Ringo Starr është një nga ato figura që, edhe kur nuk përmendet i pari në listat e ikonave të rock-ut, mbetet i ngulitur në kujtesën kolektive si një prani e pazëvendësueshme. Në një botë ku emrat e mëdhenj si Freddie Mercury, David Bowie, Elton John, Sting, Bob Dylan, Bono, Joe Strummer apo Iggy Pop shpesh marrin skenën kryesore, Ringo shfaqet si një yll i një natyre tjetër: më i heshtur, më i thjeshtë, por po aq i rëndësishëm.
Ndoshta është atmosfera që rrethon emrin e tij – një përzierje mes një heroi western për fëmijë dhe një tabele të ndritshme në Times Square – ose ndoshta është fakti se, ndryshe nga shumë të tjerë, ai nuk u fsheh kurrë pas një maske të rockstar-it të lodhur, të trukuar apo të vetëshpallur si profet i kohëve moderne.
Ringo ishte dhe mbetet një njeri i zakonshëm me një shpirt të jashtëzakonshëm. Një njeri që, pavarësisht paragjykimeve të shumta, ishte një shtyllë e vërtetë e Beatles, një element pa të cilin mozaiku i grupit nuk do të kishte qenë kurrë i plotë. Ky artikull është një udhëtim narrativ në jetën, personalitetin dhe artin e tij – një udhëtim sentimental, ashtu siç e meriton.
Fëmijëria e vështirë: Një personazh i Dickens në Liverpool
Ringo Starr, i lindur si Richard Starkey në vitin 1940, u rrit në një Liverpool të ashpër, në zonën Dingle – një vend që, për ata që e njohin historinë e qytetit, mjafton të përmendet për të kuptuar vështirësitë që e prisnin një fëmijë të varfër.
Fëmijëria e tij ishte e mbushur me sfida që do ta kishin thyer shumëkënd: një baba që u largua herët, një sërë sëmundjesh të rënda, përfshirë një peritonit që e la në koma për ditë të tëra dhe një tuberkuloz që e mbajti në spital për dy vite të plota.
Por pikërisht aty, në dhomat e bardha të spitalit, lindi dashuria e tij për muzikën. Për të luftuar mërzinë dhe për të ndihmuar rehabilitimin, ai iu bashkua bandës së spitalit dhe zbuloi magjinë e perkusioneve.
Kur patrjgu i tij, Harry Graves, i dhuroi baterinë e parë – sado primitive të ishte – fati i Ringo-s u vulos. Ai nuk do të ishte më thjesht Richard Starkey; ai do të bëhej Ringo Starr, një emër që do të kumbonte në historinë e muzikës.
Nga skiffle te Beatles: Rruga drejt pavdekësisë
Vitet ’50 dhe ’60 sollën shpërthimin e skiffle-it në Britani, dhe Ringo, si shumë të rinj të kohës, u përfshi në këtë valë. Pas eksperiencave në disa grupe, ai u bë bateristi i Rory Storm & the Hurricanes, një nga bandat më të mira të Liverpool-it.
Ishte pikërisht Rory ai që i dha nofkën “Ringo”, për shkak të unazave që mbante gjithmonë në duar.
Më pas erdhi momenti që ndryshoi gjithçka: takimi me Beatles në Hamburg, pakënaqësia e George Martin ndaj Pete Best, hezitimi i Brian Epstein për ta larguar atë… dhe pastaj ftesa.
Ringo u bë një Beatle. Përjetësisht.
Dhe me të drejtë: ai nuk ishte thjesht një zëvendësim teknik, por pjesa që mungonte në mozaikun emocional dhe artistik të grupit.
No Ringo, No Beatles: Pse ishte zemra e grupit
Për vite me radhë, kritika e ka nënvlerësuar rolin e Ringo-s, duke e quajtur “fatlum”, “sekondar”, “thjesht baterist”. Por kjo është një padrejtësi historike.
Ringo ishte ngjitësi emocional i Beatles.
Ai ishte i vetmi që arrinte të balanconte karakteret shpërthyese të Lennon, perfeksionizmin e McCartney dhe heshtjen e thellë të Harrison.
Ai ishte ai që qetësonte tensionet, që sillte humor, që krijonte ura komunikimi.
Dhe kur duhej, ai dinte të largohej për të treguar se kishte kufij – si gjatë regjistrimeve të White Album, kur u ndje i përjashtuar dhe u largua pa hezitim.
Beatles e kuptuan menjëherë se çfarë humbën: kur u kthye, e priti bateria e mbuluar me lule.
Ringo ishte zemra e grupit, jo vetëm ritmi.
Less is More: Gjenialiteti i bateristit që dinte të dëgjonte
Ringo Starr nuk ishte një baterist i zakonshëm. Ai ishte një inovator i heshtur.
Muzikantët e mëdhenj e kanë pranuar gjithmonë: Stewart Copeland, Chad Smith, Dave Grohl, Max Weinberg dhe shumë të tjerë e kanë quajtur Ringo-n frymëzimin e tyre të parë.
Pse?
Sepse ai dinte të shërbente këngën, jo egon.
Ai ishte mjeshtër i ritmit të pastër, i kohës së hekurt, i fill-eve të rafinuara dhe të papërsëritshme.
Ai luante një bateri për të djathtë, megjithëse ishte i majtë – gjë që krijonte një stil unik.
Ai ulte tensionin e daulleve për të marrë një tingull më të butë, më të thellë.
Ai përdorte tom-at në mënyra që askush nuk i kishte përdorur më parë.
Dhe mbi të gjitha, ai kishte një dhunti të rrallë: të kuptonte thelbin e këngës dhe të hiqte gjithçka e panevojshme.
Less is more.
Dhe Ringo e zotëronte këtë filozofi si askush tjetër.
Ringo Starr është një nga ata artistë që nuk kërkoi kurrë të ishte në qendër të vëmendjes, por që u bë i pavdekshëm pikërisht për këtë arsye. Ai ishte njeriu që mbajti Beatles të bashkuar, që u dha ritëm ëndrrave të tyre dhe që solli një ndjeshmëri të pazëvendësueshme në çdo këngë.
Historia e tij është një udhëtim sentimental, një rrëfim i një njeriu të thjeshtë që u bë legjendë pa e kërkuar kurrë.
Dhe ndoshta pikërisht kjo e bën Ringo Starr një nga figurat më të dashura dhe më njerëzore të historisë së muzikës moderne.
Në fund të fundit, Beatles nuk do të kishin qenë Beatles pa të.
Dhe muzika jonë nuk do të ishte ajo që është sot.
