Blog

  • Angelina Jolie në kohën e koronavirusit: “Duajeni njëri-tjetrin dhe mbroni fëmijët”

    Angelina Jolie në kohën e koronavirusit: “Duajeni njëri-tjetrin dhe mbroni fëmijët”

    Laura DANI – Diva ngre zërin: “Nëse e doni vërtetë dikë, bëj që të dëgjosh. Ji i pranishëm (edhe nëse je në distancë), jini mbështetës, mbani sytë hapur”. Pa harruar fëmijët që për shkak të pandemisë ndodhen në kushte jo të sigurta jetese, ndoshta me prindër të dhunshëm

    Përgjatë emergjencës së koronavirusit, Angelina Jolie nuk rri duke parë. Diva dyzet e katër vjeçare, pasi i dhuroi një milionë dollarë për bamirësi organizatës No Kid Hungry që shpërndan ushqime për fëmijët më në nevojë të Amerikës, mendon përsëri për të tjerët. Më parë me një artikull në kolonat e Time dhe pastaj me një diskutim videochat me Dr. Nadine Burke Harris, Surgeon General e Kalifornisë (domethënë, zëdhënësja kryesore për shëndetin publik e shtetit).

    Diva, e cila po e kalon izolimin me gjashtë fëmijët e saj, tani po mendon veçanërisht për fëmijë. Ditët e fundit pati folur për ata që nuk do të mund të kthehen në shkollë për shkak të krizës ekonomike të krijuar nga pandemia. Tani ka ftuar të mos harrohen ata që për shkak të Covid-19 janë në kushte jo të sigurta jetese, ndoshta me prindër të dhunshëm: “Fëmijët kanë më pak të ngjarë të kontraktojnë virusin, por janë veçanërisht të prekshëm nga efektet anësore të pandemisë në shoqëri dhe meritojnë vëmendje të veçantë”. Sepse në këtë moment “ata janë të privuar nga rrjetet mbështetëse që i ndihmonin ata të menaxhojnë situata të caktuara: nga miqtë e tyre, nga mësuesit që u besojnë, nga aktivitetet jashtëshkollore, koha e kaluar në shtëpi me të afërmit që u bëjnë të mundur atyre të ikin mjediseve të dhunshme”. Pasojat ekonomike të Covid-19 kanë qenë brutale. Nga dita në ditë, shumë njerëz e gjetën veten të papunë dhe familjet e tyre zhyten në pasiguri ekonomike: “E dimë që stresi në shtëpi shton rrezikun e dhunës në familje, si në një shoqëri të zhvilluar ekonomikisht ashtu edhe në një kamp refugjatësh”.

    Angelina Jolie foli pastaj për rëndësinë e ruajtjes së kontakteve midis njerëzve edhe nën regjimin e karantinës: “Duajeni njëri-tjetrin, qëndroni në kontakt me njerëzit që nuk mund të takoni. Nëse vërtet e doni dikë, ngrijeni zërin. Jini të pranishëm (edhe pse në distancë), jini mbështetës, mbani sytë hapur dhe kushtojini vëmendje asaj që po u ndodh njerëzve rreth jush. Mos mendoni se “këto nuk janë puna ime”. Diva, e cila është një e Dërguar Speciale e Agjencisë së Kombeve të Bashkuara për Refugjatët, e ka kuptuar shumë vite më se kthimi i kokës anash përballë problemeve nuk është një opsion. Sepse me të qarë nuk zgjidhen problemet, “Siç më ka pas thënë një gjyshe që e kam takuar shumë vite më parë, ‘nuk kam nevojë lotët e tu, por e ndihmën tënde’. Kështu e kam nisur”.

  • John Travolta përkujton djalin e tij Jett, i cili sot do të ishte 28 vjeç: “Të duam shumë”

    John Travolta përkujton djalin e tij Jett, i cili sot do të ishte 28 vjeç: “Të duam shumë”

    Laura DANI – Aktori dhe bashkëshortja e tij Kelly Preston kanë postuan disa foto prekëse në Instagram për të kujtuar djalin më të madh Jett, i cili vdiq njëmbëdhjetë vjet më parë, në ditën që do të kishte qenë ditëlindja e tij e 28-të

    “Gëzuar ditëlindjen Jetty, të duam shumë”. John Travolta, me një postim në Instagram ka dashur të kujtojë djalin e tij Jett, i cili vdiq në moshën 17 vjeç, më 2 janar 2009, ditën që do të kishte qenë ditëlindja e tij e 28-të. Fjalët u shoqëron një imazh prekës, në të cilin babai dhe djali buzëqeshin duke parë njëri-tjetrin në sy.

    Edhe gruaja e Travoltës, aktorja Kelly Preston, gjithashtu ka dashur të nderojë të birin, duke e kujtuar me një imazh në të cilin ata përqafoheshin fort në sfondin e maleve të mbuluara nga dëbora, e shoqëruar nga dedikimin “Gëzuar ditëlindjen Jetty i ëmbël, të adhurojmë”.

    View this post on Instagram

    Happy Birthday Jetty! We love you! ❤️

    A post shared by John Travolta (@johntravolta) on

    Edhe pse ende nuk krejtësisht të qarta shkaqet e vdekjes së Jett, djaloshi me autizëm dyshohet se vdiq në dhomën e Old Bahama Bay Hotels në Bahamas, ku ishte për pushime me prindërit e tij, pas një ataku epileptik që e kishte bërë të përplaste kokën kundër vaskës së banjës. Në atë kohë, dy yjet e Hollivudit u akuzuan nga mediat se nuk i kishin dhënë Jett trajtimet e nevojshme: të dy janë në fakt ndjekës të Scientology, që i referohet mënyrave të veçanta të trajtimit të sëmundjeve.

    Përveç Jett, John Travolta dhe Kelly Preston kishin edhe një vajzë tjetër, Ella Bleu, e cila tani është 20 vjeç, ndërsa pak më shumë se një vit pas vdekjes së djalit çifti u bë me një djalë tjetër, Benjamin i cili tani është 9 vjeç. Por vdekja e Jett është një dhimbje e tmerrshme. Travolta, duke folur për median Us Weekly disa kohë më parë, e pranoi: “Është shumë e dhimbshme të humbasësh dikë që ke parë të rritet çdo ditë. Dikë të cilit i ke mësuar të flasë dhe të ecë. Dikë të cilit i kë treguar se si të dojë. Është gjëja më e keqe që mund t’i ndodhë kujtdo. Djali im më ka dhënë shumë gëzim. Ishte gjithçkaja ime. Më ka mësuar se si të dua pa kushte”.

    Që kur iu vdiq djali, aktori dhe gruaja e tij nuk e kanë harruar kurrë, në ditën e lindjes së tij, t’i dedikojnë homazhe prekëse përmes rrjeteve sociale. Një javë më parë Kelly ndau edhe një foto familjare me Jette dhe vajzën Ella Bleu: “Kam një vend të veçantë në zemrën time për njerëzit me autizëm dhe nevoja të veçanta. Dhe i dërgoj dashuri disa prej njerëzve të mi më të preferuar në botë. Djali im Jetty ishte një nga shpirtrat më të gëzuar dhe të mrekullueshëm që mund të takonim. Duajini të gjithë ata që vuajnë nga autizmi dhe kanë nevoja të veçanta në të gjithë botën”.

  • Nxirren armët në SHBA, mijëra njerëz kundër karantinës në Michigan

    Nxirren armët në SHBA, mijëra njerëz kundër karantinës në Michigan

    Protestuesit bërtisnin “Lock it in cell” (Mbylleni në qeli) kundër guvernatores Whitmer, duke lëshuar britmën e betejës trumpiane të vitit 2016

    Në Michiganin e paralizuar nga epidemia, në të cilin e vetmja lëvizje është ajo e linjës që numëron infeksionet dhe viktimat e koronavirusit – përkatësisht 28,000 dhe 1.900 deri më 16 prilli – mijëra njerëz protestuan, disa madje edhe duke rrokur armët, kundër lockdown të vendosur nga guvernatorja demokrate Gretchen Whitmer, që i ka zgjatur rregullat e distancimit shoqëror deri më 30 Prill. Ditët e fundit, Whitmer e ka bërë edhe më të rreptë urdhrin e saj ekzekutiv, duke i kërkuar qytetarëve të qëndrojnë në shtëpi dhe bizneseve “jo të domosdoshme” të qëndrojnë të mbyllura, por duke shtuar një seri ndalimesh të tjera: ai që për guvernatoren ishte një vendim i domosdoshëm për kufizimin e përhapjes së virusit, për kundërshtarët e saj republikanë, ishte një shtrëngim “i panevojshëm ndëshkues”.

    Për këtë arësye, të martën, katër qytetarë e kanë denoncuan atë për shkeljen e Amendamentit të Parë dhe të Katërt të Kushtetutës Amerikane, ajo që sanksionon lirinë e fjalës dhe të grumbullimit paqësor, dhe që ndalon rrëmbimet. “Është duke përdorur çekiçin kundër një milingone: ka mënyra të tjera për të ndërmarrë masa pa shkelur kushtetutën, siç po bën guvernatorja”, ka shpjeguar avokati David Helm për një transmetues lokal.

    Këtu e mori shtytjen edhe protesta, e cila dje kërcënoi bllokimin për gjatë gjithë mëngjesit të kryeqytetit të Miçiganit. “Po na çon në falimentim dhe ne do të marshojmë drejt Lansing”, thanë përfaqësues të Michigan Conservative Coalition dhe të Michigan Freedom Fund, të cilët organizuan tubimin para parlamentit shtetëror duke e quajtur atë një “operacion gridlock”, për të denoncuar ngërçin e një ekonomie që në tre javë ka parë të zhduken 16.5 milionë vende pune (pa llogaritur emigrantët e parregullt të cilët nuk mund të aplikojnë për mbështetje nga shteti). Qindra automjete, pick-up dhe furgonë rrethuan mëngjesin e djeshëm në formën e një karuseli të zhurmshëm parlamentin e Lansing, duke i rënë burive, bllokuar trafikun e qytetit dhe duke tundur në shenjë proteste banderola dhe flamuj amerikanë. Grupe protestuesish u mblodhën më pas tek shkallët e parlamentit, nën dëborë, duke tundur armët dhe duke intonuar britmën e betejës trumpiane të zgjedhjeve të vitit 2016. “Lock Her Up, Lock Her Up”, këndonin ata – “mbyllei në qeli” – duke ricikluar kundër Whitmer sloganin e përdorur ndaj Hillary Clinton katër vjet më parë. Nuk është rastësi: Whitmer është ndër pesë gratë që Joe Biden po e vlerëson si zëvendëspresidente, dhe që Trump e ka sulmuar publikisht me javë të tëra, duke e përkufizuar ndër të tjera edhe si “gruan e Michigan”.

    “E kuptoj rëndësinë e luftës ndaj virusit, por ndoshta po na mbyllin shumë gjëra”, tha njëri prej tyre, Tom Hughes, për rrjetin Wilx, duke shpjeguar se ai ishte detyruar të mbyllte biznesin e tij të vogël. “Është dashur të urdhëroheshin kufizime për njerëzit e sëmurë, jo për ata me rrezik të ulët,” tha Monica Monzo, duke trteguar se punon në sektorin e kujdesit shëndetësor. “E humbur një herë, liria humbet përgjithmonë”, lexohet bë një tabelë të varur nga një furgon duke marshuar nëpër rrugët e Lansing. “Siguria, pa liri, është një burg”, do të konfirmonte një tjetër, që qëndronte në lëndinë e parlamentit ku, sipas policisë lokale, u mblodhën rreth 100/150 njerëz.

    “Unë preferoj më mirë të vdes nga koronavirusi sesa të shoh biznesin tim, i cili po reziston prej brezash të tëra, të falimentojë”, tha për Detroit Free Press, Justin Heyboer, pronar i një ferme familjare në Alto, duke kërkuar më pas falje për fjalët e përdorura. Një kartelë denonconte “abuzimet e Whitmer”, por injoronte shkallën e lartë të mbështetjes ndaj guvernatores: 71% e të anketuarve, ditët e fundit, thanë se ishin në favor të mënyrës së menaxhimit prej saj të emergjencës. “Nuk ka dyshim se e ka ngadalësuar përhapjen e Covid-19”, tha Paula Autry, administratore e deleguar e Henry Ford Allegiance Health, një nga sistemet kryesore spitalore të Michigan. “E dimë se kjo demonstratë u zhvillua në kurriz të shëndetit të njerëzve”, komentoi Whitmer, duke shpjeguar se rezultati i vetëm është rreziku i zgjatjes së mëtejshme të urdhrit për të qëndruar në shtëpi. “Kemi një sfidë unike këtu në Michigan që kërkon një zgjidhje unike”, shtoi ajo.

    Në një letër nga Michigani të botuar para disa ditëve në buletinin e mbrëmjes së Politico, korrespondenti Tim Alberta tregonte se kishte takuar disa votues gjatë këtyre javëve, të cilët miratojnë menaxhimin e emergjencës së koronavirusit nga Donald Trump. Në të njëjtën kohë, shpjegon ai, ka takuar të tjerë – “ndonjëherë të njëjtët” – të cilët vlerësojnë performancën e Guvernatores Whitmer, një yll në ngritje i partisë “e bërë papritmas një zgjedhje chic si zëvendëse e Bidenit” në garën për në Shtëpinë e Bardhë. Edhe pse nuk ka kuptim të flasim për politikë në këto momente, shkruan Alberta, “duhen marrë në konsideratë implikimet politike” të gjithë kësaj: ky është një vit elektoral dhe këtu, në vitin 2016, Trump mori një fitore prej vetëm 10,704 vota”. Rruga për në Shtëpinë e Bardhë, me pak fjalë, kalon këtu, dhe, ajo që ndodh në Michigan mund të ketë pasoja për të gjithë planetin.

    Nuk është e rastit pra, që jehona e këngëve të Lansing u përcoll në të gjithë pjesën tjetër të Amerikës falë Fox News, e cila përgjatë gjithë ditës transmetoi imazhet që vinin nga Michigan, dhe me komentuesit e saj mbështeti protestat. “No to the Nany State”, titullohej në krye të faqes së internetit të transmetuesit ultra të djathtë, duke i dhënë zë një spoti mbi teorinë që gjallëron sot botën konservatore, atë të shtetit ndërhyrës federal që kufizon lirinë e qytetarëve. “Është koha për të rimarrë lirinë”, ka twittuar gazetarja Laura Ingraham, duke i bërë thirrje pjesës tjetër të Vendit të ndjekë shembullin e Miçiganit dhe “të luftojë për të drejtën e tyre për të punuar, udhëtuar, mbledhur, shoqëruar dhe lutur”. I njejti koncept është shprehur më parë edhe nga Jeanine Pirro, një tjetër gazetare e transmetuesit, për të cilën “fryma amerikane është shumë e fortë dhe qytetarët nuk do ta lenë veten të nënshtrohen. Shpresojmë – përfundoi ajo – që ajo që ndodhi në Lansing të përsëritet kudo”: protesta të ngjashme, raporton USA Today, kanë ndodhur gjithashtu edhe në Kentucky, North Carolina, Ohio, Virginia dhe Utah. Teori, të cilat bazohen në luftën e fundit kulturore midis dy partive – asaj për distancimin shoqëror – duke konfirmuar se, në një vit zgjedhor, ekonomia duket se është shumë më e rëndësishme sesa shëndeti i qytetarëve, siç tha – si nëpër dhëmbë – deputeti republikan i Indianës, Troy Hollingsworth pak ditë më parë.

    Në CNN, analisti politik Chris Cillizza shtroi publikisht pyetjen nëse objektivisht stay-at-home (qëndrimi në shtëpi) e kërkuar nga Withmer nuk ishte pak si shumë i ashpër, por shton se demonstrimi i djeshëm tregon në mënyrë të përkryer “linjën e hollë mbi të cilën ecin qeveritarët”: nga njëra anë rrezikojnë të akuzohen se bëjnë shumë pak për shëndetin e qytetarëve, nga ana tjetër akuza mund të jetë ajo e kufizimit të lirive të tyre individuale. E sigurt, megjithatë, është se midis “shkëputjes” së paralajmëruar nga shtetet demokrate për të menaxhuar në mënyrë autonome rivendosjen e ekonomisë pa pasur nevojë t’i nënshtrohen urdhrave të presidentit dhe protestave të armatosura (të amplifikuara nga Fox News) të Miçiganit, në Shtetet e Bashkuara të prekura nga pandemia po fryn një rrymë ajri e keqe.

  • Steve Forbes – Si e hakeroi Hollywoodi, Silicon Valley

    Steve Forbes – Si e hakeroi Hollywoodi, Silicon Valley

    E dini ndryshimin midis të qenurit thjesht i pasuri dhe të të jetuarit në një gjendje mirëqenieje të vërtetë? Historikisht, aktorët, sportistët dhe artistët nuk e dinin atë. Kanë dashur gjithmonë të paguheshin për shërbimet dhe sponsorizimet e tyre me para të thata në vend të aksioneve. Të ardhurat e tyre, për një seri rrethanash kurioze, mund të ishin rritur përmes kësaj, por ideja e zotëromit të aksioneve nëpër kompani të reja e të panjohura ishte, me pak përjashtime, një koncept krejt i huaj për ta. Në kontrast të plotë, natyrisht, ishte bota e venture capital, ku, veçanërisht kur ishte fjala për teknologjinë, equity mbretëronte sovrane.

    Sipërmarrësit e mesëm do të hiqnin dorë nga paratë e menjëhershme dhe do të vinin bast për fitime të mëdha duke zotëruar aksione në ato biznese. Zotërimi i aksioneve mund të të bënte miliarder, ose të paktën një bartës i pasurive që shkonin në dhjetëra miliona dollarë.

    Zack O’Malley Greenburg, senior editor i Forbes për media dhe entertainment, tregon në librin e tij të ri A-List Angels, historinë interesante sesi një grup aktorësh, artistësh dhe atletësh hakeruan Silicon Valley, sesi në një moment të caktuar pika ndarëse kulturore në dukje e pakapërcyeshme midis Hollivudit dhe teknologjisë së lartë u zgjidh.

    Tregon në mënyrë surprizuese se si personazhe si Shaquille O’Neal, Nas, Ashton Kutcher, Jay-Z, Jennifer Lopez dhe të tjerë të famshëm arritën të zotërojnë portofole të përmasave të tilla sa të shndërroheshin një ditë në një terren delikat financuesish të startup dhe të klientëve të tyre të privilegjuar institucionalë dhe individualë.

    Siç do ta kuptoni nga biseda ime interesante me Zack, që dikur ishte një yll i filmit për fëmijë, shumë u desh të kapërceheshin shumë pengesa para se të rrënjosej ideja se equity, jo paratë e thata, ishte një modus operandi sinonim i një mençurie të madhe në ambientet e Hollywoodit. Historia është një përzierje e papërmbajtshme e shkëlqimit dhe pasurisë së personaliteteve të famshme!

    Dhe tregon gjithashtu se në tregjet e lira edhe njerëzit e ardhur nga kontekstet më të pamundura mund të krijojnë biznese tepër të suksesshme.

    Angazhimi i publikut

    “Për herë të parë në historinë e celebriteteve, artistët tani kanë mundësinë të përfshijnë publikun, përmes mjeteve të tilla si Patreon, Twitter, Facebook ose Instagram. […] Pra, bëhet fjalë për një kufi i ri, mendoj, për argëtimin. Duke pasur aftësinë për të aktivizuar këtë fenomen, mendoj se u heq mjaftueshëm presion shumë prej këtyre yjeve. Jo se profesioni i tyre ka të bëjë me ndonjë lloj presioni. Por aftësia për ta sjellë publikun tek ti, të jep shumë më tepër liri ”.

    Kapital, jo vetëm para të thata

    “Twitter, Facebook, Instagram, etj. Janë bërë të njohura para së gjithash sepse kishte personazhe si Justin Bieber dhe Lady Gaga me të cilët njerëzit donin të ndërvepronin. Natyrisht, nëse pyesni të apasionuarit e tech, do të thonë se platformat janë bërë të famshme për shkak të teknologjisë së shkëlqyer të zhvilluar. Lady Gaga dhe Justin Bieber vetëm kanë përfituar nga ekzistenca e këtyre platformave.

    Por nëse mendoni për dimensionin e Hollivudit, ekzistonte ky mendim: “Kemi humbur trenin tonë për të qenë të suksesshëm në platforma”. Dhe shumica e lëvizjeve të këtyre të vonuarve kishte të bënte në një moment të dytë me teknikën për të qenë në gjendje të bëhen argëtues të vërtetë dhe të shfrytëzojnë plotësisht famën për të përfituar equity dhe jo vetëm para”.

    Vlera për të bërë rrjet

    “Mendoj se një nga gjërat që nganjëherë anashkalohet është se kur keni një status të caktuar shoqëror, priresh të shkosh krah për krah me njerëzit që ndajnë të njëjtin status. Dhe nëse je Joe Montana pra një yll dhe quarterback i Saners Francis 49ers, do të marrësh pjesë në ngjarje me njerëz si angel investitori Ron Conway.

    Dhe do të chatosh, do të flasësh për biznes e do të gjesh mënyra për të bërë biznes së bashku. Ron Conway në të vërtetë e ndihmoi Joe Montana të bëhej investitor në disa kompani, mes të cilave Pinterest. Dhe Joe Montana është në realitet një nga personazhet e famshëm që është bërë një nga investitorët më të suksesshëm “./ Editoriali i Forbes, Prill 2020

    Përgatiti: Edi DELIU

  • Beatles, 50 vjet më parë ndaheshin Fab Four. Një epokë mori fund, por muzika e tyre është akoma gjallë

    Beatles, 50 vjet më parë ndaheshin Fab Four. Një epokë mori fund, por muzika e tyre është akoma gjallë

    Edi DELIU – Ishte Paul që njoftoi fundin më 10 Prill 1970. Por nuk ishte vetëm “faji” i Yoko Ono-s, të gjithë kontribuan në vendim. Si njerëz normalë, ata ishin grindur dhe pas “Abbey Road” grupi kishte mbërritur në finish

    Ç’ditë e trishtë 10 prilli 1970! Për shumë njerëz, atëherë, pesëdhjetë vjet më parë, ishte dita kur mbaroi rinia, dita që u rizgjuan nga ëndrra, dita kur me të vërtetë mbaruan vitet gjashtëdhjetë, me ëndrrat e tyre për revolucion, ndryshim, bukuri dhe mrelli. Ishte dita kur Beatles, zyrtarisht, u ndanë. “Paul is quitting The Beatles”, shkruante në faqen e parë Daily Mirror, duke i mëshuar fort titullit të kësaj ngjarjeje, duke marrë lajm nga disa përgjigje batuta të McCartney ndaj pyetjeve të një gazetari të tabloidit, shkruar për të promovuar daljen albumit të tij të parë solo. Po largohej nga Beatles “për arsye personale dhe profesionale” dhe historia përfundoi zyrtarisht.

    “Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band ‘, albumi i tetë i Beatles’ u publikua në 1 qershor 1967. Prodhuar nga George Martin, është kryevepër Fab4 dhe një nga konceptet më të rëndësishme të muzikës, duke kombinuar zgjidhje të shkëlqyera të tingullit me një grafik, atë të kopertinës, ultrapop. Ai fitoi katër Grammys në 1967 dhe shiti 32 milion kopje në të gjithë botën. Shitjet nuk tregojnë asnjë shenjë ndalese ende edhe sot e kësaj dite.

    Beatles në dhjetë vitet e mëparshëm, kishin ndryshuar fytyrën e të gjithë muzikës popullore, kishin ndryshuar modën, zakonet, politikën, spiritualitetin, tregun, e kishin bërë Timothy Leary-n të shkruante: “Beatles janë mesia. Prototipet e një race të re njerëzish të lirë e të gëzueshëm. Agjentët e evolucionit të dërguar nga Zoti, të pajisur me fuqi misterioze dhe të aftë për t’i dhënë jetë një specie të re qeniesh njerëzore”. Por, në fakt, si njerëzit normalë, ata ishin grindur dhe grupi, i dashur nga miliona fansa në mbarë botën, kishte marrë fund.

    Shkaqet e shpërbërjes? Pak a shumë si në një roman të Agatha Christie, ” Murder on the Orient Express” e për të qenë më të saktë, fajtorë janë të gjithë (përveç Hercule Poirot natyrisht), secili i dha goditjen e tij personale me thikë trupit Beatlesian duke kontribuar në vdekjen e tij, askush nuk ka goditur më shumë. Fajtor ishte, pa dyshim, John Lennon. “Isha duke pritur një arsye për të lënë Beatles qysh kur luajta në How I Won the War (Si fitova luftën). Nuk kisha kurajo për ta bërë”, tha në një intervistë historike në 1980, pak përpara largimit nga jeta. Dhe është një fakt që, po të duam të sillemi nëpër kronologjinë e ngjarjeve, ishte ai i pari që njoftoi largimin e tij nga banda, në vitin 1969. Pra mund të themi, pa pikë dyshimi, se Beatles morën fund kur John u largua nga tre të tjerët. Edhe pse ai nuk e bëri publik këtë lajm, me kërkesën e Paul dhe menaxherit Allen Klein, ishin akoma shumë disqe që do të dilnin, ishte ende një film dhe mjaft punë për t’u bërë. Pra, teknikisht, Beatles ishin ende të bashkuar.

    Pesëdhjetë vjet pas largimit të papritur nga skena të Fab Four të Liverpoolit, mbërrijnë në ekranin e madh dy filma mbërrijnë që shenjtërojnë Beatlesmaninë nga këndvështrime të ndryshme. I pari është një film epoke, klasiku “A Hard Day’s Night”, filmi i parë me Beatles si protagonistë, premiera botërore e të cilit u zhvillua në mbrëmjen e 6 korrikut 1964, në Pavilion të Londrës. Filmi do të rikthehet nëpër salla në një version të restauruar 4K me audio të rimasterizuar për tre ditë: 9, 10 dhe 11 qershor. Filmi tjetër i paparë ndonjëherë deri më sot është “Sekretaria e Beatles” që tregon historinë e Freda Kelly, përgjegjësja e fan klubit të Beatles që prej origjinës. Pritet zbresë në sallat e kinema vetëm për një ditë, më 27 maj

    Të bashkuar? Fjalë e madhe kjo, që nga koha e ‘White album’ gjërat nuk po shkonin më në drejtimin e duhur, dhe ai që e duronte më pak situatën që ishte krijuar (John i lidhur me Yoko është gjithnjë e më tej e më larg tre të tjerëve, Ringo ishte i izoluar, edhe pse nuk kishte arsye reale tensionimi me asnjë, Paul që prirej të merrte në dorë frenat e band-it në një mënyrë shpesh autoritare) ishte George, i cili për më tepër vuante nga mungesa e hapësirës së vërtetë kompozicionale, e mbizotëruar nga “duopoli” Lennon & McCartney. A ishte ai shkaku i shpërbërjes? Epo, po të donim të hetonim mirë, do të na duhet të themi se pjesa e përgjegjësisë së Xhorxhit është e madhe, “udhëtimi” i tij i brendshëm dhe shpirtëror bëri që ai të kishte interesa dhe pasione të ndryshme nga ato të tre të tjerëve, ishte ai i pari që gjeti shokë të tjerë të udhëtimit (Ravi Shankar dhe më pas Bob Dylan), ishte ai më i interesuari në projektet e tjera (qoftë si muzikant, dy albume të bëra në 1969, ashtu dhe si prodhues), ishte ai që vuante më shumë stërfuqinë e McCartney-t.

    Paul McCartney: “Kur Beatles u ndanë rashë në depresion “

    Sherri historik me Paul gjatë regjistrimeve të Let it Be do të mbetet në histori. Po, Paul. Ai pati një rol jo indiferent në fund, madke, ishte pikërisht ai, në padijeni të tre të tjerve, që njoftoi publikisht fundin e grupit, duke shkaktuar reagimin e ashpër të John, George dhe Ringos (anekdota, asnjëherë e konfirmuar e atyre të treve që gjuanin me gurë në dritaret e Paul-it mbeten legjendare). Ishte ai, pra, që zyrtarisht shpërndau grupin edhe në aspektin juridik, duke paditur tre të tjerët për të ndërprerë kontratat që i lidhnin. Dhe ishte ai që u nda nga të tjerët kur bëhej fjalë për të zgjedhur menaxherin e ri të grupit, atë që do të zëvendësonte Brian Epstein: Macca donte babanë e gruas së tij Linda, tre të tjerët donin Allen Klein. Dhe ishte ai që vendosi të nxjerrë albumin e tij të parë solo para publikimit të Let it be. Jo pak, pra.

    Ka dalë në një ankand për 30 mijë dollarë nga Pr Auctions of Boston një letër e vitit 1971 dërguar nga John Lennon për Linda dhe Paul McCartney, një vit pas shpërbërjes së grupit. Marrëdhëniet midis të dyve janë prishur dhe tensioni në fjalët e John është i dukshëm: ”Po lexoja letrën tuaj dhe po pyesja se cili fans i irrituar, i moshës së mesme të Beatles kishte shkruar atë?”, lexuam në fillim të letrës së shtypur me makinë “Pjesa në lidhje me “i kënaqur me veten e tij që nuk kuptohet se kush po dëmton” shpresoj t’ju bëjë të kuptoni se çfarë muti ju dhe pjesa tjetër e miqve të mi “të dashur dhe altruistë” keni derdhur mbi mua dhe Yoko, që kur kemi qenë bashkë. Po, kemi ndryshuar botën, por zbrit nga disku yt i artë dhe fluturo. Nuk turpërohem për Beatles (i krijova vetë), por kam turp për një pjesë të mutit që kemi hedhur poshtë për t’i bërë të mëdhenj dhe mendova se e shikonim të gjithë në të njejtën mënyrë, për shumë arësye, por padyshim që nuk është kështu”, shton. Teksti përfundon me një post-scriptum mbi mungesën e Yoko Ono midis dërguesve të letrës dërguar Paul dhe Linda. Artistja japoneze, partnerja e Lennon, është akuzuar prej kohësh si shkaku i ndarjes të grupit. Në një intervistë të kohës kur Paul McCartney e mohoi këtë tezë duke shpjeguar se Johnin nga grupi e pati larguar Allen Klein, menaxheri i Fab Four që kishte zëvendësuar Brian Epstein pas vdekjes së tij në 1967.

    Por shumë, për shumë vite, kanë konsideruar se kërcënimi i shpërthimit të grupit ndoshta ishte ndezur nga Yoko Ono. Nuk ka dyshim se ardhja e Yoko-s kontribuoi shumë për ta bërë Lennon-in të ndryshojë qëndrimin e tij ndaj grupit, dhe gjithëpërfshirja e saj në regjistrime, në takime, në çdo rast kur ata ishin të katër bashkë, sigurisht që ka kontribuuar për të prishur dinamikën e brendshme të kuartetit që vazhdonte përpara prej vitesh. Kështu pra, është “edhe” faji i saj.

    Beatlemania dhe legjendat: pasqyra dhe vdekja e Paul McCartney

    Siç është pa dyshim edhe faji i Linda McCartney, e cila mbërriti në skenë pak a shumë në të njëjtën kohë me Yoko, e cila e çoi Paul në një drejtim tjetër nga ai që kishin të katërt, atëherë kur gratë e secilit kishin pak peshë në vendimet kolektive. Linda e shtyn Paul drejt autonomisë jo më pak se Yoko shtyn John, dhe se ndikimi i saj mbi Paul është parë si negativ nga të tjerët, kjo dëshmohet nga disa letra të vitit 1971 nga John që lënë pak dyshime.

    Të gjithë fajtorë atëherë? Ndoshta jo, mbase Beatles, pavarësisht atyre që të tre sherraxhinjtë kryesore thanë, Poli, Xhoni dhe Xhorxhi më vonë, nuk do të shpërbëheshin menjëherë, mbase edhe do të kishte ndodhur, sidoqoftë, por jo domosdoshmërisht në 10 Prill 1970. të shumta janë shenjat që tregojn se jo gjithçka ishte realisht e humbur, para të gjithëve një album, Abbey Road, i fundit i regjistruar nga grupi, disa muaj para shpërbërjes, një disk perfekt, në të cilin të katër shpirtrat bëhen edhe një herë një, në të cilin niveli muzikor është i jashtëzakonshëm dhe tingulli, impakti, emocioni, janë tronditës. Një album i bërë nga një band kohezive dhe e fortë, krejt tjetër tërheqjeve apo “detyrimit” për të punuar së bashku. Pastaj janë regjistrimet, ato të publikuara jo shumë kohë më parë, të rigjetura nga Mark Lewisohn, historiani dhe arkivisti më i akredituar i beatlesian në botë, të realizuara në shtator 1969, kur tanimë Beatles kishin luajtur së bashku për herë të fundit dhe Abbey Road ishte gati të për t’u publikuar.

    Abbey Road 49 vjet më vonë: Paul McCartney në shiritat më të famshëm në histori

    Ringo Starr ishte në spital dhe nuk ishte në gjendje të merrte pjesë takimin me tre të tjerët në zyrat e Apple në Savile Row, në Londër. “Ringo, nuk mund të jesh këtu, por kjo do të të bëjë ta dëgjosh atë që po diskutojmë”, do të thoshte Lennon, duke ndezur regjistratorin. E më pas, Lennon u propozon të tjerëve të regjistrojnë një album të ri, i gjë që e hedh poshtë teorinë sipas së cilës të gjithë patën ranë dakord që Abbey Road do të ishte projekti i tyre i fundit së bashku. Lennon propozon një album në të cilin George të ishte i barabartë me të tjerët, katër këngë për secilin dhe dy për Starr. Në audio John shpjegon se ishte e drejtë marrë fund “kompania” Lennon-McCartney dhe t’i jepej secilit haka. Vështirë të imagjinohet, pra, një bandë e shkatërruar, një grup gati për t’u ndarë, gjë që çon sërish në përfundimin se ishte McCartney ai që përshpejtoi shpërbërjen e grupit. Fakt, për më tepër, i konfirmuar edhe nga bashkëpunimet që të tjerët kishin midis tyre, John, George dhe Ringo, janë të tre në albumin debutues të Lennon, të nxjerrë në dhjetor 1970, ndërsa McCartney është vetëm me Lindën në albumin e tij të solo i cili del përpara Let it Be dhe nuk ka asnjë nga Beatles të tjerë gjithashtu në Ram të nxjerrë në 1971.

    Ron Howard tregon për Beatles në ‘Eight Days A Week’

    Sido që të ketë ndodhur, kushdo që të jetë “fajtori”, mbetet fakti që pesëdhjetë vjet më parë fabula e mrekullueshme beatlesiane shkroi fjalën fund. Dhe bota humbiste ngjyrat, tingujt, atmosferat, ëndrrat, utopitë, deliret, marrëzitë, pasionet, që Beatles i kishin dhënë një gjenerate të tërë, vitet Gjashtëdhjetë u zhdukën me ta, dhe gjithçka nga ai moment e tutje do të ishte shumë më ndryshe. Por, me një avantazh, me një pasuri. Kjo për të bërë të mundur të vazhdohet me dëgjimin e disqeve të tyre, për të kënduar këngët e tyre, për të mundur të kuptojmë ende mesazhin e paqes, dashurisë, miqësisë, revolucionit, ndryshimit, përparimit që Beatles kanë ndarë me botën. Dhe ende vazhdojnë të ndajnë, sepse ende, edhe pesëdhjetë vjet pas përfundimit të historisë së tyre, muzika e tyre është ende e gjallë dhe është ende në gjendje t’i emocionojë ata që e zbulojnë për herë të parë ose ata që e njohin atë me zemër dhe nuk mund të bëjnë kurrë pa të.

    Përgatiti për gazetatjeter.net, Edi DELIU

  • Një shans për të shpëtuar turizmin këtë vit

    Një shans për të shpëtuar turizmin këtë vit

    Turizmi është sektori që pritet të vuajë më shumë nga mbyllja e vendit për shkak të koronavirusit. Teksa konsumi i brendshëm pritet të gjallërohet me heqjen graduale të kufizimeve, është pothuajse e pamundur të ndodhë e njëjta gjë me hyrjet e të huajve në vend.

    Operatorët turistikë kanë pohuar se tashmë janë anuluar rezervimet, jo vetëm për prillin e majin, por edhe prenotimet e verës. Kjo po ndodh, teksa turizmi ishte në ditët e tij më të mira, me ardhjet e të huajve që u rritën ndjeshëm vitet e fundit, duke nxitur investime të mëdha në shtimin e kapaciteteve hoteliere. Tashmë këto investime janë në rrezik, duke dhënë një efekt zinxhir dhe në sektorë të tjerë që direkt apo indirekt mbështesnin turizmin.

    Banka Europiane për Rindërtim dhe Zhvillim, në një raport të fundit të saj për rezistencën e vendeve ndaj pandemisë së COVID-19, gjeti se Shqipëria është më e rrezikuar nga turizmi, për shkak të peshës së lartë që ka ai në ekonomi, me mbi 20% të Prodhimit të Brendshëm Bruto.

    Por, ka një shpresë që turizmi të funksionojë këtë vit. Ai është te fqinjët tanë, Kosova, por edhe Maqedonia. Të dhënat e INSTAT tregojnë se nga Kosova hynë në 2019 rreth 2.2 milionë shtetas, ose 34% e totalit. Nga Maqedonia, e cila renditet e dyta, erdhën 750 mijë persona (gati 12% e totalit). Pra nga të dy këto shtete vijnë gati gjysma e totalit të turistëve në vend.

    Një sinkronizim i politikave të administrimit të krizës mes Shqipërisë e Kosovës (por edhe Maqedonisë në fakt), do të ishte në interes të Shqipërisë, por edhe Kosovës e Maqedonisë.

    Turizmi shqiptar do të mbijetonte sigurisht më mirë në 2020, sikur ne të arrinim që nëpërmjet një politike të sinkronizuar të administrimit të krizës, të “hapemi” në të njëjtin moment.

    Nëse në korrik do të arrihej një hapje e kufijve me fqinjët, do të mund të administrohet shumë më lehtë një kufi tokësor me Kosovën se sa të rifillojë, për shembull, hapja me Poloninë apo me Ukrainën.

    Një hapje e sinkronizuar do të kishte efekt real në ekonomi. Por duhet të mos kujtohemi në Javën e parë të Korrikut. Duhet të sinkronizohemi që tani, në aspektin e qasjes ndaj depistimit të popullatës, administrimit të situatës epidemiologjike, por edhe të administrimit të sistemit shëndetësor e të burimeve që të dy sistemet kanë.

    Interesi është i përbashkët. Shqipëria e ka atë në fokusin e turizmit, ndërsa Kosova jo vetëm ka një treg bujqësor mjaft më të organizuar se ai i yni, por edhe produkte që mund të jenë zëvendësuesi për importe, që kriza i ka bërë më të vështira për t’u arritur.

    Prej shumë vitesh Shqipëria dhe Kosova nuk po arrijnë që të gjejnë një rrugë të përbashkët për të shfrytëzuar avantazhet konkurruese të gjithsecilit. Barriera të dukshme e të padukshme kanë penguar këtë zhvillim, pavarësisht përpjekjeve të qeverive të të dyja kaheve. Në këtë situatë të vështirë që po kalon i gjithë globi, shpëtimin mund ta gjejmë së pari nga brenda. Tashmë është momenti që të dy vendet të funksionojnë e të mendojnë si një i vetëm, për të mirën e përbashkët./ Monitor

  • Tempujt e besimit në portat e parajsës

    Tempujt e besimit në portat e parajsës

    Edi DELIU – Janë dy tempuj të jashtëzakonshëm budistë, në Kinë, si të varur mbi re, një hap nga parajsa

    Ka vende në botë që janë të pabesueshme dhe shikimi i tyre mund të ndryshojë vërtet gjithçka. Ky është rasti i Fanjingshan, i njohur gjithashtu si rezervati natyror i Malit Fanjing, në provincën Guizhou.

    Këtu, në një vend që shtrihet në Kinën jugperëndimore, dy tempuj budistë janë të vendosur në majën e malit Fanjing dhe prania e tyre duket sikur hap dyert e parajsës.

    Mali Fanjing, i bërë në 2018 pjesë e Trashëgimisë Botërore të UNESCO-s, 2572 metrat e tij lartësi, përfaqëson të vetmin ekosistem pyjor primar që është ruajtur në botë në këtë lartësi.

    Por bimët, disa që me përkatësi shekuj e shekuj më parë, nuk janë protagonistët e vetëm të një vendi kaq magjik dhe të veçantë. Mali Fanjing është para së gjithash një vend i shenjtë, kinezët në fakt e quajnë atë bodhimaṇḍa, vendi i ndriçimit.

    Vendi më tërheqës në të gjithë rezervatin natyror të malit Fanjing është padyshim maja e re e artë. Në 2336 metra mbi nivelin e detit janë dy tempuj budistë të lidhur mes tyre nëpërmjet një ure të gurtë. Ata janë përkatësisht tempulli i Budës dhe tempulli Maitreya.

    Një rrugë e gjatë dhe e lodhshme, e përbërë prej pothuajse 9000 shkalloresh, i mundëson udhëtarëve të arrijnë majën e Fanjingshan dhe të prekin qiellin: varur midis reve, në fakt, shijohet një panoramë që të lë pa frymë.

    Ajo që ofron Fanjing është një nga spektaklet më befasuese në botë, prania e tempujve të ndërtuar mbi ato maja të paarritshme gjithashtu bën gjithçka edhe më mistike.

    Një përvojë për sytë dhe shpirtin jashtë normales. Përveç admirimit të reve nën këmbët tuaja, ju mund të vëzhgoni shkëmbinjtë vertikalë mahnitës në formë paralelopipedesh dhe të shijoni heshtjen dhe shenjtërinë e ndërtesave pas ngjitjes së 90000 shkallëzave.

    Lodhja e rrugës torturonjëse që duhet bërë për të arritur në majë ripagohet nga gjithçka që sytë tuaj mund të shohin dhe zemra juaj mund të ndjejë: një eksperiencë në portat e parajsës që duhet bërë për të paktën një herë në jetë.

  • Melania Trump në të gjelbër (shpresë), si Meghan Merkle dhe Mbretëresha Elizabeth

    Melania Trump në të gjelbër (shpresë), si Meghan Merkle dhe Mbretëresha Elizabeth

    First Lady ka dalë me një fustan të gjelbër smeraldi për leximin tradicional të përrallës së Pashkëve. Një look që përcjell shpresë dhe guxim, dhe që sjell në kujtesë outfit green të veshura nga Meg dhe Mbretëresha në paraqitjet më të fundit në publik

    Edhe Melania Trump i është nënshtruar hijeshisë shpresëdhënëse të të gjelbrës. First Lady, për leximin tradicional të përrallës së Pashkëve, në fakt është shfaqur me një fustan të gjelbër si smerald. Një veshje e kthjellët, pa shumë frills, me dekolte të përputhur rreptësisht dhe një rrip en pendant për të evidentuar jetën.

    Një look që flet edhe duke heshtur. Një outfit që me fuqinë e saj kromatike përcjell një mesazh pozitiv të forcës dhe guximit në këtë moment të errët, por që në mënyrë të pashmangshme duket se risjell në kujtesë zgjedhjen e fundit green të bëra së pari nga Meghan Markle, dhe më pas nga Quenn Elizabeth.

    E gjelbërta, në fakt, ishte edhe veshja e gruas së Harry-t e zgjedhur për daljen e saj të fundit publike në rolin e pjestares së familjes mbretërore britanike, gjithashtu po e gjelbër ishte edhe veshja e Mbretëreshës, e veshur për fjalimin e bërë kombit disa ditë më parë. Dy momente historike: “divorci” nga familja mbretërore për të parën, dhe mesazhi i katërt i bërë nga sovranja në historinë e mbretërimit të saj.

    E nëse Flotus ka qenë apo jo e frymëzuar nga dy mbretëroret kjo nuk dihet. E sigurtë është në atë pikë të gjelbër të ndritshme, dhe në atë kombinim plot stili të bërë me veshjen plot vijëzime të moderuara dhe lineare, është e lehtë të shikosh një linjë të përbashkët në qëllime. Ajo që i drejtohet një detyre të imponuar nga roli, domethënë të sigurimit se gjithçka do të shkojë mirë të nënshtetasve dhe qytetarëve edhe atëherë kur gjithçka rreth tyre duket se po bie, por mbi të gjitha i mëshon një dëshire, atë të nxitjes së shpresës dhe besimit ndaj së ardhmes. Edhe pse e pasigurt.

    Një look trio që krijon një vijë delikate ngjyrë smeraldi si një përgjigje pozitive dhe e guximshme ndaj klimës së vështirë mbizotëruese. Dhe kjo shkon përtej kufijve. Jeshilja do të na shpëtojë. Shpresa do të na shpëtojë.

  • Jerrari, super-suv unik: gjysëm Jeep-gjysëm Ferrari

    Jerrari, super-suv unik: gjysëm Jeep-gjysëm Ferrari

    Edi DELIU – Një krijim origjinal, i përfunduar në fillimin e viteve Shtatëdhjetë, që ndoshta jo të gjithë e dinë

    Suv i parë i Ferrari nuk ka qenë një puro kuq gjak, por në historinë e Shtëpisë së të Kuqes ekziston tashmë një tjetër, megjithëse jozyrtar, i cili u krijua në vitet Shtatëdhjetë. Bëhet fjalë për një automjet të krijuar ad hoc për William F. Bill Harrah, milioneri amerikan që krijoi Casinò Reno në Nevada dhe njëkohësisht një koleksionist makinash.

    Në atë kohë, ai i kishte kërkuar Ferrarit që të krijonte një fuoristradë për të, një automjet që do ta përdorte për të shkuar në stanin e tij në mal. Por Shtëpia nga Maranello nuk pranoi dhe për këtë arësye Harrah vendosi të krijonte vetë një, pasi praktikisht kishte një ofiçinë ku mund të ndërtonte një makinë nga e para. Mekanikët e koleksionistit të pasur amerikan u vunë në punë dhe krijuan një makinë duke miksuar me profesionalizëm pjesët e një Ferrari 365 GT 2 + 2, prodhim i vitit 1969 dhe një Jeep Wagoneer, prodhim i vitit 1970.

    Çfarë doli ishte i pari nga dy ekzemplarët e suv Jerrari, një automjet me rrota të larta e me cilësi mjaft të lartë. Emri ka mbetur në histori, unik në botë, makina, sigurisht, kishte karakteristika të diskutueshme, si përsa i përket mekanikës, ashtu edhe nga ana estetike. Pjesa më e madhe e pjesëve të trupit të automjetit, shasia, kutia e transferimit të sistemit 4 × 4, boshtet dhe frenat u morën nga Jeep. Ndërsa motori V12 4.4 karroceria ishin nga Ferrari.

    Në 1971 ekipi i ekspertëve përfundoi hipersuv Jerrari, dora e fundit që iu ishte gërma J, në metal të shkëlqim, e krijuar nga një argjendar për rreth 4 orë pune, e cili u përdor për të krijuar emrin Jerrari. Për të personalizuar timonin dhe pultin, u lanë pjesët origjinale të Wagoneer, u përdorën një seri stemash me Cavallino, të cilat zbukuronin brendësinë e mjetit. Road & Track e testoi makinën dhe e vlerësoi atë jo plotësisht të qëndrueshme për shpejtësi të lartë, por mbresëlënëse ishin tërheqja e motorit dhe shpejtësia maksimale, e vlerësuar me 210 km/orë.

    Por ky nuk ishte i vetmi Jerrari në histori, sepse disa vjet më vonë, në 1977, Harrah vendosi të ndërtojë një tjetër. Sidoqoftë, e para, u përdor realisht nga vetë manjati, por me një motor V8 made in USA, ndërsa i dyti u bë pjesë e Muzeut Kombëtar të Automjeteve në Reno. Gjurmët e makinës së parë ishin humbur derisa, në vitin 2008, koleksionisti gjerman Alex Lockmann (sipas Auto Motor und Sport) e bleu atë në eBay për vetëm 20.300 dollarë.

  • Lamtumirë Patricia Millardet, gjykatësja e pakorruptueshme e “La Piovra”

    Lamtumirë Patricia Millardet, gjykatësja e pakorruptueshme e “La Piovra”

    Edi DELIU – Patricia Millardet ishte gjyqtarja Silvia Conti në serialin e famshëm La Piovra: lamtumirë për aktoren franceze

    Bota e kinemasë i thotë lamtumirë Patricia Millardet, aktors së talentuar që arriti majat e suksesit falë rolit të Silvia Conti, gjykatëses së pakorruptueshme të La Piovra-s. Sipas lajmeve të parë, artistja franceze, e cila në mars kishte mbushur 63 vjeçe, vdiq nga një krizë në zemër në Romë, pranë spitalit San Camillo në të cilin ishte e shtruar.

    Në vitet Tetëdhjetë, Patricia ishte transferuar në Itali, në Castel Gandolfo, ku arriti suksese falë rolit të gjykatëses Silvia Conti në serialin kult ‘La Piovra’. Aktorja franceze i ishte bashkua kastit të serialit në 1989 dhe mbeti atje deri në vitin 2001, duke u bërë në këtë mënyrë ylli i padiskutueshëm pas daljes nga skena të Cattanit, komisarit të luajtur nga Michele Placido. Patricia Millardet kishte debutuar më parë me filmit “La Boum 2” dhe në 1987 kishte pushtuar Italinë me filmin “Assicurazione sulla morte”.

    Por, suksesin e vërtetë, megjithatë e fitoi falë “La Piovra” dhe një roli që i shënjoi karrierën e saj përgjithmonë. Në 2002, aktorja, pak para se të zbriste në setin e “Il bello delle donne”, kishte ngjallur mjaft debate në opinionin artdashës për shkak të një përpjekje për vetëvrasje. Një lajm i rremë ky që ishte mohuar me forcë nga vetë Millardet. “Ishte një histori imagjinare- ka rrëfyer ajo.- Prodhuesi i fiction “Il bello delle done”, Alberto Tarallo, më kërkoi të humbja peshë për të luajtur serinë e tretë, por në vend të asaj u ktheva e me tre kile më shumë nga pushimet në Maldive. Dhe kështu zgjodha në mënyrë drastike të mos ha më asgjë, stomaku im u mbyll, pija pak, piva shumë duhan dhe bëra shumë biçikletë ushtrimesh. Një ditë rashë pa ndjenja në shtëpi teksa një mik, me të cilin kisha lënë një takim, po vinte të më takonte: ai u shqetësua, thirri policinë, karabinierët dhe ambulancën dhe kështu lindi historia e tentativës për vetëvrasje”.

    Patricia Millardet ishte shumë e lidhur me rolin e Silvia Conti në La Piovra. “Mendoj se Silvia i pëlqen publikut sepse është shumë e moralshme, e pastër, e disponueshme – shpjegonte ajo kur fliste për personazhin e interpretuar prej -. Në fillim ky rol më ngjallte frikë, isha nervoze. […] Për ta bërë një personazh të vërtetë, duhet të besosh thellë në të, dhe unë u përpoqa të mendoja dhe të veproja si ajo. Jam zbavitur shumë me interpretimin e atij roli, është aq e sigurtë në vetvete”.