Blog

  • Trump, Biden dhe ngjyra e parave

    Trump, Biden dhe ngjyra e parave

    “Follow the money”, është një rregull i vjetër që funksionon gjithmonë. Mjafton të ndjekësh lumin e parave dhe kurbën e pandemisë për të kuptuar se çfarë ndodh në fushatën presidenciale amerikane dy muaj para votimeve

    Jemi në 3 Shtator, kanë mbetur ekzaktësisht edhe dy muaj para votimeve. Dhe po ndodh gjithçka, është spektakli i politikës së dollarit. Është si të luash bilardo.

    Jemi në xhirimet e “Ngjyra e Parave” (film i vitit 1986, regjisor Martin Scorsese, me Paul Newman si Eddie “i shpejti” dhe Tom Cruise si Vincent Lauria). Kush është Trump dhe kush Biden? Dhe kush do të fitojë? Duhet të ndjekim paratë.

    Money, para. Trump i shkurton fondet në qyteteve “anarkiste” të qeverisura nga demokratët që kanë vendosur të ulin fondet e policisë.

    Pesë faqe udhëzimesh nga presidenti për kreun e zyrës së buxhetit federale për të filluar shkurtimet dhe natyrisht botimi i listës së qyteteve të dështuara të cilëve administrata do t’u shkurtojë fondet.

    Nuk është e vështirë të imagjinohet se kush do të preket, Uashingtoni, Portland, Seattle, të gjithë të udhëhequr nga dem dhe me probleme të sigurisë për muaj me radhë. Dhe sigurisht mbretëresha e qyteteve në zhvillim, New York.

    Sfida e Andrew Cuomo

    Money, para. Andrew Cuomo, guvernatori i New York-ut, hidhet në sulm, me stilin e tij që rivalizon me atë të Trump-it sa i përket tonalitetit: “Trump nuk mund të ketë mjaftueshëm truproje për të ecur rrugëve të New York-ut, më mirë të ketë një ushtri. Njujorkezët nuk duan të kënë të bëjnë fare me të”.

    Cuomo i tillë është, nuk është edhe aq delikat, thotë se po ta kishte ai në dorë do ta kishte përzënë koronavirusin “me shkelma bythëve” dhe kështu do të donte të bënte edhe me Trumpin sepse “New Yorku e ka refuzuar” dhe ia plas një seri batutash për The Donald, një rruzare që varion nga “klloun” në “karton për tabloidë”.

    Sigurisht për demët bëhet fjalë për një tjetër goditje të ulët për Trump (është, por të gjithë synojnë poshtë mesit) kësisoj Cuomo thotë se ndërprerja e fondeve federale për policinë është një “veprim politik, i pajustifikuar dhe i paligjshëm” dhe natyrisht “një tjetër përpjekje për të vrarë New Yorkun”.

    Sa të largëta duken kohët kur vetë Cuomo i thurrte lavde reagimit të Shtëpisë së Bardhë ndaj koronavirusit. Të gjitha të harruara. Të gjitha të falura. Votohet, fiton (ndoshta) kush godet më fort.

    Partitura e Joe Biden

    Follow the Money, ndiq paratë vlen edhe për Joe Bidenin, i cili ka nevojë për një shpikje që ta zhvendosë fokusin e fushatës në një tjetër temë, sepse ajo e sigurisë, krimit dhe trazirave rrezikon të prishë fushatën dem dhe të anulojë avantazhin që ai ka ende ndaj Trumpit.

    Prandaj edhe Joe është gjithashtu ulur në ndenjësen e parë në bordin e lojës Monopoly dhe luan “ku janë paratë?”. Shiko Trumpin dhe i gjeni … në deklaratën e tij tatimore. Që amerikanët nuk e njohin. Një kalë i vjetër beteje, ka vrapuar gjithmonë kot.

    Por Biden duhet ta ndryshojë partiturën, të dalë nga lufta urbane për ta hedhur Trumpin në fijet e fiskut amerikan.

    “Unë i kam dhënë për 21 vjet rredh deklaratat për të ardhurat. Çfarë po fsheh Trump?”, twiton Biden. I dobët, e vetmja pikë e fortë e tij është gjithmonë kriza e koronavirusit, një e panjohur për të ardhmen (ekonomia tani për tani po fryn në favor të Trump), por të paktën është një çështje që peshon seriozisht, po të shihet brenda portofolit të njeriut të pasur në pushtet.

    Luftojmë mbi gjithçka dhe mprehen armët për debatin midis dy kandidatëve. Nëse ndonjëherë do të ketë ndonjë debat, sepse Nancy Pelosi e ka këshilluar zyrtarisht kundër, Biden natyrisht e ka konfirmuar. Dhe tashmë qarkullojnë batuta dhe teori konspirative në lidhje me duelin. Trump vahzdon të ngjitet. Po si?

    Zgjedhja e moderatorëve në debate

    Komisioni për debatet presidenciale nuk ia arriti në kohë të njoftojë moderatorët (dje) pasi Donald Trump po i “përpunon”.

    Chris Wallace i Fox News, Steve Scully i C-Span dhe Kristen Welker i Nbc do të arbitrat e 3 përballjeve midis The Donald dhe Joe Biden ndërsa Susan Page, e USA Today, do të drejtojë debatin midis kandidatëve për zëvendëspresidentë Mike Pence dhe Kamala Harris. Të gjithë veteranë të gazetarisë dhe me reputacion të panjollosur.

    Por The Donald nuk mendon kështu: “Ata nuk janë moderatorët që ne do të kishim rekomanduar nëse do të na ishte lejuar një input”, ka komentuar Tim Murtaugh, drejtori i komunikimit për fushatën i Trump. Taktikë.

    “Disa mund të quhen edhe kundërshtarë të qartë të Presidentit Trump, që do të thotë se Joe Biden do të ketë në fakt një shok skuadre në podium që në kohën më të madhe do ta ndihmojë atë të justifikojë axhendën radikale, të majtë që po çon përpara prej shumë kohësh” shton ai.

    Si funksionon zgjedhja e moderatorëve? Komisioni për debatet presidenciale i zgjedh moderatorët në bazë të 3 parametrave:

    A) njohja me kandidatët dhe çështjet kryesore të fushatës presidenciale;

    B) përvojë e gjerë në transmetimin e lajmeve drejtpërdrejt në TV;

    C) ndërgjegjësimi për faktin se debati duhet t’i kushtojë kohë dhe vëmendje maksimale kandidatëve dhe këndvështrimeve të tyre.

    Trump i njoh mirë këto rregulla, ashtu si dhe organizatorët e fushatës së tij.

    Por luan në avancë, ngre dyshimin për një debat me thumba (“The Sting”, 1973, film i madh mbi një garë false, me një dyshe mjeshtrash, Pawl Newman dhe Robert Redford, me kolonën zanore të përbërë prej këngëve ragtime të arranxhuara në mënyrë të lezetshme nga Marvin Hamlisch), ushqen një (para) gjykim që i shërben para debatit sepse moderatorët, ashtu si dhe rrjetet e tyre, që në këtë pikë përballen me një paragjykim që i përcakton si të anshëm, do të bëjnë gjithçka për të demonstruar paanshmërinë e tyre, madje duke dhënë edhe ndonjë dorë vetëm që të mos akuzohen se kanë sabotuar debatin.

    Çfarëdo që të ndodhë, për Trump do të jetë një sukses, sulmi i mediave funksionon gjithmonë me mbështetësit e tij. E ka bërë këtë edhe më parë, në 2016, pas të tre debateve me sfiduesen e atëhershme, Hillary Clinton.

    Dy Amerika drejt përplasjes

    Amerika është gjithmonë Parajsa dhe Ferri (libri i Robert Kagan e përkufizon tokën e të kundërtave në një “Parajsë dhe Fuqi” më të butë, por për këtë po flasim), prelud i një simfonie me titullin e një noir, si parashikim i finales së një sage.

    Të shikosh se çfarë ndodh në Shtetet e Bashkuara dhe cilat forca lëvizin gjatë udhëtimit të këtij kombi të jashtëzakonshëm (për mirë ose për keq, pra në Parajsë dhe Ferr) të ndihmon të orientohesh.

    Vendimi i tij, më 3 nëntor (dhe mbase ne nuk do ta dimë as edhe në atë datë, por më tutje, për shkak të kohës së numërimit të votës me postë që mendohet të jetë e shumtë dhe plot dyshime) nuk është moçalishtja e një presidence, jo është një emër në fletoren e kronistit, por historia e asaj që ndodh në perëndim, aty ku Amerika është qendra e gravitetit.

    Antagonizmi është i dukshëm, ndarja e botëve nuk është thjesht një temë e dy Amerikave që po shkojnë drejt përplasjejes, imazhi i “çiftit” amerikan, atij “Trump Ruralis” dhe “Biden Metropolitanus”.

    Copëzimi nis fillon nga shpirti, nga marrëdhëniet intime, nga ato personale që katapultohen në kolektive. Janë të gjitha sinjale me intensitet të ulët që tregojnë skenarin e vendit. Pa asnjë kontekst, të bësh parashikime elektorale është një veprim i stunt-man që e ka harruar në shtëpi helmetën.

    Përqindra e divorcit në Shtetet e Bashkuara për periudhën nga marsi në qershor u rrit me 34% krahasuar me një vit më parë. Të qëndrosh së bashku në shtëpi, për shumë muaj, apo larg nga njëri-tjetri, nëpër vende të ndryshme ku kultivohej iluzioni i një marrëdhënieje në Zoom, një realitet i shtuar që “më pas” u zbulua si një mashtrim, si “new normal” i jetës në distancë, zbuloi falsitetin, të ndryshmen, të korruptuar. Dhe çifti më në fund shpërthen.

    Realityshtë realiteti ulëritës, kuadri i Edvard Munch që përfaqëson shqetësimin e modernitetit, një “Alone Together” (një libër i rëndësishëm i Sherry Turkle mbi botën e marrëdhënieve dixhitale, një bashkësi vetmie shkatërruese dhe tjetërsimi nga jeta e përditshme) që del nga të dhënat e mbledhura nga kompania Legal Templates, e cituar nga Fox News.

    Flasin dokumentet e divorcit: 31% e çifteve kanë pranuar se lockdowni u ka shkaktuar dëm të pariparueshëm marrëdhënieve me bashkëjetuesin/en e tyre.

    Ndokush mund të buzëqeshë, zgjedhjet nuk janë tëmë për divorcistë, enë dhe piata të thuera, trashëgimie apo martese, por koronavirusi ka shkatërruar atë që ishte e krisur me kohë, e përthyer, e dërrmuar nga biografia e pasinqertetë e brendshme, nga çekuilibri i karakterit, nga pazotësia për të “parë tjetrin” në tërësinë e tij, në forcën dhe brishtësinë e tij.

    Ishin të gjitha shenja të shkatërrimit, të shpërndarjes dhe hutimit. Zemra është motor edhe i politikës.

    Covid ka shtuar mosmarrëveshjet

    Peisazhi amerikan sugjeron vizione, imazhe, fjalë. Qytete tentakulare siç theksohet nga Edgar Allan Poe, “Makthi i ajrit të kondicionuar” të lodhur nga Henry Miller, New York i kënduar nga John Dos Passos në “Manhattan Transfer”, janë një vetmi e pamasë.

    Të pasurit kanë migruar drejt vilave në Hamptons, përbri oqeanit, në Big Apple del për gjah ditën dhe natën. Të shtënat dhe vrasjet janë në rritje në New York në gusht, 2242 incidente me armë zjarri, ku kanë vdekur 53 persona (në 2019 kishte 36 vdekje në 91 përleshje të armatosura), një kërcim prej 166% i të shtënave dhe 47% të vrasjeve.

    Partia e “defunding police”, që propozon shkurtimin e fondeve të policisë, përballë këtyre numrave duhet të pyesë veten për mesazhin që jep në imagjinatën e votuesve, sepse të pasurit sigurinë mund të blejnë, por të varfërit e paguajnë me rritjen e dhunës.

    Ja pra, fushata presidenciale, dimensioni i luftës politike, lufta e përjetshme për të fituar zemrat dhe mendjet e popullit. Dje Trump në Kenosha, sot Biden në Kenosha. Amerika e Bardhë dhe Amerika e Zezë.

    Koronavirusi ka rritur përçarjen, ka nxitur konfliktin, ka ngritur tonet e një debati të armatosur dhe me penën e zhytur në bojën e inatit. Ekonomia e koronavirusit lë gjurmë të rënda për të gjithë.

    Është e lehtë të thuash, Trump, kombi i kequshqyerjes, varfërisë, i bandave nuk është një shkulm i papritur ere, ishte edhe me Obamën, mbeti pas tetë viteve të Obamës. Asnjë president nuk ka arritur të reformojë ndryshimin e amendamentit të dytë për të drejtën e mbajtjes së armëve, duhet theksuar.

    Trump nuk erdhi rastësisht, të shohësh të kaluarën ndihmon për të kuptuar pse ekziston kjo e tashme që në sytë e një evropiani duket distopike.

    Faktori Ushqim

    Një në tetë familje në Amerikë ka probleme me ushqimin, shkruan The New York Times. Siguria e ushqimit, është një temë e nënvlerësuar, një dimension i nëndheshëm i skenarit. Në ekonominë e koronavirusit në një moment u mendua se rrjeti i prodhimit dhe shpërndarjes së ushqimit ishte në rrezik (dhe ka qenë kështu).

    Një nga rrjetet e mëdhenj të burgerëve, Wendy’s, iu desh të shpjegonte pse nuk kishte mish (duke përdorur një slogan fituese të tij të vitit 1984: “Where is the beef?”), një shkrimtar i madh si Stephen King ka rrëfyer se u kap nga një shqetësim i madh, nga ndjenja e një fundi të afërt të furnizimeve ushqimore, uria.

    Dhe tani ja, ushqimi, prodhimi i tij, hyn në lojën elektorale, po ashtu edhe bujqësia dhe blegtoria, mushkëria e madhe e aventurës amerikane, këtë vit do të marrin nga administrata Trump ndihma prej 37.2 miliardë dollarësh, një tjetër rekord.

    Cikli i shpenzimeve për të fituar konsensusin? Mund të jetë edhe kjo, të gjithë presidentët e kanë përdorur armën e buxhetit federal, të subvencioneve.

    Votimi zhvillohet në shtetet e mëdha të fushave bujqësore, të hapësirave të pafundme ku autokombajna e Trump çuditësisht triumfoi në 2016, hapësira blu e demokratëve papritmas u bë e kuqe flakë… fjala T-R-U-MP nëpër ranchet dhe depot e drithrave të Iowa, të ‘Ohio, Wisconsin.

    Sot, Fox News thotë se në Shtetet në barazpeshë kryeson Biden. E dhënë në Fox News bën të tërbohet Trump: “Fake News”, thotë presidenti. Por çfarë thonë në Fox? Që “Sleepy Joe” është në avantazh në Arizona (49% në 40%), North Carolina (50% në 46%) dhe Wisconsin (50% në 42%). Hapu qiell, “merrni një sondazhist të ri. Unë mendoj se jemi duke udhëhequr në distancë!”. Frika e demi është se 2020 po mbjell nëpër fusha një tjetër 2016.

    “Follow the money”, ndiq paratë. Janë ato që duhen për marshimin e fushatës presidenciale, koronavirusi në fakt ka ndarë shumëçka, ai ka krijuar një hendek midis votuesit dhe kandidatit, distancë dhe maskë (për Trump distancë të shkurtër dhe zero maskë), e vetmja mënyrë për të ngjitur këtë marri janë reklamat zgjedhore: Fushata e Biden ka mbledhur 365 milionë dollarë në gusht, një rekord tjetër, i paparë kurrë më parë, është efekti i forcing të kandidatëve për të mbushur hapësira virtuale në eter, në kabëll, në rrjet.

    Trump në korrik pati mbledhur 165 milion dollarë, Barack Obama në shtator 2008 kishte mbledhur 193 milion dollarë. Të dhënat e fushatës Trump të gushtit mungojnë. Është gara e zvarritjes së financave zgjedhore, karburanti për të arritur në finish më 3 nëntor.

    Ringritja ekonomike nuk është V

    Para, punë, të ardhura. Gjatë pandemisë 40 milion amerikanë u regjistruan për përfitimet e papunësisë, Krizë e Madhe, avullim i American Dream, fund i ëndrrës, bie sipari.

    Në fundjavën e fundit, regjistrimet janë nën një milion, ato janë në kuotën e 881 mijë personave, një sinjal ky i rimëkëmbjes së ekonomisë dhe tregut të punës (por të dhënat duhet të merren me kujdes, ekziston edhe impakti i një metode të re të përllogaritje), një tjetër lot që rrjedh për shkak të koronavirusi që po kullandriset.

    Por me vështirësi, sepse rimëkëmbja nuk është V (këtu shkollat ​​e mendimit janë të ndara, Barry Ritholz në Bloomberg shkruan: “Shkronja K është bërë më popullore”, dy linjat janë divergjencat midis “atyre që kanë përfituar nga pandemia dhe të gjithë të tjerët “) dhe basti i Wall Street për të ardhmen është gjithmonë i panjohur, pasi kishte pësuar rënie në të gjitha drejtimet, Nasdaq ra me 5%, të gjithë emrat e mëdhenj në sektorin e teknologjisë po humbin terren, analistët thonë se ka një atmosferë bashkëjetesë të tregut, Bank Of America parashikon një rënie të indeksit S&P 500 deri në 3250 pikë (teksa po bëjmë këtë shkrim është në 3484 pikë) deri në fund të vitit.

    Do shkojë kështu? Nuk e dimë, jemi në një tokë të panjohur, nuk ka hartë.

    Koronavirusi është një dimension si malet ruse, me shembje, reagime, borxh publik, shpenzime, hipoteka për të nesërmen.

    Bubullima dhe vetëtima nga e ardhmja: vitin e ardhshëm, për herë të parë që nga paslufta, borxhi publik amerikan do të tejkalojë të gjithë prodhimin vjetor, borxhi do të kapërcejë mbi 100% të Prodhimit të Brendshëm Bruto. Këtë vit raporti do të ndalet në 98%, gjithnjë rekord absolut.

    Shtetet e Bashkuara futen në klubin ku më parë kanë hyrë vende të tilla Italia, Greqia dhe Japonia. Një tjetër shenjë e kohërave. Herën e fundit që ka ndodhur kjo, ishte në vitin 1946, ku borxhi arriti në 106% të PBB-së, por Amerika kishte financuar një sipërmarrje atëherë, të quajtur Lufta e Dytë Botërore, ishte çmimi i fitores, i çlirimit të Evropës dhe i të konfliktit në Paqësor me Japoninë perandorake.

    Një tjetërkohë, një epokë tjetër, një tjetër armik, mbase edhe një botë tjetër, por që quhet gjithmonë Amerikë.

    Përgatiti Dardan MITROVICA

  • Instrumenti që mundëson manipulimin e ëndërrave

    Instrumenti që mundëson manipulimin e ëndërrave

    Quhet Dormio. Team nga MIT i Bostonit ndikoi me sukses në ëndrrat e shumicës së pjesëmarrësve të eksperimentit që u nxitën të ëndërronin një pemë dhe një burim çokollate

    Implantim i ideve dhe mendimeve specifike në ëndrrat e njerëzve për t’i ndihmuar ata të rrisin kreativitetin ose për të menaxhuar momente veçanërisht stresuese. Ky është qëllimi, i përshkruar në një artikull të botuar në revistën Consciousness and Cognition, nga ekspertë të Massachusetts Institute of Technology (MIT), të cilët përdorën inkubacionin e synuar të ëndrrave (TDI) për të drejtuar ëndrrat e njerëzve drejt temave specifike, duke përsëritur informacion gjatë gjendjes hipnagogjike, e cila karakterizon kalimin nga qënia zgjuar në gjumë.

    “Faza hipnagogjike – shpjegon Tomás Vega nga MIT Media Lab dhe bashkautor i artikullit – zakonisht lidhet me ëndrrat mbi fenomenet psikedelike. Teknika jonë përdor një instrument të quajtur Dormio, një pajisje për gjurmimin e gjumit elektronik që vihet në kyçin e subjektit, është një aplikacion që lëshon sinjale audio”.

    Ekipi ka ndikuar me sukses në ëndrrat e shumicës së pjesëmarrësve në eksperiment, të cilët u nxitën të ëndërronin një pemë dhe një burim çokollate. “Nga këndvështrimi i valëve trunore – vazhdon Pattie Maes i MIT Media Lab, autori i parë i studimit – hipnagogjia është e ngjashme me fazën REM, me ndryshimin që në këtë periudhë kohore individët janë akoma në gjendje të perceptojnë stimujt audio. Në këtë mënyrë përdoruesi mund të vendosë se çfarë të ëndërrojë, duke e programuar aplikacionin për të ndikuar në përmbajtjen e ëndrrave”.

    Gjurmuesi i gjumit, shpjegojnë autorët, monitoron frekuencën kardiake dhe aktivitetin elektrodermik, ndryshimet në rezistencën e lëkurës ndaj një rryme të vogël elektrike bazuar në aktivitetin e gjëndrës së djersës. Çdo seancë ka patur një kohëzgjatje përafërsisht prej 45 minutash, në mënyrë që t’i lejohej eksperimentuesve të kryenin më shumë se një kontroll mbi përmbajtjen e ëndrrave të pjesëmarrësve, të cilët pyeteshin se çfarë po mendonin pas zgjimit pas fazës hipnagogjike.

     “67 përqind e personave – vëzhgon studiuesi – raportuan elemente të lidhura drejtpërdrejt me ndikimet. I kërkonim nëpërmjet audios të kujtonin një pemë, dhe shumica e njerëzve përmendnin pemë kur u zgjuan, me përshkrime pak a shumë të ndërlikuara në varësi të kohës që pjesëmarrësi ëndërronte”.

    Vetë autori Tomás Vega iu nënshtrua procedurës, duke ndikuar në materialin e tij të ëndrrave dhe duke ëndërruar fabrikën e çokollatave të filmit artistik me Gene Wilder. “Ekzistojnë gjithmonë pengesa – shpjegon ai – Kam ëndërruar për burimin karakteristik të çokollatës dhe Oompa Loompa, por meqenëse jam intolerant ndaj laktozës, nënvetëdija ime më tregoi një kaskadë me çokollatë të zezë. Mendoj se është vërtet interesante të jesh në gjendje të ndikosh në përmbajtjen e ëndrrave”.

    “Përveç përfitimeve nga shkencëtarët – përfundon Maes – puna jonë mund të çojë në teknologji të reja komerciale që shkojnë përtej monitorimit të gjumit dhe mundet potencialisht të ndihmojnë në menaxhimin e çrregullimeve për shkak të stresit, cilësisë së gjumit, kujtesës dhe të të mësuarit”.

  • Gjermania sheh një rikuperim në formë V: “Do ta shmangim një lockdown të dytë”

    Gjermania sheh një rikuperim në formë V: “Do ta shmangim një lockdown të dytë”

    Vlerësimet për PBB-së janë rishikuar nga -6.3% në -5.8%: këto janë parashikimet e Ministrit të Ekonomisë, Peter Altmaier

    Gjermania sheh më shumë gri dhe pak të zezë. Ministri i Ekonomisë Peter Altmaier i ka përmirësuar vlerësimet për rënien e PBB-së në 2020, me një rënie prej 5.8% kundrejt -6.3% të vlerësuar në Prill, dhe sheh “një rimëkëmbje në formë V”-je, pas kufizimit të impaktit të pandemisë në ekonomi dhe në tregun e punës falë “përgjigjes së fortë të shtetit”.

    Në një konferencë për shtyp të transmetuar në streaming, politikani gjerman ka shpjeguar gjithashtu se vendi do të shohë një rikthim në nivelet para-pandemike në fillim të vitit 2022.

    Gjermania “mund dhe duhet” të shmangë një lockdown të dytë, shtoi Altmaier, duke bërë thirrje për respektimin e distancimit shoqëror, përdorimin e maskave dhe rregullave të higjienës.

  • Luftë midis Biden Metropolitanus dhe Trump Ruralis

    Luftë midis Biden Metropolitanus dhe Trump Ruralis

    Dukej si e mbaruar dhe rezultati ishte i sigurtë. Në fakt, fushata elektorale amerikane po rindizet, falë dhunës racore. Tani Biden duket se po lëkundet ndërsa Trump po rimëkëmbet shpejt. Kudo, por veçanërisht në shtetet kryesore

    Më shumë se nëntëdhjetë ditë. Mbi tre muaj. Trazirat në Portland kanë kohë që po vazhdojnë, janë bërë një ritual i përditshëm, ora e gjahut për grabitqarët e natës. Askush nuk i ka ndaluar. As kryebashkiaku i Portlandit dhe as guvernatori i Oregonit.

    Të dy demokratë. Janë fakte. Ashtu siç është fakt, refuzimi i tyre për të thirrur Gardën Kombëtare që të shuajë vandalizmin, shkatërrimin, dhunimin e pronës private (e cila nuk është një trill, veçanërisht për ata që kanë pak). Nëntëdhjetë ditë.

    E gjithë kjo nuk ka asnjë lidhje me protestën fisnike për barazi, kundër racizmit, keqtrajtimit dhe tërheqjes së shpeshtë të këmbëzës nga policia kundër zezakëve. Plaçkitja dhe djegia nuk janë pjesë e një shoqërie dhe e parimeve të shëndetshme.

    Gjatë gjithë kësaj kohe demokratët kanë zgjedhur heshtjen, një strategji elektorale që kishte një objektiv të dyfishtë: të mos keqkuptoheshin në lidhje me mbështetjen për Black Live Matters, dhe ta linin Trump mes të telasheve me Amerikën në sheshe. Betejë politike.

    Tri të shtëna pistolete

    Pastaj vjen një i vdekur në Portland, një i bardhë, një militant i ekstremit të djathtë trumpian (ekziston, ashtu si ekstremi i majtë që përkrah demokratët), tre të shtëna me armë kundër njerëzve pro Trump. Një jetë e hequr.

    Midis të moderuarve demokratë ka filluar të ngjallet frika për të mos u bllokuar nga ana e tyre në një rreth ferri dhe flakësh. Zhurma e mediave sociale filloi të dëgjojë një “All Lives Matter” dhe askush nuk i jepte përgjigje. Shumë.

    Pas nëntëdhjetë ditësh Biden bëri atë që duhej të kishte bërë që nga fillimi, ka dënuar dhunën nëpër rrugë: “Dhuna që pamë në Portland është e papranueshme, të qëllohet nëpër rrugët e një qyteti të madh amerikan është e papranueshme: Unë pa mëdyshje e dënoj këtë dhunë.

    E dënoj dhunën e çdo lloji nga kudo që vjen ajo, si majtas dhe djathtas. Dhe sfidoj Donald Trumpin të bëjë të njëjtën gjë”.

    Biden jashtë kohe

    Më mirë vonë se kurrë, por sidoqoftë është vonë. Për shkak se republikanët përballë përshkallëzimit të dhunës e kanë zënë hendekun e lënë bosh nga demokratët. E duke qenë se lëvizja e Biden vjen më shumë vonëse në kohën, kjo duket një kohë e humbur në kohë.

    Të dënosh dhunën vetëm dy muaj larg nga votimet, me ujin deri në fyt nëpër sondazhet e shteteve në ekuilibër (dhe ne do të shohim se çfarë thuhhet nëpër sondazhe), me tre të katërtat e fushatës presidenciale të konsumuar tashmë, pra, ta bësh në këtë mënyrë do të thotë të vërtetosh që je në telashe, që nuk ke kuptuar aspak se çfarë po ndodhte midis vetë votuesve demoratë, në periferi qytetasë, në zonat suburbane ku Biden po humbet terren.

    Kandidati demokrat prej kohësh ishte paralajmëruar (dhe kritikuar) nga shumë eksponentë dem rëndësinë e ngjarjeve që po zhvilloheshin: rënia e votës në qendrat periferike, ringritja e Trump, largim i zonave të ashtuquajtura të moderuara, kritika ndaj mbështetjes për lëvizjen që ulëret (ulëriste) në shesh “defunding police”, shkurtimi i fondeve për policinë.

    Trendi në rënie për një problemi që ka të ngjarë të shfaqet në ekranin e rezultateve të zgjedhjeve të 3 nëntorit.

    Nuk është më “vetëm” tema e “kandidatit të gjirizeve” dhe lëvizjes së Trump nëpër shtetet në barazpeshë, objektivi është zemra e mesazhit elektoral të demokratëve.

    Mund të tentojnë të përmirësohen, por ata rrezikojnë një dramë kolektive dhe vite seancash vetë-ndërgjegjësuese nëse humbasin ashtu si në 2016.

    Problemi i demokratëve

    Biden u përpoq të shuajë zjarrin në atë pjesë të kampit që digjet, fluturoi për në Pensilvani (shtet në ekuilibër) për të mbështetur fushatën “personalisht”, me tubime, dhe jo më si një kandidat në Zoom.

    Nga Pittsburghu ka replikuar me versionin “Peace & Love” të presidencës. Kështu pra fillon me afirmim vetëvlerësues (“kemi nevojë për drejtësi dhe siguri në Shtetet e Bashkuara”), vazhdon me pyetje retorike (“a ka ndonjë që mendon se Amerika do të jetë më e sigurt me rizgjedhjen e Trump?”) , vazhdon më tej me pikëpyetjen që ka presidenti (ndoshta) duke pyetur (“a ju dukem unë një socialist radikal, që kam dobësi për trazira? vërtetë?”) dhe së fundmi, me kryeveprën e të pathënave: “Shkatërrimi nuk është protestë, të qëllosh nuk është protestë, janë dhunë që duhet të ndiqen penalisht. Trump nuk është në gjendje të ndalojë dhunën”.

    Biden përpiqet të kthejë ndaj kundërshtarit një problem që, i pëlqen apo jo atij, ka të bëjë me partinë e tij. Dhe sigurisht edhe presidenca e Shteteve të Bashkuara, por në këtë zonë nuk është Donald Trump, ka të tjerë subjekte.

    Kush? Pyetje dhe përgjigje në fletoren e një reporteri: nga kush drejtohet Oregon? Kate Brown, një demokrate. Kush është kryetari i bashkisë së Portland? Ted Wheeler, një demokrat. Kush është kryetari i Bashkisë së Kenosha? John Antaramian, një demokrat. Kush është guvernatori i Wisconsin? Tony Evers, një demokrat. Ndal!

    Fantazma e Putinit

    Vështirësia vërehet me rishfaqjen e kuajve të vjetër të betejës, që nuk funksionuan atëherë (a do funksionojnë tani?). Biden në Pittsburgh në një moment nxjerr nga kapelja fantazmën e Vladimir Putinit duke deklaruar se “Trump i është nënshtruar Presidentit Rus Putin”.

    Jemi sërisht në 2016, në Russiagate, nuk i solli fat demokratëve. Dhe mund të jetë edhe siç thotë Biden – dem ka gjithmonë i drejtë – por në fletoren e reporterit mbetet fakti që edhe sot Shtëpia e Bardhë paralajmëroi Kremlinin: “Moska të respektojë sovranitetin e Bjellorusisë dhe të drejtën e popullit të saj për të zgjedhur lirisht udhëheqësit”.

    Në një rritje mistike, kandidati “i pranishëm” (gjithmonë ai, pra, Biden) citon një Papë nga e kaluara: “Trump është i vendosur të përhapë frikë. Unë mendoj për fjalët e Papa Gjon Pali II:” Mos ki frikë, mos ki frikë “.

    Putini, Papa, mbeten edhe dy muaj nga dita e votimit dhe lista e personazheve të cituar nga të dy kandidatët do të jetë e gjerë dhe gjithnjë e më imagjinative.

    Goditje e shtuar

    Trump e pati filluar “tweet storm”-in e tij pas zgjimit, si zakonisht, me “kryebashkiakët e të majtës radikale dhe guvernatorët e qyteteve ku ekziston kjo dhunë e çmendur” që “kanë humbur kontrollin e ‘lëvizjes’ së tyre’. Nuk duhej të ishte, por Anarkistët dhe Agjitatorët vazhdojnë në të tyren dhe nuk dëgjojnë më. Detyruan madje edhe Slow Joe, të ngadaltin Joe Biden, të dalë nga bodrumi i tij”.

    Këto janë goditje të forta, siguria dhe kriminaliteti janë bërë çështja e ditës, një argument i ndjeshëm, një faktor zgjedhjeje nga votuesit. The Donald bën atë që bënë demokratët me krizën e koronavirusit, shtyn fort: “Nëse nuk do të këmbëngulja për të aktivizuar Gardën Kombëtare dhe të shkoja në Kenosha do të kishte më shumë të vdekur dhe të plagosur. Dua të falënderoj forcat e rendit dhe Gardën Kombëtare. Shihemi të martën”.

    Trump konfirmon se nesër ai do të jetë në Kenosha, Wisconsin, në epiqendrën e protestës pas plagosjes së afroamerikanit Jacob Blake. Sigurisht që demokratët i thanë të qëndrojë në Shtëpinë e Bardhë, Guvernatori i Wisconsin, Tony Evers i kërkoi Trumpit të mos lëvizte, së të njejtën gjatësi vale me kryebashkiakun Kenosha John Antaramian, duke argumentuar se kështu nxit dhunë dhe ushqen ndarjen, duke argumentuar se ekziston një territor i vendit “off limits” për presidentin e Shteteve të Bashkuara që bie ndesh me idenë e një loje demokratike të barabartë për të gjithë. Nuk mund të funksionojë. Dhe në fakt nuk funksionon.

    Joe Biden luan rolin e kandidatit të përgjegjshëm: “joy nuk është lidership i një presidenti. Detyra e një presidenti është të zbusë tonet, të bashkojë njerëzit që nuk pajtohen, të bëjë më të mirë jetën për të gjithë amerikanët, jo vetëm atyre që pajtohen me ne, na mbështesin ose na votojnë ”.

    Sinjale nga sondazheve

    Impakti tek ata që drejtojnë komunikimin është i madh: Biden duhej të fliste për koronavirusin (në Shtetet e Bashkuara ka tejkaluar 6 milionë raste), por Trump e detyroi të lëvizte në një terren më të thyer për të, në protestat në shtëpinë e Shteteve dhe qyteteve që drejtohen nga demokratët.

    Është presidenti ai që përcakton axhendën, që dikton lajmet, jo kandidati (që është tani për tani) përpara në sondazhet. Dhe kjo nuk është një shenjë e mirë për dem.

    Trump flet për sigurinë dhe Biden komenton atë që thotë Trump. Është hegjemonia e fushatës republikane në këtë moment.

    Nëpër sondazhe ky skenar shihet qartë: Trump po bën më mirë se në 2016 në shtetet kryesore, madje edhe vota e votuesve me ngjyrë do të ishte më e lartë se katër vjet më parë. Numrat?

    Sipas sondazhit të publikuar nga The Hill / HarrisX, mbështetja midis zezakëve për punën e presidentit u rrit me 9 pikë pas konventës e cila, jo rastësisht, pati shumë fjalime nga burra dhe gra me ngjyrë.

    Strategjia “gjithëpërfshirëse” e Trump po i bën kundërshtarët të drejtojnë flokët, të cilët e portretizojnë Donald si një “racist”, duke arritur deri aty sa të argumentojnë se dëshmitë e zeza për Trump në kongres nuk janë të besueshme.

    Asnjë befasi, majin e kaluar Biden bëri një gabim profesional, teksa shqiptoi një frazë të tmerrshme, apoteozën e gabimit retorik – dhe tmerrin politik: “Nëse keni probleme oër të kuptoni nëse je me Presidentin Trump apo me mua, atëherë nuk je i zi ”.

    E tha atë në radio dhe drejtuesi i emisionit i kujtoi ‘vetëvrasjen’ e Hillary Clinton kur ajo tha se votuesit e Trump ishin një “bandë të mjerësh”.

    Ishte viti 2016, ajo deklaratë i vuri vulën humbjes së Hillary. Edhe në komunitetin hispanik sipas The Hill / HarriX, popullariteti i Trump është rritur me 2 pikë.

    Gjërat ndryshojnë në shtetet kryesore

    Presidenti po zvogëlon distancat dhe në nëntor gara do të jetë kokë më kokë, këtë mendojnë strategët e të dy fronteve elektorale.

    Mjafton të shikohet mesatarja (jo të fundit, mesatarja është ajo që është më e dobishme për analiza politike) e sondazheve të Real Clear Politics në shtetet kryesore.

    Në monitorin tonë shndrijnë shifrat e Miçiganit, Pensilvanisë dhe Wisconsin, jemi në Rust Belt i cili në 2016 i dorëzoi Trump, Shtëpinë e Bardhë.

    Në Michigan, Biden në mesataren e sondazheve ra nga 8.4 pikë (28 korrik) në 2.6% një muaj më vonë.

    Në Pensilvani, mesatarja e Biden ra nga 7.4 pikë në 4.7 pikë gjithnjë në të njëjtën periudhë.

    Në Wisconsin, mesatarja e Biden ishte në 6.4 pikë më 28 korrik, dhe më 26 gusht ra në 3.5 pikë.

    Për kë bien këmbanat? Të shtunën e kaluar doli një sondazh i Yahoo News/YouGov që përforcon këtë pamje të rënies së Biden dhe ngritjes së Trump. Kandidati dem ka vetëm 6 pikë avantazh në nivelin kombëtar, duke kryesuar me 47 me 41, rezultat ky që mund të mos jetë i mjaftueshëm. Pse? Arsyet janë në një tabelë të sondazhit që tregon gjithçka për të dy Amerikat.

    Biden dhe Trump janë dy botë drejt përplasjejes. Kandidati dem fiton në qytet (66%) ku presidenti humbet (23%), por Donald fiton në zonat periferike (45%) dhe Joe humbet (43%), ndërsa në qyteza (qytete më të mëdha se një fshat dhe më të vogla së një qyteti) Trump fiton qartë (50%) kundër Biden (37%), dhe për në fund, por jo më pak të rëndësishme, janë zonat rurale, zemra e Amerikës, ku The Donald fluturon (53%) dhe Biden ngadalësohet më shumë (35%).

    Çfarë do të thotë e gjitha kjo? Që po përsëritet një skemë precize, konflikti midis qytet/fshatit, bregdetit të Paqësorit dhe bregdetit të Atlantikut, kundër Shteteve Midwest, të Jugut, zemra e Balenës Amerikane.

    Domethëniet e një kthese

    Një tjetër mit që duket theksuar: të pasurit votojnë për Trumpin. Nuk është pikërisht kështu, në sondazhin e Yahoo News/YouGov, njerëzit me të ardhura nën 50,000 dollarë në vit votojnë kryesisht për Biden (50%) dhe më pak për Trump (34%), edhe tek ata me të ardhura midis 50,000 dhe $ 100,000 preferencat janë akoma në favor të Joe (49% kundrejt 43%) dhe Donald nuk mund të festojë as me klasën me mbi 100,000 dollarë, sepse ajo është në të njëjtin nivel me Biden (46%).

    Duhet parë edhe pjesa e të pavendosurve në shtresën e njerëzve me të ardhura nën 50,000 dollarë, 11% nuk ​​kanë vendosur akoma për kë të votojnë.

    Ata që janë më mirë dinë se çfarë të bëjnë. Do të jetë “Forgotten Man” që do të bëjë ndryshimin së bashku me njeriun e provincës së pamasë amerikane.

    Më 3 nëntor do të shohim nëse do t’ja arrijë Homo Metropolitanus i Biden apo Homo Ruralis i Trump.

    Janë të gjitha sinjale, shpërthime, zhurmat e një gare që nga konventa Republikane është kthyer djathtas. Nëse ky skenar ka bazë dhe konsolidohet, Trump fiton.

    Por ashtu për Biden edhe për Trump vlen e njejta gjë: është shumë herët. Dhe sigurisht, historia nuk bëhet me “nëse”, as më parë dhe as më pas, aq më pak me dëshira që ngatërrohen me realitetin.

    Kështu mbesin mbi asfalt shenjat e frenave të garës së çmendur për Shtëpinë e Bardhë, të shpërndara andej-këtej. Sinteza e komentatorit që ndjek nga bokset e Grand Prix dhe sheh mekanikët që përgatisin goma dhe karburantin është klasike: Biden është në telashe, Trump po vrapon.

    Përgatiti Dardan MITROVICA

  • Justin dhe Hailey Bieber me rezidencë të re, në Beverly Hills

    Justin dhe Hailey Bieber me rezidencë të re, në Beverly Hills

    Shtëpia Bieber vlen 25.8 milion dollarë dhe është më shumë se një mijë metra katrorë në kodrat me kodin postar më ekskluziv në botë: 90210

    Nga ana tjetër e rrugës jeton Magic Johnson. Në të njëjtën zonë janë Sofia Vergara, Sylvester Stallone, Eddie Murphy, Rod Stewart dhe Denzel Washington. Janë fqinjët e rinj të Justin dhe Hailey Bieber të cilët sapo kanë blerë një shtëpi të re, edhe pse termi duket paksa si reduktiv, në Beverly Park, një lagje e mbyllur, në Beverly Hillsin ekskluziv.

    Këngëtari dhe modelja, sipas portalit TMZ, kanë edhe disa shtëpi të tjera në Los Angeles, por ky është padyshim një hap përpara në klasifikumin e vilave të super të pasurve.

    Shtëpia ka një vlerë prej 25.8 milion dollarë dhe është më shumë se një mijë metra katrorë në kodrat me kodin postar më ekskluziv në botë: 90210.

    Vila ka shtatë dhoma gjumi dhe dhjetë banja dhe është e vendosur në një pronë prej mbi 10.100 metra katrorë. Biblioteka hapet në kopsht dhe kuzhina është e denjë për një chef. Ka një palestër të brendshme, një sallë kinema, një pishinë (padyshim) dhe një fushë tenisi. Dhoma gjumi të çiftit ka oborrin e vet. Në kopsht ka një liqen dhe një shëtitore në natyrë.

    Vetëm një vit e gjysmë më parë, Biebers blenë një pronë, në Beverly Hills, me pesë dhoma gjumi dhe shtatë banjo me një shumë prej 8,5 milion dollarësh. Por shpejt ndienë nevojën për më shumë hapësirë. Shtëpia e re u ndërtua në fund të viteve tetëdhjetë dhe u modernizua kohët e fundit nga pronari i fundit i cili e nxorri në treg fillimisht me një shifër prej 42 milionësh e cila më pas u ul.

  • Profecitë e Moore dhe Maher ngrijnë Biden, Trump vrapon

    Profecitë e Moore dhe Maher ngrijnë Biden, Trump vrapon

    Regjisori amerikan kërkon përgatitjen për një “humbje të re” ndaj republikanëve; Prezantuesi i Hbo rrëfen se ka “të njëjtin shqetësim si në 2016”

    Regjisori Michael Moore i pyet demokratët nëse ndjehen “të gatshëm për një fitore të re të Trump”. Ndërsa super prezantuesi dhe komiku i HBO-së Bill Maher rrëfen se ka “të njëjtin shqetësim si në vitin 2016”.

    Dy daljet e personaliteteve të mëdhenj të spektaklit amerikane e bëjnë të ngrijë kandidatin demokrat për president, Joe Biden, tani i akuzuar nga shumë anë se si i palëvizshëm përballë Presidentit Donald Trump.

    “Më vjen keq që duhet t’ju rikthej sërish në realitet, por kur CNN intervistoi votuesit e regjistruar në në gusht në swings states, Biden dhe Trump ishin në barazim virtual. Në Minesota, është 47-47. Në Michigan, ku Biden kishte një epërsi të madhe, Trump e ka ngushtuar hendekun në 4 pikë distancë. A jeni gati për një fitore të Trumpit?”, shkruan në një postim në Facebook, Moore, i cili në vitin 2016 ishte profetik në parashikimin e fitores së republikanit, pavarësisht se të gjitha sondazhet në atë kohë ishin shumë në favor të demokrates Hillary Clinton.

    “A jeni mendërisht të përgatitur për t’u shkatërruar nga Trump përsëri?” vazhdon Moore, i bindur se në shtetet kryesore “entuziazmi për Trump po arrin në qiell” në krahasim me atë për Biden. “Po ju paralajmëroj gati dhjetë javë përpara, entuziazmi mes 60 milionëve në bazën e Trump po rritet në qiell, jo aq për Joe. Mos ia lini demokratëve detyrën të heqin qafe Trumpin. Duhet të çliroheni vetë nga Trump, duhet të zgjohemi çdo ditë 67 ditët e ardhshme dhe shtyjmë secili nga 100 njerëz për të votuar. Veproni tani”, ka shtuar ai.

    Një nga demokratët që vëren ndryshimin e klimës është Bill Maher i cili ka deklaruar se ishte “shumë nervoz” për zgjedhjet e 3 nëntorit. Në një intervistë me Joy Reid të MSNBC, prezantuesi i “Real Time” ka shpjeguar se kishte “të njëjtin shqetësim që kishte në 2016”.

    “Ndihem më pak i sigurt. Ndoshta është vetëm vala e shokut nga konventa e tyre që më ka goditur, por ndjehem më pak i sigurt se sa isha një muaj më parë,” ka pranuar Maher i cili pranoi se si kongresi republikan ia doli mbanë “pa probleme”. Presidenti Trump e kapi topin në ajër dhe ritwitoi lajmin e shqetësimit të Maher. “Duke udhëhequr në Michigan, Minesota, kudo. Na vjen keq!” komentoi ai.

    Përgatiti Dardan MITROVICA

  • Black Panther, “superheroi” Chadwick Boseman, vdes në moshën 43 vjeçare

    Black Panther, “superheroi” Chadwick Boseman, vdes në moshën 43 vjeçare

    Interpretuesi i mbretit T’Challa po luftonte prej vitit 2016 me kancerin, por kishte vazhduar të punonte me filma të mëdhenj të Hollivudit

    Chadwick Boseman – ylli i “Black Panther” një prej filmave me superheronj të targuar Marvel – ka vdekur në moshën 43 vjeç, prej kancerit. Aktori, i cili nuk kishte folur kurrë publikisht për sëmundjen e tij – i diagnostikuar për herë të parë në 2016 – kishte vazhduar të punonte në filmat kryesorë të Hollivudit. “Ishte nderi i karrierës së tij t’i jepte jetë mbretit T’Challa tek Black Panther”, thuhet në një deklaratë të postuar në llogaritë e mediave sociale të Boseman. “Ai vdiq në shtëpinë e tij, me gruan dhe të gjithë familjen e tij në krah”. Boseman mban edhe një rekord: ka luajtur superheroin e parë të zi Marvel me “Black Panther” në 2018.

    Filmi, i vendosur në mbretërinë e trilluar afrikane të Wakanda, është vlerësua shumë nga kritikët dhe publiku, duke u bërë filmi i parë i lindur nga një seri me kartona që është nominuar për Filmin më të Mirë në Oskar e duke fituar mbi 1 miliard dollarë në të gjithë botën.

    Në fillim të karrierës së tij, Boseman ka interpretuar ikonën “black” të bejsbollit Jackie Robinson në “42” dhe James Brown në “Get on Up”. Kohët e fundit u shfaq edhe në “From 5 Bloods” të Spike Lee dhe është protagonist në sequel të “Black Panther”, dalja e të cilit është parashikuar të ndodhë në 2022. “Një luftëtar i vërtetë, Chadwick ka qëndruar këmbëngulës në gjithçka”, lexohet në një deklaratë të familjes, duke mundur të marrë pjesë në projekte të mëdha kinematografike “mes operacionesh të panumërta dhe ciklesh të kimioterapisë”.

    Lajmi për ikjen e tij të parakohshme u prit me dëshpërim nga kolegët aktorë dhe fansat: Aktorja Brie Larson, protagoniste tek “Captain Marvel” ka postuar një zemër të thyer në Twitter, duke shkruar “nuk do të harrohesh kurrë”. Ndërsa kolegu Dwayne Johnson: “Pushofsh në paqe, të faleminderit për dritën tënde dhe që e ndave talentin tënd me botën”.

  • Përse Wall Street Journal mbështet Trampin

    Përse Wall Street Journal mbështet Trampin

    Ka aromën e një endorsement mbështetja mjaft e qartë dhënë nga Wall Street Journal për politikat ekonomike të Presidentit Donald Trump vetëm disa javë para datës vendimtare të zgjedhjeve të nëntorit që do të shohin qiramarrësin e Shtëpisë së Bardhë të përplaset me Joe Biden.

    Në agjendën ekonomike, gazeta në pronësi të manjatit Rupert Murdoch lançon sprintin e presidentit duke bërë analizën e rezultateve të viteve të drejtimit trampian, duke i lidhur ato me sfidat e të nesërmes, deri në nëntor: “Rezultatet ekonomike të tre viteve të para të Trump janë shumë më tepër sesa kundërshtarët e tij mund të pranojnë”, vëren gazeta njujorkeze, “dhe kjo është thelbësore për të kuptuar se sa mirë do të rikuperohet ekonomia pas Covid-19”.

    Ekonomia parashikohet të jetë një terren thelbësor beteje përpara votës së nëntorit. Para pandemisë, ajo përfaqësonte kalin e betejës së presidentit.

    Me një rritje mesatare prej rreth 3%, me fundosjen e papunësisë dhe me rezultatet e mira në drejtim të kthimit të kapitalit, prej pjesëmarrjes në tregun e punës dhe rritjes së pagave, Trump mburrej dhe e vlerësonte si të dobishme “kurën” e tij për ekonominë e parë të botës, prej ku rekordet e vazhdueshme të Wall Street ishin qershia përmbi tortë.

    Pandemia solli edhe rënien e PBB-së prej më shumë se 30% në tremujorin e dytë dhe shkurtoi disa dhjetëra milionë vende pune, para se muajt e fundit të fillonte një ringritje e moderuar. Dhe për WSJ, premtimet e mbajtura në vitet e presidencës Trump mund të kontribuojnë në forcimin e rikthimit të normalitetit në vend.

    Çfarë i ka pëlqyer në mënyrë të veçantë WSJ nga epoka e Trump?

    Sipas gazetës së botuar nga Dow Jones & Company, kompania që menaxhon indekset në Bursën e Nju Jorkut e kontrolluar nga News Corp e Murdoch, fakt është që manjati i bërë president ka zgjuar “shpirtrat kafshërore” të kapitalizmit tek të gjithë, duke rilançuar të dhënat mbi besimin e sipërmarrësve (e vlerësuar nga indeksi i Nfib Small Business Optimism dhe Oecd Business Confidence) dhe zbatimi i një reforme të fortë fiskale në gjendje për të mbajtur sasi të mëdha qarkulluese dhe aktive të kapitalit.

    Në këtë kontekst, projekti deregulation sistematik i realizuar nga Presidenti dhe WSJ, shkruan StartMag, “të sjell ndër mend diçka të veçantë: atë që përfshin sektorin e energjisë, duke i mundësuar kompanive të Oil & Gas të ndjekin një strategji agresive që ka çoi në një bum në prodhimtari dhe e transformoi Amerikën në një eksportues neto të naftës.

    E nëse duhet të flasim për deregulation, duhet të kujtojmë gjithashtu edhe bankat, të cilat janë çliruar nga shumë mikro-detyrime që e vështirësonin jo pak punën e tyre”.

    Prandaj Wall Street Journal duket se po merr rrugën në mbështetje të presidentit aktual kundër sfiduesit demokrat: në vitin 2016 e përditshmja kryesore që mbështeti Trump ishte kryeqytetësja Washington Times, pa patur asnjë media tjetër kryesore në mbështetje të kandidaturës së tij.

    Por krejt tjetër do të ketë mbështetja prej gazetës me tirazhin më të madh letër në Shtetet e Bashkuara, një mbështetje që ka logjikë të saktë.

    Fituesja e madhe e epokës Trump ishte bursa e së cilës WSJ është zëri dhe interpretuesja e ndjenjave më të thella: edhe pas goditjes së pandemisë, së bashkangjitur me goditjen e kombinuar kompanive dixhitale, si dhe nga ndërhyrja publike në mbështetje të ekonomisë, apo prej lumit të likuiditeve të Fed dhe rilançimit të lojës financiare, indekset janë rikthyer dhe kanë filluar të kapin rekord pas rekordit.

    Trump is good for business, Trump është i mirë për biznesin, është moto që po qarkullon nëpër sallonet financiare amerikane prej disa vitesh. Fytyra e dyfishtë e Trumpnomics është zbuluar gradualisht me kalimin e viteve: nga njëra anë, një rritje domethënëse dhe në shkallë të gjerë e PBB dhe e bursës; nga ana tjetër, një përqendrim i pasurisë në një numër të vogël duarsh, në një elitë që përfshin Jeff Bezos, Elon Musk, Tim Cooks.

    Siç shkruhet në një analizë, në komentim të esesë The triumph on injustice të ekonomistëve Gabriel Zucman dhe Emmanuel Saez, “në vitin 2018, për herë të parë në histori, segmenti më elitar i shoqërisë amerikane (…) pagoi një taksë taksë efektive – barazuar shumatoren e taksave federale me ato shtetërore dhe vendore – e barabartë me 23%, krahasuar me 24.2% të paguar nga kategoria e punëtorëve të thjeshtë. Më shumë se një pikë përqindje diferencë”.

    Në epokën post-koronavirus, me përhapjen e vazhdueshme të krizës sociale, Trump nuk mund të lejojë shifra të tilla problematike nga ky këndvështrim.

    Trumpnomics duhet t’i rikthehet synimeve elektorale origjinale të Presidentit: të krijojë vende pune të qëndrueshme, të investojë në asete fikse siç është infrastruktura dhe të rivendosë sigurinë në një vend që e sheh veten të brishtë.

    Trump duhet të kujtojë se endorsement i Wall Street është gjithmonë një shpatë me dy presa në një periudhë afatgjatë për presidentët që e kanë përfituar atë: çështja e George Bush është shumë e afërt për t’u harruar.

    Përgatiti Dardan MITROVICA

  • Rënia e konsumit të energjisë nga biznesi është treguesi më besnik se sa ka rënë ekonomia shqiptare

    Rënia e konsumit të energjisë nga biznesi është treguesi më besnik se sa ka rënë ekonomia shqiptare

    Vehap KOLA

    INSTAT na njofton se konsumi i energjisë nga biznesi u ul me 13.4% gjatë tremujorit të dytë.

    Me një intuitë aspak të thjeshtë, rënia e prodhimit dhe rrudhja e shërbimeve në ekonomi duhet të jetë më e lartë se kaq.

    Sepse biznesi e përdor energjinë për të prodhuar dhe kushdo që bën pak biznes e di raportin ndërmjet energjisë që konsumon dhe shitjeve që realizon.

    Nuk është rastësi që edhe rënia e arkëtimeve nga tatimet dhe taksat është 12% gjatë 7 muajve të parë të këtij viti.

    Ndërkohë nuk harrojmë vërshimin e tatimorëve në biznese sapo u mbyll karantina. Pra, kanë arkëtuar në mënyrë të përdhunshme, por prapë të ardhurat lëngojnë me 12%.

    Dhe të mos harrojmë se të ardhurat nga tatimet dhe doganat nuk po realizoheshin as në tremujorin e parë përpara karantinës.

    Një shenjë tjetër që po jep ekonomia e keqe është ulja e pagave në sektorin privat, sidomos nga bizneset VIP.

    Duhen pritur edhe statistikat nga turizmi, por një rënie 40-50% në këtë sektor është e pritshme.

    Kjo vjeshtë do të jetë bajagi e zymtë për shqiptarët, veçanërisht për ata që nuk marrin një rrogë apo dy nga sektori publik.

    P.s. një pjesë e bizneseve dhe familjet në tërësi kanë marrë gjatë muajve të fundit faturime aforfe më të larta se konsumi real i energjisë.

  • Dora e Kinës tek ilaçet

    Dora e Kinës tek ilaçet

    Dardan MITROVICA

    Të jesh i varur nga dikush është gjithmonë problem, veçanërisht nëse bëjmë fjalë për një shtet. Mjafton një tronditje e thjeshtë, edhe më e vogla, për të hedhur në erë të gjithë ekuilibrin, me dëme pak a shumë të konsiderueshme nga të dy palët e përfshira.

    Merrni për shembull tregun e ilaçeve. Nga paracetamoli tek qetësuesit e dhimbjeve, duke kaluar përmes antibiotikëve dhe analgjezikëve, të gjitha këto substanca, që i përdorim sa herë kemi të bëjmë me ndonjë problem fizik, kanë një histori prodhuese shumë të ndërlikuar.

    Edhe pse për ne është e lehtë të marrim një çfarëdo lloj ilaçi apo tablete brenda pak kohe, në realitet injorojmë plotësisht procesin që qëndron pas prodhimit të tij. Një proces që përfshin Kinën, e cila, siç raportohet nga media serioze ndërkombëtare, tani është “padrone” e ilaçeve perëndimore.

    Për të kuptuar rëndësinë e Pekinit në tregun e ilaçeve, nevojitet të shpjegojmë se si bëhen ilaçet e zakonshme. Një tabletë është e përbërë nga të ashtuquajturat starting materials, d.m.th. materiale fillestare, pra, nga një numër i caktuar molekulash farmakologjikisht aktive.

    Nëse mungon një tullë, nuk mund të kompletohet krijimi, ndaj është po aq e pamundur të kemi në duar ilaçin që na ndihmon të luftojmë dhimbjen e kokës në duar.

    E nëse atyre që sapo thamë i shtojmë disa shifra, është e lehtë të kuptohet roli kryesor që luan Kina në tregun e ilaçeve. Para së gjithash, rritja vjetore e tregut kinez të ilaçeve shënoi një goxha + 9%.

    Përzierja bëhet eksplozive kur arrijmë të kuptojmë se 60% e molekulave që përbëjnë ilaçet në të gjithë botën prodhohen pikëriht nga gjigandi aziatik.

    Kina dhe ilaçet

    Kina furnizon gjysmën e botës me ilaçe të lloje të ndryshme. Një faktor që mund të bëhet problem nëse lindin mosmarrëveshje eventuale tregtare duke ngadalësuar prodhimin, sepse mund të kthehen kundër Evropës dhe Shteteve të Bashkuara: dy përfituesit më të mëdhenj të kësaj lidhjeje tepër të rrezikshme.

    Përveçse është bërë një fuqi ekonomike, një kampione në teknologjitë e reja dhe inteligjencën artificiale, Dragoi, që nga vitet 2000, ka marrë rolin e prodhuesit më të madh të materialeve të ndërmjetme.

    Po flasim për starting materials të lartpërmendura, ‘tullat’ e domosdoshme për të formësimin e shtyllës kurrizore të ilaçeve që shiten nëpër farmacitë perëndimore.

    Në Evropë situata është veçanërisht komplekse. Në fakt, BE-ja duhet të marrë nga jashtë 85% deri 90% të molekulave dhe 33% të principeve aktive (API). Një raport i Chemical Pharmaceutical Generic Association, të Cpa Industry Report 2019, ka evidentuar se si raftet e farmacive evropiane nuk mund të mbusheshin pa kontributin e Kinës dhe lojtarëve të tjerë të huaj (përfshi Indinë).

    E duke hyrë në konsiderata gjeopolitike, pasja e kontrollit mbi shëndetin duhet të jetë një kusht themelor në mënyrë për të mos rrezikuar ta gjeni veten të gjunjëzuar në një moment të vështirë. Po, sepse një gjë është të prodhosh ilaçet në vend, një tjetër të mbështetesh tek vendet e tjera.

    Efekt boomerang

    Po si ka mundësi që Kinës i mbetën në dorë çelësat e sektorit farmaceutik perëndimor? Shkaqet, në të vërtetë, janë lehtë për t’u kërkuar, edhe nëse ndoshta askush nuk e priste që mund të kishin pasoja kaq të forta në panoramën botërore.

    Në agimin e shekullit të ri, kur mendohej se qeveria kineze do të shndërrohej në vlera perëndimore, kompanitë dhe shumëkombëshet e Botës së Vjetër dhe të Re menduan mirë për të përfituar nga situata që po krijohej përtej Murit.

    Kina ishte një vend shumë i varfër që mund të ofronte punë të pakufizuar me kosto të ulët. Nuk është rastësi që kostoja e prodhimit të produkteve farmaceutike në Kinë është 30-40% më e ulët, kur krahasohet me standardet e prodhimit në Perëndim.

    Veçanërisht, pagat e punëtorëve janë nga dhjetë deri në njëzet herë më të ulëta. Të gjitha para të fituara, por në kurriz të kontrollit të një sektori kryesor si ai farmaceutik.

    Papritmas furnizimi me ilaçe është bërë i pasigurt dhe i paqëndrueshëm, ose të paktën subjekt i flukseve të pakontrollueshme. Le të bëjmë një hipotezë: nëse Kina vendos për disa arsye të kufizojë eksportin e materialeve të nevojshme për prodhimin e ilaçeve, çfarë mund të ndodhë në Evropë dhe SHBA? Një katastrofë.

    Për më tepër, kompanitë kineze që mbështeten nga subvencione shtetërore, po gllabërojnë vazhdimisht feta të reja të tregut dhe duket se nuk njohin asnjë pengesë të asnjë lloji. Konsiderata e fundit: mediat kineze kanë theksuar në mënyrë të përsëritur se Pekini tani ka arritur dominim absolut të antibiotikëve, shumica e të cilave (me sa duket 96.6%) furnizime për Shtetet e Bashkuara.

    Ja pra pse lufta e taksave mund të kompromentojë seriozisht stabilitetin planetar.