Blog

  • Mengão Meravigliao

    Mengão Meravigliao

    Dopjetë historike e Flamengos për 24 orë: Kupa Libertadores (38 vjet pas triumfit të Zico) dhe Brasileirão. Si dhe me golashënuesin më të mirë, interistin Gabigol në të dy turnetë

    Në më pak se 24 orë një dopjetë historike: së pari Libertadores, duke gjunjëzuar në frymën e fundit River Plate, kampionin në largim, të falë një dopjete nga Gabriel Barbosa, më pas siguria matematikore e fitimit të Brasileirāo katër javë përpara, gjithmonë me “Gabigol”-in, si goleador të palodhshëm.

    Por edhe 2019 nuk ka mbaruar ende ai tashmë mund të arkivohet si viti më i mirë i Flamengos. Një vit që filloi në mënyrë tragjike me vdekjen në shkurt të dhjetë djemve nga sektori i të rinjve të moshës 14 deri në 17 vjeç në zjarrin që shkatërroi vendstrehimin në Urubu Nest, qendra sportive e klubit kuqezi.

    Në Lima, “Mengao” fitoi Libertadores-in e dytë në histori, pas asaj të fituar më 1981 nga Zico me shokë, të cilët përgjatë tre ndeshjeve u treguan më të zotë nga kilianët e Cobreloa-s. Suksesi në kampionat, që mungonte prej dhjetë vjetësh, erdhi falë humbjes së Palmeiras, e dyta në renditje, e mundur në fushën e saj nga Gremio. Dy triumfe që mbollën entuziazëm në Rio de Janeiro, ashtu si në pjesën tjetër të vendit të mbështetësve të “rubro negra”, sepse Flamengo është “ose clube mais querido do Brasil”, klubi më i dashur në Brazil, me të paktën 40 milion tifozë.

    E, nëse Gabriel Barbosa është krahu i armatosur i “Mengāo”, mendja është portugezi Jorge Jesus, trajneri që drejton Flamengo-n që nga qershori i kaluar dhe që në më pak se gjashtë muaj i ka ndryshuar fytyrën, duke i dhënë ekipit një konotacion më evropian, e duke kombinuar estetikën me rezultatet. Njeri me personalitet të fortë, por të komplikuar, Jorge Jezusi e kishte treguar veten në krye të Benfica-s duke fituar tre kampionate, një kupë dhe një superkupë, përve[ pesë kupave të Ligës.

    Për dy herë, në 2013 dhe 2014, i kish’ çuar “Shqiponjat” e Lisbonës në finalen e Europa League, njërën të humbur kundër Chelsea dhe tjetrën ndaj Sevilla-s. Në mosmarrëveshje me drejtuesit e klubit, në vitin 2015 ai kishte kaluar te rivalët historikë të Sporting-ut, një tradhti që i kishte sjellë edhe kërcënime me vdekje nga ish-tifozët e tij. Pikërisht kundër Benficës ai fitoi edhe trofeun e vetëm në drejtim të Sporting-ut, Superkupën 2015.

    Me “Luanët” në vështirësi serioze ekonomike, zgjodhi të fitonte para në Al-Hilal, në Arabinë Saudite. Nostalgjia për futbollin e niveleve të larta më pas e çoi më pas në Rio për të drejtuar Flamengo-n, me të cilën u bë evropiani i dytë që fiton Libertadores pas kroatit Mirko Jozic, i cili e fitoi në 1991 në krye të Colo Colo. Flamengo e tij është paksa transformiste, duke mundur të kaloi lehtësisht nga 4-4-2 në 4-3-1-2 dhe 4-2-3-1 praktikisht me të njëjtët njerëz.

    Në portë Diego Alves, para tij një vijë mbrojtëse e formuar nga Rafinha dhe Filipe Luis anësorë dhe Rodrigo Caio e Pablo Mari në qendër. Në mesfushë Ëillian Arao dhe Gerson qendrorë, me kapitenin Everton Ribeiro dhe me De Arrascaeta që shtyjnë nga krahët. Përpara, Bruno Henrique dhe Gabriel Barbosa. Në 4-3-1-2 De Arrascaeta shndërrohet në një mesfushor fantazisht prapa sulmuesve; në 4-2-3-1 Willian Arao dhe Gerson rreshtohen përpara mbrojtjes, Bruno Henrique ngjitet në vijën e mesfushës bashkë me Everton Ribeiro dhe De Arrascaeta ndërsa “Gabigol” mbetet sulmuesi i vetëm.

    Ndryshimet e para, Rhodolfo dhe René në mbrojtje, Diego, Piris dhe Reinier në mesfushë, Vitinho dhe Lincoln në sulm. Të huaj në skuadër janë katër: mbrojtësi qendror spanjoll Pablo Mari, fantazisti uruguajan Giorge De Arrascaeta (që me 13 milion eurot e paguara Cruzeiro-s është gjithashtu edhe blerja më e shtrenjtë e klubit), mefushori paraguaian Piris Da Motta dhe sulmuesi kolumbian Orlando Berrio. Gushtin e kaluar pati një interes të fortë për të marrë në Rio edhe Mario Balotelli-n.

    Finalja e Libertadores e fituar nga Flamengo të sjell ndër mend ndeshjen e fantastike të Champions League 1999 midis Bayern Munchen dhe Manchester United, me bavarezët që kaluan në avantazh pas vetëm 6 minutash, duke iu afruan dyfishimit në shumë raste, por që më pas pësuan dy gola për t’u mposhtur tinëzisht.

    Në Lima, ku u luajt për herë të parë finalja e Libertadores me një takim, ishte kolumbiani Borré i River Plate ai që zhbllokoi rezultatin në minutën e 14-të, me “Millonarios” që ishin për shumë kohë zotër të fushës, duke prekur nëpërmjet rasteve të shumta golin e dytë, por atëherë kur ata ndjeheshin se ishin fitues, në harkun e tre minutave humbën gjithçka. Për ‘faj’ të Gabriel Barbosa-s që goditi për herë të parë në minutën e 89-të nëpërmjet një asisti të De Arrascaeta, dhe firmosi golin e fitores në minutën e 92-të me një lëvizje për një goleadori të vërtetë, ashtu siç është treguar gjatë gjithë vitit.

    Në fund të nëntorit, në 54 ndeshjet e luajtura me Flamengo-n, “Gabigol” kishte shënuar tashmë 40 gola, duke fshirë të gjithë rekordet e mëparshëm të klubit në këtë drejtim. As Zico nuk kishte shënuar kaq shumë në një sezon. E tija ishte një ringritje në stil të madh pas dështimeve evropiane tek Inter (një gol në 10 ndeshje në 2016-17) dhe te Benfica (një gol në 5 ndeshje) para se të kthehej tek Santos në Janar 2018.

    Atmosfera e shtëpisë e rigjeneroi atë sepse në vitin 2018 ai u laureua golashënues me 18 gola. Në vitin 2019 transferohet në Flamengo, ku po përjeton një sezon thjesht të jashtëzakonshëm. Nga “Gabi jo gol”, siç e kishte emërtuar Frank De Boer, për një periudhë të shkurtër trajneri i tij tek Inter, ai është rikthyer me prepotencë në “Gabigol”. Me 9 rrjeta në 12 ndeshje ai ishte mbreti i golit të Libertadores (Zico në fakt ka firmosur 11 në vitin 1981), ndërsa në Brasileirao ai hipotekoi titullin me 22 gola në fund të nëntorit.

    Është lojtari i pestë i Flamengo që bëhet golashënuesi më i mirë i Brasileirao: e kanë paraprirë Zico në 1980 me 21 gola, Nunes në 1981 me 16, përsëri Zico në 1982 gjithnjë me 21, Adriano në 2009 me 19. Gola por edhe asiste, duke pasur parasysh që ai tashmë ka dhënë 8. Në bazë të rikthimit të tij të bujshëm është stërvitja specifike me veshje të speciale, si dhe një dietë rigoroze që i ka ulur masën e yndyrës me 14 përqind, duke e bërë atë të fitojë qëndrueshmëri dhe lëvizshmëri më të madhe.

    Pastaj qëndrueshmëria sentimentale e gjetur me modelen Rafaella Santos, motrën e Neymar, që, përflitet, se së shpejti mund ta bëjë baba. E vetmja pengesë, prirja për të marrë kartona: një e kuqe për shkak të mbledhjes së kartonëve të verdhë të marrë deri edhe një moment para fërshëllimës përmbyllëse të Libertadores-it.

    Interi, i cili ende zotëron kartonin e tij, i pagoi 29 milionë euro Santos-it në 2016, në janar mund të marrë një fitim të papritur nga shitja. Flamengo ishte gati të shpenzonte deri në 22 milionë, por në Evropë ka nga ato klube që janë të prirur të hedhin edhe më shumë për ta marrë atë. Në fund të fundit ai është vetëm 23 vjeç. “O Rei” Pelé e konsideron atë një lojtar të mirë por nuk ka asnjë garanci se ai do të bëjë emër në Evropë.

    Në ekipin që fitoi Libertadores janë disa ata që si “Gabigol” kanë pasur përvoja në futbollin evropian. Portieri Diego Alves ka luajtur gjatë në Valencia; Rafinha, kalimtar në Xhenova, fitoi më pas në Gjermani me Bayern, ashtu si Filipe Luis në Spanjë me Atletico Madrid; Gerson që kurrë nuk ka bindur plotësisht me Romën dhe Fiorentinën; Diego që u refuzua nga Juventus por la kujtime të shkëlqyera në Ëerder Bremen dhe të mira në Porto, Ëolfsburg, Atletico Madrid dhe Fenerbahce; Bruno Henrique, i mbiquajtur “Craque do Copa”, pra lojtar më i mirë i Libertadores 2019, një meteor në Ëolsburg; Vitinho më shumë se mjaftueshëm në CSKA Moskë. Kohët e fundit, kanë marrë rrugën për në Evropë, Lucas Paquetà (Milan) dhe Vinicius Junior (Real Madrid) që kanë sjellë respektivisht 38.40 dhe 45 milion euro në arkat e Flamengo-s.

    Seksioni i futbollit i Flamengo lindi në 1912, 17 vjet pas themelimit të klubit, i lindur si një klub kanotazhi, me ardhjen e disa futbollistëve që ishin larguar nga Fluminense. I drejtonte Alberto Borghert, i cili ishte edhe një rremtar në Flamengo. Për vite me radhë, Fla-Flu (Flamengo kundër Fluminense) ka qenë derbi më i rëndësishëm i futbollit brazilian, kjo edhe për arsye sociale.

    Në fakt, Fla është ekipi i popullit, ndërsa Flu ai i aristokracisë.

    Fituesit e të gjitha kohërave në Brasileireäo

    • 1959 (Taça Brasil) Bahia
    • 1960 (Taça Brasil) Palmeiras
    • 1961 (Taça Brasil) Santos
    • 1962 (Taça Brasil) Santos
    • 1963 (Taça Brasil) Santos
    • 1964 (Taça Brasil) Santos
    • 1965 (Taça Brasil) Santos
    • 1966 (Taça Brasil) Cruzeiro
    • 1967 (Taça Brasil) Palmeiras
    • 1967 (Torneo Roberto G. Pedrosa) Palmeiras
    • 1968 (Taça Brasil) Botafogo
    • 1968 (Torneo Roberto G.Pedrosa) Santos
    • 1969 (Torneo Roberto G.Pedrosa) Palmeiras
    • 1970 (Torneo Roberto G.Pedrosa) Fluminense
    • 1971 (Brasileirão) Atletico Mineiro
    • 1972 (Brasileirão) Palmeiras
    • 1973 (Brasileirão) Palmeiras
    • 1974 (Brasileirão) Vasco da Gama
    • 1975 (Brasileirão) Internacional
    • 1976 (Brasileirão) Internacional
    • 1977 (Brasileirão) São Paulo
    • 1978 (Brasileirão) Guarani
    • 1979 (Brasileirão) Internacional
    • 1980 (Brasileirão) Flamengo
    • 1981 (Brasileirão) Gremio
    • 1982 (Brasileirão) Flamengo
    • 1983 (Brasileirão) Flamengo
    • 1984 (Brasileirão) Fluminense
    • 1985 (Brasileirão) Coritiba
    • 1986 (Brasileirão) São Paulo
    • 1987 (Brasileirão) Sport Recife
    • 1988 (Brasileirão) Bahia
    • 1989 (Brasileirão) Vasco da Gama
    • 1990 (Brasileirão) Corinthians
    • 1991 (Brasileirão) São Paulo
    • 1992 (Brasileirão) Flamengo
    • 1993 (Brasileirão) Palmeiras
    • 1994 (Brasileirão) Palmeiras
    • 1995 (Brasileirão) Botafogo
    • 1996 (Brasileirão) Gremio
    • 1997 (Brasileirão) Vasco da Gama
    • 1998 (Brasileirão) Corinthians
    • 1999 (Brasileirão) Corinthians
    • 2000 (Brasileirão) Vasco da Gama
    • 2001 (Brasileirão) Atletico Paranaense
    • 2002 (Brasileirão) Santos
    • 2003 (Brasileirão) Cruzeiro
    • 2004 (Brasileirão) Santos
    • 2005 (Brasileirão) Corinthians
    • 2006 (Brasileirão) São Paulo
    • 2007 (Brasileirão) São Paulo
    • 2008 (Brasileirão) São Paulo
    • 2009 (Brasileirão) Flamengo
    • 2010 (Brasileirão) Fluminense
    • 2011 (Brasileirão) Corinthians
    • 2012 (Brasileirão) Fluminense
    • 2013 (Brasileirão) Cruzeiro
    • 2014 (Brasileirão) Cruzeiro
    • 2015 (Brasileirão) Corinthians
    • 2016 (Brasileirão) Palmeiras
    • 2017 (Brasileirão) Corinthians
    • 2018 (Brasileirão) Palmeiras
    • 2019 (Brasileirão) Flamengo
  • Fjala kurajoze e Taylor Swift e zgjedhur Billboard’s Woman of the Decade

    Fjala kurajoze e Taylor Swift e zgjedhur Billboard’s Woman of the Decade

    Dje Taylor mori çmimin Billboard dhe gjatë falënderimit foli edhe për disa çështje të tjera: mbi gjendjen e grave sot dhe kundër Scooter Braun

    Taylor Swift është artistja e parë që merr çmimin Billboard’s Woman of the Decade. Artistja, e cili dje mbushi 30 vjeç, e tërhoqi atë parmbrëmë në Hollywood Palladium në Los Angeles gjatë Women in Music Event 2019. Pas falënderimeve të zakonshme për Billboard, Taylor nuk priti shumë kohë për të hyrë në çështjet që ajo ka më për zemër: pozitën e grave në industrinë e muzikës dhe betejën e saj personale kundër Scooter Braun, ish menaxherit të saj.

    Fillimi i fjalës

    “Pra, çfarë do të thotë të jesh” gruaja e kësaj dekade “? Beh, do të thotë që kam parë gjithçka. Kur filloi kjo dekadë isha 20 vjeç dhe në moshën 16-vjeçare kisha botuar tashmë albumin tim debutues, dhe më pas albumin që do të më sillte suksesin e madh, Fearless. Dhe pashë që ekzistonte një botë muzikore dhe përvojash edhe përtej zhanrit country, që më intrigonte dhe më kuriozonte shumë”.

    “Pashë se si popi kaloi nëpër këngët e mia Love Story dhe You Belong With Me dhe bëri që ata të ngrihen në majë për herë të parë. Dhe kuptova që përkundrejt një gruaje në këtë sektor disa njerëz do të kenë gjithmonë rezerva për të. Pyesin veten nëse ju meritoni të jeni atje, apo nëse produktori ose bashkautori juaj është arsyeja e suksesit tuaj. Nuk ishte rasti im.

    Njerëzit kanë shumë qejf të shpjegojnë suksesin e një gruaje në industrinë muzikore, dhe pashë diçka të ndryshojë dalëngadalë tek unë pasi arrita të realizoja këtë. Ky ka qenë dhjetëvjeçari në të cilin u bëra një pasqyrë e vërtetë për kundërshtarët e mi. Çfarëdo gjëje që ata vendosën se unë nuk mund të bëja është pikërisht ajo që bëra. Çfarëdo gjëje që ata kritikuan tek unë u bë material për këngët e mia si Mean, Shake It Off dhe Space Blank”.

    Trajtimi i rezervuar për gratë

    Taylor vazhdon duke thënë se ajo është kritikuar për çdo gjë në këto dhjetë vjet (në festivalin Sundance do të prezantohet premiera e Miss Americana, dokumentari për jetën e saj). Për faktin se ka pasur shumë flirte, sepse ka treguar shumë foto me mikeshat, sepse kishte mbushur albumin e tij Red me shumë breakup songs. Dhe mendon se i njëjti trajtim i ishte rezervuar edhe për një tjetër artisteje, që ajo e vlerëson shumë, Lana Del Rey. Pastaj hyni në atë pjesë të fjalës së saj që ka më shumë në zemër për momentin: Skuter Braun, ish-menaxheri i tij.

    Çështja Skuter Braun

    “Kohët e fundit ka pasur një episod të ri që më goditi mua personalisht, por unë mendoj se është me të vërtetë i dëmshëm në përgjithësi në sektorin tonë dhe e ndiej të nevojshme të flas për të. Dhe kjo është bota e parregulluar e private equity që hyn dhe blen muzikën tonë sikur të bëhej fjalë për një pasuri të paluajtshme. Ose për një aplikacion apo një linjë këpucësh. Kjo më sapo më ka ndodhur pa pëlqimin tim.

    Pasi m’u mohua mundësia për të blerë muzikën time, i gjithë katalogu im iu shit Scooter Braun’s Ithaca Holdings në një marrëveshje për të cilën u tha se ishte financuar nga Familja Soros, 23 Capital, dhe nga Carlyle Group“. Dhe shton: “As Scooter dhe askush nga njerëzit e tij nuk më kontaktuan kurrë për të marrë mendimin tim.”

    Çështja kryesore

    “Jam mëse e sigurt që Skuteri e dinte saktësisht se si do të ndihesha për këtë çështje. Dhe më lejoni të them se problemi kryesor në industrinë tonë të muzikës janë njerëzit që përgjigjen: “Por ai ka qenë gjithmonë i mirë me mua”, kur ngre shqetësime të vlefshme për artistët dhe të drejtën e tyre për të zotëruar muzikën që prodhojnë. Natyrisht që do të jetë i sjellshëm me ju. Nëse jeni në këtë dhomë, keni diçka për të cilën ai ka nevojë”.

    Hapa përpara

    “Por për të përfunduar, do të them që në 10 vjet kam parë përparime të dukshme në sektorin tonë, në vetëdijen tonë, në përfshirjen tonë, në aftësinë tonë për të filluar të denoncojmë pabarazinë dhe sjelljet e këqia. Pashë shpërthimin e mediave sociale, mënyrën se si ata mund të nxisin zbulimin e artistëve në zhvillim dhe kam parë fansat të bëhen më të përkushtuar dhe solidarë se kurrë».

    Falënderimi fundit

    “Faleminderit për një dekadë të mrekullueshme, të lumtur dhe të lirë, konfuze, nganjëherë të vetmuar, por mbi të gjitha një dekadë të artë. Jam i nderuar që jam sonte këtu. Ndihem shumë me fat, faleminderit shumë”. Urimet më të mira, Taylor

  • Vepra shkencore që iu vodh Sabiha Kasimatit

    Vepra shkencore që iu vodh Sabiha Kasimatit

    Si u botua në vitin 1958 vepra e shkencëtares së njohur/ Studimi që i vodhën Sabiha Kasimatit

    Kastriot Dervishi

    Një prej anëve më të padukshme të komunizmit, ose një prej vjedhjeve më të padukshme të tij është vjedhja e pasurisë intelektuale. Kjo pasuri është shumë e vështirë të identifikohet sepse hajdutët dhe kriminelët pas vrasjes, zhduknin çdo gjurmë të krimit të tyre.

    Sabiha Kasimati, punonjëse e Institutit të Shkencave, kjo shkencëtare e rrallë edhe për vendet e pasura, e jo më për një vend si Shqipëria, u vra nga regjimi i injorantëve më 26.2.1951, me rastin e incidentit të dinamitit në legatën sovjetike, bashkë me 21 persona të tjerë. Vepra e saj shkencore, menjëherë u vodh.

    Në vitin 1958 Georgji Dimitriveç Poljakov (me tre ndihmës shqiptarë, administratorë të dokumenteve që gjetën) botoi librin “Peshqit e Shqipërisë”. Kjo vepër studimore e rrallë nuk ishte tjetër veçse puna shkencore disavjeçare e Sabiha Kasimatit. Botimi i parë i Universitetit të Tiranës u shtyp në 1535 ekzemplarë. Në parathënien e këtij libri thuhej:

    “Kjo vepër mbi peshqit e Shqipërisë është fryti i punës shkencore të Sektorit të Ihtiologjisë të Institutit të Shkencave. Ky sektor, i cili filloi veprimtarinë e tij aty nga fundi i vitit 1951, u ngrit me qëllim që të kërkojë mënyrat dhe metodat më të mira të shfrytëzimit e të restaurimit të faunën ihtike të ujërave të ëmbla e të kripura, për t’i shërbyer ekonomisë së peshkut në Shqipëri”.

    Në këtë studim përshihen 99 familje me 267 specie nga të cilat 30 i përkasin ujërave të ëmbla, trajtohet koha dhe vendi i prodhimit, ritmi i rritjes dhe zhvillimi, migracioni, mjetet e metodat e shfrytëzimit, përhapja gjeografike, etj.

    Sipas shpjegimeve në libër bëhet e ditur se ihtilohu Georgji Dimitriveç Poljakov ka ardhur në Shqipëri fill pas vrasjes së shkencëtares Sabiha Kasimati në fund të vitin 1951, duke qëndruar deri në mes të vitit 1953. Ai u dërgua nga Bashkimi Sovjetik “për të ndihmuar” punonjësit e Sektorit të Ihtiologjisë së Institutit të Shkencave “në punën e vështirë të kërkimeve shkencore”. Sipas librit profesori sovjetik “mundi brenda një kohe të shkurtër t’i vërë sektorit të Ihtiologjisë baza të shëndosha organizative, të drejtojë me kompetencë të gjitha punimet shkencore dhe të vlerësojë si duhet problemet kyçe që preokuponin për sa i përket lidhjes së shkencës me praktikën”. Po ashtu thuhet se Poljakovi i vuri “detyre vetes” të mbarojë të parën vepër të plotë për faunën ihtike të vendit tonë, detyrë të cilën “e kreu me sukses”.

    Siç edhe shihet, koha prej një viti e gjysmë është krejt e pamjaftueshme për realizimin e një vepre të tillë. Autori sovjetik është tradhtuar në këtë mënyrë vetëm nga ky fat. Plagjiatura që ai ka kryer, duke përdorur si maskë disa autorë shqiptarë është e dukshme.

  • Stefano Turati, fabula e portierit tetëmbëdhjetë vjeçar që mposhti Buffonin

    Stefano Turati, fabula e portierit tetëmbëdhjetë vjeçar që mposhti Buffonin

    Bëri debutimin e tij në Serie A përpara idhullit Buffon: nga portieri në portier, një histori futbolli

    Ta zëmë se je portieri i të rinjve në një skuadër të Serie A. Ta zemë gjithashtu se të dy titullarët e ekipit të parë janë jashtë shërbimi në të njëjtën ditë. Dhe si rastësisht ndodh që atë ditë skuadra juaj luan me Juventusin që ka fituar 8 titujt e fundit të ligës, që kanë 35 në stendë dhe hedhin në fushë një farë Cristiano Ronaldo.

    Të gjitha këtyre gjërave shtoni se jeni vetëm 18 vjeç dhe jeni portieri i parë i lindur pas vitit 2000 që luani në Serie A. Kjo pra është e gjithë ajo që ndodhi me Stefano Turatin, portierin e Sassuolo i cili, me pritjet e tij, shtrëngoi Juventusin të dilte me një barazim nga ndeshja.

    Në portën tjetër, të Shtunën në Torino, ishte portieri që ka qenë idhulli dhe shembulli për të gjithë djemtë që kanë doreza në një fushë futbolli: Gianluigi Buffon, 42 vjeç në janar, i cili tashmë kishte 169 prezenca në Serie A kur Turati lindi në 5 Shtator 2001 në Milano.

    “Ishte një emocion i pabesueshëm dhe një ndjesi e jashtëzakonshme, ndjehem sikur jam në vaskë me ujë të nxehtë”, tha ai në fund të ndeshjes, kur të gjithë mikrofonat u mblodhën rreth tij që mendimin e parë e kishte për nënën e tij: të merrte në telefon shtëpinë. Ndoshta për t’i thënë edhe se kishte marrë komplimentet e Buffonit, që e kishte parë deri tani vetëm në TV, dhe se ndoshta të hënën në shkollë nuk do të mund të shkonte.

    “Në penalltinë e Ronaldos, më dridheshin këmbët, kur më përshëndeti Buffon në fund të pjesës së parë, nuk më bëhej ta besoja. Derisa në tre ditë më parë e shikoja në TV, sot ishte aty pranë meje në një ndeshje të Serie A”

    Turati, milanez, deri në moshën 16 vjeçare ka qenë pjesë e paratërinjve të Interit deri, e më pas kaloi në Renate, në serinë C, më 2017-ën. Nga sezoni i kaluar ai është në sektorin e të rinjve të Sassuolos, ku trajneri De Zerbi e thërret për ndeshjen e vitit: «Bëri një garë të shkëlqyeshme dhe unë nuk pata dyshime: ai është portieri klasik, pak i çmendur. I thashë që të shijojë momentin sepse në moshën e tij, nëse bën debutimin në këtë stadium kundër këtyre kampionëve, duhet edhe të shijosh rrugëtimin që ke bërë».

    Nëse historia vlen për diçka, mund të themi se edhe Buffon e ka bërë debutimin e tij në Serie A në një ekip emilian, duke mbrojtur portën e tij në një ndeshje të madhe: ishte 19 nëntori 1995, Parma-Milan përfundoi 0-0 dhe shumë shpejt u bë e qartë se kishte lindur një yll, që në atë rast nuk ishte ende tetëmbëdhjetë vjeçar. Midis të dyve ka 23 vjet diferencë, praktikisht një gjeneratë: historia dhe e ardhmja.

    Përgatiti Dardan MITROVICA

  • Albert Müller – E zeza me ngjyra

    Albert Müller – E zeza me ngjyra

    Një udhëtim alternativ përmes artit të Nëntëqindës, drejt rizbulimit të artistëve të mëdhenj, vepra dhe histori shpesh të harruara

    Jemi në Zvicër dhe lëvizim përgjatë një aksi që bashkon pjesën veriore, gjermanishtfolëse, me komunitetin italishtfolës të Kantonit Ticino, në çerekun e parë të Nëntëqindës.

    Albert Müller lindi në Bazel në 1897. Është një nxënës artizan, por në ekspozitën e Krishtëlindjeve në 1919 në Kunsthalle (gjithnjë në Bazel) prezantohet, për herë të parë, si një artist.

    Kjo është një histori miqësie, projektesh të përbashkëta dhe shpresash. Është historia e një mjeshtri dhe dishepujve të tij, e tradhtive dhe zhgënjimeve, pastaj e vdekjes. Si bora e dimrit që kthehet në ujë të ndotur pas shkrirjes, gjithçka mbaron. Aty, ku shtrihej një lëndinë ëndrrash naive, në fund mbetet vetëm humbëtirë me gurë të mprehtë dhe thepa.

    Në karrierën e tij të shkurtër ai do të lëvizë nga piktura në skulpturë, nga gdhendja në artin e qelqit. Zbret në Itali dhe bashkëpunon me një tjetër piktor të madh të harruar si Niklaus Stoecklin. Në shkurt të vitit 1921 vendosi të jetojë në Kantonin e Ticinos, u martua me Anna Hübscher dhe një vit më vonë, me lindjen e binjakëve Judith dhe Kaspar, u transferua në Obino- Castel San Pietro, ku krijoi një partneritet profesional me artistë të tjerë të rinj nga Bazeli. Ajo që e bëri të dallohet është mbërritja e një miti ekspresionist si Ernst Ludwig Kirchner. I traumatizuar nga Lufta e Madhe, në të cilën ka marrë pjesë, gjatë shërbimit ushtarak nga i cili më pas largohet për shkak të çrregullimeve mendore, ai është në kërkim të paqes dhe qetësisë. Prandaj shkon në Davos ku do të rikthehet edhe për disa herë të tjera.

    Në njërin prej këtyre qëndrimeve njihet me një djemsh djemsh të çmendur pas artit: Hermann Scherer, Paul Camenisch dhe, në pikërisht, Albert Müller. Është si një rrufe në qiell të hapur.

    Nga ai moment, për Albertin dhe të tjerët, Kirchner bëhet fanaru që ndezi jetën dhe artin e tyre të ngjyrave të paeksploruar kurrë më parë, gjë që i projektoi ato në qendër të Evropës dhe i jep kuptim projektit të tyre për të reformuar pikturën në emër të gjuhës ekspresioniste. Në vazhdën e atij shkarkimi energjik, natën e San Silvestre-s, 1924, tre djemtë (të cilëve do t’ju bashkohej më vonë edhe Werner Neuhaus) themeluan grupin Rot-Blau, një emër i frymëzuar nga flamuri i Kantonit Ticino (kuq-blu).

    Nga puna e grupit, marrin formë peizazhet dhe portretet e shënjuara nga dhembja dhe ndjeshmëria ekstreme. Mali, bëhet një projeksion i botës së brendshme, dhe jo më “tërhiq e mos këput” ngushëlluese. Kirchner bëhet zoti i një komune nga e cila mishëron frymëzimin hyjnor. Ai e do izolimin e malit, por vuan, sepse ka frikë të humbasë kontaktin me skenën e artit. Në fund të fundit, ata djem ai i përdor. Është përditshmëria që përbëhet nga momente bashkëjetuese: darkëra, diskutime, pije, seanca të përbashkëta pune. Por zgjat vetëm në harkun e një vere. Të rinjtë përzgjedhin dhe prodhojnë me shpejtësi të madhe dhe mësuesi duhet të ngrejë zërin sepse po përpiqen ta kapërcejnë, dhe atij do t’i duhet të ritheksojë herë pas here që ai është “ai dhe vetëm ai” novatori …

    Miqësia shndërrohet në rivalitet. Mjeshtri akuzon nxënësit se e kanë kopjuar atë, që janë përfitues të gatshëm për t’i vjedhur idetë njëri-tjetrit. Idealizmi fillestar bëhet konkurrencë. Müller, i mbështetur nga mësuesi, vendos të largohet nga grupi. Kirchner kaloi kështu verën dhe fillimin e vjeshtës së vitit 1925 me gruan e tij Erma së bashku me familjen Müller në Frauenkirch, duke i folur miqve të tij për djaloshin si një nga shpresat e artit modern. Kirchner do ta marrë Albertin me vete në Dresden, duke i paguar rrugën, për të vizituar Ekspozitën Ndërkombëtare të Artit: një eksperiencë kjo të cilën djaloshi e përjeton si një ëndërr.

    Një vit më pas Albert u sëmur nga ethet tifoide. Brenda një kohe të shkurtër, shëndeti i tij përkeqësohet. Vdes në 14 dhjetor në moshën njëzet e nëntë vjeç në shtëpinë e tij në Obino. Edhe gruaja e tij Anna, që e ndihmoi deri në fund, preket nga sëmundja dhe do të vdesë në 7 janar, njëzet e shtatë vjeçe, binjakët shpëtojnë mrekullisht.

    Kirchner hap një ekspozitë për nder të tij në Kunsthalle të Bazelit, aty ku filloi gjithçka, dhe krijon një ksilografi, portret druri, me figurën e mikut të tij. Edhe Hermann Scherer do të vdesë në po të njëjtin vit nga një infeksion streptokoku. Ëndrra ka marrë fund.

    Është prekës portreti që Alberti i ka bërë Anna-s në 1924. Një vajzë e brishtë, depresive, që sapo ka lindur dy binjakë.

    Kanavaca ndjehet se është e ndikuar nga piktura Marzella e Kirchner (1909-1910). Anna jo më si një grua në kulmin e rinisë së saj, por thuajse si një e burgosur. Përmes linjave diagonale, Müller nxjerr në pah një strukturë të ngurtë në të cilën trupi ngjan i mbyllur si në një kafaz. Ngjyrat e dhunshme – blu, e kuqe, jeshile -, me kënde akute që përforcojnë format, ndihmojnë për të përcjellë shqetësimin që përshkon mjedisin dhe “portretin e brendshëm”.

    Ka dritë, por jo gëzim. Edhe dritarja nuk hapet për një të ardhme më të mirë, ajo është e mbyllur dhe e shtyp protagonistin. E mbyllur në vetvete, me fytyrën pa shprehje, me duart e braktisura në prehërin e saj, Anna bëhet një figurë gjeometrike e dorëzuar ndaj fatit të saj: nga njëra anë një pikturë (arti i të shoqit), nga ana tjetër dritarja (jeta). Në një grimcë të së tashmes që nuk do të kthehet më.

  • “Babai im, Roberto Baggio!”: Krenaria e Valentinës, që i ngjan aq shumë kampionit

    “Babai im, Roberto Baggio!”: Krenaria e Valentinës, që i ngjan aq shumë kampionit

    Njëzetë e tetë vjeçe, me pasionin për jogën, një jetë prej “fëmije” larg vëmendjes së mediave. Kjo është fëmija e parë e ish-futbollistit, që pëlqen të tregojë babain e saj përmes mediave sociale

    Roberto Baggio, një Top i Artë, me gola të shënuar në tre Botërorë të ndryshëm, me një pasion të palodhur për futbollin, sot është 52 vjeç. Dhe nuk ka profil social. Sidoqoftë, për të folur për “Bishtalecin” dhe për azhurnimin e fansave të panumërt mendon vajza më e madhe: Valentina, 28 vjeç ka të njejtin vështrim si kampioni. Sepse nëse në fushë ai ishte i famshëm për magjinë, akrobacitë, fanellat e ndryshme të veshura (“një lojtar shihet nga guximi, nga altruizmi, nga fantazia”), ndërsa në jetën private Roby Baggio e ka kaluar pa probleme.

    Fiksimi i tij? Andreina Fabbi, me të cilën është martuar në vitin 1999, me të cilën ka tre fëmijë: Valentinën më të madhe, pastaj Mattian dhe Leonardon. Dhe është sërish Valentina ajo tregon për përvjetorin e sapo festuar të prindërve: “7 fejesë, 30 vjet martesë dhe 3 fëmijë! Ndërtoni një familje të lumtur dhe mbani këtë lumturi”, thotë ajo përmes Instagramit, duke ndarë edhe një foto të çiftit. Me babi Robyn ka qenë gjithmonë shumë e lidhur.

    Se çdo të thotë të rritesh si “vajza” e tij ajo e ka treguar në një intervistë në Corriere della Sera: “Ka qenë paksa e vështirë, kemi ndryshuar shumë qytete, Milano, Bologna, Vicenza”, shpjegon ajo, duke treguar për një karrierë të jashtëzakonshme, “Shokët e shkollës gjithmonë më kërkonin autogtafe nga babai ndërsa dhe vajzat ishin xheloze, ndërsa unë isha shumë tërhequr, dëshiroja vetëm të studioja”. Nga fëmijëria, kujton udhëtimet me makinë me babanë: “Më shoqëronte shpesh në shkollë dhe vendoste gjithnjë një CD me koret e Boca Juniors”.

    Sot Valentina punon si social media manager (e Renzo Rosso, pronar i Diesel), nuk ka ambicie për influencer (“jeta është tjetër gjë”) dhe është një budiste, ashtu si prindërit e saj. Jeton në Milano, është e apasionuar pas yogës dhe Brazilit. Në rrjet përqafon të atin, e quan “mashkulli im”, është shumë krenare për këtë. Që Baggio nuk luan futboll, nuk ka më të dielë.

    Përgatiti Dardan MITROVICA

  • Sinisa Mihajloviç: “Jam ende këtu dhe këtu do të jem gjithmonë”

    Sinisa Mihajloviç: “Jam ende këtu dhe këtu do të jem gjithmonë”

    Ka kaluar saktësisht një muaj nga dita e transplantimit të palcës së kockës, më shumë se 4 nga ai 13 korrik, nga ajo konferencë për shtyp, ajo e shpalljes së sëmundjes: leuçemi mieloide akute

    Nëse do t’i duhet të zgjedhë një këngë për ta treguar këtë moment, Sinisa Mihajloviç zgjedh Vasco Rossi: “Unë jam akoma këtu”. Por, edhe ajo e postuar nga bashkëshortja e tij Arianna në dalje nga spitali dhe shkruar nga miku i tij Eros ishte gjithashtu e përsosur: “Gjë më të bukur nuk ka” (Più bella cosa non c’è). Një muaj pas transplantimit të palcës së kockës, Sinisa Mihajloviç është përsëri në një sallë konferencash për shtyp, me një triko dhe kapelë të kuqe, duke treguar se është kthyer por tashmë një njeri i ri së që mund ta vlerësojë “një frymë të ajrit të pastër”.

    Një orë e gjysmë fjalë që vetëm disa i ndjekin direkt në dhomën ku ndodhen Mihajloviç dhe mjekët që e kuruan. Nuk mund të qëndrojë në vende të mbushura me njerëz dhe pjesa tjetër e reporterëve janë në dhomën tjetër duke e ndjekur nga monitori. Në vend të kësaj, hyjnë në befasi lojtarët e Bolonjës, vetëm për minutat e para, ato të falënderimeve për trajnerin. Në emër të të gjithëve flet Blerim Xhemaili: “Të të themi që na ke munguar është pak, jemi të stërkënaqur që je rikthyer”. Ai buzëqesh dhe bën një shaka: “Po bëjnë gjithçka që të mos stërviten”.

    Kaq shumë fjalë në një orë e gjysmë, por për të fituar, nëse mund të bëhet një renditje, janë heshtjet. “Po më kalon gjithçka nëpër mend”, kërkon falje trajneri serb. Janë rezultat i emocionit të vërtetë të Mihajloviçit kur ai flet për gjithë stafin mjekësor që e ndoqi, për botën e futbollit që i qëndroi afër e mbi të gjitha për familjen e tij. “Gruaja ime ishte çdo ditë me mua, më tregoi edhe një herë që kam qenë me shumë fat që kam një grua si ajo pranë. I vetmi person që njoh që pret më shumë topa se unë. Të dua e dashur. Faleminderit edhe fëmijëve të mi që janë jeta ime ”.

    Ka kaluar saktësisht një muaj nga dita e transplantimit të palcës së kockës, më shumë se 4 nga ai 13 korrik, nga ajo konferencë për shtyp, ajo e shpalljes së sëmundjes: leuçemi mieloide akute. “Në këto muaj të vështirë kam njohur mjekë të jashtëzakonshëm, infermierë që më kanë kuruar, mbështetur dhe duruar, sepse e di që kam një karakter të fortë, ndonjëherë të vështirë, por ata kanë qenë të mrekullueshëm me mua. E kuptova menjëherë se isha në duart e duhura, pa to nuk mund të kisha bërë këtë rrugë që mendoj se shkoi shumë mirë ».

    Janë engjëjt e tij, lotët vijnë dhe gëlltiten sërish brenda: “Gjatë këtyre muajve kam qarë dhe nuk kam më lot … kam çarë tr… duke qarë”. Për Michele Cavo, primarin e Hematologjisë që e shoqëroi atë në spitalin Sant’Orsola, lotët janë katartike dhe rruga nuk ka mbaruar ende. Është ai që tregon për palcën e kockace që nuk funksiononte më, të ciklit të dyfishtë të kimioterapisë për të bërë një spastrim rrënjësor të qelizave të sëmura dhe për objektivin e transplantit të qartë që nga analiza e parë.

    Jo ndonjë rrugë e veçantë për trajnerin e Bolonjës, por ajo çfarë ndodh me të gjithë ata që vuajnë nga leuçemia. Pranë tij është Francesca Bonifazi, e cila ka bërë materialisht transplantimi i palcës, jo nga një anëtar i familjes (u testuan si i vëllai edhe dhe tre fëmijët e rritur), por nga një prej 36 milion donatorëve të regjistruar në regjistrin ndërkombëtar që do të mbetet anonim. Etapa tjetër janë 100 ditët nga transplantimi, vetëm 5 vjet pas rikuperimit të plotë.

    Është rikthimi në jetën i Mihajloviç i cili kurrë nuk dyshoi se do të kthehej. «Nuk do heq dorë nga asgjë, do të vazhdoj rrugën time, me forcë, duke u përpjekur të jem sa më i pranishëm që të jetë e mundur. Kjo më bën të ndjehem i gjallë. E di që nuk mund t’i tejkaloj mundësitë e mia. Shpesh kam arsyetuar me zemër, tani më duhet të arsyetoj më shumë me kokë». Në atë dhomë “të ndyrë” spitalore ku uji dhe ajri ishin të filtruar, nuk dëshiron të kthehet më.

    Nuk ndihet si një hero, por një njeri me dobësitë e tij që ka përballuar një sëmundje “bastarde” dita-ditës duke i vënë vetes objektiva të vogla. Edhe tani qëllimi është që eci përpara me kontrollet 2-3 herë në javë, 19 tableta që duhen marrë në ditë “disa të mëdha si suposta”, ndalesa për të qëndruar në vende plot me njerëz (po stërvitjes, jo në stadium), jo diell, jo shi, jo udhëtime të gjata.

    “Dua t’u them të gjithë atyre që janë të sëmurë, nga leuçemia apo nga ndonjë sëmundje e rëndë, se nuk duhet të ndjehen më pak të fortë nëse nuk përballen dot me sëmundjen ashtu si u përballa unë. E vetmja gjë që ata kurrë nuk duhet të humbasin është dëshira për të jetuar, për të luftuar”. Dhe ai nuk e humbi atë. Qesh në dhomën e shtypit kur tregon për britmat e tij në dhomat e spitalit duke parë ndeshjet me infermierët që evitonin hyrjen në dhomën e tij dhe e i vjen për të qeshur edhe kur rrëfen se durimi i tij është përmirësuar, por pjesa tjetër ka mbetur e njëjtë. “Unë i premtova vetes që të nxehem më, por e kam parë që nuk mundem ta bëj.”

    Mbyllja është sërisht me falënderime për të gjithë ata që i kanë dërguar mesazhe, nga fëmijët, tek fansat që deri para disa muajsh e fërshëllenin, tek kolegët duke filluar me Roberto Mancinin me të cilin ka folur pas katër vitesh që nuk flisnin. Pankina e artë që kolegët duan t’i japin? “Po vetëm nëse është për ato që bëra me Bolonjën, jo për sëmundjen”. Sinisa Mihajloviç është gjithmonë ai, thumbon skuadrën që nuk jep maksimumin e saj dhe e shikon jetën drejt e në sy.

    Përgatiti Dardan MITROVICA

  • Tina Turner, 80 vjeç: Leksionet që na vijnë nga tigri i rockut

    Tina Turner, 80 vjeç: Leksionet që na vijnë nga tigri i rockut

    Ikona feministe, me timbrin vokal dhe flokët krifë luani: pavarësisht daljeve të saj tashmë sporadike, Tina Turner është një shembull i jashtzakonshëm ende, edhe sot, për të gjithë ne. Le ta celebrojmë pra me gjërat më kryesore që na mësoi gjatë karrierës së saj të jashtëzakonshme

    Gjysmë shekulli në skenë, 180 milion disqe të shitura dhe 11 çmime Grammy Awards. Tina Turner mbush 80 vjeç si mbretëreshë e rock-ut. Anna Mae Bullock – ky është emri i saj i vërtetë – lindi në 26 nëntor 1939 në jugun e thellë të Shteteve të Bashkuara, në Nutbush të Tenesi. Vajza e një pastori, që në moshën dhjetë vjeçare ajo këndonte në korin e kishës. Një karrierë e shënjuar që në fillim nga takimi me ish-bashkëshortin, Ike Turner, pionier i fuzionit mes muzikës soul dhe rock.

    Dyshja do të korrë popullaritet të madh në vitet ’60 dhe ’70 falë këngëve si Proud Mary, Nutbush city limits dhe River deep mountain high. Pra, për ta kuptouar më mirë, Rolling Stones në atë kohë ishin grupi i tyre shoqërues. Pas vitesh abuzimesh të pësuara nga partneri i dhunshëm, këngëtarja arrin të shpëtojë nga kafazi i Ike-s për të ecur me këmbët e saj (legjendare). Nga mesi i viteve 1980, Tina Turner këndon si mbretëreshë e padiskutueshme e muzikës në vijim të boom-it të jashtzakonshëm të albumit të saj solo Private Dancer, hite të tilla si What’s love got to with it, The best dhe me paraqitjen e saj të paharrueshme në Mad Max përtej sferës të zërit, ku interpreton këngën kryesore të kolonës zanore We Don’t Need Another Hero (Ne nuk kemi nevojë për një Hero tjetër).

    E paharrueshme me pasthirrmat e saj vokale dhe flokët krifë luani, tigresha është një shembull i shkëlqyeshëm për të gjithë sot. Mjaft të themi se jeta e saj e pabesueshme është bërë një muzikal mjaft i suksesshën. Për të festuar 80 vitet e tij të jashtëzakonshme, ja leksione që kemi mësuar nga «Simply The Best»:

    1. Me rezistencë, mund të kapërceni gjithçka

    Pas një martese plot abuzime, gjatë së cilës ajo u përpoq të bënte edhe vetëvrasje, Tina arrin të ngrihet dhe të rimarrë vendin e saj në skenë.

    2. Ike & Tina Turner

    Siç shumë e dinë, fillimi i karrierës së tij është i lidhur me ish-bashkëshortin e saj të dhunshëm, Ike Turner, një pionier i shkrirjes së soul dhe rock-ut. Dyshja do të fitojë popullaritet të madh në vitet ’60 dhe ’70 falë hiteve si Proud Mary, Nutbush city limits e River deep mountain high. Pra, për ta kuptojmë më mirë, Rolling Stones në atë kohë ishin grupi i tyre shoqërues. Mick Jagger do të rrëfente shumë vite më pas se ai i kishte “vjedhur” nga mikesha e tij hapat e famshëm të kërcimit.

    3. Mund t’ju marrin gjithçka, por jo talentin

    Kur u nda nga Ike Turner, pas afro 20 vjet martesë, Tina ishte një nënë beqare 39-vjeçare me katër fëmijë në ngarkim. Gjatë divorcit ajo humbi gjithçka: paratë, pronat, copyrightin. Por ka një gjë të cilën askush nuk ka arritur dot t’ja marrë, atë talent të jashtëzakonshëm të kombinuar me një grintë të hollë.

    4. Zëri i Tinës

    Më një zë të ashpër e të ëmbël prej gjysëm sopranoje, tigresha e rock-ut arrin tonalitetin 4 oktava.

    5. Talenti nuk njeh skadencë

    Tina bëhet një rock star në moshën 40 vjeç. Rilindja e saj (si personale ashtu dhe artistike) ndodhi në 1979 falë një takimi me menaxherin e Olivia Neëton-John, Roger Davies, i cili e mori atë me vete në Los Angeles dhe e shndërroi në një nga divet më të mëdha të të gjitha kohërave.

    6. What’s Love Got to Do with It, 1984

    Në atë kohë, këngëtarja nuk kishte asnjë single në hit parade prej rreth pesëmbëdhjetë vjetësh. Kur kënga mbërriti në majë të Billboard Hot 100 dhe qëndroi atje për tre javë, What Love Got Got To Be With It u bë i pari numër një në karrierën prej solisteje të Tina Turner. Ai single shënoi edhe një rekord të ri. Me 45 vitet e saj, Tina ishte artistja më e moshuar që arrinte kreun e renditjes.

    7. Mëso nga eksperiencat e kaluara dhe ec përpara

    Përgjatë rrugëtimit të saj, Tina shkroi një libër për të ndihmuar gratë e tjera që kishin përjetuar eksperienca të ngjashme me të. Pastaj hodhi gjithçka pas krahëve dhe vazhdoi.

    8. We Don’t Need Another Hero, (Nuk kemi nevojë për tjetër Hero) 1985

    Himn kundër dhunës, We Don’t Need Another Hero, (Thunderdome) është kënga pararendëse e kultit fanta-apokaliptik Mad Max – Përtej sferës së vetëtimës së George Miller, në të cilin Tina ofron një pamje të paharrueshme në rolin si Aunty Entity krahas Mel Gibson.

    9. Mos lejo që të tjerët t’ju përcaktojnë

    Tina nuk u dorëzua kur Capitol Records i tha që ajo ishte “shumë e zezë” për t’u ecur përpara. Me këmbëngulje dhe punë të palodhur, këngëtarja detyroi firmën e njohur muzikore të besojë tek ajo. Shumë i rëndësishëm rezultoi të ishte edhe roli i mikut të saj, David Boëie, i cili i bindi prodhuesit që t’i jepnin një shans.

    10. Tina – What’s Love Got to Do with It, 1993

    Në 1991, Tina nënshkroi një autobiografi bestseller nga e cila lindi filmi me Angela Bassett dhe Laurence Fishburne, të dy kandidatë për çmimin Oskar, dhe për të cilin këngëtarja regjistroi edhe kolonën sonore me të njëjtin titull.

    11. Minifundi nuk njeh moshë …

    … nëse di ta mbash si ajo.

    12. Tina për veshjet e saj

    «Ndonjëherë mendoj se në moshën time duhet të ndal me rrobat e seksi dhe me gjithë atë lëvizje: Nuk dua të bëhem gjyshja e rrokut. Por publiku vazhdon të më ndjekë. Dhe në pasqyrë nuk e shoh veten të vjetër. Përkundrazi! Ndihem gjithmonë 30 vjeçe, jam plot energji që më vjen nga brenda”.

    13. Zgjidh me kujdes personat që frekuenton

    E shpëtuar nga kafazi i ish-bashkëshortit Ike, Tina ndërroi miqësi dhe shokët e punës. Vetëm në këtë mënyrë arriti të rifitonte fuqitë e saj.

    14. The Best, 1989

    Jo të gjithë e dinë se kënga më e njohur e Tina Turner u këndua fillimisht nga Bonnie Tyler, një vit më parë.

    15. Nuk është e rëndësishme se çfarë ndodh me ju, por si përballesh me të

    Tina është shembulli i gjallë.

    16. Rocker i rekordeve

    Gjatë karrierës së saj të lavdishme, Tina ka marrë 11 çmime Grammy Aëards, prej të cilëve tetë kompetitive dhe tre nderi. Në vitin 1986, fiton yllin e tij në Hollyëood Walk of Fame. Turner u pranua gjithashtu edhe në Kennedy Center Honors, duke hyrë kështu në rrethin e kufizuar të artistëve që morën këtë mirënjohje, ku bëjnë pjesë edhe Aretha Franklin, Ray Charles, Little Richard dhe Chuck Berry.

    17. Ndonjëherë, na duhet ndihma e një perëndie

    Këngëtarja ka treguar që brendia shpirtërore mund të ndryshojë jetë.

    18. Tina dhe feja

    E refuzuar nga prindërit e saj dhe abuzuar nga bashkëshorti, Tina e gjeti veten duke praktikuar budizmin e Nichiren pasi e zbuloi atë falë mikes së saj Valerie Bishop.

    19. Dashuria e vërtetë ekziston …

    Mjaft të dish ta presësh

    20. Tina dhe dashuria e vërtetë

    Erwin Bach, produktor zviceran 16 vjet më i ri, është dashuria e saj e vërtetë. Ai që i riktheu jetën duke i dhuruar asaj një veshkë, pasi këngëtarja ishte goditur nga një tumor. Pas një love story prej 27 vitesh, Tina martohet me Erwin në vitin 2013, vit në të cilin ylli heq dorë nga shtetësia Amerikane për të marrë atë zvicerane.

  • Mbreti Mida i futbollit (dhe i sportit botëror)

    Mbreti Mida i futbollit (dhe i sportit botëror)

    Jo eleganti Mendes, as ndonjë manaxher i yjeve në SHBA. Agjenti më i pasur në planet është i panjohuri (të paktën për pjesën më të madhe të sportdashësve të zakonshëm) agjenti anglez i Bale dhe i Szczesny, me 115 milionë euro fitime nga komisionet në 2019. Pas pamjes së jashtme si e një bankieri të lodhur, është një njeri i pamëshirshëm që, duke nisur nga cricket, ka ndërtuar një perandori në futboll

    I vetmi konçesion për luksin dhe pasurinë e portofolit është një Bentley me targë të personalizuar që i dedikohet kompanisë, e themeluar më 1994 bashkë me ortakun shumë e vjetër David Manasseh, sot administrator i deleguar i Stellar Group. Jonathan Barnett, 69 vjeç, britanik, hebre, anëtar i sinagogës St. John’s Wood në Londër, ka pamjen e një njeriu të zakonshëm, por pas syzeve në stil vintage, është agjenti më i pasur në botë me 115 milion euro fitime nga tarifat e transferimeve dhe 1.17 miliardë fitime nga kontratat. Renditja është azhurnuar nga revista amerikane Forbes: i dyti vjen Scott Boras, një agjent bejsbolli i ulur në këtë shkallë pikërisht nga Barnett, pas gjashtë vjet në komandë; i treti vjen portugezi Jorge Mendes, pronar i Gestifute dhe përfaqësues i Cristiano Ronaldos super diamanti i argjendarisë së tij: i pesti është Mino Raiola, agjenti i Pogba dhe Ibrahimoviç.

    Nuk është për t’u habitur që tre nga pesë të parët janë menaxherë futbollistësh. Sindikatat sportive në fakt ofrojnë përqindje të ndryshme për komisionet maksimale mbi pagat e sportistëvr: 10% për futbollin, 5% për basketbollin, 4% për basketbollin dhe hokejin, 3% për futbollin amerikan, ndërsa agjentët e tenisit dhe golfistëve marrin mesatarisht 20% mbi të ardhurat tregtare që ndihmojnë për të gjeneruar.

    Princi dhe Mandela

    Barnett i përjetoi ditët më të famshme në verën e vitit 2013, kur ishte determinant në transferimin e Gareth Bale nga Tottenham në tek Real Madridi. U gjend në qendër të vëmendjes për javë të tëra. Historia po përsëritet këto ditë me fillimin e negociatave për të dërguar uellsianin në Kinë.

    Një situatë e pakëndshme kjo, sepse dimensioni i preferuar i Barnett është ai i mosshfaqjes, i një profili shumë të ulët. Me gazetarët ka marrëdhënie thuajse inekzistente: pak e kanë shkëmbyer në rrugën e tyre, akoma më të pakët janë ata që kanë shkëmbyer më shumë se disa fjalë. Ajo që ka rëndësi janë firmat në kontratë dhe paratë që depozitohen në bankë.

    Barnett, xhevahiri i të cilit aktualisht është Saul Niguez i Atletico Madrid është përfaqësues edhe i portierëve Wojciech Szczesny (Juve) dhe Thomas Strakosha (Lazio), është vite drite larg nga rrumbullakësia e gëzueshme e Mino Raiolas ose nga eleganca ndonjëherë e ekzagjeruar e Mendes, Julio Iglesias i agjentëve. Mbreti i agjentëve duket si një bankier i lodhur, por që në realitet është një kockë e fortë me stomak të fortë dhe që ka meritën se e la kuptuar para shumë kolegëve të tjerë, se ku po e çonte rruga e nisur.

    Ai filloi të lëvizë në botën e biznesit si një praktikues menaxherial i grupit Curzon më 1973, ku qëndroi deri në vitin 1990: ishte një kompani kazinosh pronë e familjes së tij. Në ato 17 vjet, që Barnett punoi aty pat krijuar një rrjet marrëdhëniesh, kusht themelor ky për t’u hedhur nëpër aventura të reja. Ndërkohë, mes viteve 1980 dhe 1990 bota e sportit hodhi një hap të madh drejt të ardhmes: Gjigantizmi financiar lindi në atë dekadë, falë boom-it të sponsorëve dhe tregut të të drejtave televizive.

    Barnett filloi nga cricket, me lojtarin Brian Lara, kampion i Trinidad dhe Tobago, i mbiquajtur “Princi”, edhe sot 50 vjeç. E dërgoi atë në Transvaal sipas dëshirës së Nelson Mandelës, i cili kishte për qëllim për ta bërë këtë sport një ndër kryesorët në Afrikën e Jugut pas aparteidit.

    Jo vetëm futboll

    Pas bashkangjitjes me futbollin, zhvillimi i kompanisë së Barnetit ishte mbresëlënës. Sot ajo është e ndarë në katër disiplina kryesore sportive: futboll, atletikë, rugby dhe cricket. Përveç Barnett dhe Manasseh, katër figura kryesore janë: drejtori dhe ndërmjetësi David Lookwood; drejtori Joshua Barnett, djali i Jonathan; drejtori evropian i futbollit John Inglis; drejtori financiar Peter Lazard.

    Ka shtatë zyra: selinë qendrore në Londër, pastaj Liverpoolin, Madridin, Amsterdamin, Mynihun, Reykjavik dhe Massachussets. Një stafi të madh: njëzet e nëntë figura për futbollin, mes të cilëve tri gra; pesë për atletikën; dy për rugby, një për cricket; gjashtë për soccer-in; një për futbollin amerikan. Në departamentin e shitjeve, edhe tre persona të tjerë, ndër të cilët Andrei Kanchelskis, djali i ish-lojtarit të Manchester United, Everton, Rangers dhe Fiorentinës. Gjithsej, dyzet e shtatë punonjës.

    Sportistë me vlerë

    Uebfaqja e specializuar Transfermarkt numëron 232 lojtarë aktivë që ndiqen nga agjencia Barnett. Më i shtrenjti është Saul Niguez i Atletico Madrid, me vlerë 90 milionë euro. I dyti është Bale, 60. I treti është sulmuesi uruguaian Maxi Gomez, 40. Të tjerë janë, Pickford (Everton), 40; Szczesny, 35; Trippier (Atletico Madrid) 35; Sigurdsson (Everton) 35; Mount (Chelsea) 35; Chilwell (Leicester) 35; Loftus-Cheek (Chelsea) 30. Në fund të renditjes, me vlerë 25,000 euro, ndodhet izraelini 19-vjeçar Ilay Elmkies, i Hoffenheim II.

    Kampionatet më të rrahur janë Premier, Championship, Liga, Bundesliga, Ligue 1, Turqia, Rusia, Skocia, SHBA, Brazili. Në Portugali, terreni i gjuetisë Mendes, ka vetëm tre lojtarë. E njëjta muzikë edhe në Holandë, ku agjenci të tjera po shkojnë shumë mirë. Menaxherët kryesorë e kanë ndarë botën dhe shmangin ndërhyrjen midis tyre.

    Pas aparencës së një babaxhani, Barnett është një njeri i akullt. Lojtarët e rinj rekrutohen duke futur në lojë një forcë financiare që, sidomos tek familjet më të varfra – që nuk janë pak – ushtron një tërheqje të parezistueshme. Stafi i tij rreh botën anekënd në kërkim të baby për t’i përfshirë në galaktikën Stellar Group: paguan një dhe peërfton njëqind.

    Mundësia është që të studiohen gjithashtu edhe situata që mund të hapin boshllëqe në të cilat mund të arrihet ndonjë goditje: një yll që ngurron në kohën e rinovimit të kontratës është, për shembull, një pre e nivelit të parë. Megjithatë, formalisht, rregullat duhet të respektohen.

    Në faqen ueb ku paraqitet agjensia shkruhet: «Politika pa ekuivoke e grupit Stellar është që ne nuk do të lehtësojmë, tolerojmë ose falim evazionin fiskal nga klientët tanë, agjentët apo furnitorët, as në juridiksionet në të cilat veprosje, apo gjetkë”. Nuk duan kokrriza. Fuqia ekonomike e grupit lejon, të paktën në teori, të shmangin shkurtoret me taksat të cilat, nëse zbulohen, mund të kthehen në bumerang.

    Barnett është një hebre laik, por praktikues. Frekuentimi prej tij i sinagogës St. John’s Wood nuk është episodik. Ai është në marrëdhënie të shkëlqyera me presidentin e Tottenham, Daniel Levy, i cili falet në të njëjtin tempull. Gjithnjë në emër të fesë, janë të mira marrëdhëniet me Chelsea Abramovich dhe Manchester United të familjes Glazer.

    Në mjaft raste, Barnet shfaqet si një person thelbësisht i zakonshëm. Nuk zotëron batutën e zjarrtë të një gjeniu të ironisë tipik hebre si Woody Allen. Shijon të mirat e tryezës pa e ekzagjeruar. Por darka rrallë është një mjet evazioni: është një nga vendet e preferuara për të mbyllur një marrëveshje të mirë.

    Nuk mban në dorë orë të shtrenjta, edhe eleganca e veshjeve nuk është aty ku duhet. E nëse ndonjë herë duhet të shkelë ndonjë rregulla me sjellje jo fort të hijshme dhe bie në tundim, sinagoga për pendimin është gjithmonë aty. Mjaft të thuash që më 2006, Barnet u skualifikua për dymbëdhjetë muaj nga Football Association dhe u gjobit me 100 mijë paund për organizimin e një takimi të fshehtë midis Ashley Cole, në atë kohë tek Arsenal, dhe përfaqësuesit të Chelsea. Barnett nuk u mërzit, ai pagoi detyrimin dhe kohë më pas deklaroi: “Bëra atë që ishte e duhur dhe e leverdisshme për lojtarin tim. Unë përfaqësoja interesat e Cole. Historia ka treguar se ishte lëvizja e duhur”.

    Pranë Sh. Holmes

    I rritur në Baker Street, lagja londineze e lidhur me Sherlock Holmes, Barnett ka thënë tha se ylli i tij polar ka qenë edukimi që mori në familje: “Parimet për jetën dhe biznesin i trashëgova nga ai kontekst.”

    Tani, në prag të 70 vjetëve, i pasur dhe i afirmuar, tregon: “Nuk më intereson fama dhe nuk është paraja në krye të shkallës sime të vlerave. Në radhë të parë është familja që kam ndërtuar, gruaja dhe tre fëmijë ”. Ai gjithashtu ka ndërtuar edhe një pasuri jo të pavëmendshme që tani e bën atë agjentin numër një në botë: një trashëgimi e bukur për gruan e tij, fëmijët, nipërit e mbesat.

    Përgati Dardan MITROVICA

  • Maradona i mohon trashëgiminë vajzës, Giannina: “Nuk do t’i lë asgjë”

    Maradona i mohon trashëgiminë vajzës, Giannina: “Nuk do t’i lë asgjë”

    Keqësohen marrëdhëniet midis kampionit dhe fëmijës së tij të dytë. Sulmohen mes tyre nëpër rrjete sociale dhe ai thotë se vajza e tij nuk do ta shohë trashëgiminë e tij

    Që marrëdhëniet midis Diego Maradonës dhe vajzës së tij të dytë nuk ishin idilike kjo dihet prej kohësh. Por se sa shumë janë përkeqësuar kjo u duk qartë pas shkëmbimit nëpër social midis të dyve që e shtyu Pibe de Oro të njoftojë se asgjë nga trashëgimia e tij nuk do t’i shkojë së bijës, Giannina.

    Këtë herë ishte ajo që rihapi armiqësitë duke lënë të kuptohet se babai i saj ishte i varur nga droga dhe qetësuesit. “Ata po e vrasin atë nga brenda, pa e kuptuar”. Ajo flet për të si për një luan të zbutur me ilaçe, me fjalë që lënë disa dyshime interpretuese, por që e tërboi babnë e famshëm.

    Atij nuk i pëlqeu aspak dhe përgjigjet menjëherë përmes Instagram. “Nuk po vdes aspak, fle në paqe sepse jam duke punuar. Më erdhi shumë keq për humbjen kundër Estudiantes. Nuk e di se çfarë ka dashur të thoshte Giannina dhe dhe as se si do të interpretohet. Por di që tani, kur dikush plaket, të tjerët shqetësohen më shumë për atë që do të lërë sesa për ato që po bën. E atëherë po iu them të gjithëve se nuk do t’ju lë asgjë. Se do të jap gjithçka për bamirësi. Të gjitha çfarë kam fituar në jetën time do t’i dhuroj».

    Midis të dyve marrëdhëniet janë luhatur prej viteshme nga mesazhe me dashuri të madhe dhe foto që kujtojnë fëmijërinë e vajzës në Napoli dhe me sulme që kërcënojnë gjykatën për vajzën, ish partneren e Sergio, Kun, Aguero, edhe ai një futbollist sulmues argjentinas me të cilin ka edhe Benjaminin e vogël.

    Dy vjet më parë, shtypi argjentinas kishte spekuluar se ish-kampioni i Napolit, tani trajner i Gimnasia de La Plata, dëshironte të kërkonte një burgosje parandalues për Gianninan në një proces gjyqësor të ngritur edhe kundër bashkëshortes së tij Claudia Villafane për një pretendim të marrjes së pasurive. Pibe de Oro thotë se ish-i i tij dhe partneri i saj aktual i kanë vjedhur rreth 9 milion dollarë duke administruar paratë e tij në shtblerje pasurishë të patundshme në Florida. Në betejën e rrjeteve sociale, ndërhyri gjithashtu edhe Villafane: “Nëse ke koq. të bësh një video duke folur për vajzën tonë, shpresoj që t’i kesh edhe për t’u paraqitur para gjykatësit, duke qenë se deri më tani nuk e ke bërë kurrë”.

    Maradonës nuk i ka mbetur pranë as vajza më e madhe Dalma, aktore në Argjentinë, që i ka dhënë fund marrëdhënieve duke ja kthyer pas trëndafilat që ai i kishte dërguar në prill për ditëlindjen e 32-të të dërguesit. Kërcënimi i anulimit nga testamenti gjithashtu mund të vlejë edhe për të. Sipas People With Money, pasuria e Pibe de Oro vlerësohet në rreth 275 milion dollarë. Sidoqoftë, ajo do të duhet të ndahet në më shumë se tre persona, d.m.th., ish-gruaja dhe vajzat e martesës së parë.

    Vetëm disa ditë më parë u shfaq në Argjentinë trashëgimtari i gjashtë i mundshëm, 23-vjeçari Magalì. Nëse konfirmohet atësia do t’i shtohej fëmijëve të tjerë të njohur. Përveç Giannina dhe Dalma, Diego jr Sinagra, i lindur nga marrëdhëniet me Cristiana Sinagra, Jana, vajza e Valeria Sabalaín dhe Diego Fernando i lindur nga marrëdhënia me Veronica Ojeda.

    Jeta e kampionit argjentinas mesa duket ka qenë shumë më e gjallë jashtë sesa brenda fushës.

    Përgatiti Dardan MITROVICA