeve buxhetore, të përdorin mbretëreshat e flotës, aeroplanmbajtëset, si mjet diplomatik për qëllimet e saj.

    Aktiviteti detar kinez në detet e botës është rritur, megjithëse, për arsye të dukshme për shkak të madhësinë e flotës, jo me të njëjtin intensitet si ai i Shteteve të Bashkuara: anijet kineze janë parë në stërvitje të përbashkëta me Rusinë në Detin Baltik (2017), më parë akoma në Mesdhe (2015) pa harruar praninë pothuajse të përhershme në Oqeanin Indian, ku Pekini ka një bazë të rëndësishme në Xhibuti, në Bririn e Afrikës, nga i cili mund të kontrollojë kalimin nëpër ngushticën e rëndësishme Bab el-Mandeb.

    Uashingtoni, përballë rrezikut eminent që Kina mund të shtrijë aleanca të cilat mund të minojnë më tej hegjemoninë e tij globale, i kërcënuar edhe nga përpjekja e Rusisë për t’iu rikthyer shkëlqimit të dikurshëm, ka rritur frekuencën e veprimtarisë së tij detare – duke shtuar praninë në njerëz dhe mjete – duke përdorur pikërisht aeroplanmbajtëset, të cilat ende përfaqësojnë mjetin më të efektshëm të projektimit të forcës.

    Pas disa vitesh në të cilat veprimtaria e këtyre njësive dukej sikur ishte zbehur, Shtetet e Bashkuara janë rikthyer duke i vendosur në pika të nxehta të globit për të riafirmuar angazhimin e saj diplomatik.

    Aktiviteti në Indo-Paqësor, edhe një herë, tregon në një masë të mirë atë që po themi: muajt e fundit Uashingtoni ka vendosur me frekuencë gjithnjë e më në rritje Csg (Carrier Strike Group) e tij në Detin e Kinës Jugore dhe në Detin e Filipineve në aktivitete të përbashkëta stërvitore që kanë parë praninë e më shumë se një aeroplanmbajtëseje.

    Vetëm kësaj jave, në veçanti, dy njësi, Uss Nimitz (Cvn-68) dhe Uss Ronald Reagan (Cvn-76) inaguruan dy cikle të veçanta dhe bashkëkohore manovrash me forcat detare të Indisë, Japonisë dhe Australisë.

    Grupi i Nimitz, në të cilin bëjnë pjesë kryqëzori i klasit Ticonderoga Uss Princeton (Cg-59) dhe anijet luftarake të klasit Arleigh Burke Uss Sterett (Ddg-104) dhe Uss Ralph Johnson (Ddg-114), është angazhuar në stërvitje me marinën indiane që kanë filluar më 20 korrik.

    India ka nxjerrë gjahtaren Ins Rana, së bashku me fregatat stealth Ins Sahyadri dhe Ins Shivalik të shoqëruar nga korvetat raketahedhëse Ins Kamorta. Paralelisht, rezulton se aviacioni indian ka vendosur aeroportit Car Nicobar, në arkipelagun Andaman-Nicobar, 10 avionë Jaguar të armatosur me raketa anti-anije Harpoon por është e paqartë nëse ato do të marrin pjesë në manovra.

    Pas qëllimit të zakonshëm të rritjes së aftësisë ndërvepruese midis dy flotave (ndër të cilat spikat ajo e mbrojtjes ajrore), vullneti i Uashingtonit është forcimi i mëtejshëm i lidhjeve me New Delhin, të angazhuar javët e fundit në një përballje të ashpër me Kinën për kontrollin e rajonit të diskutueshëm të Kashmirit.

    India e sheh me shqetësim ekspansionizmin e rinovuar nacionalist kinez e në veçanti ka frikë se mos gjendet e rrethuar nga ai “gjerdan perlash” i bërë nga porte dhe infrastruktura tregtare – por potencialisht edhe për përdorim ushtarak – që Pekini po ndërton në zonën e Oqeanit Indian.

    Nuk është sekret që New Delhi është aktivizuar jo vetëm për të përmirësuar aftësitë e Forcave të tij të Armatosura, veçanërisht pas përshkallëzimit në Kashmir, por edhe për të rritur aftësinë e tij të sea control, përmes krijimit, për shembull, të një zinxhiri hidrofonesh të tipit Sosus midis Andamanit dhe ishullit të Sumatrës.

    Nëse ky rrjet përgjimi nënujor integrohet me atë japonezo-amerikan që shkon nga arkipelagu japonez deri në Filipine, do të thotë për Indinë një zgjedhje fushe që do ta shtyjë New Delhi në krahët e Uashingtonit, duke i dhënë fund qëndrimit të tij të lëkundur ndër vite.

    Në fakt, si një vend zyrtarisht dhe historikisht “jo i anësuar”, India ka pasur gjithmonë marrëdhënie të rëndësishme diplomatike si me Moskën, por edhe me vetë Pekinin me qëllim stabilitetin rajonal dhe prosperitetin e saj në një skakierë, që, për arsye të thëna tashmë, po bëhet dora-dorës më komplekse.

    Tani situata duket se ka ndryshuar, dhe nëse nga njëra anë New Delhi vazhdon të ketë më shumë se marrëdhënie miqësore me Rusinë, të kulmuara me blerjen e fundit të instrumenteve luftarake, nga ana tjetër marrëdhëniet diplomatike – dhe ato tregtare – me Kinën duket se janë përkeqësuar, pavarësisht konsideratës që Pekini ka për tregun indian, shumë i rëndësishëm për bilancin e eksporteve të tij.

    Kjo stërvitje është vetëm më e fundit në rendin kronologjik, pas Malabars të mëparshme, që vërteton se si India ka lëvizur bariqendrën e saj diplomatike drejt Shteteve të Bashkuara, duke përqafuar kërkesat e saj.

    Uashingtoni nuk harron, ndërkohë, aleatët e tij historikë, të alarmuar edhe këta nga protagonizmi (i armatosur) kinez. Siç thamë, Csg i Ronald Reagan, ndërsa ai i Nimitz po vepron tashmë në Oqeanin Indian, duke kryer manovra të përbashkëta në Detin Filipin me njësi detare nga Australia dhe Japonia.

    Grupi detar i përzier që shoqëron aeroplanmbajtësen Ronald Reagan përbëhet nga kryqëzori i klasit Ticonderoga Uss Antietam (Cg-54) dhe luftanija e klasit Arleigh Burke Uss Mustin (Ddg-89) së bashku me anijen sulmuese amfibe austriake tip Lhd Hmas Canberra (L02) , nga gjahtari Hmas Hobart (Ddg-39), fregatat Hmas Stuart (Ffh-153) dhe Hmas Arunta (Ffh-151) dhe nga furnizuesi i skuadrës Hmas Sirius (O-266). Japonia merr pjesë me gjahtarin Js Teruzuki (Dd-116).

    Us Navy do të vazhdojë pra të luajë një rol qendror në politikën amerikane të kontrollit të Kinës në zonën e Indo-Paqësori, edhe pse pas ekranit zyrtar “në respekt të rregullave të lundrimit të lirë dhe promovimit të stabilitetit të rajonit”, dhe aeroplanmbarjëset do të janë akoma protagonistët e padiskutueshëm.

    Edhe për sa kohë është çështje studimi nga analistët dhe teknikët, por është e arsyeshme të mendohet që “mbretëreshat e deteve” do të mbeten edhe për shumë vite të tjera aty, duke parë përmirësimet në teknologji dhe përshtatjen e taktikave luftarake ajrore.

    Përgatiti Dardan MITROVICA

  • Apeli i dëshpëruar i Argjentinës ndaj kreditorëve: “Mos na shtyni drejt urisë”

    Apeli i dëshpëruar i Argjentinës ndaj kreditorëve: “Mos na shtyni drejt urisë”

    Propozimi i ristrukturimit të borxhit në 53.5 dollarë për çdo 100 të vlerës nominale të bonove të maturimit është “përpjekja maksimale dhe përfundimtare që vendi mund të mbajë”. Afati i fundit për bisedime është 28 gushti

    Apeli i fundit i dëshpëruar i Argjentinës për kreditorët e saj: propozimi i saj për ristrukturimin e borxhit përfaqëson “ofertën përfundimtare” dhe “përpjekjen maksimale e përfundimtare që vendi mund të mbajë”. Për këtë arsye, Ministria e Ekonomisë fton kreditorët e saj të pranojnë, duke sqaruar se vendi ka besim se do ja dalin. Të filluara në prill, bisedimet e qeverisë argjentinase me kreditorët e saj janë zgjatur disa herë dhe afati i saj tani është caktuar për më 28 gusht.

    Oferta e fundit e qeverisë mundëson rikuperimin mesatarisht me tituj të rinj 53.5 dollarë për 100 të vlerës nominale të bonove të borxhit të maturimit në skadencë. Por oferta nuk i ka pëlqyer tre grupeve kryesore të kreditorëve, argjentinases Exchange Bondholders, edhe në emër të Ad Hoc Group dhe të Komitetit të Kreditorëve Argjentinas (ACC), përgjigja e të cilëve nuk vonoi: ata deklaruan se punonin “në emër të të gjithë zotëruesve të bonove” duke mohuar se kërkojnë një status “të kualifikuar” në krahasim me pjesën tjetër të kreditorëve në negociata.

    Në deklaratë, ministria e ekonomisë ka bërë të ditur se “disa nga kërkesat e kreditorëve do të rrezikojnë mundësinë e një rimëkëmbjeje ekonomike afatshkurtër, duke hipotekuar perspektivat e brezave të sotëm dhe të ardhshëm argjentinas”. Duke iu adresuar në mënyrë të tërthortë tre grupeve kryesore të kreditorëve, ministria theksoi se “një ristrukturim i borxhit miop në objektivat e tij nuk i sjell dobi askujt, as debitorit, as kreditorëve”.

    Për këtë arsye kundër-propozimi i kreditorëve nuk mund të pranohet pasi synon të “imponojë një barrë të mëtejshme për një ekonomi që po mbytet në mes të krizës Covid-19”. “Jo vetëm që do të ishte e papërgjegjshme, por do të ishte edhe e padrejtë”, tha ministria, duke përsëritur se “rritja e qëndrueshme afatgjatë është e vetmja mënyra e vërtetë për të gjeneruar një rikuperim të vlerës për kreditorët me kushte të drejta”

    Tre grupet e kreditorëve, që pretendojnë të kanë më shumë se një të tretën e obligacioneve globale të Argjentinës dhe më shumë se një të tretën e obligacioneve të saj në qarkullim, paraqitën bashkërisht kundër-propozimin e tyre për ofertën e qeverisë argjentinase më 20 korrik, një ofertë e cila u vlerësua nga analistët e tregut dhe firmat e investimeve mesatarisht rreth 56.5 dollarë. Sipas pikëpamjes së tyre, kundër-propozimi i tyre i përbashkët përmban “koncesione domethënëse ekonomike dhe ligjore”, mes të cilave faktin se obligacionet e reja të emetuara në këmbim të bonove ekzistuese globale të menaxhohen nga një version i modifikuar i aktit të vitit 2016.

    Nga ana e tij, Buenos Aires ka këmbëngulur në faktin që oferta e fundit është maksimumi që Argjentina mund të paguajë, por ka siguruar se “Argjentina dëshiron dhe do të kontribuojë në zhvillimin e instrumenteve kontraktuale që do të rrisin suksesin e nismave të ristrukturimit të borxh sovran kur debitorët të kenë mbështetje të konsiderueshme nga kreditorët”. Në këtë drejtim, ai shtoi se “përshtatjet e kontratave model të zhvilluara nga Shoqata Ndërkombëtare e Tregjeve të Kapitalit (ICMA), të adaptuar në vitin 2016, aq sa ato gëzojnë një mbështetje të gjerë, do të mbështeten edhe nga Argjentina”.

    Me pak fjalë, objektivi për qeverinë argjentinase është arritja e një marrëveshjeje që “nuk e vendos popullin e saj në vuajtje dhe ankth të mëtejshëm”. Ata janë të gatshëm të plotësojnë kërkesat e kreditorëve, në përmbledhje ky është mesazhi, por ato nuk mund ta shtyjnë vendin në ekstrem.

    Përgatiti Dardan MITROVICA

  • “I bëmë Beratit, atë që as fashizmi nuk ia bëri”

    “I bëmë Beratit, atë që as fashizmi nuk ia bëri”

    Xhelal Staravecka ish kuadër partizan i Brigadës së 1-rë komuniste, i larguar prej nga 11 nëntori 1943, në vitin 1944 botoi 8 trakte, në të cilat tregonte aspekte të drejtimit jugosllav të Partisë Komuniste Shqiptare, si dhe një varg krimesh të bëra nga kjo parti që drejtohej nga Miladin Popoviçi dhe Dushan Mugosha. Në histori, periudha 1943-1944 është pjesa e parë e krimeve të bëra prej komunistëve.

    Trakti i parë

    Shokë të inkuadruar në Partinë Komuniste të Dushanoviçit dhe Miladinoviçit, të dy serbë me dytë e tyre të zgurdulluar të kuq me gjak shqiptarësh të pafajshëm, filluan të ngopin stomakun e tyre të urishëm sa na hodhën në këtë kataklizëm që nuk e ka parë historia shqiptare. Shokë! Partisë Komuniste neve të rinjve i dhamë jetën dhe e rritëm, e forcuam si një diktatori e natyrshme, mirëpo ajo parti sapo e ndjeu veten pak të fortë, filloi diktaturën më të shëmtuar që të rrëqeth mishtë.

    Në Berat, vramë e premë pa hak për t’u marrë paratë njerëzve. Beratin e bëmë shtetrrethim, gjë që nuk e bëri as fashizmi. Filluam e kontrolluam brekët e grave nëpër shtëpi, duke i rrethuar shtëpitë e Beratit me mitraloza. Dolëm e bëmë çarmatimin e nahijes. Në katundin Perisnek, zumë gratë nga sisët e nga shalët, e ku di sa të tjera përpara këtyre poshtërsive, që do t’i shihni në dokumente, mora vendimin e largimit nga kjo parti e fëlliqur.

    Sot ndodhemi shumë shokë dhe do të organizohemi në një parti koshiente dhe jo rebele dhe nuk do të jenë larg ditët e shkallmimit prej themelit të partisë gjakatare me serbianët gjakpirës e kriminelë në krye. Ju o shokë shpejtoni të lidhemi dorë më dorë, rreth e rrotull si kurorë. Rroftë bashkimi i popullit shqiptar. Poshtë terrori dhe vëllavrasja!

    (Pjesë nga trakti i parë. Teksti është korrektuar sipas gjuhës letrare)

  • Romina Power, mesazhi prekës për të bijën e humbur: “Zemra ime ende të kërkon”

    Romina Power, mesazhi prekës për të bijën e humbur: “Zemra ime ende të kërkon”

    Romina Power ka poblikuar në Instagram një post mjaft prekës: fjalët e saj janë një mesazh për njerëzit e humbur që ka dashur më shumë

    Duhet një forcë e jashtëzakonshme për të kapërcyer një humbje. Dhe disa boshllëqe të nuk mbushen kurrë: është si të kesh një vrimë në mes të zemrës që të detyron të kapërcesh një rrahje. Romina Power e di mirë këtë, ajo, një grua e fortë dhe e guximshme që, gjatë jetës së saj, është përballur me prova të ndryshme, të dhimbshme, duke ecur përpara me forcën e një luaneshe.

    Dhimbja e fundit e madhe i ndodhi para pak kohësh: vdekja e Tarynit, motrës dhe shpirtit binjak, me të cilën Power ishte shumë e lidhur. Taryn u shua në shtëpinë e saj në Amerikë pas një beteje të gjatë kundër leuçemisë që nuk i la rrugëdalje.

    Një goditje shumë e fortë për Rominën, e cila që nga ai moment nuk ka ndalur kurrë së bëri homazhe duke e shoqëruar kujtimin e saj me atë të grave të tjera të rëndësishme në jetë, përfshirë vjehrrën Jolanda, nënën e Al Banos. Sidoqoftë, një nga gjërat që të godasin më shumë është se Romina gjithmonë ka qenë e fortë dhe e aftë për t’i shndërruar dhimbjet në mësime, për veten dhe për të tjerët.

    Kjo duket më qartë falë një prej postimeve të saj të fundit: pasi ka shkuar në Kroaci nga Cristel për të gjetur prehje pranë gjërave të saj më të dashura, Romina ka ndarë një imazh me fjalë prekëse, të cilat të bëjnë të mendosh për një përkushtim jo vetëm për të motrën por edhe për vajzën e saj Ylenia Carrisi: “Mendja ime ende të flet, zemra ime akoma të kërkon, por shpirti im e di që je në paqe”.

    Fjalë që të ngacmojnë dhe të ngashërejnë, që mund të lexohen në dy kuptime: në rastin e Taryn, përkushtimi është një mënyrë për të komunikuar vazhdimin e zisë. Romina ishte e vetëdijshme se sa beteja e vështirë kishte ndërmarrë motrën e saj dhe edhe tani që ajo nuk mund ta shohë apo ta përqafojë, e di që dhimbja ka mbaruar dhe se, tani, për të ka mbërritur momenti i paqes.

    Sa i përket Ylenia, mesazhi mund të jetë edhe më i thellë: Romina Power nuk është dorëzuar kurrë dhe vazhdon ende të kërkojë. Ajo ka deklaruar dia herë se është e bindur që është gjallë dhe se është mirë. Kjo mund të nënkuptojë që është në paqë, edhe pse jo një paqe përfundimtare sepse është e shënjuar prej një largimi nga familja e saj, që e do.

    Sidoqoftë, e sigurt është se fjalët e Rominës janë gjithmonë ushqim refleksionesh dhe frymëzimi. Dhe të dala nga një grua e tillë, nuk mund të ishte ndryshe.

  • Flota Ruse e Paqësorit: Kështu Moska i bën ballë SHBA dhe Kinës

    Flota Ruse e Paqësorit: Kështu Moska i bën ballë SHBA dhe Kinës

    Në frontin e vluar të Paqësorit Perëndimor, ku interesat e Kinës dhe të Shteteve të Bashkuara po bëhen gjithnjë e më të mëdha dhe më pak diplomatike, ekziston një fuqi tjetër globale që ka filluar të luajë një rol që nuk është aspak sekondar: Rusia.

    Instrumenti detar rus, duke marrë parasysh vetitë e karakterit Luftës së rinovuar të Ftohtë “trepolare” që po e përjetojmë, pra një pwrballje që po luhet kryesisht në dete, është rikthyer ndërkaq në qendër të axhendës politike të Moskës e cila po përgatit një program për rinovim dhe zgjerim (22 anije që do të ndërtohen deri në vitin 2020), pavarësisht vështirësive dhe kufizimeve për shkak të kushteve ekonomike që rrjedhin nga sanksionet ndërkombëtare, nga karakteristikat e vetë ekonomisë ruse dhe, së fundmi, nga pandemia.

    Nëse, si evropianë, ne jemi shpesh “shpërqëndruar” nga ajo që ndodh në oborrin tonë, pra jemi të orientuar ta konsiderojmë thjesht si përparësi “frontin Lindor” – pra Rusinë dhe atë që ndodh nga Deti i Bardhë deri në Detin e Zi – Moska sigurisht që nuk i ka harruar kufijtë e tij lindorë, që ndan me Kinën dhe mbi të gjitha të anësohen në Oqeanin Paqësor.

    Nga ngushtica e Beringut deri në Vladivostok shtrihet një kufi detar që përfshin pak a shumë drejtpërdrejt katër vende në qendër të skenareve gjeopolitike globale (Shtetet e Bashkuara, Japoninë, Kinën dhe Korenë e Veriut) dhe është midis rrugëve detare dhe ajrore jetike për tregtinë, veçanërisht me hapjen e “Rrugës së Veriut” që kalon nëpër Detin e Akullit Arktik, gjithnjë e më pak “i akullt”.

    Rusia, pra, nuk i ka lënë pas dore përpjekjet për modernizimin e Flotës së saj në Paqësor pikërisht që të qëndrojë në lartësinë e konkurrencës ndërkombëtare në atë sektor të globit.

    Voenno-morskoj Flot pavarësisht se kohët e fundit është lënë pas nga PLA NAVY – Marina Kineze – në vend të dytë pas SHBA-së, sërish duhet thënë se përfaqëson një nga më të fuqishmet dhe me numër mjaft të madh anijesh luftarake në botë, në Paqësor mund të ketë rreth 78 njësi detare të çdo lloj madhësie (58 me sipërfaqe dhe 20 nëndetëse) dhe 30 mijë njerëz nën komandën e Admiral Sergei Iosifovich Avakyants.

    Flota e Paqësorit është pjesë e Distriktit Ushtarak Lindor dhe e ka qendrën e saj në Vladivostok. Ajo varet nga komanda qendrore e vendosur në Shën Pietersburg dhe mund të mbështetet në bazat dytësore të Fokino dhe Bolshoi Kamen (territori i Primorsky), Vilyuchinsk dhe Petropavlovsk (territori i Kamchatka), Sovetskaya Gavan (vendbanimi i Zavety Ilyich, territor i Khabarovsk).

    Anija kryesore e flotës është kryqëzuesi i raketalëshues Varyag, i treti i klasit Atlant (ose Slava në kodin e NATO), një projekt i mbetur i Luftës së Ftohtë i ndërtuar që në 1983 dhe i hyrë në shërbim në 1989.

    Është një njësi pak a shumë e madhe (186 metra dhe me një tonazh prej 11280 ton) e projektuar për të sulmuar anije të mëdha në det të hapur dhe grupe detare armike, për të garantuar sigurinë e grupeve të të kërkimit dhe të sulmit antisom, për mbrojtjen ajrore të formacioneve detare dhe për mbështetja me zjarr për forcat zbarkuese.

    Përveç “Varyag” në Flotën Ruse të Paqësorit janë edhe dy korvet të reja të klasit Stereguščij (projekt 20380), dy destroyer të klasit Sovremennyj (projekt 956), katër të klasit Udaloy (projekt 1155), katër korveta të vogla raketalëshuese të klasit Nanuchka (projekt 12341), 11 të tjerë të klasit Tarantul (projekt 12411), pesë “anije anti-sabotazh” të klasit Grachonok (projekt 21980) dhe tetë korveta antisom të vjetra të klasit Grisha III (projekt 1124M). Komponenti i sulmit amfib përbëhet nga një njësi e klasit Alligator (projekt 1171) i klasifikuar në Perëndim si Lst (Landing Ship Tank) dhe tre klas Ropucha (projekt 775) edhe këto të të njëjtës tipologji si ai i mëparshmi, dhe më në fund shtatë njësi të tjera të vogla për zbarkim.

    Sa i përket anijeve të kundërmasave ndaj minave në Flotën ruse të Paqësorit, janë dy njësi në det të hapur të klasit Natya (projekt 266ME), 7 njësi bregdetare të klasit Sonya (projekt 1265) dhe një klas Yevgenya (projekt 1258). Të gjitha anije të hyra në shërbim mes viteve ’70 dhe fillimviteve ’90.

    Qershia mbi tortë e Flotës së Paqësorit, si dhe i Flotës Ruse në tërësi, përfaqësohet nga përbërësi nënujor. Në fakt, Rusia mbështetet shumë në arsenalin e saj atomik të përfaqësuar nga triada “nëndetëse – raketa ndërkontinentale – bomba strategjike”. Që nga kohërat e Bashkimit Sovjetik, Moska gjithmonë i ka kushtuar vëmendje të veçantë përbërësit nënujor të triadës, e cila përfaqësonte, dhe ende përfaqëson, një nga më të fuqishmet dhe të mëdhatë në botë, menjëherë pas Shteteve të Bashkuara.

    Në Paqësorin e ndarë midis Vladivostok dhe Petropavlovsk, siç përmendëm, janë gjithsej 20 njësi. Në detaje bëhet fjalë për një nëndetëse të vjetër raketalëshuese bërthamore (Ssbn) e klasit Kaľmar (projekt 667BDR ose Delta III në kodin NATO) dhe dy më të reja klas Borei (projekt 955 ose Dolgorukiy në kodin e NATO-s). Gjithashtu janë të pranishme edhe pesë nëndetëse raketalëshuese bërthamore (Ssgn) të klasit Antey (projekt 949A dhe AM ose Oscar II në kodin NATO) të cilat shoqërohen nga një flotile e madhe nëndetësesh sulmuese që përbëhen nga katër njësi të klasit Ščuka-B (projekt 971 ose Akula në kodin NATO) dhe shtatë njësi shtytëse diesel-elektrike të klasit Paltus (projekt 877 ose klas Kilo në kodin NATO) të cilave iu është shtuar së fundmi një ekzemplar i klasit të re “të përmirësuar Kilo” (projekt 06363) e cila nga ekspertët rusë përcaktohet si një “vrimë e zezë” për cilësitë e saj shumë të larta të heshtjes, “Petropavlovsk”.

    Jo të gjitha njësitë janë në shërbim në kohën që po shkruajmë: për shembull, nga katër nëndetësit nukleare sulmuese vetëm K-419 “Kuzbass” është aktive, të tjerët janë në kantier, i njëjti fat edhe për dy nga pesë Ssgn që aktualisht janë jasht shërbim për modernizim. Ndërsa tre “bboomer”-at e Flotës ruse të Paqësorit rezultojnë edhe sot në shërbim.

    Përgatiti për gazetatjeter.net, Dardan MITROVICA

  • Macja që jeton në Hagia Sofia, një yll i vërtetë në web

    Macja që jeton në Hagia Sofia, një yll i vërtetë në web

    Quhet Gli por në Instagram – ku ka më shumë se 47 mijë followers – njihet si Macja e Hagia Sophias dhe bëhet promotore e një mesazhi bashkues

    Pas një maceje bibliotekare të punësuar në Rusi, është një tjetër mace e destinuar të revolucionarizojë mënyrën se si jemi mësuar të mendojmë për ‘macet tona të bukura’ shtëpiake. Quhet Gli (ekzaktësisht, kështu) dhe si shtëpi ka zgjedhur tashmë xhaminë Hagia Sophia në Stamboll.

    Ndërtesa është një nga monumentet kryesore të vendit sepse historia e saj është e vjetër mijëravjeçare: nga 537 deri në 1453 ishte një katedrale e krishterë, dhe më pas u bë një xhami deri në vitin 1931, vit në të cilin u çshenjtërua. Që nga viti 1935 është bërë një muze, dhe tani, një dekret i fundit presidencial – 10 korriku 2020 – e ka hapur atë përsëri për besimtarët islamë.

    Sidoqoftë, ndryshimet politike dhe fetare nuk i interesojnë shumë Gli-së, e cili në të fakt po bëhet një promotore e një mesazhi pozitiv përbashkësues. Në Instagram, Hagia Sophia Cat (ky është emri i saj) njihet si një “mace e famshme”, duke shkruar: “Mbretëria ime është Hagia Sofia, më quajnë Bashkimi i Dashurisë. Më fotografoni dhe më tagoni, e mbi të gjitha, ndiqni bishtin tim”.

    Në rrjetin social, Hagia Sophia Cat ka pothuajse 47 mijë followers dhe është e kotë të theksohet se macja tani është bërë një pjesë tërheqëse e vërtetë e ndërtesës, ku shëtit e pashqetësuar dhe e pakujdesshme ndaj atyre që hedhin këmbë brenda: në fund të fundit, po flasim për një influencere të vërtetë e aftë që të pozojë për turistët dhe besimtarët, falë avantazhit për të shijuar gjithmonë një skenar të bukur dhe unik në botë.

    Janë plot gjashtëmbëdhjetë vjet që Gli shëtit nëpër muret e Hagia Sophia me gjithë hijeshinë e saj, që i atribuohen ecjes së saj mbretërore dhe syve të gjelbër me të cilët admiron këdo që vë këmbë në atë që tani e konsideron shtëpinë e tij. Në profilin në Instagram ka foto jo vetëm të pozave brenda Muzeut, por edhe të të gjithë turistëve që mbajnë rradhë për një selfie me beniaminen vendase. Polemikat? Në këtë rast asnjë, natyrisht.

  • 3 filma kult për të riparë… dhe për t’i ridëgjuar! – VOL. 5

    3 filma kult për të riparë… dhe për t’i ridëgjuar! – VOL. 5

    Sot nëpërmjet kujtimeve shkojmë nga fillimi i viteve Shtatëdhjetë deri në fillimin e mijëvjecarit që do të thotë sot e njëzet vjet më parë! Një tjetër përzierje e vogël e menduar për ju (KËTU të tjerat), për orët në shtëpi që ende po na presin: për fat të mirë gjithnjë e më pak, por ende mjaftueshëm. Akordohu me shkrimet tona dhe shiko një film të mirë, receta e përsosur për të shpenzuar orën e mbrëmjes.

    Donnie Darko (2001)

    Një film kult, ëndërrimtar dhe shqetësues aq sa duhet. Filmi i parë i regjisorit 27-vjeçar Richard Kelly – i cili lançoi edhe të talentuarin Jake Gyllenhaal – na zhyt në atmosferën më introspektive të New Wave vitet ’80. Bashkë me notat e ‘The Killing Moon’ të Echo & The Bunnymen, menjëherë zhytemi në ndjekje të lepurushit misterioz gjigant Frank, variant i errët i tashmë enigmatikut Lepuri i Bardhë i Alisës, së bashku me adoleshentin Donnie.

    Jemi në vitin 1988, në provincën më të humbur amerikane, dhe sikleti i protagonistit – ashtu si dhe revanshi final – shprehen në mënyrë perfekte nga teksti dhe atmosfera e dy këngëve të Tears for Fears: ‘Head Over Heels’ (në versionin origjinal) dhe ‘Mad World’ (në kover piano-zëri i realizuar plot pasion nga Gary Jules). Janë pikërisht këto fragmente që përmbajnë thelbin e filmit, tallëse dhe e ndërgjegjshme e Donnie pas një ëndërre të gjatë të përbërë nga paradokse hapësirë-kohore, shenjave dhe rastësive anomali. Nuk mungojnë në kolonën zanore edhe tingujt mjaft të thellë të INXS, Duran Duran dhe Joy Division.

    _________________________________________________________________________

    Blues Bothers (1980)

    Ç’mund të thuhet për vëllezërit më të famshëm në historinë e kinemasë? Lindur nga skicat e Saturday Night Live Show, nga ai kast i parë mitik që përfshin John Belushin dhe Dan Aykroyd, nga stili i National Lampoon dhe nga gjenia e padiskutueshme e John Landis, dy “fytyrat” me kostume të zeza dhe Ray-Ban Wayfarer bëhen një ikonë.

    Humori i hollë fillimisht e penalizoi filmin përsa i përket të ardhurave, por shpejt një efekt tam-tam i nivelit botëror e bëri atë kultin të cilin edhe sot – pas 40 vjetësh – njohim akoma çdo moment dhe çdo këngë. Historia e Jake “Joliet” dhe Elwood Blues, rrugaçë me zemër të mirë, të cilët përpiqen me çdo mënyrë për të mbledhur paratë për të shpëtuar jetimoren në të cilën u rritën, është pak më shumë se një pretekst për të propozuar me shumë qeshje një kast artistësh fenomenalë, të prezantuar para më të rinjve dhe të ruajtur së bashku në një lloj rulin celuloidi: nga Aretha Franklin tek James Brown, nga Ray Charles te Cab Calloway te John Lee Hoker…

    Ambjentimi i filmit s’mund të ishte kund tjetër veçse në Çikago, qyteti simbol i bluzit dhe metropolit të shkëlqyeshëm ku vetë Belushi lindi dhe u formua si një stand-up komedian.

    _________________________________________________________________________

    The Way We Were (1973)

    Ky film fitoi çmimin Oskar më 1974 për kolonën sonore më të mirë origjinale, duke iu besuar ndjeshmërisë së Marvin Hamlisch. Një tapet muzikor që na rrëmben totalisht, duke e bërë të besueshëm – siç vetëm në kinema mund të ndodhë – kalimin e tridhjetë viteve në vetëm nën dy orë. Paradigma e dashurive të vështira, ndërthurja perfekte midis marrëdhënies komplekse të Hubbell dhe Katie dhe tre dekadave të historisë amerikane.

    Shkrimtar i pashëm dhe i pasur, jokonkluziv i upper class njujorkeze ai, hebreje pak tërheqëse dhe komuniste e flaktë ajo. Robert Redford dhe Barbra Streisand. Më të largët më nuk bëhet, dy këndvështrime në dukje të papajtueshme, që së dallgëzimet e shtrëngate preken, për t’u larguar sërish. Njihen në kolegj më 1939, dhe “nuk pëlqehen”, por menjëherë intrigohen.

    Humben, afrohen, ndahen, ribashkohen dhe ndërkohë midis dhe sipër tyre rrëshket Nëntëqinda amerikane, përfshirë Gjahun e Shtrigave të Makartizmit, atë privim të pavarësisë intelektuale i cili është pikërisht kompromisi ku dy shpirtrat e tyre nuk do të dinë më të gjejnë njëri-tjetrin… Edhe pse një dashuri kaq e madhe do të mbetet e përjetshme, si notat e ‘The Way We Were’…

  • Nga Fatos KOLA – “Mitikja dhe magjikja në veprën piktorike të Sadri Ahmetit”

    Nga Fatos KOLA – “Mitikja dhe magjikja në veprën piktorike të Sadri Ahmetit”

    Sadri Ahmeti hyri vrullshëm në jetën artistike shqiptare të pasviteve ’90-të.

    Asokohe sapo i pat kaluar 50 vite jetë, në 33 prej të cilave pati si kundërshtar shtetin dhe u përball me një jetë plot privime, deri tek të drejtat njerëzore më elementare.

    Kundërshtarët inferiorë e pozicionuan dhe e trajtuan padrejtësisht e paturpësisht, si të ishte qënie e rëndomtë, megjithëse Sadriu, qysh në rininë e hershme kish shfaqur prirje për shumë fusha të artit, krahas talentit të pajisur me fuqinë e jashtëzakonëshme për t’i përmbysur e rikrijuar botëkuptimet dhe botëndjesitë shprehur nëpër vepra të njimendta arti, aftësi të pohuara këto në tre gjuhë të të shprehurit artistik: atë shkrimore, atë pamore dhe gojëtari.

    Me nektarin që derdhi, si sasi dhe cilësi veprash, përgjatë 20 viteve jete të lirë në botën e artit, Sadri Ahmeti pohoi si rrallëkush se ç’mund të arrijë njeriu i lirë kur di ç’ta bëjë lirinë e vet. Liri që atë e shtyu në kërkim të burimeve të virgjëra, atje ku muzat ngjizin magjitë e krijimit artistik, dhe me këtë limfë virgjërie ushqeu dejet e çdo vepre ku shpalohet jo vetëm shëndeti i tij artistik, por dhe kumti qiellor i shpirtit të tij.

    ë kohën e dogmës, ëndërrimtarët ishin njerëzit më të urryer, e Sadriu ishte një nga më të pandreqshmit ëndërrimtarë, andej e këndej kufirit që ndante shqiptarët.

    Ai që në fillim të shfaqjes, jo vetëm pohoi qartë se kish pasur me tepri çfarë t’i kumtonte kësaj bote, por me gjuhë unikale e polivalente tha shumëçka edhe për vetë artin, në të tre gjinitë që zgjodhi të shprehet: gojëtarinë, prozë-poezinë dhe pikturën, duke e pohuar vetveten si një fenomen fort i rrallë në artet tona.

    Por le të ndalemi tek piktura, njëra prej dashurive më të mëdha të tij.

    Sadriu që në shfaqjen e tij të parë, në vitin 1991, me një ekspozitë personale në teknikën piktorike te akuarelit, shpërfaqi vizionet estetike vetjake dhe na njohu me hapësirat e reja shprehëse të kërkimit artistik.

    Ai zbriti në fushëbetejën e përgjakur të artit shqiptar me vepra të realizuara bash në teknikën që do të mbetet më e preferuara e tij, përgjatë gjithë jetës, e ku arriti majat më të larta të zotërimit teknik e mjeshtëror, që ndonjë piktor, brenda dhe jashtë Shqipërie, ka mbërritun gjatë shekullit XX e deri më sot: Ai mujti me përralltu me ngjyra në teknikën mikste të akuarelit.

    Mbi 40 bukuroshet e tij qenë lajmëtaret se një dashnor i ri i bukurisë hyjnore, me zemrën plot kangë e ngjyra, paskish qenë shitu prej zanash e shtojzovallesh, e qe puthë me ta virgjënisht, ndër andrra me sy çelë, në bjeshkët ku kish lind e lëshu shtatin djaloshar. E në shpërblim prej magjepsjes të pashlyeme, si një zemër e marrun peng, derdhi mushtin ngjyror e arriti t’i shfryjë gjendjet e kondensueme e të mbajtuna ndrydhun përmbi 30 vjet. Vite që e kishin maturuar, për të sjellë në jetën brenda botës së artit, vlimet e tij të brendshme.

    Kumtet e tij ngjyrore derdhur furishëm, ngjashëm me një katarakt ujor, bënë të rrezëllonin përplot magji kuadratet e mbarështruara me një zell të pashoq, ndër trillet e tekat e akuarelit, që, siç e dimë, nuk përsëdyten kurrë.

    Me kuadratet e tij të papërsëritshme, ai, asokohe e deri në fund, ia doli mbanë të na transmetojë gjendjen e shitimit deri thellë në zemër të shikuesve, ngjashëm me ato të rrëfenjave për mitet dhe legjendat shqiptare.

    Katarakti ngjyror që shpërthen e derdhet furishëm, pas majisjeve të gjendjeve të kondensuara shpirtërore, bëhet tipar esencial i veprës së Sadriut qysh nga ky fillim e në të gjithë vazhdimësinë e korpusit të veprave të tij piktorike.

    Femërorja dhe hyjnorja janë lejtmotiv i gjenetikës së tij të brendshme e krijuese.

    Magjikja supernatyrale e pikturuar modernisht në fantazi tek kompozimet dhe pejsazhet, shpreh dukshëm ndërhyrjen hyjnore, si magmë e gjithëpushtetshme dhe gjithëkohore, shpreh forcën magjike mbi natyralen, çka i kthen krijesat e tij artistike në mitike.

    “Fantastik art”, art plot fantazi, nën një lojë ekscentrike formale, krahas përdorimit pafund të trukeve teknike, janë format dhe instrumentariumi me të cilat Sadriu ia arriti të paraqesë vlera të papritura e të paimagjinueshme, duke na pohuar se: Format dhe ngjyrat janë fjalë hyjnore që, të zhvendosura në art, janë të afta të na transmetojnë mesazhe që vijnë nga përjetësia e shpirtit njerëzor vendosur në marrëdhënie që relatojnë si frymë dhe energji vetëm me hyjnoren, ku edhe ligjësitë universale që rrok mendja njerëzore gjithmonë tronditen.

    Këto imazhe hyjnore, që përmbajnë në vetvete fuqinë e realitetit të përceptuar me shqisat e mbaresat ndjesore, na rrëfejnë dialogun e Sadriut me botën e përtej materiales, duke e kthyer veprën e tij në strehë të shpirtit me destin hyjnor.

    Me këtë hyjnore në shpirt, Sadriu e kish thyer burgun artistik shqiptar qysh kur ish burgosur në paliri fizike.

    Rrëfenja e vërtetë sipas të cilës ai i bëri të dashurohen, i fejoi dhe i martoi shokët e tij të prangosur, me bukuroshet e pikturuara brenda qelive te burgut, duke i çliru ato nga brenga e humbjes së jetës në zgafella e gulagë të komunizmit – janë arsyeja dhe shpjegimi i faktit përse shpirti i lirë, që është thelbi i krijimit të tij artistik, nuk iu nënshtrua, jo vetëm palirisë, por dhe modave në liri.

    Kjo e vërtetë e patjetërsueshme qëndron në themelitë e formësimeve unikale të të gjithë krijimtarisë dhe ekspozitave të tij, të cilat krijuan një pentagram autentik të ligjërimit pamor shqiptar dhe më gjerë, nëpërmjet veprave që ngjallin “gëzim estetik”, tipar ky i gjithëpranuar i personalitetit të tij njerëzor.

    Njeriu projekton vetveten e tij në veprën e artit. Parë kësisoj, veprat e Sadriut ishin për trupin e sëmurë të artit shqiptar një gjallim i ndërkomunikimit të kapilarëve zanafillorë, duke ruajtur palcën e ligjërimit pamor, qoftë si asht dhe bosht i origjinës, qoftë si ligjërim modern.

    Janë pikërisht këto tipare që e karakterizojnë Sadriun si antikonformist i lindur, si kundërshtar i dogmatikëve dhe modistëve, të cilët flasin e bëjnë gjithshka që s’ka lidhje me thelbin e artit, teksa harrojnë se kanë humbur misterin, duke bërë çka munden dhe jo çka duan, sikurse bëjnë krijuesit e vërtetë.

    Botëkuptimi estetik i projektuar në formësimin që kanë veprat e tij, ku abstragimi formal është armë fuqiplote, është begatia që hasim në veprat përplot risi formale, çka i dedikohet drejtpërsëdrejti shkakësisë estetike nga marin jetë veprat e tij.

    Stili i tij imagjinativ e bën të aftë të shpërfaqë çlirtazi dhe lehtësisht vizione të ëndërrave jo reale dhe abstrakte, që janë sa të thella po aq edhe enigmatike. Vizione këto që i gjejmë të evidentuara në raport të ndërsjelltë me prehistorinë, si mënyra të të shprehurit të emocioneve shpirtërore, ku nëpërmjet stilit ndjesor Sadriu formëson figuracione që ruajnë gjurmë nga realiteti, por që njëkohësisht kanë pësuar edhe një transformim nën ndjesinë e një zhvillimi të brendshëm, e që lidhet me dilemat që vijojnë qysh nga njeriu i lashtë e deri tek ai modern.

    Mbretëria e tij nuk eshtë bota në qytetin urban, por është rikthimi i kokës nga fillim-fillimi me pyetjen prej nga vjen njeriu? Nga vjen individi dhe si përkufizohet ai? Dhe kjo sepse jeta urbane e prangosur shpirtërisht e materialisht, bën që të zvetënohet e zvogëlohet njeriu, nga i plotë në i fragmentuar. Realitet dhe zbulim që na pohojnë se, ajo që ka rëndësi për të gjitha kohërat artistike është eksperienca e një imazhi të brendshëm arketipal, cilësi dinamike kjo që nënkupton një proces unikal; krijimin e plotërisë ose ardhjen e plotërisë në ekzistencë, si një entitet ekzistues gjithkohor.

    Parë kësisoj Sadriu na sjell shpirtin e kohës, lartësimin e individit, por vlerësimi retrospektiv e ridimensionon atë si shpirt që marrëdhënëson me gjithkohësinë. Dhe kjo sepse për të, jeta tokësore, bota e trupi, ishin dhe mbetën forca që duheshin mposhtur, jo thjesht për t’i shpëtuar tundimit njerëzor që mbeti gracka e përjetshme e materialistëve kundërshtarë të tij, që bënë gjithëherët vetëm plënc e plaçkë, por sepse sipas tij, në veprën e artit duheshin mposhtur e prishur ligjet e gravitetit material.

    Mitikja dhe magjikja: janë çelësi dhe fuqija e tij; janë muzhti jetëdhënës që frymon e pulson gjendje marramendëse; janë shtrati ku shpirti i tij dematerializohet për të shpërthyer në ofshama drithëruese që përhapen gjithkah me një energji ngjyrore që pjalmon gjithçka.

    Sadriu mbeti shpirt që nuk limitohet, begati kjo e tablove te tij me ngjarje estetike të papërsëritshme, duke na pohuar se sipas tij arti i përket botës së brendshme të të vërtetave dhe jo botës së jashtme të fakteve.

    Sadriu na pohon gjithashtu se të vërtetat ndërtohen e lidhen mbi bazën e një gravitacioni unikal, që e ka folenë dhe fushëveprimin në shpirtin e tij, ndaj dhe e kërkoi bukurinë e shenjave të pastra, duke i shndërruar veprat e tij në emocione të virgjëra, në ikona të shenjtësisë së pacenueshme.

    A ka ndonjë artdashës apo shijues që nuk i njeh menjëherë sa t’i shohë muzat e tij? A nuk është kjo shprehje e identitetit të fortë artistik, e lakmueshme kjo për çdo artist, ndonëse fare pak syresh ia dalin mbanë kësaj sfide, që të përlan pa mëshirë e s’pyet për asnjë sakrificë vetjake, apo pushtet artistik.

    Si një artist i madh, Sadri Ahmeti qëndroi brenda dhe përtej kohës kur ai jetoi. Ai kaloi ndër rrebeshe e tramundana, por s’e humbi kurrë dinjitetin njerëzor dhe identitetin artistik, ndonëse si qëndrestar i pakompromistë doli tejet i dëmtuar si individ njerëzor, por me një triumf të vërtetë si artist.

    Mjaft të përmëndim faktin se këtij artisti të pashoq i humbën mbi 30 vjet jetë artistike, gjë që fajëson mëkatarët që ndaj tij kryen krim të rëndë me dashje, e që sot janë fshehur.

    Por historia na mëson se në art kërkohet: Karakter i fortë, ndershmëri e vetmohim deri në flijim.

    Krijimi që është thelbi i artit, ka për zemër këtë lloj qënieje, dhe Sadriu ynë ishte i tillë.

    Jeta dhe vepra e Sadriut na mësojnë se; edhe pse ta cfilisin jetën, prehjen dhe tundimin për të qenë i urtë prej mençunisë, njeriut i duhet rrasht i fortë ndërgjegjeje qytetare e profesionale, që të lartohet përtej reve.

    Duhet të kesh forcë të përballesh me stoicizëm për të qenë i lirë, në palirinë e bërë nga të tjerët.

    Duhet të duash ardhmërinë më shumë se çdo e tashme me lavdi, e të jesh zot i ëndërrave të tua.

    Jeta e njeriu të zakonshëm është shumatorja dhe kronika kohore e kompromiseve të tij. Por jeta e Sadriut nuk ishte e tillë.

    Jeta artistike mendohet se është shumatorja kohore e zaptimit të shpirtit të artistit nga muzat bash në kohën e vetmisë së tij.

    Ai ishte i gjithëpushtuari prej muzave. Provë për këtë janë sasia gjigante e veprave të tij, realizuar në një kohë mjaft të shkurtër, çka, duke i shtuar cilësinë qe ato mbartin, e shndërrojnë Sadri Ahmetin në artist të klasit të parë në të gjitha lëmitë artistike që lëvroi.

    Në raportet e tij me Gjithëkrijuesin ai qe fatlum, ai ishte i zgjedhuri i Tij.

    Të kaluar në kohë kuptojmë përse arratisej ai nga realiteti ynë pa dritë Zoti e diturie, por i “ndriçuar” me arsim të lartë partie.

    Sadriu zgjodhi të gjendej në gjirin e një bote ku paqja e shpirtit do të qe një strehë mbrojtëse ndaj stuhive politike.

    Qashtërsia e veprave të tij, si gjuhë shprehëse e mendim i lartësuar, zanafillon tek muzat-hyjnesha, që sipas Homerit, janë bash ato që frymëzojnë këngët.

    Të nënta muzat i gjejmë tek vepra poetike dhe piktorike e Sadriut; Lirizmin, muzikalitetin, vallëzimin, erotizmin, historizmin, tragjizmin, himnizimin, epizmin, astronomizmin.

    Të gjitha banuan në olimpin e shpirtit të tij dhe ai i projektoi në vepra.

    Dashuria, magjepsja dhe adhurimi, ndriçojnë të gjitha veprat e tij, me kryefjalë sinqeritetin dhe delikatesën, si fuqi magjike që shembin perandori force pa shpirt.

    Ideografinë e ringjalljes e gjejmë tek Sadriu teksa sjell krijueshëm në veprat që shprehin, nënshtresa konceptesh metaforikë e mitologikë.

    Gjuha estetike e tij është e ngopur me këtë ushqim të zgjedhur. Pas çdo zvetënimi, Mujin e ri do ta rilindin e fuqizojnë bjeshkët e virgjëra, si dhe zanat e shtojzovallet e atyre viseve, prej nga vjen virgjëria dhe gjaku i pastër që përzen nga venat gjakun e shprishun prej vesit.

    Fuqia shprehëse që kanë mikrokuadratet e pikturave të tij, vjen me pejsazhe shpërthyes që përhapin një dritë verbuese që të magjeps. Ato janë të mbushura me vegime mëngjesore që zgjojnë pyllnajat me vesë mbuluar e që çmenden hareje prej ylbereve ngjyrorë, të ngjashëm me imazhe portretesh vajzërore, që shfaqen në engjëllim, me sy plot shprehje lutëse që të ndërmendin se nga portat qiellore hapen e shpërthejnë dritat hyjnore, që e marramendin shikuesin.

    Buzë të purpurta, si dy petale të sapoçelura e të lëngëtueme me dy pikla të mëdha vese mëngjesore, balle, faqe e gusha të stërpikme, me bulëza vese të derdhuna përplot ahe mjeshtërore të pashoqe – e pulsojnë hapësirën e tij piktorike. Ato ndrisin e meken në tisin e afshit vajzëror.

    Janë shtojzovalle apo hyjnesha që të shitojnë me nurin që e përhapin në ajri, e prejkah të pushton shtangia dhe në trupat tanë limfat rrjedhin tërbueshëm.

    Dhe kur mendon se të gjitha këto magji janë kriju vetëm me një pëllëmbë letër dhe disa pika ngjyra uji – që qenë të vetmet pasuri materiale që i mbetesh pas kafshatës së bukës – atëherë arrin ta kuptosh shpirtin e Sadri Ahmetit.

    Me to ai krijoi kopështin e tij, ku mbolli gjithë magjitë që i ushqeu e vaditi me gjakun e pastër të zemrës gjithmonë veç në dhurim. Veç në dhurim si kuptimi më i lartë i miqësisë, teksa ndau atë që kish me miq, të njohur e të pa njohur, duke na lënë pas jetë e vepra të pashoqe.

    Si një kalë pa fre, ai u kalërua dhe bashkudhëtoi me magjitë në të gjallë, e me të cilat iku prej nesh dhe shtegëtoi në përtej jetë…

    Ma ndihin mbylljen e fjalës përrallëtimet e gjyshes time, që në fëmijëri ma dehnin shpirtin në paragjumje, teksa për personazhet mitikë që më ndërmendin Sadriun, thoshte: “Ai s’ishte rob vetiu moj nonë, sepse ai, tanë jetën, heci maje lisash”.