Blog

  • 11 gjëra që mund të parandjejnë qentë

    11 gjëra që mund të parandjejnë qentë

    Qeni është sigurisht miku më i mirë i njeriut. Ka shumë virtyte siç janë ndershmëria, besnikëria, shoqëria, ngrohtësia që e lidh me të zotin e tij pa kushte dhe me vetmohim. Po ashtu është edhe kafsha shtëpiake më e dashur.

    Por qeni ka edhe shumë cilësi dhe karakteristika të tjera, siç është aftësia për të parashikuar gjëra! Në fakt, siç gjithmonë e kemi ditur, shqisat e tij janë shumë më të mprehta se ato të njerëzve dhe i mundësojnë të “parandalojnë” ngjarje të caktuara para se ato të ndodhin.

    Sot do ju tregojmë 11 gjëra që qentë mund të parashikojnë falë shqisave të tyre… qenore!

    1 – Ndryshimet klimaterike

    Bubullimi frikëson shpesh edhe një qenie njerëzore. Por të imagjinojmë se çfarë mund të shkaktojë ajo tek një qen që ka një dëgjim shumë më të mirë se i yni. Kjo është edhe arsyeja pse qentë nervozohen gjatë stuhive, zhurma i turbullon plotësisht ata. Gjithashtu, kur një bubullimë është gati në të shpërthyer, ai krijon një jonizim i ajrit që lëshon një erë metalike të cilën qeni është në gjendje të ndjejë. E në këtë mënyrë ia bashkangjit menjëherë jëtë aromë shpërthimit të bubullimës.

    Por gjithashtu qentë mund të parandjejnë edhe një stuhi që po vjen. Disa studimet kanë zbuluar se ata mund të ndjejnë vibracionet e prodhuara nga rrufeja në qiell.

    2 – Tërmetet

    Qentë mund të parashikojnë termetet dhe përgjithësisht të gjitha katastrofat naryrale, si kafshët e tjera. Pak përpara se të ndodhë një ngjarje e tillë, qeni nervozohet dhe përpiqet të largohet nga dhoma në të cilën ndjehet si i burgosur. Mund të largohen nga vendet në të cilët jetojnë dhe të përpiqen të fshihen diku tjetër.

    3 – Qentë mund të parashikojnë shtatzëninë…

    Kur një grua është shtatzënë, trupi i saj jo vetëm që transformohet nga jashtë, por edhe nga brenda, duke filluar me lëshimin e hormoneve. Qeni mund pa ndjejë këtë ndryshim hormonal dhe bëhet gjithnjë e më mbrojtës ndaj pronares së tij.

    4 – Ardhjen e një foshnje në familje

    Kur vjen koha e lindjes, trupi i njeriut lëshon aroma dhe jep sinjale që mund të kalojnë pa u vënë re prej nesh. Por këto janë shenja të qarta për mikun tonë leshator se një anëtar i ri i familjes po vjen së shpejti. Ndonjëherë mund edhe të ndodhë që, disa ditë para lindjes, qentë refuzojnë kategorikisht të shkëputen nga nëna e ardhshme, duke pasur në mendje vetëm një ide në ato momente: ta mbrojnë atë.

    5 – Sëmundjet

    Me një nuhatje 10,000 deri 100,000 herë më të fuqishme se e jona, qentë janë në gjendje të zbulojnë sëmundje të rrezikshme. Dhe ata mund të specializohen gjithnjë e më shumë në njohjen e sëmundjeve përmes stërvitjeve të ndryshme nuhatëse. Ata janë në gjendje edhe për të zbuluar kimikate të ndryshme që sekretohen në trupin tonë kur jemi të sëmurë.

    Falë nuhatjes së tij super të fuqishme, qeni është në gjendje të zbulojë ndryshimet që ndodhin në trup kur njerëzit vuajnë nga sëmundje të ndryshme, si diabeti. Nga migrena tek infeksioni i traktit urinar, humbja e glukozës në gjak, konvulsionet epileptike dhe zbulimi i kancerit. Shumë njerëz kanë treguar se janë diagnostikuar me kancer në një pjesë të trupit prej qenit të tyre që i nuhaste vazhdimishty dhe me insistim.

    6 – Qentë mund të parashikojnë epilepsinë…

    Disa raca qensh stërviten që të zbulojnë pra dhe të paralajmërojnë pronarin e tyre para një sulmi epilepsik në mënyrë që ta parandalojnë duke marrë ilaçet e tyre ose të kërkojnë ndihmë nga dikush.

    7 – Emocionet njerëzore

    Ndoshta keni vërejtur se shumicën e kohës qeni e harxhon kohë duke parë nga i zoti. Dhe pikërisht falë kësaj përgatitjeje mund të zbulojë ndryshimet e humorit dhe ndryshimet emocionale tek njeriu. Prandaj, është e lehtë për të të zbulojë kur jeni i trishtuar, i zemëruar apo i shqetësuar. Ka mundësi që ai do të përpiqet t’ju qetësojë duke ardhur për t’ju përqafuar, të qëndrojë pranë jush dhe / ose të kërkojë kontakt me ju.

    8 – Qentë mund të parashikojnë frikën…

    Nuk është një mit: edhe qentë kanë frikë. Po, por në të vërtetë, gjithçka fillon në trupin tuaj. Kur ndiejmë frikë, nga trupi ynë përhapet adrenalinë, një hormon që mund të identifikohet lehtësisht nga qeni.

    9 – Parashikojnë synimet tuaja

    A mund të parashikojnë qentë qëllimet tuaja përpara madje se vetë ti të ndërmarrësh një hap të tillë? Qeni është në gjendje të perceptojë çdo sinjal të emetuar nga trupi dhe fytyra juaj. Dhe kjo është arsyeja se pse ata mund të parashikojnë lëvizjet tuaja. Përveç kësaj, miqtë tanë qen janë kafshët më falënderuese që ekzistojnë. Pra, nëse jeni bujar dhe bën diçka të mirë për të në çdo moment të jetës së tij, ai nuk do ta harrojë. Në të njejtën mënyrë, qeni është në gjendje të kuptojë edhe nëse mund t’i bësh keq.

    10 – Ndiejnë ardhjen tuaj

    Qentë janë në gjendje të nuhasin shumë kilometra larg shtëpisë, shumë përpara se të vish në shtëpi. E dinë që je rrugës dhe ndjenja e përkatësisë mund t’ju nuhasë nga larg. Kjo është arsyeja pse sa herë që ktheheni, ai gjendet në derë, entuziast për kthimin tënd!

    11- Qentë mund të parandjejnë vdekjen…

    Së fundi, qentë mund të parandjejnë edhe më shumë. Pak para vdekjes, në trup ndodhin ndryshime kimike dhe biologjike që mund të vërehen në mënyrë të përsosur nga miku juaj. Prandaj nuk është çudi që një qen është i trishtuar dhe nuk pranon ta lërë një person në prag të vdekjes.

  • Punëtori pushohet nga puna, të nesërmen fiton 1 milionë në llotari

    Punëtori pushohet nga puna, të nesërmen fiton 1 milionë në llotari

    Historia e anglezit David Adams dhe gruas së tij Shelley. Në muajt e fundit, çifti ishte përballur me humbjen e vendeve të punës, me diagnozën e sklerozës së shumëfishtë për gruan dhe disa vdekje familjare

    Pas kaq shumë peripecive personale, vjen edhe lajmi për pushim nga puna. Pastaj, për një punëtor anglez, vjen kthesa e madhe dhe, një ditë pas lajmit për humbjen e vendit të punës, fiton një milion stërlina (rreth 1 milion 100 mijë euro) në llotari. Kështu raportohet nga BBC.

    Ndodhi në një fshat me rreth 6000 banorë në kontenë e Oksfordshire, në jug-lindje të Mbretërisë së Bashkuar. Është vendi ku jetojnë David Adams dhe gruaja e tij Shelley. Të dy, vetëm njëzet e katër orë para se të gjendin kombinimin milioner (4, 10, 13, 24, 53, 56, numri jolly 22), kishin marrë lajmin e trishtë të pushimit të tij nga puna si marangoz industrial për shkak të krizës ekonomike të krijuar nga emergjenca Covid-19.

    Edhe Shelley e pat humbur punën një vit më parë. Gruaja ishte diagnostikuar edhe me një sklerozë të shumëfishtë dhe duhej të kishte filluar trajtimet dhe kontrollet me një ritëm të shpejtë, duke lënë punën e saj si asistente komuniteti.

    ″Ishte një moment vërtet i vështirë, por kemi qëndruar gjithmonë të bashkuar dhe jemi munduar të vazhdonim të buzëqnin, përpara çfarëdo gjëje që jeta mund të nda nxirrte përpara. Asnjëherë, as në ëndrrat tona më të shfrenuara, nuk do ta kishim menduar që do të mund të na biente ne fitorja e llotarisë një milionë stërlina” i tha çifti shtypit britanik.

    Përveç zbulimit të sëmundjes së saj dhe humbjes së punës për të dy, vështirësi të tjera i kanë goditur bashkëshortët: në muajin prill Shelley pati humbur kunatën, gruan e vëllait, nga një infarkt. Dy javë më vonë, në gjysmën e parë të majit, pati qenë vëllai i saj që vdiq pas infektimit me Covid-19.

    Tani më në fund një buzëqeshje. Duke folur për projektet e ardhshme, fituesi thotë: “Gjithmonë kemi punuar dhe e dimë vlerën e parave. Kjo është një shumë që tejkalon gjithçka që mund të imagjinonim. Ne nuk do të nxitojmë me asnjë vendim dhe do t’i marrim gjërat me qetësi”.

  • San Francisko, qyteti më tolerant në botë

    San Francisko, qyteti më tolerant në botë

    Ai fton qytetarët e tij të jenë vetëvetja, ai nuk paragjykon kurrë. Ai është San Francisko

    I bukur, i larmishëm dhe i gjallë: reputacioni i tij e paraprin, ai është San Francisko, qyteti më tolerant në botë. Dhe të tjerët si ai nuk ekzistojnë.

    Të shëtisësh nëpër rrugët e qytetit është gjithmonë një përvojë, e re dhe e paparë, sepse këtu sytë e njerëzve rrallë prehen tek ata të turistëve, apo të të huajve për t’i gjykuar ata. Sepse këtu absurdi dhe eksentrikja janë të pranuehëm, shihen me sy të mirë dhe duhen.

    Qendra kulturore e Kalifornisë, San Francisko, ka qenë gjithmonë e njohur në mbarë botën si multikulturore dhe jokonformiste. Këtë e demonstrojnë shtëpitë e stilit viktorian, të ngjyrosur prej banorëve të tyre në hije pastel e më tej ylberët e shpërndarë në të gjithë qytetin, të pikturuar në vendkalimet e këmbësorëve.

    Pastaj, çdo vit, në maj, në San Francisko organizohet Bay to Breakers, një paradë ku njerëzit sfilojnë të veshur si njëbrirësh ose bekon i fërguar, për të festuar jetën, personalitetin e individëve pa kufi ose asnjë paragjykim. Një ngjarje që e shpjegon vetë hapjen mendore dhe karakterin e këtyre njerëzve që jo vetëm që jetojnë në qytet, por i përkasin atij, historisë dhe entitetit të tij unik.

    Por San Francisko është edhe një qytet jashtëzakonisht dinamik dhe nuk është i përjashtuar nga ndryshimi. Me ardhjen e punëtorëve dhe sipërmarrësve në Silicon Valleyn fqinjë, gjërat kanë ndryshuar vitet e fundit. Për shkak të ardhjes së madhe në qytet qiratë e shtëpive janë rritur, si rezultat artistët, shkrimtarët dhe banorët e përjetshëm të qytetit detyrohen të lëvizin diku tjetër ndërsa qyteti gjithnjë e më shumë kthehet në elitë.

    Por një ndryshim që nuk do të mund të modifikojë plotësisht sjelljen progresiste dhe të hapur të San Franciskos, sepse kjo është mbërthyer në historinë e tij. Këtu erdhën të gjithë në kërkim të fatit kur në 1848 James Wilson Marshall zbuloi arin përgjatë asaj që tani është Highway 49 dhe ky ishte ende qyteti pa ligje, ku sallat e lojërave dhe bordellot ishin të shfrenuara. Një natyrë e ashpër dhe rebele që është zbutur me kalimin e shekujve, por që ka lënë një trashëgimi shumë të rëndësishme, atë të lirisë.

    Nga bohemët që depërtuan në klubet e xhazit të qytetit dhe kafenetë në vitet 1950 deri në kundërkulturën e Height-Ashbury të viteve 1960 që ka kontribuat në lindjen e lëvizjes hipi, ky është San Francisko, me ndjenjën e tij të fortë të mentalitet liberal dhe mendimin progresist të pranishëm nëpër shtëpi, nëpër rrugë, në çdo cep të qytetit.

    Këto cilësi të tolerancës dhe pranimit, së bashku me prirjen për të inkurajuar qytetarët të ecin në rrugët e tyre, janë dhe do të mbeten gjithmonë karakteristikat më të jashtëzakonshme të San Franciskos, pavarësisht ndryshimeve shoqërore, politike dhe demografike të qytetit.

  • 90 ditët më të gjata (dhe të shkurtra) të Trump

    Joe Biden është përpara në sondazhe, por loja është e gjitha për t’u luajtur

    Nëntëdhjetë ditë janë shumë, por kalojnë shpejt. Nëntëdhjetë janë ditët që ndajnë nga verdikti Donald Trumpin. Nëntëdhjetë mundësi për të fituar ose humbur Shtëpinë e Bardhë. Një president që humbet mandatin e dytë është i rrallë, por kjo fushatë nuk është si të tjerët, kjo është gara për pandeminë.

    Fushata presidenciale jeton me raste, episode, nxitim dhe stopim ​​të hapave. Si gjithmonë, si më parë, më shumë se më parë. Sondazhet thonë se Trump ndjek, mundohet që mos t’i ndahet kandidatit dem, ndërsa Joe Biden ia le punën t’ja bëjë koronavirusi, përfiton avantazhin dhe njofton se nuk do të shkojë në kongresin demokratik në Milwaukee, të Wisconsit, do ta pranojë nominimin nga shtëpia, në Delawaren e tij, nga 17-20 gusht gjithçka do të jetë virtuale, ashtu si fitorja e tij për tani.

    Ajo e Biden është një zgjedhje politike, është linja e zonës, qetësia për t’i kundërvënë çfarëdolloj hapjeje të Trump, maska demokratike është si gjithmonë, ajo republikane që shfaqet dhe zhduket, “patriotike” por me gjeometri të ndryshueshme, si gjendja shpirtërore e Trumpit.

    Mesazhi i Bidenit

    Mesazhi është i qartë: udhëheqje e përgjegjshme e Joe kundrejt drejtimit të pabesueshëm të Donald. Luhet me politikën e të kundërtave, në një skenar të votës së polarizuar, në kontekstin e një konfrontimit frontal, është një zgjedhje që nuk ka të sharë, por nëse është e drejta, është edhe e kundërta edhe rreziqet nuk ekzistojnë vetëm për Trump, edhe Biden duhet të vrapojë dhe ai e di atë.

    Fushata e Biden është në një gjendje qetësie pikërisht për të zvogëluar rreziqet në minimum, është e tërhequr nga forca e inercisë së koronavirusit.

    Dhe po funksionon, sepse sondazhet thonë se ai ecën më mirë sesa Hillary Clinton në të njëjtën periudhë të fushatës 2016: në mesatarisht e FiveThirtyEight është 8 pikë përpara ndaj Trumpit dhe ka një shkëputje prej 5 pikësh në shtetet kryesore si Florida, Michigan, Pennsylvania dhe Wisconsin.

    Hillary nuk e preku këtë avantazh (mbajmë mend se edhe ajo “ishte” në krye të garës dhe dukej e pandalshme, një detaj i papranueshëm dhe aspak i drejtë që duhet t’i shërbejë Joe për më shumë maturi) edhe pas konventës e cila zakonisht kontribuon në përmirësimin e performancës së kandidatëve.

    Mesatarja e Bidenit është më e mirë, por nuk mjafton sepse zgjedhjet e vitit 2020 janë një film i paparë kurrë. Duke filluar me konventat që nuk do të bëhen. Republikanët dhe Demokratët do t’i kthejnë ato në një show për Rrjetin, për demokratët do të jenë Obama dhe Michelle më pas të tjerët.

    Çfarë do të shpikë Trump?

    Është për t’u vënë bast se diçka Trump do ta shpikë, por ajo që ishte e mirë dje nuk vlen sot, përfshirë efektin tërheqës në sondazhet. Si do të reagojnë amerikanët? Sa interes do të ngjallë dy ngjarje virtuale në Amerikën e nga koronavirusi? Këto janë pyetje që askush nuk është në gjendje t’i përgjigjet. Strategët e fushatës janë pa harta.

    Lichtman sheh Biden fitues

    Një që rrezikon gjithmonë, historiani Allan Lichtman, ka deklaruar të zezë në të bardhë në New York Times që zgjedhjet do t’i fitojë Biden. Që nga viti 1984, Litchman nuk ka gabuar asnjë parashikim, metoda e tij është ajo e ‘Keys to the White House’, 13 pikë mbi të cilat matet forca e kandidatit me përgjigjen binare të vërtetë/të rreme.

    Kushtet janë të pafavorshme për Trump, kështu që në fund të fundit, pavarësisht se nuk ka karizëm (citojmë Lichtman) Biden do të shkojë në Shtëpinë e Bardhë. Do të ishte një mërziti për reporterët, por mund të ndodhë.

    Testet në terren, vota në primare, thonë se kandidatët ‘progresistë’ janë më mirë se ata centristë, se liberalët kanë erë në favor të tyre, por nuk ka vend të sigurt për pothuajse askënd. Rashida Tlaib fitoi në Michigan, Cori Bush në Misuri, një aktiviste, e rrëzoi William Lacy Clay jr. dhe tani ka kartat për t’u bërë gruaja e parë me ngjyrë në Kongres për Misurin.

    E kishte provuar edhe në vitin 2018 dhe nuk kishte goditur në shenjë, por në përpjekjen e dytë bëri strike dhe brillat e Clay ranë të gjithë përtokë. Fundi i rrugës. Po flasim për një politikan që e ka përfaqësuar për 10 mandate Black American, i mbështetur nga një ngatërrestare si Nancy Pelosi dhe nga një yll në ngjitje si Kamala Harris.

    Humbja e Clay, një profesionist i votimeve, në një Shtet me traditë demokratike, ka një domethënie të madhe, vala që nisi Alexandria Ocasio-Cortez është e fortë, votuesit dem shpërblejnë kandidatët me një axhendë radikale dhe i çojnë në shtëpi dinosaurët e stabilishmentit demokratik.

    Do të dijë Bideni të tërheqë krahun liberal të partisë së tij?

    Shënim në fletore: por një kandidat si Joe Biden ç’lidhje ka me këtë mutacion që po ndodh në Partinë Demokratike?

    Kjo është pyetja që shtrojnë dhe po mundohen t’i japin përgjigje disa analistë dem, ekziston frika se Joe nuk do të jetë në gjendje ta bindë krahun liberal që ta votojë, edhe për këtë arsye fushata e tij presidenciale është alla kamomili, koronavirusi i jep një dorë vijës kloroforme, më mirë të bjerë në gjumë sesa të zgjojë vëmendjen e votuesve për faktin jo të pakonsiderueshëm se ai ka qenë senator i Delaware nga 1973 deri në 2009 dhe me 4 vjet si zëvendëspresident me Obamën, llogaritë bëjnë plot 40 vjet në Uashington. Uleni zërin.

    Fushata e Bill Stepien, strategut të Trump

    Zhurmuesi i fushatës është Trump. Kreu i ri i fushatës presidenciale, Bill Stepien, i intervistuar nga Fox News konfirmoi se do të ketë një ndryshim të ritmit: “Do të garojmë sikur të ishim jofavoritë.

    Do të garojmë sikur të jemi dy pikë mbrapa, edhe nëse dhe kur të jemi dy pikë përpara. Ky është mentaliteti që do të kemi, ky është mentaliteti që do të kemi në tre muajt e ardhshëm të kësaj fushate”.

    Ata nuk mund të bëjnë ndryshe: Trump në këto momente është kandidati më pak i favorizuar. Strategjia e Stepien është “mission imposible”, për të disiplinuar një kandidat si Trump, për ta mbajtur me këmbë në tokë, të përqendruar dhe të qartë në mesazhin që do të japë, në veçanti me masat e marra kundër koronavirusit.

    Vërtetë e komplikuar, Trump ka një avantazh por që është edhe defekti i tij, është i paparashikueshëm, përpara një telekamere ndizet një Trump që flet pa frena (për shpërthimin e Bejrutit ka evokuar një “sulm të tmerrshëm”), ndërsa Pentagoni ka njoftuar se anon më shumë nga aksidenti).

    Thënë këtë, kartat për të luajtur për të janë akoma të gjitha, problemi është se kalendari është i shkurtër dhe hapësirat për manovrim janë të ngushta.

    Strategjia tashmë është hedhur në fushbetejë: goditje Bidenit dhe të majtës radikale, të thuash se “Sleepy Joe” nuk është edhe aq e përshtatshme, duhet vënë theksi tek rritja e mundshme e taksave, duke sjellë në kujtesën e të gjithëve se ai është “ligji dhe rregull”, që vendet e punës do të rihapen, se ekonomia që do të ringrihet (mbase) po ashtu do të ringrihet edhe demi i Wall Street.

    Këto janë të gjitha çështjet që funksionojnë me amerikanët e moderuar, siç kujtoi edhe Litchman në videon e publikuar nga New York Times, “votuesit janë pragmatikë”. Trump ka një bazë shumë të motivuar, tjetër gjë që nuk duhet të nënvlerësohet, veçanërisht nëse kihet parasysh entuziazmi i vakët që ngjall Biden mes e liberalëve të partisë së tij.

    Gjithçka do të luhet si gjithmonë në shtetet që bëjnë flip flop, këtu Trump do të përqendrojë fazën finale të fushatës, ku fitoi në vitin 2016, pra në Florida, Pennsylvani, Wisconsin, Arizona dhe Karolinën e Veriut. Do të mjaftojë? Nevojitet një shpikje, një goditje, ajo që quhet “October Surprise”, e që tani për tani nuk duket në horizont.

    Vaksina e koronavirusit do të ishte goditja për fitoren, por ne jemi në fushën e topit të kristaltë, pavarësisht se edhe vetë Anthony Fauci (i cili ka thënë se “nëse shikojmë numrin e infeksioneve, vdekjet, është vërtet shqetësuese”) dera e ka mbajtur të hapur derën e një “surprize” para votës presidenciale.

    Nëntëdhjetë ditë në tryezën e pokerit

    Ekonomia është shqetësim dhe shpresë. Sinjalet janë kontradiktore, parabola e koronavirusit e panjohur.

    Republikanët kanë vendosur një afat për të gjetur akordin në Senat me Demokratët për planin tjetër të stimulit fiskal, Trump kërcënon të veprojë në mënyrë të njëanshme, Nancy Pelosi përpiqet të sjellë negociatat në një rezultat që të mos i japë mundësinë Trump të deklarojë fitoren, është një luftë nervash që në çdo rast të premten do të shihet me gërma të mëdha në ekran, The End.

    Pa marrëveshje, Trump mund të provonte goditjen: të ngrijë taksat mbi pagat. Si gjithmonë, vlen rregulli i vjetër: “Follow the Money”. Do të jenë nëntëdhjetë ditë në tryezën e pokerit.

    Përgatiti Dardan MITROVICA

  • Dashnorja e dhëndrit ndërpret dasmën: “Jam shtatzënë” / Videoja në TikTok

    Dashnorja e dhëndrit ndërpret dasmën: “Jam shtatzënë” / Videoja në TikTok

    Dashnorja e dhëndrit ndërpret dasmën duke i treguar të gjithëve se ishte shtatëzënë. Ka ndodhur vërtetë në Detroit, Amerikë

    Dasëm me … surpriza! Ajo që ndodhi në Detroit, Michigan, në SHBA, duket gati si skena e një filmi, megjithatë është ajo që ka ndodhur vërtetë gjatë një martese. Në një video që zgjat rreth 30 sekonda mund të shihni skenën që brenda pak orësh është bërë virale në TikTok.

    Në këtë video dy bashkëshortët janë gati të betohen për dashurinë e përjetshme kur papritmas ia beh një grua dhe ndërpret ceremoninë. Duke u treguar të gjithë të pranishmëve, përfshirë të sapomartuarit, se është shtatzënë. Por momenti kulminant vjen pikërisht kur ajo tregon se babi i foshnjës që po vjen në jetë është njeriu që është gati të martohet.

    Video është publikua në TikTok dhe është bërë virale në rrjet, duke marrë rreth 2 milion shikime në vetëm 24 orë. Skena mund të ishte lehtësisht ajo e një filmi.

    Faktikisht, në video, gruaja dashnore e dhëndrit ndërpret martesën që po zhvillohet dhe bërtet: “Anthony! – ky është emri i dhëndërrit – Bën sikur s’më njeh? Nuk e more ilaçin tënd sot? Anthony, e di që më dëgjon! Po sillesh sikur nuk më njeh… Kam këtu fëmijën tënd”!

    Një njoftim që i ka ngrirë të pranishmit dhe, in primis, nusen e ardhshme. Duket se ka ndërhyrë pikërisht vajza e kësaj të fundit që ka ndërhyrë duke e largoi dashnoren nga kisha. Ajo që tani të gjithë po pyesin, pasi kanë parë këtë skenë pothuajse surreale, është se çfarë ka vendosur të bëjë gruaja e ardhshme: a do të jetë (sidoqoftë) martuar me burrin që e tradhtoi apo braktisi altarin?

    https://youtu.be/4-Ys5gHbq-8
  • Fushata marsiane e Trump

    Fushata marsiane e Trump

    Suksesi i misionit SpaceX i kap kanat më kanat dyert e udhëtimeve ​​tregtare në hapësirë dhe planeve për “kolonizimin” e hapësirës së Trump që emancipon kështu garën e tij nga varësia prej rusëve në konkurrencë të drejtpërdrejtë me Kinën, në kontekstin e një lufte të re të ftohtë me Pekinin, si në kohërat e Bashkimit Sovjetik

    “Mirësevini në Tokë. Faleminderit që fluturuat me SpaceX”. Sikur të ishte zbarkimi nga një fluturim linje. Kështu përfundoi misioni i parë hapësinor me një raketë dhe anije hapësinore private, ato të Elon Musk. Në kronikën e kësaj kthese epokale, çdo detaj ka një vlerë simbolike.

    “Splashdown” në orën 14:48 në ujërat e Gjirit të Meksikës, në brigjet e Pensacola, Florida, për astronautët e NASA-s, Dough Hurlet dhe Bob Behnken, të veshur me rrobat e hapësirës, stilin Batman dhe Halo, të firmosur jo rastësisht nga stilisti i superheronjve, Jose Fernandez.

    Katër parashutë shoqëruan zbritjen e kapsulës së Space Dragon, më pas të rikuperuara nga një anije.

    Imazhe me një aromë pak nga e shkuara, në një shtytje të vazhdueshme midis së kaluarës dhe së ardhmes. Nuk ndodhte që nga viti 1975, me misionet Apollo-Soyuz, që astronautët të ktheheshin në shtëpi me këtë procedurë që në histori ka hyrë me pushtimin e Hënës, ndërsa rusët dhe kinezët për kozmonautët e tyre gjithmonë kanë zgjedhur të ‘bien’ në tokë.

    Misioni Demo-2, që nisi më 31 maj nga Kennedy Space Center, i njëjti vend i misionit të fundit të SHBA në Hënë, ishte nisja e parë e astronautëve nga toka amerikane që nga viti 2011, kur programi i atëhershëm Shuttle doli në pension. Udhëtimi i kthimit nga Stacioni Ndërkombëtar Hapësinor (ISS) zgjati 19 orë.

     “Është e mrekullueshme që t’i kemi astronautët e NASA-s përsëri në Tokë pas dy muajsh mision të suksesshëm. Faleminderit të gjithëve ”, ka twituar Presidenti Donald Trump.

    Teknikisht “një provë fluturimi”, suksesi i Demo-2 shpërthen dyert për udhëtimet tregtare në hapësirë dhe për planet për “kolonizimin” e hapësirës së Trumpit, i cili në këtë mënyrë emancipon garën e tij, nga varësia prej rusëve në konkurrencën e drejtpërdrejtë me Kinën, në kontekstin e një lufte të re të ftohtë me Pekinin, si në kohërat e Bashkimit Sovjetik.

    Protagonistë të një konfrontimi intensiv diplomatik, më shumë ‘spy story’ dhe ‘luftë konsullash’, Uashingtoni dhe Pekini kanë lançuar dy misione për në Mars disa ditë larg njëri-tjetrit: Tianwen-1 kineze dhe amerikania Mars 2020, mes akuzash e kundërakuzash që të sjellin ndërmend garën e 60 viteve më parë.

    Në vitin 2017 i sapozgjedhuri Trump kishte nënshkruar hapjen e “Space policy” për partnership me privatë. Misioni me SpaceX është platformën e saj lançuese drejt objektivit edhe më ambicioz, që është i rrënjosur në ëndrrën e themeluesit të Tesla, Elon Musk, investitori i parë privat në histori që bashkëpunoi me NASA: të çojë një ditë miliona njerëz për të jetuar në Mars.

    Sinergjia me privatët konsiderohet thelbësore për të financuar një projekt që parashikon një kosto mesatare midis 6 dhe 8 miliardë dollarëve për “udhëtim”, një pjesë e të cilave do të mbulohej prej 20 miliardëve që përdoren tashmë nga NASA.

    Dhe Musk nuk është i vetëmi protagonisti privat i kësaj ‘new space economy’ me implikime gjeopolitike potencialisht përçarëse, të cilat mund të vinin në krizë edhe vetë modelin e Stacionit Hapësinor Ndërkombëtar, deri më sot në emër të bashkëpunimit ndërkombëtar.

    Jeff Bezos, themeluesi i Amazon, i cili zhvilliar teknologji hapësinore me raketën Vanguard të Blue Origin, po synon të zhvillojë një mjet për eksplorime hënore dhe marsiane. NASA deri më tani është mbështetur tek dy kompani për transportin e astronautëve në ISS: SpaceX dhe Boeing, por kjo e fundit ka patur disa vonesa me programin Starliner.

    Biznes, politikë, fuqi, imagjinatë. Karburanti i eksplorimit të udhëtimit, të zbulimit, kufiri i ri amerikan.

    Ashtu si John Kennedy i cili më 12 shtator 1962 në Rice University të Houston në Teksasit zbuloi qëllimin e SHBA për të shkuar në Hënë në mes të luftës së ftohtë, Trump përdori fjalimin e Shtetit të Unionit të 4 shkurtit të shkuar për rilançimin e sfidsës së re amerikane në hapësirë.

    Gjatë ndërhyrjes së tij për në Kongres, kryekomandanti foli për programin “Artemis”, motrën e Apollo, me të cilën NASA synon të dërgojë astronautët në Hënë brenda vitit 2024 dhe në Mars dekadën e ardhshme.

    Fillimisht, kohët ishin më të gjata, folej për vitin 2028, por me zgjedhjet presidenciale në prag dhe koronavirusin nëpër këmbë, Shtëpia e Bardhë kërkoi të shpejtonte, duke shkurtuar afatin me të paktën katër vjet.

    Hapësira është domeni mbi të cilin Trump dëshiron të riafirmojë epërsinë amerikane dhe mbase të shmangë një skenar si në “For All Mankind”, në serialin e Apple TV+ që përshkruan garën emocionuese në hapësirë ​​në fund të viteve gjashtëdhjetë, por me karta të përziera, me rusët që i paraprijnë zbarkimit amerikan në Hënë të Apollo 11, të datuar 21 korrik 1969.

    Sot në lojë është jo vetëm prestigji, lidershipi midis yjeve, por kontrolli i sistemeve satelitore të komunikimit civil dhe ushtarak dhe të navigimit, duke filluar me GPS të gjeneratës së fundit.

    Se sa Trump është i vendosur të sundojë kozmosin tregon edhe krijimi i ‘Space Force’, dega e gjashtë ushtarake amerikane me logon e Star Trek. “Forma më e mirë e diplomacisë që njoh është një bateri lazerash me fuqi të plotë”, thoshte Montgomery Scott, inxhinieri kryesor i anijes kozmike Enterprise, ndërsa fushata për rizgjedhjen e Trump në Shtëpinë e Bardhë krahason fuqinë e ardhshme zgjedhore të presidentit me Vdekjene Zezë, “armën e errët” të sagës hollivudiane, duke konfirmuar se sa kinema është e pranishme në strategjinë e Trumpit.

    Ciak, tani xhirohet në hapësirë! Më 3 nëntor do të kthehen të gjithë në Tokë. Musk mendon për planetin e kuq, Trump në Shtëpinë e Bardhë. Ky nuk është një film për marsianë.

    Përgatiti Dardan MITROVICA

  • Mos e vrit mendjen: të flasësh me bimët ose me macen, nuk është shenjë çmendurie, por inteligjence

    Mos e vrit mendjen: të flasësh me bimët ose me macen, nuk është shenjë çmendurie, por inteligjence

    Po, por po të fillosh të flasësh edhe me rrezet e dritës atëherë ndonjë problem edhe mund të jetë

    Njerëzit kanë tendencë të flasin me ata që nuk mund t’u përgjigjen. Me kafshë, me bimë, me objekte të pajeta. Ky fakt konsiderohet i turpshëm dhe pak si i çmendur. Por sipas antropologut Nicholas Epley është simptomë inteligjence. Më shumë madje: është një tipari karakteristik i inteligjencës njerëzore.

    Gjithmonë mendojmë se të flasësh me atë që nuk mund të na përgjigjet është diçka e turpshme, që duhet bërë absolutisht privatisht. Nëse në mëngjes shkëmben nja dy fjalë me lulet në ballkon, përpiqesh të mos vihesh re nga fqinjët. Nëse në rrugë i thoni nja dy fjalë maces, apo qenit, teksa po bëni shëtitjen e përditshme, bëni kujdes që të mos ketë asnjë kalimtar rreth e rrotull. Kjo për shkak se të folurit me kafshët, bimët ose objekte të pajeta nuk shihet mirë nga të tjerët.

    Besohet se vetëm fëmijëve i lejohet të bëjnë biseda të gjata me lodrat e tyre, sikur të ishin të gjalla. Por ky mendim është plotësisht i gabuar: e vërteton një nga antropologët më të famshëm dhe më të vlerësuar në botë, Nicholas Epley, profesor i shkencave të sjelljes në Chicago University. Sipas Epley, dhe sipas një studimi të tij të publikuar në vitin 2017, të bisedosh me kafshë, bimë dhe gjëra është një simptomë inteligjence.

    Duket se është pjesë e jetës së qenieve njerëzore, po aq sa ngjyra e flokëve apo gishtërinjtë tanë. Njeriu, për nga natyra, antropomorfizon botën që e rrethon. Është një mekanizëm njohjeje, mbrojtjeje dhe mbijetese. Fenomeni lidhet me atë të pareidolisë, ndryshe thënë me tendencën për të parë një fytyrë njerëzore edhe aty ku ka vetëm dy butona dhe një xhep.

    Flit me mua

    Është për t’u theksuar, thotë Epley, se ne priremi ta humanizojmë atë që duam. Për shembull, flasim me makinën tonë që nuk do të niset, dhe pastaj i bëjmë një tufë komplimentesh kur më në fund ndizet. Pra, krijojmë një lidhje, siç bën Tom Hanks me Wilson e tij në “Cast Away”. Kjo na mundëson të ndjehemi pjesë e një rrjeti shoqëror që na mbron, dhe që është shpëtues për mirëqenien tonë.

    Sa i përket të folurit me kafshë dhe me bimë, ky veprim shkon përtej inteligjencës së thjeshtë njerëzore. Në këtë rast është i njohur se ky është një veprim i dobishëm në kuptimin absolut. Me kafshët, sepse ne i lejojmë ata të mësohen me zërin tonë, ndaj mund t’i edukojmë më mirë. Me bimët, sepse zëri i zërit të njeriut i stimulon të rriten. Kështu ka ardhur koha të bëjmë outing: pranoje, që edhe ti, në mëngjes, flet me aparatin kafesë.

    Përgatiti gazetatjeter.net

  • Shtëpia Murdoch/ Dinastia e mediave

    Shtëpia Murdoch/ Dinastia e mediave

    James Murdoch është shkëputur nga biznesi i familjes nëpërmjet një letërre prej dy rreshtash e gjysmë, të shpërndarë të premten, më 31 korrik: “Lë bordin e drejtorëve të News Corporation. Dorëheqja ime është për shkak të disa mosmarrëveshjeve për përmbajtjen editoriale të botuara në gazetat e kompanisë dhe për vendime të tjera strategjike”.

    Babai i tij Rupert Murdoch, 89 vjeç, themelues i një prej poleve editoriale më me ndikim në botë dhe Lachlan, vëllai i tij më i madh, i janë përgjigjur me një deklaratë po aq të shkurtër: “I jemi mirënjohës Xhejmsit për punën e shumë viteve në kompani. Ne i urojmë më të mirën në angazhimet e tij të ardhmshme”.

    James, 47, megjithatë, mbetet me Rupert, Lachlan dhe katër motrat e tij në trustin e familjes, kasafortë e një pasurie prej 16.9 miliardë dollarë, sipas revistës Forbes.

    Por lëvizja e tij shënjon ndryshimin strukturor të ekuilibreve në clan. Dhe nuk është thjesht çështje private, natyrisht.

    Prej disa kohësh në grup kanë bashkëjetuar, dy shpirtra në konflikt të përhershëm. James, i lindur në Londër, studiuar në Universitetin e Harvardit, është parë për shumë vite si trashëgimtari i mundshëm i dinastisë.

    Menaxheri i ri u gjend i projektuar në një realitet me rritje të madhe, pasi Rupert kishte themeluar “Sky” në 1989 në një periferi të Londrës, duke shpikur dhe përhapur idenë e televizionit me pagesë.

    Është një perandori shumëformëshe, nga media në filma, me shumë qendra komanduese: Roli i James ishte duke u rritur në anën evropiane. Marrëdhëniet me të vëllanë Lachlan, një vit më i madh, kanë qenë gjithmonë të ndërlikuara: një afërsi natyrale, por edhe një konkurrencë e fshehtë.

    Hierarkitë nuk ishin të ngurta. Deri në 2005 dukej se Lachlan ishte pasardhësi i përcaktuar i Rupert. Pastaj erdhi koha e James: u bë udhëheqësi operativ de fakto i News Corporation dhe projektoi zgjerimin vertikal të kompanisë, duke u përpjekur të bashkojë gazetat dhe TV, përmbajtjet video dhe web.

    Sidoqoftë, në vitin 2011, drejtimi dhe reputacioni i tij ranë në pikën më të ulët. U detyrua të mbyllte revistën News of the World pas një skandali të fortë: gazeta u akuzua për dhënie ryshfet oficerëve të policisë për të marrë përgjime dhe informacion konfidencial për figurat politike dhe të spektaklit. James dhe Rupert u thirrën nga Parlamenti Britanik dhe u masakruan nga parlamentarët në një dëgjesë publike të transmetuar drejtpërdrejt në TV.

    James e absorboi goditjen dhe u transferua në New York, ku do të menaxhojë fazën e gjatë që do të çojë në ridimensionimin e 21 Century Fox, deri në shitjen e divizionit kinema tek Walt Disney (2017) dhe më pas të Sky tek Comcast (2018).

    Ndërkohë, Amerika kishte ndryshuar. Donald Trump ishte në Shtëpinë e Bardhë. Në librin e tij “Zjarri dhe tërbimi”, Michael Wolff tregon se si, deri në vitin 2015, Murdoch e konsideronte Trump “në rastin më të mirë një klloun”. Në realitet, klani mbështetet te Roger Ailes i cili krijon “Fox News” dhe lançon kandidaturën e “The Donald”.

    Biznesi dhe politika, besnikëria e familjes dhe marrëdhëniet personale përzien në një intrigë të treguar nga filma si “Bombshell” apo nga seriale televizive si “Succession” e, mbi të gjitha, nga “The loudest voice”, me një Russell Crowe të mahnitshëm në rolin e Roger Ailes .

    Lachlan dhe James bashkohen në përpjekje për të penguar menaxherin e madh televiziv, personazh vendimtar në establishmentin e ri trampian. Për Lachlan është vetëm çështje pushteti; për James është edhe ideal.

    Edhe pas vdekjes së Ailes, Murdochët vazhdojnë ta mbështesin Trump pa rezervë. Por James, largohet. Ndan angazhimin mjedisor me gruan e tij Kathryn, një aktiviste që punon me “Clinton Climate initiative”.

    Investon në disa start-up ekologjike, kritikon hapur fushatën e “mohuese” për “ndryshimin e klimës” të realizuar nga gazetat e kontrolluara nga News Corp në Australi.

    Merrni pjesë me një dhurim prej një milion dollarësh për Joe Biden. Ndarja është e pashmangshme.

    Përgatiti Dardan MITROVICA

  • Si e ka ndryshuar Navalny opozitën në Rusi

    Si e ka ndryshuar Navalny opozitën në Rusi

    Kundërshtari më i famshëm dhe më me ndikim i Vladimir Putinit – ende në koma pas  helmimit të dyshimtë – ka përdorur strategji kreative dhe është përqendruar në një çështje specifike: korrupsionin

    Në harkun kohor të dhjetë vjetëve, gazetari rus Alexei Navalny është bërë kundërshtari kryesor i presidentit rus Vladimir Putin falë investigimeve që kanë nxjerrë në dritë korrupsionin e qeverisë, si dhe nëpërmjet strategjisë së komunikimit që kanë përfshirë miliona njerëz.

    Javën e kaluar Navalny u shtrua në spital i dyshuar me helmim, me të cilin qeveria ruse mohon të ketë lidhje. Sot ai është në komë farmakologjike në Gjermani, në kushte shumë të rënda.

    Sipas disave, helmimi i Navalny-t është një sinjal i qartë se opozita në Rusi, gjithnjë e më e fortë, ka filluar të bezdisë Putinin; ndërsa të tjerë besojnë se mungesa e detyruar e Navalny mund të zbehë forcën e lëvizjes.

    Navalny është lideri i Partisë së Progresit, një parti e qendrës së djathtë dhe nacionaliste: arsyeja kryesore që ai kritikon Putinin dhe partinë e tij është akuza e të qenurit “hajdutë” dhe të “korruptuar”, për përdorimin e pushtetit për të pasuruar veten dhe për e ndalimit të popullit që të kërkojë llogari për aktet e liderëve nëpërmjet mjetet demokratike.

    Navalny është shumë i njohur edhe jashtë Rusisë, edhe sepse me kalimin e viteve qeveria ruse është përpjekur disa herë ta diskreditojë, shpesh duke e arrestuar dhe përjashtuar atë nga lista e kandidatëve për në zgjedhjet presidenciale ruse 2018.

    Navalny filloi të merrej me politikë rreth vitit 2000, kur ishte pak më shumë se njëzet vjeç.

    Regina Smyth, profesoreshë në Indiana University, eksperte e dinamikës midis shtetit dhe shoqërisë në regjimet autokratike, tha se Navalny ishte fillimisht i njohur prej një blogu që kishte hapur në 2006 në platformën Live Journal dhe popullariteti i tij filloi të rritet vërtet në 2011, gjatë protestave që pretendonin parregullsi gjatë zgjedhjeve parlamentare.

    Siç ka thënë për Wall Street Journal Ndërsa Nikolay Petrov, bashkëpunëtor shkencor i qendrës angleze të studimeve Chatham House “askush tjetër në opozitën sistemike [dmth. ajo që i dilte përballë, por që në vendime të rëndësishme sidoqoftë merr gjithmonë anën e Putinit] dhe as në atë jo-sistemike nuk ka qenë në gjendje t’i bashkojë njerëzit” siç bëri Navalny.

    Me kohë popullariteti i tij është rritur falë aftësive të tij oratore, falë protestave dhe demonstratave të shumta që ka organizuar, falë disa gjetjeve kreative komunikuese dhe përdorimit nga ana e tij të mediave sociale, veçanërisht kanalin e tij në YouTube.

    Në 2011 Navalny krijoi një fondacion anti-korrupsion që synonte të mblidhte sinjalizime dhe të hetonte rastet e neglizhencës dhe paligjshmërive të ndryshme të bëra nga zyrtarë të qeverisë ruse.

    Përmes fondacionit, Navalny vinte në dyshim “fushatën e vazhdueshme dezinformuese të regjimit” dhe sfidoi retorikën e partisë së Putinit Rusia e Bashkuar, të cilën e quante një “parti hajdutësh dhe të të korruptuarish”.

    Kur qeveria ruse i mbylli blogun në vitin 2012, Navalny vazhdoi të forconte praninë e tij nëpër mediat e tjera sociale falë strategjive të komunikimit: për shembull, nëpër protesta dhe demonstrata filluan të shihen manekinë dhe tollumbace në formën e një rose të verdhë, e cila u bë simbol i korrupsionit qeveritar por përfaqësonte diçka të padëmshme që mund të blihej dhe të shfaqej pa frikën e represionit.

    Navalny lançoi edhe projektin “RosYama” për t’u dhënë mundësi qytetarëve të raportonin gropat nëpër rrugë: një problem shumë i përhapur ky në Rusi, që i mundësonte atij të fliste me qytetarë më pak të interesuar për të mbrojtur shtetin e të drejtës.

    Çështja e gropave në rrugë si një simbol i keqqeverisjes së Putinit dhe emisarëve të tij lokalë u ndërmorr gjithashtu edhe nga disa aktivistë, të cilët dizenjonin karikatura rreth disa gropave.

    Lëvizja opozitare e Navalny përfshiu si aktivistë të rinj ashtu edhe njerëz të moshuar.

    Pjesë e strategjisë ka qenë gjithmonë qarkullimi i informacionit që do ta vinte në vështirësi regjimin e Putinit: në vitin 2017, për shembull, ai prodhoi një dokumentar me titull Don’t call him Dimon, që kritikonte dhe tallej me ish-presidentin dhe kryeministrin rus Dimitri Medvedev; më së fundmi, ai u mor me ndërhyrjet e Rusisë në zgjedhjet presidenciale të SHBA-së dhe keqmenaxhimin e pandemisë së koronavirusit nga qeveria ruse.

    Një taktikë tjetër e lançuar nga Navalny është i ashtuquajturi “smart voting”: qytetarët inkurajoheshin të votonin për kandidatin më të fortë që ishte kundër Putinit, pavarësisht nga partia që i përkiste.

    Me këtë strategji, pothuajse gjysma e vendeve në këshillin e bashkiak të Moskës vjeshtën e kaluar u shkuan anëtarëve të partive opozitare.

    Për shkak të aktivitetit të tij politik dhe punës së tij si gazetar, ndër vite, Navalny është arrestuar dhe burgosur për shkaqe politike shpesh herë me pretekste të ndryshme, për shembull krime të dyshuara financiare.

    Më 2017, një aktivist pro-Putin e sulmoi atë me një sumbstancë kimike, duke e lënë pjesërisht të verbër në njërin sy, ndërsa në korrik 2019 pësoi një tjetër përpjekje për helmim ndërsa vuante një dënim me burgim 30-ditor për organizimin e një demonstrate të paautorizuar.

    Aktualisht, Fondacioni Navalny Anti-Korrupsion konsiderohet si një “foreign agent” nga qeveria ruse, pra një organizatë që sipas qeverisë merr fonde nga jashtë për të kryer aktivitete anti-qeveritare.

    The Economist ka shkruar se Vladimir Putin ka filluar të përdorë “shiringa dhe shkopinj” për të treguar një forcë në aparencë dhe për të frikësuar kundërshtarët, gjë që shpjegon edhe helmimin e pretenduar të Navalny: duke në shënjestër si kundërshtari më i dukshëm i Putinit dhe kritiku i tij më i fortë – kjo është arsyeja pse Navalny ka thënë se për vite me rradhë ai e konsideronte veten me fat që ishte akoma gjallë – ekspertët kanë arritur në konkluzionin se Putin duhet ta ketë konsideruar vlerësuar më shumë të rrezikshëm një Navalny aktiv si udhëheqës i opozitës.

    Pavarësisht reformave të fundit kushtetuese që i mundësuan atij të mbetet teorikisht në pushtet deri në vitin 2036, faktikisht, vitet e fundit, popullariteti i Presidentit Putin ka qenë në rënie.

    Rastet e disa protestave të fundit tregojnë se si pakënaqësia ka arritur edhe masat popullore, duke dalë nga kufijtë e qarqeve më të arsimuara të qyteteve të mëdha.

    Sipas disa analistëve të cituar nga Wall Street Journal, është falë Navalnyt dhe strategjive të tij që opozita në Rusi nuk luan më një rol margjinal, dhe për këtë arsye vizioni i tij për një Rusi tjetër mund të vazhdojë të ndiqet edhe në mungesë të tij.

    Sidoqoftë, siç ka shpjeguar Petrov, tani që shëndeti i tij është komprometuar, “pa një lider aktiv makineria që ai krijoi dhe vuri në lëvizje mund të mos jetë më aq efektive”.

    Përgatiti Dardan MITROVICA

  • Ja kush janë në të vërtetë protestuesit No-masks që zbritën në shesh në Berlin

    Ja kush janë në të vërtetë protestuesit No-masks që zbritën në shesh në Berlin

    Përfundoi në përleshje marshimi i dytë i madh kundër masave anticovid të organizuara në Berlin.

    Të paktën 18 mijë njerëz u mblodhën në Portën e Brandenburgut, në zemër të kryeqytetit gjerman, pasi dje një gjykatë rajonale rrëzoi vendimin e autoriteteve të qytetit për të ndaluar demonstratën nga frika e shtimit të infeksioneve.

    Skenat ishin të njëjta me një gushtin e kaluar, me mijëra protestues të mbledhur pa respektuar distancat e sigurisë dhe pa vënë maska.

    Pjesëmarrësit vëzhgoheshin nga afër prej një kordoni prej 3,000 agjentësh të cilët ndërhynë menjëherë pas fillimit të marshimit. “Për fat të keq, nuk na mbetet asnjë mundësi tjetër: iu afruam organizatorëve të demonstratës duke u komunikuar se nëse ndodhte e njëjta gjë si në një gusht marshimi do të ndalohej nga policia”, kanë komunikuar nëpërmjet Twitterit forcat e rendit përpara se të shpërndanin tubimin për mosrespektim të rregullave anti-Covid.

    Bilanci, tani për tani, janë dy persona të arrestuar pasi një grup demonstruesish shënjestruan policinë me gurë dhe shishe.

    Midis organizatorëve të protestës është grupi Querdenken (Mendimi Transversal), i cili në internet dhe në rrjete sociale ditët e fundit ka lëshuar kushtrimin për bashkimin “luftëtarëve për liri, të drejtat kushtetuese dhe të vërtetën”.

    Lideri i lëvizjes lindur në Stuttgart është Michael Ballweg, një sipërmarrës 45-vjeçar, i cili brenda pak javësh arriti të mbledhë dhjetëra mijëra njerëz në Facebook dhe Telegram.

    Të njëjtat që u derdhën në shesh si një gushtin e kaluar ashtu dhe këtë të shtunë të fund-verës.

    Fronti që proteston kundër “diktaturës së maskave” është i larmishëm. Ata që bashkëndajnë të njejtin zemërim ndaj politikave të qeverisë, janë familje që kërkojnë të drejtën e tyre për të dalë në shesh, ultra-e djathta, konspiracionistët dhe No-Vax.

    Sipas kronikës së BBC, ishin të shumtë ata që kishin vendosur të protestonin në Berlin të preokupuar për ndikimin e lockdownit në ekonomi dhe shoqëri.

    Por midis tyre ka edhe nga ata që i përkasin ideve komplotiste. Armiku numër një i tyre është Bill Gates, manjati filantrop amerikan, bashkëthemelues i Microsoft, i cili me fondacionin e tij po financon kërkimin për vaksinën anti-Covid. Gjithashtu sipas transmetuesit britanik, disa nga pjesëmarrësit në manifestim e akuzonin atë se kërkon të instalojë “mikroçipa” në popullatë me justifikimin e profilaksisë anti-koronavirus.

    Midis banderolave dhe flamujve ka edhe nga ato që mbështesin Qanon, lëvizjen konspiracioniste amerikane pro-Trump, sipas të cilëve presidenti amerikan po zhvillon një luftë të fshehtë kundër një Deep State të pedofilëve dhe satanistëve. Një grup që është bërë edhe më popullor në rrjetet sociale gjatë lockdownit.

    Gjithashtu, iniciativës Querdenken i është bashkuar edhe Robert F. Kennedy Jr, djali i Bob, vëllait të presidentit të famshëm amerikan, avokat dhe aktivist No-Vax.

    Korrespodentët e transmetuesit gjerman Deutsche Welle raportojnë edhe praninë e grupeve të lidhura me të djathtën ekstreme.

    Në mbështetje të demonstruesve javët e fundit, kanë qenë përfaqësues të ndryshëm të partisë sovraniste Alternativa für Deutschland. Para pak ditësh, Alice Weidel, shefja e grupit të kësaj partie në Bundestag, ishte lëshuar kundër vendimit të autoriteteve të Berlinit për të ndaluar marshimin. “A do të kishin vendosur në të njëjtën mënyrë nëse protestat do të ishin kundër së djathtës? Apo të drejtat themelore respektohen vetëm për ata që nuk bien ndesh me politikën e qeverisë ”, ka sulmuar ajo.

    Qindra “No-masks” u mblodhën gjithashtu edhe në Londër dhe Paris. Midis atyre që morën pjesë në protestën e kryeqytetit francez, ku ka dy ditë që është vendosur detyrimi për të vendosur maska pas bumit të ri të infeksionit të ditëve të fundit, kishte edhe demonstrues afër lëvizjes Yellow Vests.

    Edhe në këtë rast xhandarmëria ndërhyri duke shpërndarë dhe gjobitur demonstruesit që nuk mbanin pajisje mbrojtëse personale.

    Përgatiti Dardan MITROVICA