Qen i trishtuar që shikon pronarin gjatë një momenti stresi në shtëpi.

Vuajnë në heshtje. 30 gabimet e përditshme që bëjmë dhe nuk i kuptojmë, me miqtë tanë katërkëmbësh

Dashuri apo bezdi? Veprimet që pronarët i quajnë normale, por qentë i urrejnë në heshtje. Kështu mund të ndryshojmë karakterin e mikut tone më të mirë

GazetaTjeter
8 Min Read

Ka një arsye pse qeni konsiderohet shoku ynë më besnik. Na presin me durim në derë, festojnë çdo kthim në shtëpi dhe falin pothuajse çdo gabim. Por, pas atij entuziazmi të përhershëm fshihet një e vërtetë që shumë pronarë nuk e kuptojnë. Edhe kafshët më të dashura mund të jetojnë nën presion të vazhdueshëm për shkak të sjelljeve tona të përditshme.

Shpesh mendojmë se po tregojmë dashuri, ndërsa në realitet po krijojmë parehati. Një përqafim i gjatë, një shëtitje e nxituar ose një ditë e tërë vetmie mund të kenë ndikim shumë më të madh sesa duket në pamje të parë. Ekspertët e sjelljes së kafshëve paralajmërojnë se shumë zakone njerëzore interpretohen krejt ndryshe nga qentë, duke shkaktuar ankth, stres apo edhe ndryshime problematike në sjellje.

Ndërsa institucionet shpesh flasin për mirëqenien e kafshëve vetëm në fushata formale, realiteti mbetet se mungesa e edukimit të pronarëve vazhdon të jetë një problem serioz. Pasojat i paguajnë kafshët, të cilat nuk kanë mundësi të shprehen me fjalë.

Prandaj është e rëndësishme të kuptojmë se cilat veprime të zakonshme mund ta bëjnë mikun tonë me katër këmbë të ndihet i pasigurt, i shqetësuar ose i frikësuar.

Kur dashuria keqkuptohet: Gjeste që qentë nuk i shohin si përkujdesje

Shumë njerëz e shprehin afeksionin përmes përqafimeve ose puthjeve. Për njerëzit ato janë gjeste të zakonshme ngrohtësie, por për qentë situata mund të jetë krejt ndryshe. Një përqafim i detyruar shpesh perceptohet si kufizim i lëvizjes dhe sinjal dominimi.

Po aq problematik mund të jetë edhe prekja e vazhdueshme e kokës. Shumë pronarë u japin goditje të lehta si shenjë dashurie, por një pjesë e mirë e qenve ndihen të parehatshëm nga ky kontakt i papritur. Edhe puthjet e shumta në fytyrë mund të interpretohen si sjellje kërcënuese.

Një tjetër gabim i zakonshëm lidhet me kontaktin e zgjatur me sy. Njerëzit e konsiderojnë atë mënyrë komunikimi dhe afërsie. Nga perspektiva e qenit, megjithatë, një shikim i gjatë dhe i pandërprerë mund të perceptohet si sfidë.

Një situatë e ngjashme ndodh kur pronarët përpiqen t’i trajtojnë kafshët si foshnja. Të mbash vazhdimisht një qen në krahë, ta tundësh ose ta mbrosh nga çdo situatë e zakonshme shpesh krijon konfuzion. Në vend të sigurisë, kafsha mund të zhvillojë pasiguri.

Madje edhe veshjet që duken argëtuese për rrjetet sociale nuk pëlqehen nga shumë qen. Nëse kafsha tregon shenja nervozizmi, ngrirje të lëvizjeve ose përpiqet të heqë rrobat, mesazhi është i qartë: nuk ndihet rehat.

Ankthi i fshehur: Vetmia, rutina e gabuar dhe komunikimi që nuk funksionon

Pak gjëra e rëndojnë më shumë një qen sesa vetmia e zgjatur. Edhe pse shumë familje janë të detyruara të kalojnë orë të gjata jashtë shtëpisë, ekspertët paralajmërojnë se izolimi i vazhdueshëm mund të ndikojë drejtpërdrejt në gjendjen emocionale të kafshës.

Kur pronari kthehet pas shumë orësh dhe e injoron entuziazmin e qenit, zhgënjimi bëhet edhe më i madh. Një moment i shkurtër vëmendjeje mund të bëjë diferencën.

Po aq problematike është mungesa e rregullave të qarta. Qentë nuk janë gjithmonë udhëheqës natyralë. Ata kanë nevojë për strukturë, rutinë dhe sinjale të kuptueshme. Nëse familja nuk vendos kufij të qartë, kafsha mund të përpiqet të marrë kontrollin, duke krijuar sjellje agresive ose të paparashikueshme.

Një tjetër gabim lidhet me përdorimin e sinjaleve kontradiktore. Shpesh njerëzit thonë një gjë me zë, ndërsa gjuha e trupit komunikon krejt të kundërtën. Për qentë, gjestet kanë më shumë rëndësi sesa fjalët.

Edhe imitimi i lehjes apo rënkimeve mund të rezultojë shqetësues. Ajo që për pronarin është lojë, për kafshën mund të tingëllojë si alarm.

Ndërkohë, mungesa e stimulimit mendor mbetet një problem i nënvlerësuar. Një qen që kalon ditët pa aktivitet, pa lojëra dhe pa sfida mendore rrezikon të zhvillojë sjellje destruktive ose depresive.

Frika, zhurmat dhe shëtitjet e nxituara: Armiqtë e padukshëm të mirëqenies së qenit

Shumë pronarë e harrojnë faktin se nuhatja për qenin është po aq e rëndësishme sa shikimi për njeriun. Kur shëtitja bëhet një garë me kohën dhe kafsha nuk lejohet të ndalet për të eksploruar aromat, krijohet frustrim.

Gjithashtu, përdorimi i një zinxhiri shumë të shkurtër transmeton tension. Tërheqjet e vazhdueshme komunikojnë alarm dhe stres. Në vend që të relaksohet, qeni qëndron në gjendje vigjilence.

Një tjetër burim shqetësimi janë zhurmat e forta. Fishekzjarret, fshesat elektrike, muzika me volum të lartë ose britmat mund të shkaktojnë ankth intensiv. Situata bëhet edhe më e rëndë kur pronarët reagojnë me panik ndaj frikës së kafshës, duke e përforcuar atë.

E njëjta logjikë vlen edhe për ekspozimin e detyruar ndaj gjërave që qeni i trembet. Nëse kafsha ka frikë nga shpërthimet ose ambientet e mbushura me njerëz, detyrimi për t’u përballur menjëherë me to nuk është zgjidhje.

Problematik mbetet edhe kontakti me aroma shumë të forta. Produkte si zbardhuesit apo kimikatet e pastrimit ndikojnë shumë më fort tek qentë sesa tek njerëzit.

Një shqetësim tjetër shpesh i anashkaluar është prekja e jastëkëve të putrave, një nga zonat më të ndjeshme të trupit të tyre. Reagimet nervoze në këto raste janë krejt normale.

Gabimet që mund të ndryshojnë sjelljen e kafshës

Lojërat e papërshtatshme janë një tjetër burim stresi. Kur pronari e tund lodrën para qenit, por nuk e lejon kurrë ta kapë, krijohet frustrim i vazhdueshëm. Situata është e ngjashme edhe me ngacmimin përmes ushqimit.

Në anën tjetër, disa persona ndërhyjnë menjëherë kur dy qen luajnë duke lehur apo duke u shtyrë. Megjithatë, jo çdo përplasje është konflikt. Shpesh ato janë pjesë e procesit normal të socializimit.

Interpretimi i gabuar i gjuhës së trupit mbetet po ashtu një problem i madh. Një bisht që lëviz nuk do të thotë gjithmonë lumturi. Pozicioni i tij mund të tregojë vigjilencë, pasiguri apo nënshtrim.

Pronarët duhet të kenë kujdes edhe me prerjen e thonjve. Shumë qen e tolerojnë me vështirësi këtë procedurë, ndaj procesi duhet të bëhet gradualisht dhe me durim.

Ndërkohë, zgjimi i papritur i një qeni, veçanërisht kur është në moshë të thyer, mund të shkaktojë reagime të forta mbrojtëse.

Në fund, një mesazh i qartë: mirëqenia e qenve nuk lidhet vetëm me ushqimin dhe strehimin. Ajo varet edhe nga mënyra si i kuptojmë sinjalet e tyre. Sa më shumë që respektojmë natyrën e tyre, aq më e fortë bëhet lidhja mes njeriut dhe mikut të tij më besnik.

Share This Article
Leave a Comment